II SA/Rz 229/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maria Mikolik /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2025 r. sprawy ze skarg J. C., E. P. i T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 21 października 2022 r. nr SKO.4170.75.2022 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia – skargi oddala –

Przedmiotem skarg E.P., T.M. i J.C. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") z dnia 21 października 2022 r. nr SK0.4170.75.2022 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzją z 25 sierpnia 2022 r. nr RDGil.6220.2.2020, Wójt Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: Kopalnia Piasku [...] zlokalizowanej na terenie działek nr [...] i [...] w miejscowości [...] gm. [...], powiat [...]. Decyzję wydano w oparciu o art. 71 ust 2 pkt 2 ustawy, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz 82, art. 85 ust. 1 i ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm., dalej: "u.i.o.ś.") oraz § 3 ust. 1 pkt 40 Rozporządzenia Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839). Organ mając na uwadze przeprowadzoną ocenę odziaływania przedsięwzięcia na środowisko, analizę i ocenę wpływu inwestycji na środowisko, w tym zdrowie ludzi, możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego wpływu odziaływania na środowisko, dokonaną w szczególności na podstawie przedłożonej informacji zawartej we wniosku w raporcie o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i uzupełnieniach poprzez uzyskanie pozytywnego uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz pozytywnej opinii Państwowego Powiatowego inspektora Sanitarnego w J. - uznał, że planowana inwestycja jest zgodna z wymaganiami przepisów o ochronie środowiska. W odwołaniu od decyzji Wójta J.C. zarzucił naruszenie art. 66 ust 1 w zw. z art. 62 ust 1 u.i.o.ś. poprzez wydanie decyzji w oparciu o wadliwie sporządzony Raport niespełniający ustawowych wymagań oraz naruszenie art. 7, 77, 107 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej: "kpa") oraz bez właściwego wyjaśniania stanu faktycznego sprawy. Odwołanie złożyła również E.P. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie art. 66 ust 1 pkt 5, 6, 6a w zw. z art. 6 P.o.ś. poprzez wydanie decyzji w oparciu o Raport o oddziaływaniu na środowisko i jego Aneks zawierający wadliwie sporządzoną wersję wariantowania planowanego przedsięwzięcia, które nie spełnia ustawowych wymagań. Zarzuciła nadto naruszenie art. 107 w zw. z art. 85 ust 2 pkt 1 u.i.o.ś. poprzez wadliwie sporządzone uzasadnienie, które stanowi relację z postępowania i nie pozwala na kontrolę poprawności postępowania, oraz poprzez bezkrytyczną postawę organu I instancji wobec raportu, jako że organ przychylił się do jego ustaleń i przekopiował fragmenty z jego treści. Kolejno, zarzuciła naruszenie art. 66 ust 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 33 ust. 1 i 3 uop w zw. z art. 6 ust 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2019 r., poz. 1396, dalej "P.o.ś.") poprzez przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na cel i przedmiot obszaru Natura 2000 - Rzeka [...], naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 11 poprzez brak odniesienia się do celów środowiskowych wynikających z dokumentów strategicznych istotnych z punktu widzenia realizacji przedsięwzięcia, co stanowi obligatoryjny element Raportu. T.M. reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata w swoim odwołaniu zarzucił naruszenie art. 37 u.i.o.