II SA/Rz 329/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu WR od postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 kwietnia 2017 r. II SA/Rz 329/17 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi WR na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przyłaczenia budynku do sieci kanalizacji sanitarnej - p o s t a n a w i a - utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy

W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję WR zwrócił się o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając zgłoszone żądanie podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz trójką dzieci w wieku 2, 4 i 6 lat. Rodzina zamieszkuje w budynku mieszkalnym o powierzchni 100 m2. W skład majątku rodziny wchodzi także nieruchomość rolna o powierzchni 2,7 ha oraz samochód osobowy. Skarżący pracuje i z tego tytułu uzyskuje wynagrodzenie w wysokości 1599 zł miesięcznie, natomiast jego żona pobiera zasiłek wychowawczy w kwocie 400 zł. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego. Referendarz wskazał, że jego wątpliwości budzi rzeczywista wysokość uzyskiwanych przez wnioskodawcę i jego żonę dochodów wobec tego, iż zadeklarowana przez skarżącego wysokość comiesięcznych wydatków (około 4 200 zł) przekracza i to znacznie wielkość wskazanych we wniosku i odpowiedzi na dodatkowe wezwanie dochodów (2 742 zł). Zdaniem referendarza sądowego oznacza to, że albo skarżący nie ujawnił wszystkich źródeł i wielkości dochodów rodziny, albo też zawyżył znacznie ponoszone wydatki na potrzeby uzyskania pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie jego wniosku. Wnioskodawca nie wykazał zatem, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. We wniesionym sprzeciwie WR wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie mu prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący podniósł, że rozbieżności, na które wskazał referendarz sądowy wynikają z omyłki pisarskiej. Dochód rodziny wynosi około 2 700 zł, a zatem po dojęciu kosztów jakie każdego miesiąca generuje utrzymanie rodziny, nie pozostają żadne wolne środki finansowe, co z resztą w jego ocenie wskazują przedłożone przez niego wyciągi z rachunków bankowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; W myśl art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 § 3 Ppsa). W myśl zatem art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa jego obowiązkiem było wykazanie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie Sądu analiza wniosku skarżącego nie pozwala na przyjęcie, że wykazał on taką okoliczność, a zatem zaskarżonym postanowieniem referendarz sądowy w pełni zasadnie odmówił przyznania jej wnioskowanego wsparcia. Zdaniem Sądu, na podstawie złożonych przez skarżącego oświadczeń o wysokości osiąganych przez rodzinę dochodów oraz wysokości comiesięcznych wydatków, słusznie referendarz sądowy wskazał, że wniosek skarżącego budzi wątpliwości co do jego zgodności z prawdą, a w konsekwencji, w świetle przytoczonych wskazanych wyżej uregulowań prawnych i wobec stwierdzenia, że wnioskodawca nie wykazał okoliczności warunkujących przyznanie prawa pomocy, odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego. Niemniej przyjmując za skarżącym, że zadeklarowana przez niego, nie znajdująca pokrycia i sięgająca niespełna 1 500 zł różnica pomiędzy wydatkami a dochodami jest wynikiem, cokolwiek by to miało znaczyć, "omyłki pisarskiej", to zdaniem Sądu i tak brak jest podstaw do uwzględnienia jego wniosku. Z nadesłanego wyciągu z rachunku bankowego wynika bowiem, że w dniu 8 marca 2017 r. na rachunek skarżącego wpłynęła łączna kwota 5 184 zł tytułem "zwrot z podatku PIT za rok 2016" i "zwrot z podatku PIT za 12/2016". W dniu 9 marca 2017 r. skarżący wypłacił z rzeczonego rachunku kwotę 5 500 zł. Na okoliczność tę skarżący nie wskazał zarówno w nadesłanym na wezwanie referendarza sądowego oświadczeniu z dnia 11 kwietnia 2017 r., jak i we wniesionym sprzeciwie. Nie wykazał również, że kwota ta została spożytkowana na zapewnienie niezbędnych potrzeb utrzymania rodziny. Tym samym dysponując kwotą pieniężną przekraczającą 5 000 zł stwierdzić należy, że skarżący z całą pewnością jest w stanie ponieść koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, w tym opłacić wpis od skargi na decyzję wydaną w przedmiocie nakazu przyłączenia budynku do istniejącej sieci kanalizacyjnej w wysokości 200 zł. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 260 § 1 i § 2 Ppsa, Sąd utrzymał zaskarżone postanowienie referendarza sądowego w mocy.