II SA/Rz 255/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi P.P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2019r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...[ sierpnia 2019r. nr [...], II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 100 zł. ( słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD" lub "organ I instancji") z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] , wydaną w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: W dniu 1 kwietnia 2019 r. w [...], funkcjonariusze Policji przeprowadzili kontrolę pojazdu samochodowego marki Ford Puma o nr rej. [...] . Funkcjonariusze zostali wezwani na miejsce kontroli przez pasażerów ww. pojazdu, po wykonaniu usługi okazjonalnego przewozu drogowego osób samochodem osobowym, zamówionego za pośrednictwem portalu Facebook na [...] . Kierującym pojazdem była PP (dalej: "skarżąca"), wykonująca usługę okazjonalnego przewozu pasażerów we własnym imieniu. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r nr [...] , [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w łącznej wysokości 2 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 92a ust. 2, 4 i 8 oraz art. 93 ust. 5 w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 z późn. zm.) – dalej: "u.t.d." w zw. z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. Organ I instancji podał, że w toku czynności kontrolnych oraz w prowadzonym postępowania administracyjnym skarżąca nie okazała jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego odbycie badań lekarskich i psychologicznych potwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania zawodu kierowcy pojazdów kategorii B. Obowiązek ten wynika z art. 39j ust. 4 pkt 1 i art. 39k ust 3 pkt 1 u.t.d. Zdaniem organu w opisywanej sprawie nie zachodzą żądne szczególne okoliczności, wyłączające odpowiedzialność skarżącej za zaistniałe naruszenie na podstawie art. 92c u.t.d. Wobec powyższego, rzeczą organu było nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za wskazane w rozstrzygnięciu decyzji naruszenia. Skarżąca w odwołaniu wyjaśniła, że kontrolowany przewóz osób stanowił przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Podstawą działania skarżącej było ogłoszenie na stronie "Podwózki studenckie. Chcesz pomóc? Ogłoś się.", która nie ma charakteru komercyjnego, a przejazdy nie są realizowane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżąca podniosła, że doznane uszkodzenia ciała ze strony pasażerów kontrolowanego pojazdu, wykonywanie przejazdu pod przymusem oraz pod wpływem gróźb karalnych, a także sam fakt braku formalnego zakończenia postępowania prowadzonego przez Policję, winny stanowić okoliczności wyłączające odpowiedzialność skarżącej oraz przesądzające o braku możliwości uznania protokołu z kontroli za dowód w sprawie. Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] , utrzymał w mocy ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, podzielając w całości stanowisko organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego decyzja WITD została wydana po zgromadzeniu niezbędnego zakresu materiału dowodowego oraz przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zgodnie z uregulowaniami zawartymi w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) – dalej: "K.p.a.". Nałożenie na skarżącą kary pieniężnej było słuszne, gdyż w toku prowadzonego postępowania wykazano w sposób niebudzący wątpliwości, że w dniu kontroli nie legitymowała się orzeczeniem lekarskim i psychologicznym o braku przeciwwskazań do wykonywania zawodu kierowcy. Na podstawie podpisanego protokołu kontroli oraz zeznań złożonych przez skarżącą pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań ustalono natomiast, że kontrolowany przejazd odpowiadał definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, PP wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 92a ust. 1 i 2 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. poprzez ich zastosowanie i utrzymanie w mocy błędnej decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy przewóz realizowany przez skarżącą nie odbył się z naruszeniem obowiązków wynikających z u.t.d.; 2. art. 189a § 2 K.p.a. w zw. z art. 92c u.t.d. poprzez błędne zastosowanie normy kolizyjnej i w rezultacie wykluczenie zastosowania art. 189f K.p.a.; 3. art. 8 w zw. z art. 189f K.p.a. poprzez nieuwzględnienie, że skarżąca realizując kontrolowany przewóz stała się ofiarą szantażu, co w jej ocenie potwierdza postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w [...] . W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie wobec naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które stały się powodem uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji Sąd uwzględnił z urzędu. Stan faktyczny przyjęty do orzekania przez organy I i II instancji nie budzi wątpliwości. Natomiast organy naruszyły przepis art. 92a ust. 2, ust. 4, ust. 8 w z. z wymierzeniem kary na podstawie l.p.4.2 i l.p.4.