ś. poprzez nierozpatrzenie uwag i wniosków zawartych w protokołach oględzin z dnia 17 października 2019 r., 6 lutego 2019 r. oraz 4 stycznia 2021 r. w zakresie natężenia ruchu, eksploatacji terenu, zasiedlenia terenu ptactwem, uznania kompletności Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w sytuacji niewykonania inwentaryzacji przyrodniczej, faktycznym składem kopalin kopali i bazą przeładunkową, kwestii związanych z drogą dojazdową, wariantów przedsięwzięcia, analizy konfliktów społecznych, błędnej symulacji wyliczeń oddziaływania hałasu na działki sąsiednie, braku uwzględnienia oddziaływania i pomiarów hałasu na zabudowę mieszkalną, pominięcie w decyzji kwestii drgań wywołanych przez pojazdy na domy i ludzi, utrudniane udziału społeczeństwa w sprawie przez brak odpowiedzi na pisma mieszkańców, brak oceny własnej organu raportu, brak wyjaśnienia sprawy i pomięcia dowodów z materiałów wideo, oparcie decyzji na sprzecznych ze sobą opiniach PPIS. Zaskarżoną decyzją Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 66 ust 1 u.i.o.ś. utrzymało w mocy decyzję Wójta z 25 sierpnia 2022 r. Kolegium wskazało, że sprawa była już dwukrotnie rozpatrywana przez organy i dwukrotnie Kolegium uchylało decyzje organu I instancji. W ocenie Kolegium, z punktu widzenia obecnego rozstrzygnięcia sprawy, istotne jest, że organ I instancji wykonał wytyczne zawarte w decyzji kasacyjnej Kolegium z 3 stycznia 2022 r. W tym zakresie dokonał obwieszczenia o wydaniu decyzji SKO oraz wezwał inwestorów I. i S. O. do uzupełnienia Raportu, zgodnie z wymaganiami art. 66 ust 1 u.i.o.ś., tj. opracowanie racjonalnego wariantu alternatywnego przedsięwzięcia najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem wyboru, W odniesieniu do powyższego 16 marca 2022 r. do organu wpłynęło ze strony inwestorów uzupełnienie w postaci Aneksu do raportu. Ponadto organ I instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [....] oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Opinią z dnia 4 stycznia 2022 r. nr PZNS.9020.10.2.2020 PPIS, zaś opinią z dnia 5 kwietnia 2022 r. nr WOOŚ.4221.3.4.2020.PW.7 RDOŚ, ponownie pozytywnie zaopiniowali realizację przedsięwzięcia z uwzględnieniem treści Aneksu. W ramach udziału społeczeństwa w postępowaniu 10 maja 2022 r. zostały złożone uwagi i zastrzeżenia mieszkańców do planowanego przedsięwzięcia, które w ocenie Kolegium zasadniczo zostały rozstrzygnięte, zaś stanowisko organu znalazło wyraz w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. Zarzut braku aktualności Raportu jest niezasadny z uwagi na jego uaktualnienie w Aneksie przedłożonym przez inwestora w dniu 16 marca 2022 r., opracowanym w związku z poprzednią decyzją Kolegium z dnia 3 stycznia 2022 r. uchylającą decyzję Wójta z dnia 18 października 2021 r. Tak samo należy ocenić zarzut braku prawidłowego wariantowania. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w Raporcie przeanalizowano dwa warianty, I inwestora oraz II wariant z zastosowaniem refulera. Został wybrany wariant inwestora polegający na wydobyciu kopaliny sprzętem mechanicznym - koparkami, jako że praca refulera wiązałby się dodatkowo z koniecznością przyłączy energetycznych, co powodowałoby zwiększenie powierzchni objętej inwestycją. Nie można zgodzić się też z zarzutem braku analiz wpływu planowanego przedsięwzięcia na zdrowie, warunki życia, lub że są zbyt ogólnikowe. Kwestia hałasu została także uwzględniona w Raporcie, w zakresie hałasu został przewidziany - wobec uwag Skarżącego w tym zakresie - ekran akustyczny. Jak wynika z akt została przeprowadzona inwentaryzacja przyrodnicza w zakresie niezbędnym do określenia wpływu na siedliska przyrodnicze. Zasadniczo teren kopalni obecnie rolniczy nie należy do bogatych w cenne gatunki flory i fauny. Obliczenia stężeń zanieczyszczeń powietrza oraz poziomu hałasu wykonane w raporcie dla pracy kopalni oraz drogi gminnej nie wykazują przekroczeń dopuszczalnych stężeń w powietrzu, jak i dopuszczalnych poziomów hałasu dla obiektów chronionych akustycznie. Z kolei w zakresie po zakończeniu eksploatacji kopalni teren ma być poddany rekultywacji. Odnośnie zarzutu wpływu pojazdów na zdrowie i życie, pylenie będzie miało zakres oddziaływania w granicach działki inwestora. Zdaniem Kolegium w raporcie został także uwzględniony wpływ inwestycji na obszar Natura 2000 poprzez ustalenie zasięgu oddziaływania kopalni na wody podziemnie i powierzchniowe. Wskazano, że z kopalni nie będą odprowadzane żadne ścieki do rzeki [...]