II SA/Rz 27/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Protokolant Specjalista Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 20 listopada 2025 r. nr 1801-IOA.4246.75.2025 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych bez koncesji oddala skargę.

Przedmiotem skargi D.K. (dalej: skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS/organ odwoławczy) z 20 listopada 2025 r. nr: 1801-IOA-4246.75.2025, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu (dalej: NPUCS/organ I instancji) z 23 czerwca 2025 r. nr 408000-CZC4.4246.78.2025, w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 100.000 zł, za urządzanie gier hazardowych bez koncesji na automatach o nazwie "[....]" bez numeru. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 15 stycznia 2021 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu przeprowadzili kontrolę Punktu Gier - kontenera w miejscowości J. na działce nr [...], w którym znajdowało się urządzenie do gier o nazwie "[....]" bez numeru. Urządzenie było włączone do prądu. Punkt Gier usytuowany był w wolnostojącym kontenerze przylegającym do Baru "R.", w którym działalność prowadzili D.K. i M.K. - wspólnicy spółki cywilnej E. s.c. Na urządzeniu do gier o nazwie "[...]" bez numeru funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili eksperyment procesowy z możliwości odtworzenia na nim gry. W wyniku przeprowadzonego eksperymentu ustalono, że urządzenie jest urządzeniem elektronicznymi typu video. Przyjmuje pieniądze, co świadczy o komercyjnym charakterze urządzanych gier. Przebieg gier zawiera element losowości, a ich wynik jest niezależny od woli i zręczności gracza. Urządzenie umożliwiało również autostart, tj. automatyczne rozgrywanie gier bez udziału gracza. Po uzyskaniu wygranej możliwe było skorzystanie z dodatkowej gry polegającej na losowaniu karty czarnej lub czerwonej albo wyższej lub niższej. Gracz nie miał wpływu na wynik losowania. Prawidłowe wskazanie podwajało wygraną, natomiast błędne powodowało jej utratę. Urządzenie umożliwiało uzyskiwanie i kumulowanie wygranych punktowych oraz ich wypłatę w formie pieniężnej za pomocą hoppera. Na podstawie powyższego stwierdzono, że poddane czynnościom eksperymentu ww. urządzenie o nazwie: "[....]" bez numeru jest automatem do gier w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 847 ze zm. - dalej: u.g.h.). Punkt Gier - kontener, nie był objęty koncesją na prowadzenie kasyna gry, stąd funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej dokonali zatrzymania znajdujących się w lokalu urządzeń wraz z pozostałymi rzeczami do postępowania karnego skarbowego. W dniu 19 stycznia 2021r. Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu wszczął dochodzenie w sprawie urządzania od nieustalonego dnia do dnia 15 stycznia 2021 r. w Punkcie Gier w J. [...], gier na automatach, wbrew przepisom ustawy u.g.h., tj. o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 kks. Ustalono, że właścicielem działki ewidencyjnej oznaczonej numerem [...], położonej w obrębie J., jednostka ewidencyjna [...] jest J.G., która w dniu 12 stycznia 2021 r. została przesłuchana w charakterze świadka. Do protokołu przesłuchania świadka dołączono umowę najmu, zawartą w dniu 25 marca 2019 r. pomiędzy J.G. (Wynajmującą), a D.K. i M.K., prowadzącymi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod firmą E. S.C. M.K., D.K., G. [...] J. (Najemcami) dotyczącą budynku o przeznaczeniu handlowo - usługowym położonego w J., na przedmiotowej nieruchomości gruntowej. Przesłuchani w charakterze świadków w dniu 15 stycznia 2021 r. wspólnicy E. s.c. M.K. i D.K. zgodnie zeznali, że od 29 lipca 2020 r. podnajęli część gruntu ww. działki ewidencyjnej spółce B. S. Sp. z o.o. D.K. przedłożył do protokołu przesłuchania umowę najmu z dnia 29 lipca 2020 r. z ww. najemcą. Przesłuchany w charakterze świadka w dniu 11 lutego 2021 r. prezes Biura Nieruchomości S. Sp. z o.o. S.C. zeznał, że nie wynajmował miejsca w J. [...]. W dniu 23 sierpnia 2022 r. D.K. został ponownie przesłuchany w charakterze świadka. W trakcie postępowania karnego skarbowego, w dniu 26 września 2022 r. w charakterze świadka została przesłuchana również D.S. pracownica Baru "R." J. [...] mieszczącego się na działce o nr [...], do którego przylegał Punkt Gier-kontener. Jako dowód w sprawie pozyskano "Raport końcowy" z przeprowadzonej analizy kryminalnej, obejmujący swym zakresem m.in. analizę połączeń z telefonów zatrzymanych w wyniku przeszukania D.W. oraz jego samochodu w dniu kontroli przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Przeprowadzona analiza wykazała wzajemne połączenia pomiędzy m.in. D.W., a m.in. D.K. - wspólnikiem spółki cywilnej E. prowadzącym działalność w barze "R.", obok którego znajdował się kontrolowany kontener oraz D.S. - pracownicą tego baru. W toku postępowania karnego skarbowego, na podstawie postanowienia z dnia 15 marca 2021 r. o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego, urządzenie o nazwie "[....]" bez numeru zostało poddane badaniu przez Dział Laboratorium Celno-Skarbowego Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu. W sporządzonym z tego badania sprawozdaniu-opinii z dnia 28 maja 2022r. stwierdzono, że urządzenie jest automatem do gier w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Ponadto organ I instancji ustalił, że wspólnicy E. s.c. nie wykazali przychodów z tytułu najmu/dzierżawy za 2020 r. oraz że w okresie od 1 września 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. faktury