II SA/Rz 51/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maria Mikolik /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2025 r. nr 45/2025 w przedmiocie odmowy wyrównania uposażenia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie na rzecz skarżącego M. B. kwotę 480 zł /słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Przedmiotem skargi M. B. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie (dalej: "Komendant", "Organ II instancji", "Organ odwoławczy") z 3 grudnia 2025 r. nr 45/2025 wydana w przedmiocie odmowy wyrównania uposażenia. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w następujący sposób. Pismem z 10 października 2025 r. Skarżący, będący funkcjonariuszem w stanie spoczynku, zwrócił się z wnioskiem o wyrównanie wynagrodzenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r. wynikającego z bezprawnego zastosowania wobec niego kwoty bazowej obowiązującej w roku 2022 tj. 1.614,69 zł zamiast właściwej kwoty bazowej na rok 2023 wynoszącej 1.740,64 zł. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że Skarżący złożył Raport o zwolnienie ze służby w Policji w związku z uzyskaniem prawomocnego orzeczenia Podkarpackiej Rejonowej Komisji Lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby w Policji. Termin zwolnienia ze służby ustalono na dzień [...] lutego 2023 r. Wobec powyższego, Skarżący rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] stycznia 2023 r. nr [...] został zwolniony ze służby z dniem [...] lutego 2023 r. Komendant Miejski Policji w [...] podczas postępowania ustalił, że Skarżącemu w 2023 r. wypłacono należności pieniężne, w tym m.in. uposażenie za styczeń i luty 2023 r. oraz inne należności w związku ze zwolnieniem ze służby, tj.: 6-miesięczna odprawa; ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za rok 2022 i 2023; nagroda roczna za rok 2022 i 2023. Należności te zostały obliczone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu zwolnienia ze służby, w szczególności w oparciu o wysokość uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego mu na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Po tak przeprowadzonym postępowaniu, Komendant Miejski Policji w [...] (dalej: "Organ I instancji", "Komendant Miejski") decyzją z 13 listopada 2025 r. nr 386 odmówił Skarżącemu wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń - luty 2023 r., określonego we wniesionym wezwaniu do zapłaty. W uzasadnieniu decyzji, Organ I instancji wyjaśnił, że wypłacone Skarżącemu uposażenie i inne należności, przysługujące w związku ze zwolnieniem ze służby zostały obliczone prawidłowo, według przepisów obowiązujących w dniu zwolnienia ze służby. Organ I instancji wskazał, że naliczenie dla Skarżącego za miesiące styczeń i luty 2023 r. uposażenia zasadniczego oraz dodatków do tego uposażenia w postaci wysługi lat, dodatku służbowego oraz dodatku za stopień zostało zrealizowane w sposób prawidłowy. Wobec powyższego brak jest podstaw prawnych w obowiązujących przepisach prawa do uwzględnienia żądania Skarżącego w tym zakresie. Od powyższej decyzji Skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł odwołanie, zarzucając, że została wydana z rażącym naruszeniem art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji oraz art. 105 § 1 k.p.a. polegającym na rozstrzygnięciu przez Komendanta Powiatowego Policji w [...], co do istoty sprawy, poprzez odmówienie Skarżącemu wypłaty wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. podczas gdy wobec niepozostawania strony w służbie czynnej w Policji, a więc wobec braku stosunku administracyjnoprawnego, Komendant Powiatowy Policji w [...] winien wszczęte postępowanie administracyjne umorzyć w całości wobec jego bezprzedmiotowości. Wobec powyższego Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania I instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, Komendant Wojewódzki Policji w Rzeszowie, opisaną na wstępie decyzją z 3 grudnia 2025 r. nr 45/2025, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 99, art. 100, art. 101, art. 102, art. 104 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 636, 718; dalej: "u.o.P.") w związku z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 roku (Dz.U. z 2023 r. poz. 256; dalej: "ustawa budżetowa na rok 2023"), art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U. z 2022 r. poz. 2666 z późn. zm.; dalej: "ustawa okołobudżetowa"), art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 270; dalej: "ustawa