II SA/Lu 406/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska – Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdania z opróżnienia zbiorników i transportu nieczystości ciekłych - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

M. J., prowadzący przedsiębiorstwo pod nazwą "[...] M. J." z siedzibą w K., w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r., znak: [...] o wymierzeniu skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł za przekazanie po terminie kwartalnego sprawozdania z prowadzonej działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie gminy [...] za okres od 1 lipca do 30 września 2015 r. - wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosku tego skarżący nie uzasadnił, podnosząc wyłącznie zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co na następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności wskazujących na to, że zachodzą ustawowe przesłanki uwzględnienia wniosku. Skarżący domagając się przed Sądem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej, a więc obowiązku uiszczenia określonej kwoty, nie wykazał tych przesłanek, w szczególności, że nie ma możliwości uiszczenia wymierzonej kary. Skarżący nie przedstawił swojej sytuacji finansowej (posiadanych środków, oszczędności czy zobowiązań), z której wynikałoby, że uiszczenie kary w wysokości [...] zł wyrządziłoby mu szkodę w znacznych rozmiarach; również z akt sprawy nie wynika, w jakiej sytuacji majątkowej skarżący obecnie się znajduje. Wobec braku należytego umotywowania żądania, wniosek nie może być więc uwzględniony. Ponadto zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia (por. Jagielska, Wiktorowska, Wajda w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 332), natomiast uiszczona administracyjna kara pieniężna podlegałaby zwrotowi wskutek wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o jej wymierzeniu. Z tej samej przyczyny nie ma podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki, skoro – jak wyżej wskazano - w razie uwzględnienia skargi przez Sąd uiszczona kwota podlegać będzie zwrotowi. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.