z tytułu poboru energii elektrycznej w lokalu mieszczącym się pod adresem J. [...] wystawiane były na "E." S.C. Decyzją z dnia 23 czerwca 2025 r. nr 408000-CZC4.4246.78.2025 NPUCS nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 100.000,00 zł z tytułu ujawnionego w dniu 15 stycznia 2021 r. w Punkcie Gier-kontener w J. [...] na działce nr [...] urządzania gier hazardowych bez koncesji, tj. gier na automacie o nazwie: "[...]" bez numeru. Organ I instancji na podstawie przeprowadzonych dowodów stwierdził, że przedmiotowe urządzenie jest automatem do gier i uznał skarżącego za urządzającego gry na automatach. Zdaniem organu skarżący uczestniczył w zorganizowaniu sprawnego funkcjonowania automatu w postawionym kontenerze, nadzorował prawidłowe i niezakłócone funkcjonowanie zorganizowanego w tym kontenerze Punktu Gier, a także był w stałym kontakcie z osobą obsługującą ten automat. W ocenie NPUCS, drugi ze wspólników spółki cywilnej E. s.c. - M.K. nie wykazywał jakiekolwiek zaangażowania w urządzanie gier w rozumieniu u.g.h. Oprócz faktu, że był wspólnikiem prowadzonej z D.K. spółki cywilnej, organ I instancji nie stwierdził jakichkolwiek innych działań ze strony M.K., mogących świadczyć o uznaniu go za podmiot współurządzający gry hazardowe. W przeciwieństwie do skarżącego nie brał udziału w podpisywaniu umów, a z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nie miał świadomości o tym, że w usytuowanym obok Baru kontenerze znajdował się automat. Aktywności po stronie M.K. w zakresie związanym z urządzaniem gier hazardowych nie odnotowano również w analizie kryminalnej. Skarżący nie zgodził się z decyzją organu I instancji i wniósł od niej odwołanie. Po rozpatrzeniu odwołania, DIAS opisaną na wstępie decyzją z 20 listopada 2025 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko NPUCS, że zatrzymane urządzenie spełniało kryteria uznania za automat do gier hazardowych. Wskazuje na to zarówno eksperyment procesowy przeprowadzony na tym urządzeniu, jak i sprawozdanie z badania wykonanego przez Laboratorium Celne. Stwierdzono w nich, że rozgrywane na zatrzymanym urządzeniu gry o wygrane rzeczowe zawierają element losowości, otrzymywane wyniki gier są niezależne od woli, wiedzy oraz zręczności grającego, a tym samym gry te zawierają się w definicji gier na automatach określonej w art. 2 ust. 3 u.g.h., a możliwość rozpoczęcia nowych gier za punkty uzyskane w wyniku wygranej zawiera się w definicji wygranej rzeczowej, określonej w art. 2 ust. 4 u.g.h. Organ odwoławczy podzielił stanowisko NPUCS, że skarżący był urządzającym gry na automatach w Punkcie Gier-kontener w miejscowości J.. Zgodnie z umową najmu, zawartą w dniu 25 marca 2019 r. pomiędzy J.G. (Wynajmującą), a D.K. i M.K., prowadzącymi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod firmą E. S.C. M.K., D.K. - Najemcy wzięli w najem budynek o przeznaczeniu handlowo-usługowym wraz z parkingiem, w którym uprzednio prowadzona była działalność handlowa, położony w J., na działce ewidencyjnej o numerze [...]. Fakt ten potwierdziła przesłuchana w charakterze świadka J.G.. która w trakcie przesłuchania w dniu 12 stycznia 2021 r. zeznała także, że obok baru najemcy postawili magazynek. Płacili oni regularnie za wynajem. Ona nie miała pojęcia, że w środku magazynku znajdowały się nielegalne automaty do gier. DIAS podkreślił, że kontener przystosowany był do nieprzerwanego urządzania gier hazardowych na automatach. DIAS wskazał, że w okresie od 1 września 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. faktury z tytułu energii elektrycznej w opisanym lokalu wystawiane były na E. S.C. K., K., co potwierdza pismo z dnia 24 lutego 2025 r. A. S.A. [...] Oddział w [...] pismem z dnia 11 kwietnia 2025 r. poinformowała również, że w ww. w zakresie budynku usługowo-handlowego położonego w J. nr działki [...] obowiązywała umowa kompleksowa zawarta przez A. S.A. z E. s.c. K.,K.. Powyższe ustalenia, w ocenie DIAS, dowodzą, że E. s.c. K.,K. opłacała również rachunki za zużytą energię elektryczną w kontenerze. DIAS wskazał ponadto, że z dodatkowych ustaleń wynika, że w lokalu "R." - w którym działalność prowadzili D.K. i M.K., znajdował się numer telefonu do osoby obsługującej automaty w kontenerze, na który pracownica baru miała dzwonić w sytuacjach pozostawionego zapalonego światła w kontenerze lub awantury. W ocenie organu odwoławczego zobowiązanie do bieżącego informowania osoby obsługującej kontener, o tym co dzieje się w kontenerze, świadczy o bezpośrednim zaangażowaniu w proces urządzania gier hazardowych w tym miejscu. Skoro bowiem w kontenerze nie przebywała na stałe osoba obsługująca znajdujące się w nim automaty, a informacje o tym co dzieje się w kontenerze - zwłaszcza dotyczące sytuacji nieprawidłowych - jak awantura, pozyskiwała na bieżąco od pracownika lokalu, w którym działalność w formie spółki cywilnej prowadził m.in. D.K. należy uznać, że między tymi osobami istniało nieformalne porozumienie o wzajemnej współpracy. Stały i bieżący nadzór nad funkcjonowaniem zorganizowanego Punktu Gier w kontenerze sprawowany był bowiem przez pracowników lokalu, w którym działalność prowadził m.in. D.K.. Ustalenia te dodatkowo potwierdzają, że kontener w którym urządzane były gry hazardowe nie funkcjonował jako osobny, samodzielny obiekt, lecz wręcz przeciwnie, bez zaangażowania strony - w tym pracowników strony, być może do urządzania gier w tym kontenerze nie doszłoby wcale. Powyższe potwierdzają zeznania złożone przez D.S. W ocenie DIAS, skarżący