budżetowa na 2022 rok"), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy odwołując się do treści ww. przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną wydanej decyzji, wyjaśnił, że kwoty bazowe na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczania uposażenia od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczania uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022. Uposażenie żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej wypłacane od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r., obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023, a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. Do podwyższenia uposażeń nie stosuje się art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw. Organ II instancji wyjaśnił, że kluczowym dla naliczeń świadczeń dla odchodzącego funkcjonariusza staje się data odejścia ze służby w Policji. Ustawa okołobudżetowa oraz ustawa budżetowa na rok 2023 stanowi, że dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby w Policji w styczniu i lutym 2023 r. należy do naliczeń należnych świadczeń zastosować kwotę bazową obowiązującą w 2022 r. W czasie obowiązywania ww. ustaw strona nie odwołała się od rozkazu o zwolnieniu ze służby w Policji zawierającego wysokość składników uposażenia. W ocenie Komendanta, Organ I instancji prawidłowo wyliczył wszystkie składniki uposażenia, co zostało uzasadnione w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że prawo do uposażenia jak i dodatków do niego dla policjanta za dany miesiąc powstaje i jest realizowane według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym prawo to jest związane. Późniejsze zmiany przepisów płacowych, w tym podwyższenie kwoty bazowej lub mnożników uposażenia zasadniczego, co do zasady nie powodują obowiązku ponownego ustalenia wysokości świadczeń już należnych i wypłaconych byłemu funkcjonariuszowi, chyba że przepisy wprowadzające zmianę wyraźnie tak stanowią. Mechanizm tzw. waloryzacji świadczeń musi wynikać wprost z przepisu prawa, a w odniesieniu do jednorazowych świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby takiego mechanizmu brak. Prawo do tych świadczeń krystalizuje się w momencie zwolnienia ze służby i jest ustalane na podstawie stanu prawnego obowiązującego w chwili powstania obowiązku świadczenia (tj. w dniu zwolnienia ze służby), niezależnie od późniejszych zmian legislacyjnych. Organ odwoławczy, jako niezasadny ocenił zarzut dotyczący ustania stosunku służbowego, gdyż kluczową datą jest data zwolnienia ze służby w Policji zawarta w rozkazie o zwolnieniu ze służby. W odniesieniu do przyznanej przez ustawodawcę podwyżki uposażeń dla służb mundurowych brak jest podstawy prawnej, która nakładałby na organ obowiązek wyrównania przedmiotowych świadczeń tym funkcjonariuszom służb, którzy odeszli ze służby w okresie od stycznia do końca lutego 2023 r. Obowiązkiem organu administracji jest odmowa przyznania świadczenia lub jego wyrównania, jeśli obowiązek taki nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Komendant wyjaśnił także, że organ nie może przyznać funkcjonariuszowi wyższego świadczenia niż to przewidziane przez obowiązujące przepisy prawa. Przepis art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na rok 2023 nie pozostawia wątpliwości, że nowa kwota bazowa ma zastosowanie jedynie do świadczeń należnych za okres po 1 marca 2023 r., tj. do uposażeń funkcjonariuszy nadal pełniących służbę po tej dacie. Zakończenie stosunku służbowego do 1 marca 2023 r. wiąże się z zastosowaniem stanu prawnego obowiązującego w tym właśnie czasie, co wyklucza możliwość zastosowania nowych, korzystniejszych warunków płacowych przyznanych dopiero od 1 marca. Organ II instancji stwierdził również, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do uchylenia i umorzenia postępowania. Decyzja Organu I instancji nie zawiera wad nieważnościowych. Organ rozstrzygnął na wniosek strony, co uzasadnia wydanie decyzji, pomimo ustania stosunku służbowego. Od powyższej decyzji M. B. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zaskarżając ww. decyzję w całości, zarzucając naruszenie art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 u.o.P. oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie, co skutkowało wydaniem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w [...] z 13 listopada 2025 r. nr 386 w przedmiocie odmowy wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r., należnego w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r. podczas gdy wobec niepozostawania strony w służbie czynnej w Policji, a więc wobec braku stosunku administracyjnoprawnego, Komendant winien decyzję Organu I instancji uchylić i umorzyć postępowanie w całości stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie od Organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący wniósł również o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. W ocenie Skarżącego, Organ błędnie uznał wezwanie o wyrównanie uposażenia za akt z zakresu podległości służbowej. Jeżeli nawet doszło do uznania wezwania do zapłaty za wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, to zastosowanie winien mieć w pierwszej kolejności art. 61a § 1 k.p.a. nakazujący odmówienie wszczęcia postępowania wobec wystąpienia innych uzasadnionych przyczyn, do których należy m. in. brak pozostawania Skarżącego w zależności służbowej i władztwie przełożonego. Ewentualnie wezwanie mogło zostać ocenione jako czynność techniczno-materialna polegająca na przeliczeniu uposażenia zgodnie z ustawą okołobudżetową i przekazaniu skorygowanych danych do ZER MSWiA. Kwestie te nie wymagają jednak prowadzenia postępowania administracyjnego ani wydawania decyzji, gdyż mają charakter wykonawczy. W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, jedynie wtedy gdy dotknięte są wadami w postaci: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Sąd przystąpił do rozpoznania przedmiotowej sprawy na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. uznając, że uposażenie funkcjonariusza nie wchodzi w zakres dyskrecjonalnej władzy przełożonego, wobec czego przedmiotowa sprawa nie należy do stosunków wynikających z podległości służbowej, między przełożonym a podwładnym, wyłączonych z kognicji sądów administracyjnych na mocy art. 5 pkt 2 P.p.s.a. Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd uwzględnił skargę z przyczyn wziętych pod uwagę z urzędu. Co do zasady Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko SN zawarte w uchwale z 5 grudnia 1991 r., sygn. akt I PZP 60/91, że droga sądowa dochodzenia roszczeń pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby w Policji jest niedopuszczalna. Sąd w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyrokach z dnia 24 kwietnia 2020 r., sygn. I OSK 2844/19, 23 lutego 2023 r., sygn. III OSK 3266/21, III OSK 3293/21, III OSK 3337/21, III OSK 3346/21, III OSK 3544/21, III OSK 3655/21, III OSK 3496/21 i III OSK 3736/21, z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. III OSK 2816/21, z dnia 2 marca 2023 r., sygn. III OSK 3885/21, z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. III OSK 3379/21, III OSK 3475/21 i III OSK 3486/21, z dnia 18 kwietnia 2024 r., sygn. III OSK 4170/21, III OSK 4251/21 i III OSK 4219/21, z dnia 7 czerwca 2024 r., sygn. III OSK 4132/21 i III OSK 4167/21, czy z dnia 24 czerwca 2024 r., sygn. III OSK 3221/23 (CBOSA), w których NSA wskazał, że wszelkie roszczenia finansowe funkcjonariuszy Policji wynikające z ich stosunku służbowego, a do takich z całą pewnością należy np. ekwiwalent za niewykorzystany urlop, mogą być dochodzone przez policjantów wyłącznie na drodze administracyjnoprawnej i sądowoadministracyjnej. Jak bowiem wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2001 r., sygn. II SA 2591/01 (CBOSA), inne rozumowanie prowadziłoby do pozbawienia funkcjonariuszy Policji ochrony prawnej w dochodzeniu ich roszczeń ze stosunku służbowego, który jest stosunkiem administracyjnoprawnym, i w stosunku do którego nie stosuje się przepisów prawa pracy i nie ma możliwości realizacji takiego rodzaju roszczeń przed powszechnym sądem pracy. W związku z tym w orzecznictwie nie jest również sporne, że zagadnienia związane z uposażeniem policjanta i jego prawem do innych świadczeń pieniężnych związanych ze służbą, do których należy m.in. prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy, mieści się w pojęciu spraw osobowych, których załatwienie następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przyjmuje się, że pozytywne załatwienie sprawy następuje przez podjęcie czynności materialno-technicznej wypłaty przysługującego świadczenia, natomiast odmowa wypłaty policjantowi równoważnika pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, w związku ze zwolnieniem ze służby na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 u.o.P. następuje w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. K 7/15, opubl. w OTK-A 