. Nie jest zasadny zarzut bezkrytyczności organu wobec twierdzeń Raportu. W tym zakresie należy zauważyć, że Raport został sporządzony przez osobę mającą wiadomości specjalne. Z kolei wgląd w stan sprawy miały organy niezależne od inwestora: RDOŚ oraz PPWiS, którzy pozytywnie zaopiniowali planowane przedsięwzięcie. W zakresie zarzutów Skarżących dotyczących niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebrania wyczerpującego materiału dowodowego, prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu, Kolegium stwierdziło, że organ zgromadził materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji, umożliwił udział społeczeństwa nie tylko poprzez informowanie w formie obwieszczeń, zawiadamiania o możliwości zaznajamiania się z aktami, ale również poprzez odnoszenie się do zgłaszanych uwag i wniosków uczestników postępowania, wyznaczanie rozpraw administracyjnych. Nie można też zgodzić się z zarzutem braku wskazania przez organ jakie dowody uznał za udowodnione, a jakim odmówił wiary. Z uzasadniania organu wynika, iż uznał za wiarygodną treść Raportu i na tym oparł się wydając zaskarżoną decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie E.P., reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego zaskarżyła w całości decyzję Kolegium zarzucając naruszenie: - art. 7, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, oraz wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji, w którym organ lakonicznie odnosi się do stawianych w odwołaniu z 21 września 2022 r. zarzutów Skarżącej. Szczególnie doniosłą kwestię stanowi brak zrozumienia przez organ zagadnień dotyczących analizy wariantowej, dokonanej w Raporcie i jego Aneksu z dnia 16 marca 2022 r. Ponadto, m.in. wbrew zasadzie przekonywania, organ w swoim uzasadnieniu całkowicie pominął zarzut Skarżącej dotyczący braku uwzględnienia przez organ I instancji istotnych w sprawie okoliczności wynikających z przedłożonej przez Skarżącą ekspertyzy - Kontrraportu, przedstawiającego wnioski rażąco sprzeczne z ustaleniami Raportu w zakresie konieczności realizacji dodatkowych ekranów akustycznych, z powodu przekroczenia poziomów dopuszczalnych hałasu na terenach chronionych akustycznie. W kontekście tego, organ nie wyjaśnił również dlaczego organ I instancji pominął sprzeczne w swojej treści opinie wydane przez PPIS dotyczące konieczności uwzględnienia wniosków płynących z Kontrraportu, na etapie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia. Decyzja została wydana z naruszeniem zasady dwuinstancyjności. Organ zobowiązany był ustalić we własnym zakresie stan faktyczny oraz ponownie merytorycznie rozpatrzyć sprawę; - art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 85 ust. 2 u.i.o.ś., - z uzasadnienia decyzji zarówno Kolegium jak i organu I instancji nie sposób odczytać kierunek rozważań oraz tok rozumowania. Ze względu na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów, treść uzasadnienia nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, co podważa poprawność przeprowadzenia prawidłowego i samodzielnego postępowania wyjaśniającego. - art. 62 ust. 1 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5, 6, 6a i 7 u.i.o.ś. w zw. z art. 6 ust. 1 i P.o.ś. poprzez wydanie decyzji na podstawie Raportu i Aneksu do Raportu, który zawiera wadliwie sporządzoną analizę wariantowania planowanego przedsięwzięcia. Przedstawiony w aneksie do Raportu "racjonalny wariant alternatywny" nie spełnia przesłanek "racjonalności" i "alternatywności", stanowiąc jedynie pozorne spełnienie wymagań stawianych przez przepisy u.i.o.ś.. Ponadto zarówno w Raporcie, jak i w Aneksie, nie opracowano "racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska" wraz z uzasadnieniem, a jedynie wskazano, że za taki wariant uznaje się "wariant proponowany przez wnioskodawcę", co w efekcie spowodowało brak możliwości utworzenia siatki porównawczej, na gruncie której organ I instancji miałby możliwość przeprowadzenia rzetelnej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności na zdrowie i warunki życia ludzi. Tym samym należy uznać, że przedłożony przez inwestora Raport uzupełniony Aneksem narusza przepisy u.i.o.