II SA/Rz 259/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ponaglenia - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę

Opisanym w sentencji postanowieniem, wydanym na podstawie art. 37 § 1 w zw. z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – zwanej dalej: "K.p.a."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu wniesionego przez Z.R. ponaglenia określonego jako wezwania do usunięcia przez Urząd Miasta [...] naruszenia prawa w sprawie odmowy sprzedaży najmowanego przez niego lokalu komunalnego położonego w [...] przy ul. [...], umorzyło postępowanie w sprawie. Z powyższym stanowiskiem nie zgodził się skarżący, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na w/w postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W treści skargi wskazał, że Kolegium w postanowieniu tym błędnie przyjęło, że wniesione przez niego wezwanie do usunięcia przez Urząd Miasta [...] naruszenia prawa, potraktowane przez ten organ jako ponaglenie, dotyczyło odmowy sprzedaży mieszkania, podczas gdy faktycznie wezwanie to dotyczyło braku merytorycznej odpowiedzi na zapytanie skarżącego "o podstawę prawną ignorowania przez Urząd Miasta Rzeszowa jego własnych pism w przedmiotowej sprawie, a także dwukrotnego naruszenia przez Urząd Miasta [...] ustawowych terminów odpowiedzi na pisma skarżącego". Wniósł o zobowiązanie Kolegium do wydania w ustawowym terminie odpowiedniego postanowienia na podstawie stanu faktycznego, do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie oraz o stwierdzenie czy przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a."), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania w obecnym stanie prawnym służy stronie ponaglenie stosownie do przepisów art. 37 § 1 K.p.a. Środek ten ma na celu zniesienie stanu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wniesienie takiego ponaglenia stanowi jednocześnie warunek formalny wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania administracyjnego (por. art. 52 P.p.s.a.). Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, na które jednak nie służy zażalenie. Jak bowiem stanowi przepis art. 141 § 1 K.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W przypadku zaś postanowienia podejmowanego w trybie art. 37 § 6 K.p.a. brak jest przepisu, który uprawniałby do złożenia zażalenia. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Omawiana instytucja odnosi się wyłącznie do kwestii ściśle procesowej uregulowanej w przepisach art. 35 i 37 K.p.a., a przewidziane w ostatnim z wymienionych przepisów postanowienie nie kreuje nowej sprawy administracyjnej. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest to także inny akt lub czynność organu dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Z tego względu na wskazane w skardze postanowienie z dnia [...] grudnia 2017 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W skardze skarżący wyraźnie i jednoznacznie określił, że jego intencją było zaskarżenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a w tej sytuacji, Sąd związany jest przedmiotem zaskarżenia i zobligowany jest do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zaznaczyć należy, że skoro nie jest dopuszczalne zaskarżenie postanowienia wydanego przez Kolegium na skutek ponaglenia to nie można poddać kontroli sądu zarzucanej bezczynności czy przewlekłości w powyższym zakresie – a to w związku z treścią art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., który tak właśnie stanowi.