uczestniczył w zorganizowaniu sprawnego funkcjonowania automatów w postawionym kontenerze, nadzorował prawidłowe i niezakłócone funkcjonowanie zorganizowanego w tym kontenerze Punku Gier, a także był w stałym kontakcie z osobą obsługującą automaty tj. D.W. Analiza połączeń telefonicznych między D.K., a D.W. dowodzi istnienia rzeczywistej współpracy i koordynacji działań między osobami odpowiedzialnymi za funkcjonowanie punktu z automatami. Połączenia te potwierdzają wymianę informacji i koordynację, co jest istotnym elementem procesu urządzania gier hazardowych. Przekazanie wytycznych pracownikowi stanowi natomiast element nadzoru i zapewnienia prawidłowego funkcjonowania punktu z automatami, co również bezpośrednio jest związane z urządzaniem gier hazardowych. W skardze na powyższą decyzję do tut. Sądu zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego - tj. art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. r. poz. 111 ze zm., dalej: o.p.), poprzez brak jego zastosowania i ograniczenie postępowania przed organem II instancji jedynie do pozornej kontroli orzeczenia wydanego przez organ I instancji, podczas gdy każda sprawa, jeżeli zawiśnie przed organem II instancji na skutek wniesienia środka zaskarżenia, wymaga przede wszystkim ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia, co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie poprzez samodzielne ustalenie stanu faktycznego, zebranie oraz ocenę dowodów, przeanalizowanie wszystkich argumentów i żądań przedstawionych w odwołaniu oraz poczynienia rozważań prawnych stosownych dla rozstrzygnięcia, a wszystko to powinno znaleźć dodatkowo odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, czego zabrakło na gruncie niniejszej sprawy, albowiem treść uzasadnienia skarżonej decyzji stanowi dosłowne powielenie uzasadnienia decyzji organu I instancji; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść skarżonej decyzji - tj. art. 210 § pkt 6 o.p. w zw. z art. 210 par. 4 o.p. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i sporządzenie wadliwego uzasadnienia decyzji odwoławczej, sprowadzającego się do skopiowania uzasadnienia decyzji organu I instancji oraz używania ogólnikowych stwierdzeń w trakcie dokonywania oceny przedstawionych w odwołaniu zarzutów; 3. naruszenie przepisów prawa procesowego - tj. art. 233 § pkt 1 o.p. w zw. z art. 21 par. 3 o.p. w zw. z art. 187 § o.p. w zw. z art. 191 o.p. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, poprzedzone brakiem dokonania przez organ II instancji samodzielnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rzetelnej oceny materiału dowodowego w sprawie; 4. naruszenie przepisów prawa procesowego - tj. art. art. 233 § pkt 1 o.p. w zw. z art. 191 o.p. w zw. z art. 193 o.p. w zw. art. 121 o.p. w zw. z art. 122 o.p. zw. z art. 124 o.p. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i dokonanie niedostatecznej kontroli przez organ II instancji decyzji wydanej przez organ I instancji z uwagi na proste powielenie argumentacji zawartej w decyzji organu I instancji. 5. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść skarżonej decyzji - tj. art. 233 § o.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy ustalenia poczynione przez organ I instancji były niepełne i wymagały przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, obejmującego: a) dowód z opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego - na okoliczność ustalenia czy podpisy złożone pod umową najmu kontenera z dnia 29 lipca 2020 r. zostały złożone przez osobę uprawnioną do reprezentacji "B." Sp. z o.o.; b) dowód z konfrontacji D.K. i D.W. - na okoliczność ustalenia charakteru kontaktów i relacji pomiędzy nimi oraz celu, zakresu i częstotliwości kontaktów, które organ podatkowy uznał za przesłankę współdziałania w urządzaniu gier hazardowych; c) dowód z opinii biegłego z zakresu teleinformatyki, w szczególności specjalisty w zakresie funkcjonowania sieci komórkowych oraz analizy danych BTS - na okoliczność ustalenia, czy logowanie się w tożsamych przedziałach czasowych numeru telefonu przypisanego do D.K. oraz numeru telefonu przypisanego do D.W. do tej samej stacji bazowej (BTS) może być uznane za dowód odbycia fizycznych spotkań między tymi osobami, czy też stanowi wyłącznie potwierdzenie ich przebywania w tym samym obszarze zasięgu danej stacji (np. z uwagi na miejsce zamieszkania lub wykonywania działalności), bez możliwości jednoznacznego ustalenia, że doszło między nimi do kontaktu osobistego. d) dowody z zeznań świadków: K.P., P.B., Ł.B., A.B., M.P., P.R., A.K., - na okoliczność: istnienia w miejscowościach G., R., K. i N. kilku punktów z automatami do gier hazardowych funkcjonujących równolegle i według tego samego schematu organizacyjnego (obejmującego kontenery ustawiane w pobliżu sklepów spożywczych lub punktów gastronomicznych, bez oznaczeń zewnętrznych, z dostępem dla określonych graczy); korzystania przez graczy w każdym z tych punktów (w tym w lokalizacji objętej niniejszym postępowaniem) z identycznych urządzeń, z identycznym interfejsem, systemem wypłat i charakterystyką gier, co wskazuje na wspólne źródło ich dostarczenia i centralne zarządzanie automatami; posiadania wiedzy na temat D.W., który był znany graczom jako osoba odpowiedzialna za przekazywanie kluczy do kontenera, otwieranie punktu, uruchamianie automatów; braku obecności D.K. w kontenerze, braku pełnienia przez niego czynności związanych z obsługą automatów, braku utrzymywania z graczami kontaktu