ś., a w związku z tym nie może być uznany za dowód w sprawie, na okoliczność, że planowana inwestycja nie będzie stwarzać zagrożeń dla środowiska, w szczególności dla zdrowia i warunków życia ludzi; - art. 66 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z art 33 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (dalej "uop") w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 P.o.ś.., poprzez brak przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na integralność oraz przedmiot i cele ochrony obszaru Natura 2000 - "Rzeka [...]" ([...]), będącego specjalnym obszarem ochrony siedlisk (SOO). Zarówno inwestor w Raporcie, jak i RDOŚ w treści uzgodnienia z dnia 5 kwietnia 2022 r. wskazali, że z uwagi na lokalizację przedsięwzięcia poza granicami przedmiotowego obszaru Natura 2000 odstąpili od przeprowadzenia oceny. Przedmiotowy obszar Natura 2000 znajduje się zaledwie ok. 270 m od planowanego przedsięwzięcia, zatem należało dokonać analizy potencjalnego zagrożenia, w szczególności przeprowadzić rozpoznanie omawianej formy ochrony przyrody w oparciu o podstawowe dokumenty i akty prawne, które zostały przyjęte dla obszaru Natura 2000 - Rzeka [...], tj. Standardowy Formularz Danych oraz plan zadań ochronnych; - art. 66 ust. 1 pkt 2a u.i.o.ś. poprzez utrzymanie przez Organ w mocy decyzji organu I instancji, który w zakresie zidentyfikowanego braku, powinien był wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia Raportu z uwagi na brak wyników inwentaryzacji faunistycznej wraz z opisem metodyki stanowiącej załącznik do Raportu, którego brak jest w aktach sprawy; - art. 66 ust. 1 pkt 11a u.i.o.ś. poprzez utrzymanie przez organ w mocy decyzji organu I instancji, który w zakresie zidentyfikowanego braku, powinien był wezwać wnioskodawcę o uzupełnienie Raportu w zakresie odniesienia się do celów środowiskowych wynikających z dokumentów strategicznych istotnych z punktu widzenia realizacji przedsięwzięcia, co stanowi jeden z obligatoryjnych elementów Raportu. W Raporcie lakonicznie zostały omówione jedynie dokumenty strategiczne, które na dzień wydania decyzji były już nieaktualne tj.: Program Ochrony Środowiska Województwa Podkarpackiego na lata 2012 - 2015 z perspektywą do 2019 r.; Aktualizacja Programu ochrony powietrza dla strefy podkarpackiej - 2016 r., aktualizacja Programu Ochrony Środowiska dla Powiatu [...] na lata 2008 - 2011 z uwzględnieniem perspektywy na iata lat 2012 - 2015 czy Krajowy Program Ochrony Powietrza do roku 2020 (z perspektywą 2030); - art. 66 ust. 1 pkt 15 u.i.o.ś. poprzez utrzymanie przez organ w mocy decyzji organu I instancji, który w zakresie zidentyfikowanego braku, powinien był wezwać wnioskodawcę do uzupełnienie Raportu w zakresie prawidłowego, zgodnego ze stanem faktycznym, opisu możliwych konfliktów społecznych, co w kontekście licznych uwag zgłaszanych przez społeczeństwo w sprawie, oraz fakt przeprowadzenia rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, o której mowa w art. 36 u.i.o.ś. powinno zostać uwzględnione w Raporcie OOŚ; - art. 66 ust. 1 pkt 18 w zw. z art. 79 ust. 1 u.i.o.ś. poprzez utrzymanie przez organ w mocy decyzji organu I instancji, który w zakresie zidentyfikowanego braku, powinien był wezwać wnioskodawcę. do uzupełnienie Raportu w zakresie sporządzenia prawidłowego streszczenia w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w Raporcie, w odniesieniu do każdego elementu Raportu. Z uwagi na liczne uzupełnienia Raportu, w szczególności Aneksu, streszczenie nie spełnia wymagań stawianych przez ustawę tym samym, istotnie ograniczone dostęp społeczeństwa do prawidłowego udziału w procesie podejmowania decyzji; - art. 77 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 81 ust. 3 u.i.o.