II SA/Rz 326/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 19 stycznia 2022 r. nr OA.7721.3.8.2021 w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku nałożonego na inwestora - skargę oddala -

Przedmiotem skargi BG (zwana dalej: Skarżącą) reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego, jest decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (zwany dalej: PWINB, Organem odwoławczym, Organem II instancji) z dnia 19 stycznia 2022 r. nr OA.7721.3.8.2021 w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku nałożonego na Inwestora. Z akt administracyjnych sprawy oraz zaskarżonej decyzji wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej zwany: PINB, Organem I instancji) decyzją ostateczną z dnia 22 marca 2019 r. nr OA-III.5160.8.2017 umorzył w całości postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie legalności zabudowy (obudowa kręgami betonowymi i przykrycie gruntem) cieku wodnego zlokalizowanego na działkach nr [...]. Następnie BG zwróciła się z wnioskiem o wznowienie ww. postępowania. Postanowieniem z dnia 3 września 2019 r. nr OA-III.5160.8.2017, PINB w Dębicy wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją ostateczną z dnia 22 marca 2019 r. nr OA-III.5160.8.2017. W dalszej kolejności, decyzją z dnia 23 grudnia 2019 r. nr OA-III.5160.8.2017 PINB w [...] stwierdził, że decyzja ostateczna Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 22 marca 2019 r. nr OA-III.5160.8.2017 wydana z naruszeniem prawa, tj. z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735; ze zm.; zwana dalej w skrócie: "k.p.a."), tzn. bez udziału wszystkich stron postępowania, pozostaje w obrocie prawnym. W trybie odwoławczym PWINB w Rzeszowie, decyzją z dnia 19 lutego 2020 r., nr OA.7721.3.1.2020 uchylił w całości decyzję PINB w [...] z dnia 23 grudnia 2019 r., nr OA-III.5160.8.2017 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Rozpatrując ponownie sprawę w trybie wznowionego postępowania, PINB w[...] decyzją z dnia 31 grudnia 2020 r. nr OA-III.5160.8.2017, działając na podstawie m. in. art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 i art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm.; zwana dalej w skrócie: "u.P.b."), nałożył na Inwestora – JR– obowiązek wykonania czynności: przedłożenia orzeczenia o prawidłowości wykonanych robót budowlanych przy przykryciu ok. 21 metrów rowu (ułożenie kręgów betonowych w rowie i przykrycie ich około 15 cm warstwą ziemi) przebiegającego pomiędzy dz. [...], sporządzonego przez osobę posiadającą uprawnienia w specjalności wodno-melioracyjnej, w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych przy przykryciu rowu do stanu zgodnego z prawem, w terminie do dnia 31 sierpnia 2021 r. W dniu 19 sierpnia 2021 [pic]r. JR przedłożył żądane dokumenty, sporządzone przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia. Z orzeczenia o prawidłowości wykonanych robót budowlanych wynika, że odcinkowe przykrycie cieku wodnego w obrębie działki nr [...] wykonano prawidłowo i zapewniona jest prawidłowa gospodarka wodna na badanym terenie. Wobec powyższego, decyzją z dnia 19 października 2021 r. nr OA.7721.5160.8.2017 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 31 grudnia 2020 r. nr OA-III.5160.8.2017 na JR - inwestora wykonanych robót budowlanych przy przykryciu ok. 21 metrów rowu (ułożenie kręgów betonowych w rowie i przykrycie ich ok. 15 cm warstwą ziemi) przebiegającego pomiędzy dz. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji, Organ I instancji wskazał, że z uwagi na art. 51 ust. 3 u.P.b. oraz fakt, że Inwestor wykonał nałożony na niego obowiązek, jest zobligowany do zastosowania przepisu art. 51 ust. 3 pkt 1 u.P.b. i wydania decyzji o stwierdzeniu wykonania obowiązku, która kończy postępowanie w przedmiotowej sprawie. Od powyższej decyzji BG złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 53 ust. 3 pkt 1 u.P.b., poprzez uznanie, że JR wykonał obowiązek przedłożenia orzeczenia o prawidłowości wykonanych robot budowlanych przy przykryciu rowu pomiędzy działkami ewidencyjnymi nr [...]