II SA/Rz 462/20

Dnia 7 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2020 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nałożenia obowiązku dostarczenia dokumentów - postanawia - odrzucić skargę.

W dniu 4 maja 2020 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga M. . (dalej w skrócie: "skarżący") na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nałożenia obowiązku dostarczenia dokumentów. Zarządzeniem z dnia 4 maja 2020 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżącego, aby w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania usunął braki formalne skargi poprzez nadesłanie 3 egzemplarzy odpisów skargi oraz swojego numeru PESEL – pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto zarządzeniem z dnia 4 maja 2020 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżącego do usunięcia braków fiskalnych wniesionej przez niego skargi, poprzez uiszczenie wpisu w kwocie 100 złotych w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia – pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz wezwanie o usunięcie braków formalnych skargi wraz z pouczeniami o skutkach ich niewykonania w wyznaczonym terminie, zostały doręczone skarżącemu w dniu 26 maja 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych - k. 18). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Skarżący mimo wskazania, o uzupełnienie jakich braków się go wzywa oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie nie wykonania zarządzeń, nie uczynił im zadość. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.