II SA/Rz 38/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2022 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi BK na pismo Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę

Zarządzeniem z dnia 18 lutego 2022 r. wezwano BK do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie przedmiotu zaskarżenia oraz oznaczenie organu, którego skarga dotyczy. W piśmie z dnia 2 marca 2022 r. skarżąca podała, że skarga dotyczy działalności Starosty Powiatu [...]. Jako przedmiot zaskarżenia skarżąca wskazała natomiast pismo z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...]. Na podstawie nadesłanych akt administracyjnych ustalono, że ww. pismem z dnia [...] listopada 2021 r. Starosta Powiatu [...], działając na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) – dalej: "K.p.a.", powiadomił skarżącą o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329) – dalej: "P.p.s.a.", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Zgodnie z wyrażoną w art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą domniemania właściwości sądów powszechnych, sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Oznacza to, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, obejmujący katalog aktów, względnie czynności lub bezczynności organów administracji podlegających kontroli sądowoadministracyjnej, został szczegółowo określony obowiązującymi przepisami prawa. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W niniejszej sprawie strona skarżąca jako przedmiot zaskarżenia w sposób nie budzący wątpliwości wskazała pismo Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...], stanowiące zawiadomienie o pozostawieniu wniosku skarżącej bez rozpoznania. Zawiadomienie to zostało wydane na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., zgodnie z którym, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Wskazać należy, że kwestia dopuszczalności skargi na zawiadomienie organu administracji publicznej, wydane na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., została przesądzona uchwałą Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. I OPS 2/13 (dostępna na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale tej NSA wskazał, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Zdaniem NSA, jeżeli organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. Pozostawienia podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. nie stanowi natomiast aktu lub czynności wymienionej w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., na którą strona może skutecznie wnieść skargę. Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest aktualne brzmienie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., z którego literalnie wynika, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do objęcia samoistną kontrolą aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że zawiadomienie, o którym mowa w art. 64 § 2 K.p.a., stanowi akt lub czynność, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. nie chodzi bowiem o prawo do załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego, lecz o zindywidualizowane w przepisie prawa w odniesieniu do konkretnego podmiotu uprawnienie albo obowiązek, które może on wykonywać samodzielnie, korzystając w tym zakresie z ochrony prawnej. Źródłem tego uprawnienia są zatem przepisy prawa materialnego, a nie procesowego. Okoliczność ta uniemożliwia nadanie sprawie prawidłowego biegu i obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.