. Wobec tak sformułowanego zarzutu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Organowi I instancji. Skarżąca w odwołaniu sformułowała zarzuty względem sporządzonej analizy. Zdaniem Skarżącej, Organ powinien ocenić sporządzony dokument pod względem formalno-prawnym i merytorycznym, a nie ograniczać się jedynie do stwierdzenia, że dokument taki przedłożono. Opisaną na wstępie decyzją z dnia 19 stycznia 2022 r. nr OA.7721.3.8.2021, Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie, po rozpatrzeniu odwołania BG, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W pierwszej kolejności Organ odwoławczy wskazał, że stanowisko Organu I instancji jest zasadne, jednak uzasadnienie wymaga uzupełnienia. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Organ II instancji wyjaśnił, że z akt sprawy bezspornie wynika, że ciek wodny położony na działce nr [...] przebiega przez ww. działki, a pomiędzy działkami nr [...] ciek ten na długości około 21 m przykryto. Inwestorem przykrycia cieku wodnego (rowu), zlokalizowanego na działce nr [...] jest JR, właściciel działki o nr e[...]. Zdaniem PWINB ustalenia w tym zakresie nie budzą wątpliwości. Organ II instancji wyjaśnił, że przedłożona przez JR "Analiza prawidłowości wykonania robót budowlanych na przykrytym odcinku cieku na działce [...]" została sporządzona przez mgr inż. [...] posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] w specjalności: do kierowania budowy i robót w specjalności wodno-melioracyjnej. Analiza ta została sprawdzona przez inż. [...], posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] w specjalności wodnomelioracyjnej, wpisanego do Podkarpackiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod numerem [...]. Zatem analiza została sporządzona przez osoby legitymujące się odpowiednimi uprawnieniami, aktualnym na dzień opracowania zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Autor opracowania wskazał, że przeprowadzona przez niego analiza (sprawdzona przez inż. [...]) wykazała, że odcinkowe przykrycie cieku wodnego w obrębie działki nr [...] wykonano prawidłowo. Z uwagi na wykazane prawidłowości, szczególnie w zakresie doboru średnicy rurociągu oraz jego usytuowania w profilu podłużnym cieku, zapewniona jest prawidłowa gospodarka wodna na badanym terenie. Końcowo Organ II instancji wyjaśnił, że skoro w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja wydana w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 u.P.b., której adresat, tj. JR wykonał nałożony na niego [pic]obowiązek, istniała w sprawie podstawa do wydania w oparciu o art. 51 ust. 3 pkt 1 u.P.b. decyzji stwierdzającej wykonanie tego obowiązku, która to decyzja kończy [pic]postępowanie. Wobec powyższego Organ odwoławczy uznał, że w rozpatrywanej sprawie stanowisko Organu I instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła Organom obu instancji naruszenie przepisów, tj.: – art. 7, art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, pominięcia ustalenia czy Inwestor dopełnił obowiązków związanych z budową urządzenia melioracyjnego w zakresie zgłoszenia urządzenia do rejestru lub uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na jego użytkowanie, nie podjęcia wszelkich czynności do dokładnego zbadania sprawy, nie załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; – art. 8, art. 9 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania uczestników, bez zachowania zasady bezstronności, w sposób nienależyty i niewyczerpujący zbierając materiał dowodowy; – art. 32 ust. 2 u.P.b., poprzez jego nie zastosowanie i nie wymaganie od Inwestora aby dokonał zgłoszenia urządzenia melioracyjnego do rejestru urządzeń melioracji wodnych oraz spełniał wymóg posiadania zgody wodnoprawnej na eksploatację legalizowanego urządzenia zgodnie z art. 196 ust. 13 Prawa Wodnego. Wobec tak sformułowanych zarzutów, pełnomocnik wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji PINB w [...] z dnia 19 października 2021 r. nr OA.7721.5160.8.2017 oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik opisała przebieg postępowania administracyjnego oraz powtórzyła treść złożonego przez Skarżącą odwołania oraz sformułowanych w nim zarzutów dotyczących przedłożonej przez Inwestora analizy, m.in. dotyczących lokalizacji urządzenia, rodzaju wykonanych urządzeń melioracyjnych, zmiany funkcji urządzenia oraz braku pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto odniesiono się również do działania wykonanego urządzenia, które powoduje, że wszystkie zebrane wody są przemieszczane z dużą prędkością i wylewane na działkę sąsiednią, na której powodują szkody, natomiast zdaniem Skarżącej autor analizy nie odnosi się do tej kwestii. Zdaniem pełnomocnika Organ odwoławczy nie odniósł się merytorycznie do zarzutów złożonego przez Skarżącą odwołania. Powołując się na art. 32 ust. 2 u.P.b., pełnomocnik wskazała, że do wymaganych pozwoleń, które Inwestor powinien uzyskać przed uzyskaniem pozwolenia na budowę zalicza się także pozwolenie wodnoprawne. Zdaniem pełnomocnika, Organy zaniechały weryfikacji przedłożonej analizy ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że sporządziła je osoba posiadająca odpowiednie uprawnienia. Skoro przedłożona dokumentacja, ma przyczynić się do uznania, że wykonany obiekt jest zgodny z prawem, to jego treść powinna odnosić się do określonych przepisów i weryfikować cechy budowli wykonanych przez Inwestora, ewentualnie wskazywać na konieczność pozyskania dokumentów lub dokonania czynności. Przedłożona dokumentacja powinna być zweryfikowana przez Organ nadzoru budowlanego pod względem formalnym, który jest do tego uprawniony a nie jedynie odnotowanie jego złożenia. W ocenie pełnomocnika Skarżącej, skoro Inwestor wykonał określoną budowlę, to jej funkcjonowanie powinno być zgodne z prawem, tzn. powinno być zgłoszone do urzędowych ewidencji. Zatem skoro takiego zgłoszenia brak, to zgodnie przepisami Prawa wodnego powinna być wydana decyzja o jego likwidacji. Zdaniem pełnomocnika nie można przyjąć, że postępowanie legalizacyjne budowli w rozumieniu art. 51 u.P.b. może być prowadzone w oderwaniu od regulacji szczególnych Prawa wodnego. Wpis do ewidencji urządzeń melioracyjnych powinien być elementem dokumentacji wymaganej od Inwestora. Bez zbadania tej kwestii w przypadku wykonanego i eksploatowanego urządzenia melioracyjnego nie można stwierdzić, że jest ono wykonane zgodnie z prawem. Zgłoszenie do ewidencji jest warunkiem eksploatacji urządzenia melioracyjnego. Podsumowując, pełnomocnik wskazała, że z uwagi na ww. okoliczności skoro organy zaniechały sprawdzenia czy wzniesiony przez Inwestora obiekt jest zgodny z przepisami prawa nie mogą stwierdzić wykonania nałożonego obowiązku i zalegalizować samowoli budowlanej. W odpowiedzi na skargę, PIWNB w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zajęte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna, została przez Sąd oddalona w całości. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Sądowa kontrola przedmiotu skargi nie wykazała jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, które mogłyby stanowić argument za uznaniem zarzutów skarżącej strony. Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej tj. przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dzięki czemu mógł stanowić oparcie dla ustaleń faktycznych Sądu – art. 133 § 1 P.p.s.a. Przekazane do WSA akta sprawy dostatecznie przedstawiają konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego okoliczności faktyczne, nie wymagając tym samym przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczyniono decyzję PWINB wydaną na podstawie przepisów u.P.b. normujących prowadzenie przez organy nadzoru budowlanego postępowania naprawczego, tj. art. 50-51 u.P.b. Zdaniem Sądu, Organ odwoławczy prawidłowo zastosował w sprawie art. 51 ust. 3 pkt 1 u.P.b., bowiem inwestor przedłożył wymaganą od niego opinię osób o odpowiednich specjalnościach wyrażoną na temat wykonanych robót budowlanych. Należy przypomnieć w tym miejscu, iż na mocy decyzji