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Sądu okoliczności faktyczne, w których organy przypisały skarżącej naruszenie przepisów o transporcie drogowym, zostały ustalone zgodnie z zasadami określonymi w K.p.a. i w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Wynika z nich, że skarżąca w czasie kontroli w dniu 01/02 kwietnia 2019 r. poruszała się samochodem marki Ford Puma o nr rej. [...] . Funkcjonariusze Policji zostali wezwani na miejsce kontroli przez pasażerów ww. pojazdu po wykonaniu we własnym imieniu usługi okazjonalnego przewozu drogowego osób na trasie [...] . Przejazd zamówił pasażer za pomocą aplikacji telefonicznej o nazwie własnej Facebook. Za jej pośrednictwem pasażer został skojarzony z kierującym ww. samochodem PP, który również korzystając z tej samej aplikacji telefonicznej, uzyskał informację o potrzebie wykonania przewozu na ww. trasie. Płatność za przejazd zrealizowano za pomocą aplikacji telefonicznej. Skarżąca nie dysponowała licencją ani zezwoleniem na wykonywanie transportu drogowego. Skarżąca twierdzi, że wykonany przewóz nie miał charakteru okazjonalnego, którego nazwę należy odczytywać zgodnie ze wskazaniami "Słownika języka polskiego". Podała, że aplikacja nie ma charakteru komercyjnego, a składane propozycje przejazdu nie są wykonywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i tego rodzaju przewóz nie może być utożsamiany z przewozem osób taksówką. Przewóz osób wykonywała pod przymusem oraz pod wpływem gróźb karalnych. W tej sprawie toczy się odrębne postępowanie karne, a to powinno wyłączać odpowiedzialność skarżącej i skutkować wyeliminowaniem protokołu kontroli jako dowodu w sprawie. Prawidłowo organy uznały, że stwierdzony przez kontrolujących przewóz nie miał charakteru grzecznościowego. Wynikało to jednoznacznie z zeznania przewożonych pasażerów oraz okoliczności związanych ze skojarzeniem osób korzystających z usługi przewozu i kierującego na podstawie aplikacji. W ocenie Sądu, powołując się na art. 4 pkt 11 u.t.d. organy zasadnie uznały, że był to przewóz okazjonalny. Z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE wynika, że działalność transportowa podlegająca jej rygorom to nie tylko działalność przedsiębiorców wykonujących zawód przewoźnika drogowego, ale również działalność przedsiębiorców mających zamiar wykonywać zawód przewoźnika drogowego. W drodze odstępstwa, jeżeli prawo krajowe nie stanowi inaczej, w myśl art. 1 ust. 4 lit. b rozporządzenia, nie znajduje ono zastosowania do przedsiębiorców wykonujących usługi drogowego transportu osób wyłącznie w celach niezarobkowych lub których główna działalność nie obejmuje drogowego transportu osób. Pojęcie przedsiębiorcy jest definiowane w art. 2 pkt 4 rozporządzenia i obejmuje osobę fizyczną lub prawną, nastawioną na osiągnięcie zysku lub nie, stowarzyszenie lub grupę osób bez osobowości prawnej, nastawione na osiągnięcie zysku lub nie, lub jakikolwiek podmiot publiczny, posiadający własną osobowość prawną lub podlegający organowi, który taką osobowość posiada, wykonujące przewozy osób lub osobę fizyczną lub prawną, wykonującą przewozy towarów w celach handlowych. Zawód przewoźnika drogowego osób w rozumieniu art. 2 pkt 2 rozporządzenia to działalność każdego przedsiębiorcy użytkującego pojazdy silnikowe o odpowiedniej konstrukcji i wyposażeniu, przeznaczone do przewozu ponad dziewięciu osób, łącznie z kierowcą, w celu świadczenia usług przewozu osób dostępnych publicznie lub dostępnych dla pewnych grup osób w zamian za opłatę ponoszoną przez osobę przewożoną lub przez organizatora transportu. Przedsiębiorca transportowy musi uzyskać zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego (art. 1 ust. 1 rozporządzenia). Wykonywanie działalności z naruszeniem rozporządzenia obarczone jest sankcjami określonymi w prawie krajowym (motyw 21 i art. 22 rozporządzenia). Na gruncie krajowych regulacji normatywnych podejmowanie i wykonywanie działalności w zakresie transportu drogowego, zarobkowego i niezarobkowego, regulują przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zawiera ona również przepisy określające odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego m.in. podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem oraz kierowców (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a) i b) u.t.d.). Ustawy tej nie stosuje się (art. 3 ust. 1 u.t.d.) do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów: 1) przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - w niezarobkowym przewozie drogowym osób; 2) o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy; 3) zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego. Do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty niebędące przedsiębiorcami stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego (art. 3 ust. 2 u.t.d.). Z kolejnych przepisów ustawy o transporcie drogowym wynika, że: - art. 4 pkt 1 - krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; - art. 4 pkt 4 - niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne oznacza każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie warunki określone w lit. a-d tego przepisu; - art. 4 pkt 6a - przewóz drogowy oznacza transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. nr 561/2006; - art. 4 pkt 11 - przewóz okazjonalny oznacza przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego (art. 4 pkt 7), przewozu regularnego specjalnego (art. 4 pkt 9) albo przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 10); - art. 4 pkt 17 - licencja oznacza decyzję administracyjną wydaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniającą do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, - art. 4 pkt 18 - zezwolenie oznacza decyzję administracyjną wydaną przez ministra właściwego do spraw transportu, Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniającą przewoźnika drogowego do wykonywania