II SA/Rz 680/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie - skargę oddala -

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], wydaną w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] Starosta Powiatu [...] skierował RD (dalej: "skarżącego") na badanie lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B. Organ I instancji podał, że z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia bądź braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wystąpił Prokurator Rejonowy w [...]. Do wniosku dołączono opinię psychiatryczno – psychologiczną, z której wynika, że u skarżącego występuje zespół uzależnienia od alkoholu. Ponadto w dniu 4 grudnia 2020 r. do organu wpłynęło postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. [...] o zobowiązaniu skarżącego do poddania się leczeniu odwykowemu w niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego. W ocenie Starosty, powyższe informacje wskazują na duże prawdopodobieństwo istnienia u skarżącego przeciwskazań do kierowania pojazdami. To zaś obligowało do wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania, na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1212) – dalej: "u.k.p.". Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji argumentując, że w dniu 8 października 2019 r. poddał się badaniom lekarskim w Ośrodku Medycyny Pracy w [...] i uzyskał pozytywne orzeczenie lekarskie. W dniu 11 marca 2020 r. wykonał ponowne badanie lekarskie i uzyskał kolejne orzeczenie lekarskie, ważne do 11 marca 2025 r. Tym samym brak jest podstaw do kierowania go na kolejne badania. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. Podzielając w całości ustalenia i stanowisko organu I instancji Kolegium podało, że zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego organ I instancji powziął na podstawi wniosku Prokuratora i dołączonej opinii sądowej, a także na podstawie postanowienia o skierowaniu skarżącego na leczenie odwykowe. W ocenie organu odwoławczego, powyższe informacje w pełni zasadnie uznane zostały za wiarygodne i stanowiły podstawę do skierowania skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia bądź braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Inne dotychczasowe badania przeprowadzone przez skarżącego w Ośrodku Medycyny Pracy nie stanowią zaś okoliczności wyłączającej obowiązek wydania decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, RD wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: I. art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący legitymuje się orzeczeniami lekarskimi, z których wynika, że posiada zdolność do kierowania pojazdami do 11 marca 2025 r.; II. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) – dalej: "K.p.a.", poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego; III. art. 9 i art. 10 w zw. z art. 81 K.p.a. poprzez brak należytego informowania skarżącego o przysługujących mu prawach i obowiązkach oraz naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w szczególności poprzez brak umożliwienia prawa wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego oraz zgłoszenia ewentualnych żądań i dowodów przed wydaniem decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a.", zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zss⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374). Zaznaczyć przy tym należy, że rozpoznanie sprawy i wydanie wyroku przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, za wyjątkiem braku możliwości ustnego przedstawienia przez stronę swojego stanowiska i samego udziału stron w takim posiedzeniu, nie wpływa w jakikolwiek sposób na zakres i tryb kontroli przeprowadzonej przez skład orzekający. W ocenie Sądu ustalenia dokonane w sprawie przez organ I instancji są wystarczające i mogą stanowić podstawę do poddania kontroli prawidłowości stanowiska wyrażonego w wydanej decyzji administracyjnej, w tym zastosowanych przepisów prawa. Sąd podziela wykładnię przepisów prawa oraz subsumcję stanu faktycznego dokonaną przez organy obydwu instancji, a co za tym idzie – za w pełni legalne uznaje skierowanie skarżącego na badania lekarskie zaskarżoną decyzją. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Decyzja oparta na art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. jest wydawana na skutek stwierdzenia istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy. Może ona zapaść wówczas, gdy organ uzyska informacje, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, a źródło uzyskania tego typu informacji jest wiarygodne. W postępowaniu poprzedzającym wydanie takiej decyzji istotne jest uzyskanie informacji o uzasadnionych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia kierowcy, a nie prowadzenie postępowania dowodowego w celu wykazania stanu jego zdrowia. O tym, czy kierowca cierpi na jakąś chorobę oraz czy ma ona wpływ na możliwość kierowania przez niego pojazdami wypowiedzieć się powinien lekarz w badaniu lekarskim, na które kierowca jest kierowany. Związanie decyzją o skierowaniu na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami organów obu instancji orzekających w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oznacza, że organy te nie mogą czynić już samodzielnych ustaleń co do stanu zdrowia, czy faktu posiadania lub nie pojazdu mechanicznego, ale w pełnym zakresie winny uwzględnić okoliczność zobowiązania do poddania się przedmiotowemu badaniu lekarskiemu i przedstawieniu stosownego orzeczenia dotyczącego stanu zdrowia w kontekście możliwości uczestniczenia przez niego w ruchu drogowym, jako kierowca (zob. wyroki WSA w Szczecinie z dnia 1 kwietnia 2021 r. II SA/Sz 1045/20 i z dnia 21 kwietnia 2021 r. II SA/Sz 1100/20; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie wystąpił Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...]. Z dołączonej do wniosku opinii sądowej psychiatryczno –psychologicznej wydanej w przedmiocie uzależnienia od alkoholu, sporządzonej w dniu 3 marca 2020 r. wynika, że skarżący jest uzależniony do alkoholu i powinien podjąć leczenie odwykowe w oparciu o otwarty system lecznictwa odwykowego. Biegli stwierdzili u skarżonego zespół uzależnienia od alkoholu, o czym świadczy m.in. występowanie szkodliwych somatycznych następstw przewlekłego nadużywania alkoholu. Ponadto w aktach administracyjnych znajduje się prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. [...], zobowiązujące skarżącego do poddania się leczeniu odwykowemu w niestacjonarnym zakładzie lecznictwa alkoholowego oraz orzekające wobec skarżącego nadzór kuratora sądowego. Treść wskazanych wyżej dokumentów potwierdza, że względem skarżącego zachodzą uzasadnione zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia jako podmiotu uprawnionego do kierowania pojazdami po drogach publicznych. Prawidłowo zatem Starosta wydał decyzję o skierowaniu skarżącego na badania na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p., a Kolegium utrzymało ją w administracyjnym toku instancji, podzielając stanowisko organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego należy wskazać, że okoliczność poddania się badaniom w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy nie miała żadnego wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Jak już bowiem wskazano, organy administracji nie są uprawnione do samodzielnego ustalenia, czy stan zdrowia stronu umożliwia dalsze prowadzenie pojazdów mechanicznych. Słuszny interes skarżącego przemawia zaś za potwierdzeniem przez uprawnionego lekarza orzecznika, czy u skarżącego istnieją przeciwskazania do kierowania pojazdami, celem ewentualnej ochrony jego oraz innych uczestników ruchu drogowego, a nie za odstąpieniem od skierowania go na badania. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.