z dnia 31 grudnia 2020 r., nr OA-III.5160.8.2017, opartej o art. 50 ust. 1 pkt 1 u.P.b., PINB zobowiązał JR – inwestora robót do wykonania czynności przedłożenia orzeczenia o prawidłowości wykonanych robót budowalnych polegających na przykryciu ok. 21 m rowu przebiegającego pomiędzy dz. [...] sporządzonego przez osobę posiadającą uprawnienia w specjalności wodno – melioracyjnej w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w terminie do 31 sierpnia 2021 r. Decyzja o jakiej mowa została doręczona skarżącej, stała się ostateczna i prawomocna przez co wiązała swą treścią zarówno strony postępowania jak i Organ – art. 110 § 1 K.p.a. Niewykonanie przez zobowiązanego nałożonego na niego obowiązku z zakresu prawa budowlanego wiązało się z konsekwencjami określonymi w art. 51 ust. 3 pkt 2 u.P.b. , czyli z rozbiórką obiektu. Inwestor w ramach realizacji w/w ostatecznej decyzji PINB złożył dnia 19 sierpnia 2021 r., czyli przed wyznaczonym przez Organ terminem, dokument prywatny o tytule: Analiza prawidłowości wykonania robót budowalnych na przykrytym odcinku cieku na działce o nr [...]. Niewątpliwie dokument ten został opracowany przez osoby posiadające uprawnienia budowlane oraz o specjalności wodno-melioracyjnej. Skarga zarzuca w swym uzasadnieniu, że opracowanie w sposób sprzeczny ze stanem faktycznym określa lokalizację przepustu, bowiem urządzenie nie występuje w obszarze działek o nr [...]. Sąd po dokładnym przenalizowaniu treści kwestionowanego przez stronę opracowania, nie mógł potwierdzić, aby dostrzeżony w skardze błąd miał jakikolwiek, a tym bardziej istotny wpływ na wynik sprawy, co jest warunkiem niezbędnym do uwzględnienia skargi w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Nie wzbudziło wątpliwości składu orzekającego WSA to, że obliczenia, oceny, wnioski autorów opracowania były w całości skoncentrowane na istocie problemu, czyli na prawidłowości robót budowlanych zrealizowanych na działkach o nr 393 i 1379/4, pomiędzy działkami [...], a polegających na zabudowaniu kręgami betonowymi i przykryciu gruntem cieku wodnego. Dokładne miejsce wykonanych robót, parametry urządzenia, zostały odzwierciedlone w treści opracowania, w tym m.in. w obrazach utrwalonych w postaci zdjęć, dzięki czemu nie sposób twierdzić, że rozważania ekspertów nie dotyczyły przedmiotu sprawy. Również skarżącą strona nie ma wątpliwości co do właściwej lokalizacji wypowiedzi autorów dokumentu, skoro na kolejnych stronach skargi podważa ich merytoryczną prawidłowość. Dlatego Organy mogły kierować się w swym ustaleniach wnioskiem zawartym na stronie 7 w/w dokumentu, czyli oceną, że odcinkowe przykrycie cieku wodnego wykonano prawidłowo. Jako kluczowe dla stanu sprawy WSA uznał wyrażone w opracowaniu zdanie, w którym stwierdza się, iż analizowane (zlokalizowane na mapie) lokalne przykrycie cieku kręgami o średnicy wew. 0,9 m pomieści przepływ wód o natężeniu 0,99 m³/s, który jest znacznie większy niż przepływ wynikający z obliczeń hydrologicznych o pomiarze 0,467 m³/s. Argumenty wyrażone w skardze nie przekonują, aby popełniony błąd natury formalnej w sposób znaczący zaważył na sposobie, w jaki zastosowano przepisy prawa materialnego. PWINB w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia w odniesieniu do zarzutów odwołania skarżącej strony zauważył, że zarzuty dotyczące naruszeń przepisów ustawy - Prawo wodne (dalej zwana u.P.w.) pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Ta ocena Organu odwoławczego ma swe legalne zakotwiczenie w treści art. 2 ust. 2 pkt 2 u.P.b., który to przepis stwierdza, że przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów odrębnych, a w szczególności prawa wodnego – w odniesieniu do urządzeń wodnych. Przepisy u.P.w. zawierają w swych rozdziałach miejsce poświęcone kwestiom budownictwa wodnego i melioracjom wodnym, a także wskazują na organy właściwe w tych sprawach. Organy administracji nadzoru budowlanego są w myśl powyższej reguły właściwe w sprawach przestrzegania przez inwestorów przepisów prawa budowlanego, a