w związku z prowadzeniem gier hazardowych, co wyklucza jego zaangażowanie w urządzanie tych gier; przemieszczenia kontenera z automatami do gier z miejscowości G. do miejscowości J., zaraz po przeprowadzeniu kontroli, co świadczy o celowym przemieszczaniu infrastruktury przez osoby zarządzające procederem w celu unikania odpowiedzialności, e) dowody z zeznań świadków: B.K., M.K., K.P., M.P., B.S., D.S., D.W., Ł.C., K.J., K.K., M.P.2, G.S., na okoliczność braku obecności D.K. w kontenerze, braku pełnienia przez niego czynności związanych z obsługą automatów, braku utrzymywania z graczami kontaktu w związku z prowadzeniem gier hazardowych, co wyklucza jego zaangażowanie w urządzanie tych gier. f) wystąpienie do właściwych jednostek Policji oraz Krajowej Administracji Skarbowej o udostępnienie materiałów operacyjnych, notatek urzędowych oraz dokumentacji z kontroli przeprowadzonych w latach 2019-2025 w następujących lokalizacjach na terenie powiatu [....]: G. [...] (kontener ustawiony obok sklepu spożywczego prowadzonego przez H.C.); K. [...] (kontener przy sklepie spożywczo- przemysłowym R.S.); ul. [...] w R. (lokal z automatami, który uległ spaleniu); na okoliczność ustalenia czy w powyższych lokalizacjach ujawniono urządzanie nielegalnych gier hazardowych; ustalenia czy osoby odpowiedzialne za prowadzenie działalności w tych punktach były tożsame z osobami zaangażowanymi w funkcjonowanie kontenera objętego niniejszym postępowaniem; ustalenia czy w materiałach figuruje osoba D.W., jako osoba związana z obsługą punktów lub wykonująca działania techniczne/logistyczne w imieniu organizatorów procederu. g) wystąpienie do operatora telekomunikacyjnego, właściwego dla numeru [...] oraz [...], z żądaniem przekazania bilingów obejmujących połączenia głosowe, wiadomości SMS oraz dane dotyczące lokalizacji BTS dla w/w numerów telefonów na okoliczność ustalenia charakteru i intensywności ewentualnych kontaktów pomiędzy D.K., a D.W.; określenia, czy z danych telekomunikacyjnych wynika, że ich rzekoma współpraca miała charakter rzeczywisty i operacyjny, czy też - jak twierdzi odwołujący - była wynikiem przypadkowej korelacji miejsca zamieszkania i ich przebywania; ustalenia czy numer telefonu [...] łączył się cały czas z jedną stacją BTS, przypisaną do lokalizacji punktu gastronomicznego; ustalenia jak często numer telefonu [...] łączył się ze stacją BTS, przypisaną do lokalizacji punktu gastronomicznego i kontenera z automatami do gier. 6.naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść skarżonej decyzji - tj. art. 233 § o.p. w zw. z art. 122 o.p. w zw. z art. 191 o.p. w zw. z art. 187 § o.p. w zw. z art. 229 o.p. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy ustalenia poczynione przez organ I instancji były niepełne i wymagały podjęcia dodatkowych czynności, ukierunkowanych na: - ustalenie okoliczności podpisania umowy najmu kontenera z dnia 29 lipca 2020r., a w szczególności zaniechanie uzyskania ekspertyzy pisma ręcznego w celu ustalenia autentyczności podpisów złożonych na w/w umowie w sytuacji, gdy prezes Spółki "B." Sp. z o.o. zaprzeczył zawarciu w/w umowy oraz zakwestionował fakt złożenia na niej jego podpisów w imieniu Spółki; - ustalenie roli D.W. w procederze urządzania gier hazardowych, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie jakichkolwiek czynności dowodowych zmierzających do ustalenia kim był D.W.; kto był jego zleceniodawcą; jakie podejmował działania w związku z funkcjonowaniem kontenera z automatami do gier; w jakim celu kontaktował się z D.K. i jak często oraz czy jego samodzielna (z pominięciem przypisywanego D.K. zaangażowania) aktywność była wystarczająca do "urządzania gier hazardowych". 7. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść skarżonej decyzji - tj. art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., poprzez nieprawidłową wykładnię pojęcia "urządzania gier hazardowych", polegającą na uznaniu: a) czynności w postaci opłacania rachunków za zużytą energię w podnajmowanym kontenerze na zbiorczym rachunku z lokalem gastronomicznym oraz stwierdzenia (w oparciu o analizę kryminalną); b) połączeń telefonicznych pomiędzy numerami zarejestrowanymi na D.K. i D.W.; c) przekazania pracownikowi wytycznych, aby w przypadku, gdyby w kontenerze wybuchła awantura albo zostało zapalone światło, dzwonić na wskazany numer telefonu; -jako czynności świadczących o bezpośrednim zaangażowaniu D.K. w proces urządzania gier hazardowych, podczas gdy prawidłowa (dokonana w zgodzie z odwołaniem się do znaczenia tych terminów w języku potocznym) wykładnia pojęcia "urządzania gier hazardowych" powinna prowadzić do wniosku, iż przypisywane D.K. czynności ograniczały się co najwyżej do wykonywania szeregu pośrednich czynności przy tych grach (ewentualnie do "prowadzenia gier hazardowych") i nie obejmowały swoim zakresem czynności niezbędnych do rozpoczęcia określonej działalności, zaś za "urządzanie gier hazardowych" odpowiadał D.W. oraz przedstawiciele Spółki "B." Sp. z o.o. lub inne nieustalone osoby. 8. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść skarżonej decyzji - tj. art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. w zw. z art. 1 § u.g.h., poprzez nieprawidłową wykładnię pojęcia "urządzania gier hazardowych", polegającą na uznaniu, iż "do przypisania odpowiedzialności z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. wystarczające jest wykazanie, że strona czynnie współuczestniczyła w procesie organizacji gier hazardowych" podczas gdy za "urządzanie gier hazardowych" mogą być uznane jedynie takie czynności, które mają charakter sprawczy, zmierzają do zorganizowania punktu gier, dotycząc eksploatacji automatów, ich obsługi lub zapewnienia funkcjonowania infrastruktury hazardowe. 9. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść skarżonej decyzji - tj. art. 187 § o.p. w zw. z art. 191 o.p. w zw. z art. 192 o.p. poprzez dokonanie dowolnej (sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania) oceny zgromadzonego materiału dowodowego w odniesieniu do: a) ustalenia stopnia zaangażowania skarżącego w proceder "urządzania gier hazardowych" na kontrolowanych automatach, podczas gdy prawidłowa (zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania) ocena zgromadzonego materiału pozwala jedynie na stwierdzenie pośredniego zaangażowania skarżącego w cały proceder, którego stopień jest niewystarczający, aby uznać odwołującego za "urządzającego gry hazardowe"; b) przyjęcia, iż D.K. był organizatorem gier hazardowych prowadzonych w kontenerze ustawionym obok lokalu gastronomicznego, podczas gdy faktem powszechnie znanym (a z pewnością znanym organom administracji skarbowej) jest, że gry te były organizowane przez inne osoby, dla których pracował D.W., zaś organ I instancji całkowicie pominął okoliczność, iż tożsamy kontener był już wcześniej wykorzystywany do prowadzenia nielegalnych gier hazardowych w miejscowości G., gdzie usytuowany był na działce położonej w G. [...], będącej własnością H.C., zaś po przeprowadzonych tam kontrolach został przeniesiony do nowej lokalizacji na działce użytkowanej przez spółkę cywilną, której wspólnikiem był D.K. - co jednoznacznie wskazuje na kontynuację działalności przez tę samą strukturę, a nie na rozpoczęcie nowego procederu przez D.K.; c) zignorowania faktu, że kontrolowany kontener już w poprzednim miejscu usytuowania była przedmiotem działań służb (kontrole przeprowadzone w G.), co doprowadziło do przemieszczenia kontenera na teren nieruchomości w miejscowości J., podczas gdy ta okoliczność miała bezpośredni wpływ na ocenę ciągłości organizowania gier przez te same osoby i wykluczała samodzielną rolę organizacyjną D.K.; d) pominięcia ogólnie znanego i udokumentowanego faktu, że na terenie powiatu niżańskiego funkcjonowała cała sieć punktów, w których urządzano nielegalne gry hazardowe przez tę samą zorganizowaną grupę osób - w tym m.in. przy sklepie spożywczo-przemysłowym R.S. w miejscowości K. [...] oraz w R. przy ul. [....], gdzie lokal uległ spaleniu - przy czym punkty te były wielokrotnie kontrolowane przez organy ścigania i Krajową Administrację Skarbową, a mimo to organ w niniejszym postępowaniu nie podjął żadnych czynności zmierzających do ustalenia powiązań pomiędzy tymi lokalizacjami, osobą D.W., a funkcjonowaniem kontenera objętego kontrolą w niniejszym postępowaniu. 10. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść skarżonej decyzji - tj. art. 2a o.p. w zw. 8 u.g.h. poprzez brak ich zastosowania i nieuwzględnienie w przeprowadzonym postępowaniu zasady in dubio pro tributario, nakazującej organom podatkowym zebranie pełnego materiału dowodowego izakazującej rozstrzygania ewentualnych braków w materiale dowodowym na niekorzyść podatnika, a także zakazującej oceny dowodów na niekorzyść podatnika, jeżeli nie istnieją ku temu podstawy wynikające z innych dowodów, podczas gdy w niniejszej sprawie organ obu instancji oparły swoje ustalenia w przeważającej mierze na materiałach zgromadzonych w toku postępowania karno-skarbowego, nie dostrzegając pojawiających się tam wątpliwości, które doprowadziły organy ścigania do umorzenia postępowania z uwagi na niewykrycie sprawcy. 11. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść skarżonej decyzji - tj. art. 121 § 1 o.p. poprzez brak jego zastosowania i wydanie decyzji administracyjnej, ustalającej sprawcę deliktu administracyjnego, podczas gdy w sprawie karno-skarbowej, która opierała się na tożsamych dowodach i dotyczyła przestępstwa o znamionach tożsamych przedmiotowo z podstawową przesłanką wydania skarżonej decyzji (tj. urządzania gier hazardowych), organy ścigania umorzyły postępowanie karno-skarbowe z uwagi na brak wykrycia sprawcy. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 20 listopada 2025 r. oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji z 23 czerwca 2025 r., przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji w celu ponownego przenalizowania sprawy po uprzednim przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew podniesionym w niej zarzutom organy nie naruszyły przepisów prawa procesowego, a także prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, w tym przyjmując, że skarżący był urządzającym gry na automacie w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów dotyczących sposobu przeprowadzenia postępowania odwoławczego przez organ II instancji, a zatem do zgodności jego procedowania z wymogami stawianymi tego rodzaju postępowaniu, jak również do prawidłowości decyzji kończącej to postępowanie, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Postępowanie odwoławcze prowadzone na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej nie ma charakteru kasacyjnego, lecz powinno prowadzić do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć swojej kognicji wyłącznie do zarzutów podniesionych w odwołaniu, lecz powinien dokonać samodzielnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, ocenić jego kompletność, a w razie stwierdzenia braków – uzupełnić postępowanie