określonego rodzaju transportu drogowego. W ocenie Sądu w okolicznościach sprawy istniały podstawy do uznania, że wykonywany przez skarżącą przewóz miał charakter odpłatny (nie był przewozem niezarobkowym). To, że płatności nie dokonano bezpośrednio na jej rzecz, lecz odbyła się ona w trybie automatycznym poprzez obciążenie rachunku bankowego pasażera na skutek akceptacji warunków określonych w aplikacji, nie ma dla sprawy istotnego znaczenia. Do realizacji usługi doszło na skutek skorzystania z aplikacji telefonicznej, służącej do organizowania usług przewozu i za jej pośrednictwem doszło do zawarcia umowy o wykonanie tej usługi. Przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez aplikację telefoniczną ma charakter zorganizowany i ciągły, a skarżąca świadczyła usługę w jej własnym imieniu, jako wykonawca przewozu, za którą była odpowiedzialna. Pełniła rolę przewoźnika drogowego osób. Skarżąca nie była przedsiębiorcą wykonującym przewóz, lecz podmiotem udostępniającym aplikację służącą skojarzeniu podmiotów, które świadczą tego rodzaju usługi z ich potencjalnymi klientami. Aplikacja została też wykorzystana do pobrania opłaty za przewóz. Działanie skarżącego mieściło się zatem w ramach pojęcia wykonywania krajowego transportu drogowego osób, czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju, niezależnie od tego ile razy skarżąca świadczyła w ten sposób usługi przewozu. Natomiast usługa, taka jak realizowana należy uznać za usługę wchodzącą w zakres usług w dziedzinie transportu (por. wyrok Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 20 grudnia 2017 r. C-434/15; pub. na str. internetowej http://curia.europa.eu.ropa.eu/juris). Pogląd taki został wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 65/20 (dostępny na str. cbosa). W orzecznictwie sądów administracyjnych (zob.m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2009 r. II GSK 670/08, z 3 kwietnia 2019 r. II GSK 701/17 i 4 listopada 2009 r. II GSK 166/09; dostępne na str. cbosa), z przepisów u.t.d. nie można wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane musi być jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. Wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej, czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej, lecz faktycznie świadczy odpłatną usługę przewozu osób (nawet jednorazowo), odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 u.t.d. Bez znaczenia pozostaje to, czy skarżąca formalnie posiadała status przedsiębiorcy i czy działalność była zgłoszona do właściwej ewidencji, albo jaki jest zakres prowadzonej działalności. Z tego względu na skarżącej ciążył obowiązek posiadania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Organy prawidłowo przyjęły, że skarżąca wykonywała zarobkowy przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Organy były więc uprawnione do oceny zachowania skarżącej (realizowany przewóz drogowy) w kontekście wyczerpania znamion lp. 4.2 i 4.3 złącznika nr 4 do u.t.d. i art. 92a ust. 2 u.t.d. Przyczyną uwzględniania skargi było pominięcie treści art. 92a ust. 10 u.t.d., kształtującej zasady wymiaru kary (nie odpowiedzialności) podmiotowi, który narusza przepisy u.t.d. jednocześnie, jako podmiot wykonujący przewóz drogowy (art. 92a ust. 1 u.t.d.) i jako "osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym" (art. 92a ust. 2 u.t.d.). Z treści powołanego art. 92a ust. 10 wynika że: "Jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1." Ustawodawca stanął tym samym na stanowisku, że w takim skonfigurowaniu, w którym ten sam czyn realizuje znamiona deliktów administracyjnych wymienionych w załączniku nr 3 i nr 4 do u.t.d., karę wymierza się wyłącznie w oparciu o art. 92a ust. 1 u.t.d., a więc za naruszenia określone w załączniku nr 3. Poprzez ten samy czyn w kontekście treści art. 92a ust. 10 u.t.d. należy rozumieć jedno zachowanie, jedno działanie, podjęte w przyjętych ramach miejscowo-czasowych, oceniane z perspektywy norm prawnych zrekonstruowanych w oparciu o przepisy tej ustawy. Tak ramy czasowe weryfikowanego działania, jak i jego zlokalizowanie wynikać muszą każdorazowo ze sporządzonego na podstawie art. 74 u.t.d. protokołu kontroli. Jeżeli tak rozumiany czyn, wyczerpuje znamiona deliktów administracyjnych wskazanych w załącznikach nr 3 i nr 4 do ustawy, a podmiot który się ich dopuścił kwalifikuje się i jako "podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem" (art. 92a ust. 1 u.t.d.) i jako "zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym" (art. 92a ust. 2 u.t.d.), to karę - stosownie do art. 92a ust. 10 u.t.d. - można wówczas wymierzyć wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., za naruszenia określone w załączniku nr 3. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 7 i ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 3 do ustawy, a wykaz naruszeń o których mowa w ust. 2, określa załącznik nr 4 do ustawy (patrz wyż. cyt. wyrok WSA w Rzeszowie z 10.03.2020 r., sygn. akt II SA/Rz 65/20). Organy obydwu instancji pominęły regulację wynikającą z art. 92a ust. 10 u.t.d. i nieprawidłowo wymierzyły karę na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. Wobec stwierdzonych naruszeń przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 134 i 135 P.p.s.a. uchylił decyzje obydwu instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy uwzględnią ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 P.p.s.a.