zastosowanie tych unormowań nie stoi na przeszkodzie uruchomienia stosownych trybów przewidzianych dla budownictwa wodnego przed określonymi w u.P.w organami zajmującymi się sprawami legalności urządzeń wodnych czy melioracji. Na tym polega brak konkurencyjności pomiędzy powyższymi aktami prawnymi, na które powołuje się skarżąca strona. W uzasadnieniu skargi pojawił się zarzut niezastosowania przez Organ przepisów u.P.w. w zakresie w jakim nakładają one obowiązek przedłożenia przed uzyskaniem pozwolenia na budowę pozwolenia wodnoprawnego. Jednakże, treść ostatecznego postanowienia PINB wydanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 u.P.b. nie obejmowała obowiązku innego niż dostarczenie w/w orzeczenia o prawidłowości wykonanych robót sporządzonego przez osobę o specjalności wodno-melioracyjnej. Dlatego PWINB rozpatrując zasadność środka odwoławczego nie mógł wymagać od inwestora innego dokumentu, jak i dokonania innych nieprzewidzianych w osnowie postanowienia PINB czynności. Akt wydany w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 1 u.P.b. jako niekwestionowany przez żadną ze stron, wiązał więc nie tylko inwestora, strony, ale także na kolejnych etapach postępowania naprawczo - legalizacyjnego organy właściwe do jego przeprowadzenia. Zatem podnoszenie tego rodzaju zarzutów na obecnym etapie sprawy jest spóźnione, jeśli chodzi obszar stosowania przepisów u.P.b., które jak podniesiono nie wykluczają stosowania przepisów u.P.w. Nie okazały się zasadne zarzuty skargi nakierowane na podważenie wiarygodności opracowania stwierdzającego prawidłowość wykonania robót budowlanych. Dokument złożony przez inwestora został bowiem sporządzony przez osoby o wymaganych uprawnieniach. Jego treść wskazuje przedmiot merytorycznej i jednocześnie fachowej wypowiedzi specjalistów w postaci robót budowlanych polegających na przykryciu cieku wodnego znajdującego się pomiędzy działką o nr [...]. Sporządzona w wyniku nałożonego na inwestora obowiązku analiza zawiera istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zagadnienia jak m.in.: informacje dotyczące szczegółowego położenia obiektu, jego parametrów technicznych, specjalistyczne obliczenia hydrologiczne, a także charakterystykę zlewni. Ponadto treść opracowania zawiera czytelne i jednoznaczne w swych wnioskach orzeczenie specjalistów dotyczące prawidłowości wykonanych robót, w tym także w obszarze skutków dla stosunków wodnych, czyli kwestii podnoszonej również w pozostałych fragmentach skargi. Zwrócono uwagę w szczególności na fakt, iż teren w miejscu przykrycia cieku przeznaczony jest wyłącznie do uprawy ogrodowej. Dlatego nie będzie używany sprzęt ciężki, co eliminuje ewentualność zniszczenia kręgów betonowych zastosowanych w ramach wykonanych robót. Całość opracowania zamyka stwierdzenie, że dobór średnicy rurociągu, jego usytuowanie w profilu podłużnym cieku, zapewnia prawidłową gospodarkę wodną w badanym terenie Skarżąca strona oprócz podniesienia kwestii błędów natury formalnej, niemających jednak znaczącego wpływu na wynik sprawy, nie dostarczyła zarówno Organowi jak i Sądowi argumentów merytorycznych i służących im dowodów, mogących prowadzić do podważenia wyrażonej w opracowaniu oceny, a w końcowym efekcie dopuszczalności wydania przez organy nadzoru budowlanego decyzji kończącej postępowanie naprawcze na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 u.P.b. W rezultacie również i te zarzuty wniesionej skargi nie mogły wpłynąć na zasadniczo pozytywną ocenę działań procesowych PWINB. Sąd działając poza granicami zarzutów skargi nie dostrzegł w czynnościach procesowych organów obu instancji jakichkolwiek powodów do zastosowania kompetencji kasacyjnych – art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a. Decyzje wydane w toku postępowania, jako zgodne z przepisami procesowymi i materialnoprawnymi powinny pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w nich skutki. Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania przez WSA nie orzeczono z uwagi na art. 200 P.p.s.a.