dowodowe, chyba że konieczne byłoby przeprowadzenie go w całości lub w znacznej części. Na organie odwoławczym nie ciąży przy tym obowiązek ponawiania dowodów przeprowadzonych przez organ I instancji. Jeżeli materiał dowodowy jest kompletny i pozwala na rozstrzygnięcie sprawy, organ II instancji powinien dokonać jego własnej oceny, ustalić, czy zgromadzone dowody potwierdzają prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych przez organ I instancji, a następnie dokonać subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwe przepisy prawa materialnego, przedstawiając przy tym ich wykładnię. Postępowanie odwoławcze ma zatem charakter ponownego rozpoznania sprawy. Organ II instancji powinien również odnieść się do zarzutów skierowanych przeciwko rozstrzygnięciu organu I instancji, w szczególności w przypadku wydania decyzji utrzymującej to rozstrzygnięcie w mocy. Decyzja taka powinna zostać należycie uzasadniona, stosownie do art. 210 § 4 w zw. z art. 235 o.p. W niniejszej sprawie organ II instancji wywiązał się z obowiązków wynikających z przepisów Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu decyzji przedstawił przebieg postępowania przed organem I instancji, wskazał zarzuty podniesione w odwołaniu, a następnie szczegółowo przedstawił ustalony stan faktyczny, wskazując dowody, na których oparł poszczególne ustalenia oraz przedstawił tok rozumowania prowadzący do przyjętych wniosków. Możliwe jest zatem jednoznaczne ustalenie, jaki stan faktyczny organ uznał za udowodniony oraz na jakich dowodach oparł swoje ustalenia. Sposób procedowania organu II instancji odpowiadał zatem wymogom określonym w przepisach Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie decyzji jest obszerne i odnosi się do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych oraz zagadnień prawnych. Organ przedstawił zarówno sposób dokonania ustaleń faktycznych i ich ocenę, jak i argumentację prawną prowadzącą do wydania rozstrzygnięcia. Nie można zatem uznać, aby uzasadnienie decyzji naruszało art. 210 § 4 o.p. Sąd nie podziela również zarzutów dotyczących nieprzeprowadzenia wskazanych w skardze dowodów. Zakres postępowania dowodowego wyznaczają przede wszystkim art. 122 § 1 i art. 187 § 1 o.p. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, natomiast stosownie do art. 187 § 1 o.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na organie podatkowym spoczywa zatem co do zasady obowiązek zebrania i oceny materiału dowodowego w zakresie niezbędnym do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Dopiero w sytuacji, gdy pomimo przeprowadzenia dostępnych i koniecznych dowodów pozostają niedające się usunąć wątpliwości, zastosowanie może znaleźć zasada rozstrzygania ich na korzyść podatnika, o której mowa w art. 122 § 2 Ordynacji podatkowej. Postępowanie powinno być przy tym prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Obowiązki wynikające z powołanych przepisów nie oznaczają jednak konieczności prowadzenia postępowania dowodowego w sposób nieograniczony. Organ obowiązany jest przeprowadzić te dowody, które są niezbędne do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli zgromadzony materiał dowodowy pozwala na dokonanie takich ustaleń, nie ma potrzeby dalszego prowadzenia postępowania wyłącznie w celu przeprowadzenia wszystkich dowodów możliwych do przeprowadzenia. Nie można oczywiście odmówić przeprowadzenia dowodu tylko z tego powodu, że dana okoliczność została już wykazana, jeżeli wnioskowany dowód zmierza do odmiennej oceny tej okoliczności, a jego charakter wskazuje, że może on rzeczywiście doprowadzić do zmiany dokonanych ustaleń faktycznych. Nie oznacza to jednak, że organ powinien prowadzić postępowanie dowodowe bez końca. Jego obowiązkiem jest zgromadzenie materiału wystarczającego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a następnie jej sprawne zakończenie. Nieprzeprowadzenie określonego dowodu może zostać uznane za naruszenie przepisów postępowania tylko wówczas, gdy brak tego dowodu mógł mieć istotny wpływ na dokonane przez organ ustalenia faktyczne. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Pomimo wskazania w skardze szeregu dowodów, które – zdaniem skarżącego – powinny zostać przeprowadzone, ich pominięcie przez organy nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania. Dowody te nie miały bowiem istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a część z nich była nieprzydatna do wykazania okoliczności, na które powoływał się skarżący. Zgromadzony materiał dowodowy był natomiast wystarczający do dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych i rozstrzygnięcia sprawy. I tak nie było potrzeby dopuszczania dowodu z opinii biegłego ds. pisma ręcznego opisanego w pkt 5a skargi, gdyż fakt niezaistnienia umowy pomiędzy firmą skarżącego, a B. S. sp. z o.o. w sposób niewątpliwy wynika z innych dowodów. Zawarciu takiej umowy zaprzeczył sam prezes zarządu tej spółki. Z okoliczności faktycznych wynika, że umowa taka nie była wykonywana. Sam skarżący podał, że jego kontrahent miał postawić magazyn na gruncie koło jego baru. Jednak żadnego magazynu nie postawił, jak też nie płacił żadnych kwot z tytułu tej umowy. Te okoliczności faktyczne wynikające z samych zeznań D.K. prowadzą do wniosku, że umowa podnajmu była fikcyjna. W tych okolicznościach brak powodu by prowadzić dowód z opinii biegłego. Kwestia jest wyjaśniona w niebudzący wątpliwości sposób przez twierdzenia samego skarżącego. B. sp. z o.o. nie prowadziło żadnych