ś. w zw. z art. 545 ust, 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 ze zm., dalej "Pw") poprzez brak uzyskania przez organ I instancji uzgodnienia z właściwym organem w sprawie oceny wodnoprawnej. W kontekście możliwości osiągnięcia celów środowiskowych organ I instancji uzgodnił planowane przedsięwzięcie z RDOŚ, który w dniu wydania rozstrzygnięcia w sprawie nie posiadał już merytorycznych kompetencji do rozstrzygnięcia w tym zakresie. Uzgodnienie powinno być uzyskane od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [....]. Organ w ogóle nie dostrzegł tego uchybienia, w związku z tym nie miał możliwości prawidłowej weryfikacji czy w sprawie znajduje zastosowanie art. 81 ust. 3 u.i.o.ś., gdyż merytoryczna analiza w tym zakresie nie została dokonana przez właściwy organ; - art 81 ust 3 u.i.o.ś. w zw. z art. 61 i 62 Pw poprzez brak przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 Pw. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. J.C. w swojej skardze zarzucił organowi naruszenie: - art. 66 ust. 1 w zw. z art. 62 ust. 1 u.i.o.ś. ze względu na wydanie decyzji środowiskowej w oparciu o wadliwie sporządzony Raport niespełniający ustawowo określonych wymagań, w tym w szczególności brak w zakresie zgodnego z ustawą opracowania wariantów przedsięwzięcia, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5, 6, 6a i 7 u.i.o.ś. oraz brak inwentaryzacji przyrodniczej i wyników jako załącznika do Raportu; - art. 7, 77 § 1, 107 § 3 i 80 kpa, ze względu na wydanie decyzji bez właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, niezebranie wyczerpującego materiału dowodowego, dokonanie dowolnej oceny Raportu i innych dokumentów w sprawie oraz ze względu na wydanie decyzji środowiskowej, która nie uzasadnia dlaczego ustalono środowiskowe uwarunkowania pomimo tylu wątpliwości i niejasności podnoszonych przez strony i lokalną społeczność w sprawie. Zwłaszcza nie odniesiono się do kwestii realizacji ekranu akustycznego, drgań i zapylenia jakie spowoduje ruch samochodów tuż przy domu Skarżącego, co wpłynie na jego zdrowie, warunki i jakość życia, a także stan zabudowy. Z uwagi na powyższe wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. T.M., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 66 ust. 1 pkt 2a) u.i.o.ś. poprzez brak inwentaryzacji przyrodniczej, a w konsekwencji brak jej wyników jako załącznika do Raportu; 2. art. 66 ust. 1 pkt 3b) u.i.o.ś. poprzez brak informacji na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami m.in. faktycznym składem kopalin i bazą przeładunkową na działkach [...] w [....], co do której Wójt prowadzi postępowanie pod znakiem [...]; 3. art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś. poprzez nie zawarcie trzech wariantów w Raporcie, w tym racjonalnego wariantu przedsięwzięcia, zwłaszcza co do drogi dojazdowej do kopalni z dala od zabudowań mieszkańców, a sama decyzja stwierdza, że jeden wariant drogi jest wykluczony ze względu na wiadukt kolejowy, a drugi ze względu na drogi gruntowe; 4. art. 66 ust. 1 pkt 6 a) u.i.o.ś. poprzez brak porównania oddziaływania wariantów przedsięwzięcia na ludzi; 5. art. 66 ust. 1 pkt 15 u.i.o.ś. poprzez brak analizy możliwych konfliktów społecznych, wskazanych także w postanowieniu Wójta z dnia 5 marca 2018 r.; 6. art. 66 ust. 1 pkt 1 a u.i.o.ś. poprzez brak opracowania emisji drgań spowodowanych ruchem koparek i pojazdów ciężarowych; 7. art. 37 pkt 1 u.i.o.ś. poprzez nierozpatrzenie uwag i wniosków mieszkańców zawartych w protokole oględzin z dnia 17 stycznia 2019 r. oraz dalszych pismach tj., że teren inwestycji jest faktycznie eksploatowany bez zezwoleń, natężenie ruchu samochodów to 200-300 wywrotek dziennie, zasiedlenie terenu przez czaple siwą i sowy, wniosku o ocenę skumulowanego oddziaływania w związku z działalnością pobliskiego zakłady handlu kruszywem, wniosku o dokonanie obserwacji ornitologicznej; nierozpatrzenie uwag i wniosków mieszkańców zawartych w piśmie z dnia 6 lutego 2019 r. i z dnia 4 stycznia 2021 r.; 8. art. 37 pkt 2 u.i.o.