2018/65, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. I OSK 575/11, z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. I OSK 542/13, z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. III OSK 4337/21, CBOSA). Te same zasady odnieść należy do żądania wyrównania świadczeń przysługujących funkcjonariuszowi Policji w związku z odejściem ze służby, gdyż jest to również roszczenie finansowe funkcjonariusza, dla którego, jak i dla pozostałych roszczeń związanych z uposażeniem policjanta i innych świadczeń pieniężnych związanych ze służbą, przewidziana jest droga administracyjna. W niniejszej sprawie Skarżący – reprezentowany przez fachowego pełnomocnika zwrócił się do Powiatowego Komendanta Policji o zapłatę kwoty 723,99 zł tytułem wyrównania wynagrodzenia za miesiąc styczeń i luty 2023r., wynikającego z bezprawnego zastosowania kwoty bazowej, obowiązującej w 2022. Wniosek ten fachowy pełnomocnik zatytułował jako "Wezwanie do zapłaty". W treści wniosku nie podano żadnej podstawy prawnej. Jednocześnie pełnomocnik zastrzegł, że w razie bezskutecznego upływu terminu mocodawca będzie zmuszony skierować sprawę na drogę postępowania sądowego. Należy zaznaczyć, że sam fakt zatytułowania wniosku jako "wezwanie do zapłaty" nie może mieć przesądzającego znaczenia. O zastosowaniu właściwego trybu rozpoznania sprawy decyduje sam charakter zgłoszonego żądania o nie tytuł wniosku. Jak już powyżej wskazano, Sąd podziela stanowisko orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie z którym, roszczenia finansowe funkcjonariuszy dochodzone są na drodze administracyjnoprawnej a załatwiane są albo w drodze czynności materialno – technicznej (w razie uwzględnienia żądania) albo w drodze decyzji administracyjnej (w przypadku odmowy wypłaty świadczenia/uposażenia). Komendant Powiatowy Policji w niniejszej sprawie uznając swoją właściwość w sprawie wydał decyzję odmawiającą wyrównania uposażenia na podstawie art. 99, art. 100, art. 101, art. 102, art. 104 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 636, 718;) w związku z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 roku (Dz.U. z 2023 r. poz. 256), art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U. z 2022 r. poz. 2666 z późn. zm.), art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 270). Z uwagi na zgłoszenie przez Skarżącego jako byłego funkcjonariusza żądania wypłaty świadczenia, dla którego to żądania właściwa jest droga administracyjna, organ – Powiatowy Komendant Policji nie mógł zaniechać rozpoznania tego żądania, narażałby się bowiem na zarzut bezczynności. Należy też mieć na względzie, że Pełnomocnik Skarżącego ani bezpośrednio po doręczeniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania ani w terminie wyznaczonym na zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym nie zgłosił żadnych zastrzeżeń co do wszczęcia postępowania administracyjnego w związku ze zgłoszonym żądaniem. Co do zasady do czasu skutecznego cofnięcia żądania, organ zobowiązany był do jego merytorycznego rozpoznania. W związku z powyższym, mając na względzie powyższe rozważania, Komendant Powiatowy Policji uprawniony był do wydania decyzji odmawiającej wypłaty wyrównania uposażenia. Niemniej jednak już w odwołaniu Pełnomocnik stwierdził, że celem wezwania do zapłaty nie było żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego. Pełnomocnik stwierdził, że wezwanie do zapłaty miało charakter cywilnoprawny. Powyższe twierdzenia pełnomocnik podtrzymał również w skardze. Postępowanie w sprawie wypłaty świadczeń związanych ze stosunkiem służbowym jest postępowaniem o charakterze wnioskowym a w związku z tym to Skarżący jest dysponentem takiego postępowania. Wobec złożonego w odwołaniu oświadczenia Organ II instancji powinien był wyjaśnić, jaka jest rzeczywista wola strony postępowania, tj. czy domaga się rozstrzygnięcia swojej sprawy w trybie administracyjnoprawnym poprzez wydanie decyzji, czy też domaga się umorzenia postępowania administracyjnego. Brak wyjaśnienia tej kwestii doprowadził do istotnego naruszenia art. 9, art. 10 w zw. z art. 61 § 1 i art. 63 § 3 k.p.a. W razie potwierdzenia, że intencją strony nie było wszczynanie postępowania administracyjnego, Organ II instancji zobowiązany będzie do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Z przyczyn powyżej wskazanych Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215) na rzecz Skarżącego od Organu II instancji zasądzono zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.