czynności związanych z gruntem i kontenerem na nim położonym. W kontenerze nie znajdowały się żądne rzeczy tej spólki, w tym automaty do gry. Nie było potrzeby prowadzenia konfrontacji pomiędzy D.K., a D.W., skoro obaj w swoich zeznania głównie zasłaniali się niepamięcią i niewiedzą. Konfrontacje przeprowadzać trzeba tylko w takich przypadkach, gdy może prowadzić ona do wyjaśnienia wątpliwości wynikających z dowodów, nie zaś wtedy gdy obaj słuchani starają się unikać złożenia pełnych zeznań. Nie ma również potrzeby przeprowadzania dowodów z biegłego z zakresie teleinformatyki. Również w tym zakresie organy nie naruszyły prawa. Jest bowiem oczywiste, że zalogowanie się dwóch telefonów do jednej stacji BTS sieci komórkowej nie świadczy o tym, że właściciele tych telefonów uzyskali połączenie telefoniczne, jak także nie stanowi niezbitego dowodu, że ich właściciele się spotkali. Świadczy to o tym, że telefony znajdowały się na obszarze, na którym połączenia obsługiwane są przez ten właśnie BTS, co tylko w połączeniu z innymi dowodami może prowadzić do konkretnych ustaleń faktycznych. Ten więc dowód nie jest przydatny do stwierdzenia okoliczności z tezy dowodowej, jak też nie jest jego przeprowadzanie konieczne z uwagi na możliwość oceny tej okoliczności w oparciu o wiedzę powszechnie znaną. Brak jest potrzeby przeprowadzenia zeznań całego szeregu ( 19 ) świadków na okoliczności wskazane w skardze. Jak już wyżej była o tym mowa, organy mają obowiązek wyjaśnić dokładnie stan faktyczny, ale w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie ma konieczności dokonywania w niniejszej sprawie całego szeregu ustaleń co do ewentualnie innych automatów eksploatowanych nielegalnie na terenie woj. podkarpackiego, gdyż ramy przedmiotowej sprawy obejmują tylko i wyłącznie jeden automat zlokalizowany w kontenerze w J. [...]. Prowadzenie dalszych dowodów prowadziłoby do niepotrzebnej przewlekłości. Nie jest także konieczne prowadzenie dowodów na okoliczność tego, kto konkretnie przebywał w kontenerze i bezpośrednio ten automat obsługiwał. Przyjęta przez organy koncepcja udziału skarżącego w urządzaniu gry nie polega bowiem na bezpośrednim obsługiwaniu automatu ( o czym niżej ), ale ogólnym utrzymywaniu miejsca, w którym gra się odbywa. Bezprzedmiotowe jest zwracanie się do Policji o dokumenty dotyczące innego punktu gry. Okoliczność ta leży poza zakresem aktualnie rozpoznawanej sprawy. Nie było także potrzeby występowania o bilingi wskazane w pkt 5g skargi. W tym zakresie organ zasadnie wskazał, że w aktach sprawy zalega analiza kryminalna obejmująca swoim zakresem m.in. analizę połączeń telefonicznych zatrzymanych w sprawie telefonów, z której wynika w sposób niezbity duża ilość połączeń pomiędzy telefonem skarżącego, telefonem jego pracownicy D.S., a telefonem D.W.. Brak było zatem konieczności przeprowadzania ww. dowodu. W ocenie Sądu, powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób pełny, zgromadzone zostały wszystkie istotne w sprawie dowody, nie było potrzeby przeprowadzania dowodów wskazanych w skardze. Należy zatem rozważyć te argumenty skargi, które kwestionują sposób dokonania oceny tych dowodów, zwłaszcza w świetle dokonanych na ich podstawie ustaleń faktycznych. Nie budzi w sprawie wątpliwości, że zgromadzone w sprawie dowody mają charakter dowodów pośrednich. Nie uzyskano w trakcie prowadzenia postępowania żadnego dowodu, z którego wprost wynikałoby, że skarżący D.K. był osobą urządzającą gry na automacie zlokalizowanym w kontenerze na wynajmowanej przez niego działce. Jednak zgromadzone dowody stanowią zamknięty krąg poszlak pozwalający na ustalenie takich faktów, które w powiązaniu z innymi okolicznościami pozwalają na przyjęcie, że zrealizował on swoim zachowaniem, w połączeniu z inną osobą, znamiona deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., a polegającego na urządzaniu gier hazardowych bez koncesji. Pojęcie urządzania gier hazardowych, o których mowa w tym przepisie, jest ujmowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym bardzo szeroko. Jest to podejmowanie różnorakich działań polegających na umożliwieniu innej osobie dokonania gry na takim automacie. Pojęcie to obejmuje nie tylko same czynności polegające na włączeniu samego automatu bądź wypłacie wygranej, ale także wszelkie inne czynności, których podjęcie jest konieczne dla tego, aby gra taka mogła się odbyć. To czynności zapewniające możliwość działania takiego automatu, jak stworzenie miejsca do gry, zapewnienie warunków do działania maszyny, zabezpieczenie gotówki na wygrane, zapewnienie bezpieczeństwa i spokoju graczy. Można w tym zakresie przytoczyć jedynie tytułem przykładu wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2026 r. sygn. II GSK 1184/22, który stwierdził, że "urządzanie gier hazardowych na automatach to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, a w szczególności udostępnienie potencjalnym graczom automatów do gier, zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca graczom, utrzymywanie automatów w stanie aktywności, umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze, czerpanie zysków." Nie jest przy tym konieczne, aby jedna osoba sama wykonała wszystkie czynności konieczne dla stworzenia warunków do gry. Możliwe jest, że poniesie ona odpowiedzialność jeżeli działa wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w ramach uzgodnionego podziału ról. W takim zaś przypadku każda z takich osób ponosi odrębną odpowiedzialność i jest zobowiązana do zapłaty kary przewidzianej za dane zachowanie. Kary nie mają charakteru solidarnego; każdy odpowiada za swoje działania w pełnym zakresie. Przenosząc powyższe rozumienie pojęcia urządzania gier hazardowych do realiów niniejszej sprawy Sąd uznał, że organy nie popełniły błędu ani w zakresie prawa procesowego nakazującego dokonać wyczerpującej analizy dowodów, ani też prawa materialnego dokonując przyporządkowania ustalonych faktów do kategorii urządzania gier hazardowych w rozumieniu tego przepisu u.g.h. W szczególności organy ustaliły szereg faktów wskazujących na realizację przez skarżącego znamion tego deliktu administracyjnego. Po pierwsze, to skarżący dokonał najmu działki położonej obok prowadzonego przez niego bar typu kebab/burger, to on jak wynika z zeznań właścicielki gruntu J. G. umiejscowił na nim kontener, w którym odbywały się gry. To on doprowadził do niego prąd w ramach posiadanej umowy z dostawcą energii. Na kontenerze tym umiejscowiona została kamera, router i liczniki energii. Świadczy to o stworzeniu zabezpieczeń dla prowadzonej w tym kontenerze nielegalnej działalności. To skarżący zawarł umowę o fikcyjnym wynajęciu działki na rzecz B. sp. z o.o. Umowa ta mogła go zabezpieczać przed ewentualnymi negatywnymi skutkami prowadzonej działalności. Brak jest innego racjonalnego powodu, aby firma z innej części Polski wynajmowała kontener w J., gdzie nie prowadziła żadnej działalności. Po drugie, funkcjonowanie lokalu z automatami było powiązane z działalnością baru. Na drzwiach kontenera był napis o możliwości rozmienienia gotówki w barze, kierowniczka baru była zobowiązana do powiadamiania osoby bezpośrednio obsługującej kontener w przypadku zaistnienia problemów. Po trzecie, osobą bezpośrednio zajmującą się obsługą automatów w kontenerach był D.W.. Z tą osobą zarówno D.S., jak i skarżący pozostawali w bezpośrednim kontakcie telefonicznym. Bardzo często łączyli się na posiane przez siebie telefony ( należy ten fakt odróżnić od logowania się telefonów do tego samego BTS ). Wszystkie te elementy w połączeniu z działaniem D.W. składały się na urządzanie gier hazardowych. Skarżący zapewnił grunt pod kontener, zasilanie kontenera w energię elektryczną, część nadzoru przez pracownika baru, pozostawał w kontakcie z D.W., zaś ten ostatni bezpośrednio obsługiwał lokal, przy czym wydają się dopuszczalne twierdzenia organów, że podczas gdy był on nieobecny to bezpośrednio zajmowała się tym osoba z baru . Wynika to wprost ze słów D.S., która stwierdziła, że miała dzwonić do W., gdyby w lokalu była awantura. To świadczy o tym, że musiał ten lokal być otwarty gdy D.W. w nim nie było. Trudno przyjąć, że był on pozostawiony bez nadzoru. Możliwe jest przyjęcie, że był on wtedy nadzorowany przez pracownika baru, który w razie kłopotów miał go o tym zawiadomić. Miał do tego telefon i jego numer. Wszystkie te elementy połączone ze sobą stanowią zamknięty łańcuch poszlak. Wykazanie po kolei wszystkich powyżej wskazanych okoliczności pozwala na przyjęcie, że skarżący D.K. był osobą urządzającą gry hazardowe, przy czym, czego oczywiście w sprawie niniejszej przesądzić nie sposób i uwaga ta musi być odniesiona tylko i wyłącznie do realiów tej sprawy, drugą osobą był D. W. bezpośrednio obsługujący automaty. Dla przypisania skarżącemu odpowiedzialności w niniejszej sprawie dotyczącej deliktu administracyjnego nie ma znaczenia, że prowadzone postępowanie karne-skarbowe dotyczące urządzania gier w przedmiotowym punkcie zostało umorzone z powodu niewykrycia sprawcy. Są to odrębne postępowania, realizujące różne cele, oparte na odmiennych przesłankach i zmierzające do ochrony różnych dóbr, a sąd administracyjny nie jest uprawniony do kontroli rozstrzygnięć zapadłych w postępowaniu karnym skarbowym. Nie mają również znaczenia w rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi sprowadzające się do zakwestionowania stanowiska organów, co do pozostawienia poza zakresem osób urządzających gry hazardowe drugiego wspólnika spółki "E." – M.K.. Kwestia ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ obecnie badane jest tylko stanowisko organów co do ukarania samego skarżącego, a każdy urządzający gry hazardowe, co do którego zostanie to wykazane, ponosi odrębną odpowiedzialność. Nietrafne są też zarzuty odnoszące się do pominięcia "ogólnie znanego i udokumentowanego" faktu" funkcjonowania na terenie powiatu [...] całej sieci punktów, w której urządzano nielegalne gry hazardowe, gdyż badanie tej kwestii wykracza poza przedmiot niniejszego postępowania. Z powyższych względów Sąd nie podzielił zarzutów skargi co do naruszenia przepisów prawa procesowego przy gromadzeniu dowodów i ich ocenie przez organy administracyjne. Nie budzi również wątpliwości Sądu prawidłowość działania organów w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że automat zabezpieczony w kontenerze jest automatem, na którym prowadzone gry mają charakter gier hazardowych i jako takie nie mogą być urządzane poza kasynem gry. Zasady działania tego rodzaju automatów oraz sposób uzyskiwania wygranej zostały przez organy szczegółowo ustalone i przedstawione w uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć, a ustaleń tych skarżący zasadniczo nie kwestionuje. Jak wskazano powyżej, sposób działania przedmiotowego urządzenia wyczerpywał znamiona urządzania gry hazardowej. W konsekwencji organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i nie dopuściły się ich naruszenia. W tych okolicznościach, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.