ś. poprzez brak w uzasadnieniu informacji o sposobie załatwienia uwag i wniosków zgłoszonych przez społeczeństwo; 9. art. 3 ust. 1 pkt 8 lit a i c w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 62 ust. 1 u.i.o.ś. poprzez brak oceany oddziaływania na środowisko z powodu braku weryfikacji raportu i zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu; brak odniesienia się do wniosków i uwag społeczeństwa, mimo że istnieje obowiązek dokonania oceny przez organ a nie inwestora; 10. art. 85 u.i.o.ś. poprzez brak wymaganych elementów uzasadnienia decyzji, tj. oceny własnej organu, a jedynie przedstawienie referatu historycznego podejmowanych czynności, lub stanowiska stron; 11. art. 82 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś. poprzez nierozpatrzenie możliwości nałożenia obowiązku przeprowadzenia analizy porealizacyjnej; 12. art. 141 ust. 1 P.o.ś. poprzez brak oceny raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przez oba organy administracji zgodnie z tym przepisem, w szczególności w zakresie standardów emisji hałasu i drgań i ich wpływu na zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, 13. art. 545 Pw poprzez uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia z RDOŚ kiedy to właściwym rzeczowo jest Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie; 14. art. 7, 77, 80 kpa poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i błędne ustalenia faktyczne polegające na tym, że: - uznano w decyzji, że w Raporcie dokonano prawidłowych wyliczeń symulacji oddziaływania hałasu na działki sąsiednie, tj. przyjęto normę 50 dB mierzoną do budynku, kiedy to pomiar ma być dokonany na granicy działki jako miejsca najbardziej narażonego na hałas, - nie uwzględniono oddziaływania hałasu w pomiarach na zabudowaną i zamieszkałą działkę nr [...] pod adresem [...], leżącą bezpośrednio przy drodze wywozowej na działce nr [...] i [...], - pominięto w decyzji i Raporcie kwestie oddziaływania drgań (wibracji) wywołanych przez pojazdy na domy i ludzi a których limit określa Polska Norma PN- 88/B- 02171 "Ocena wpływu drgań na ludzi w budynkach", - nie zapewniono społeczeństwu udziału w sprawie poprzez brak odpowiedzi organu na pisma mieszkańców o informacje ze stycznia 2018 r., - uznano, że planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi, podczas gdy planowana inwestycja przewiduje kopalnię w sposób znaczny obciążając środowisko, powodujący emisję hałasu, drgań, co powinno prowadzić organ do wydania decyzji w przedmiocie odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, - uznano, że planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi, podczas gdy planowana inwestycja będzie trwale oddziaływała na nieruchomości sąsiednie poprzez immisje P.o.ś.rednie, bowiem zasięg oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości jest znaczny, powodując uciążliwości także związane ze spadkiem wartości nieruchomości, której realizacja rodzi realne obawy związane z immisjami, a zrealizowanie inwestycji w takim kształcie może doprowadzić do ograniczenia właścicieli sąsiednich nieruchomości możliwości korzystania z ich nieruchomości, w tym również w zakresie zagospodarowania oraz zabudowy tych nieruchomości; - inwestor dąży do złagodzenia skutków inwestycji dla najbliżej położonego zamieszkiwanego domu, kiedy to planowany ekran akustyczny nie ma zgody właściciela domu na wybudowanie, - pominięto w ocenie dowodów: materiały wideo złożone do sprawy, Kontr-raport z lipca 2021 r., oparto się w decyzji na dwóch sprzecznych ze sobą opiniach PPIS z dnia 20 sierpnia 2021 r. w której wskazał, ze warunkiem realizacji przedsięwzięcia mają być rozwiązania wskazane w Analizie opracowanej przez inż. F.D. z lipca 2021 r. oraz z dnia 1 kwietnia 2022 r., w której nie wskazano takiego warunku, 15. art. 107 § 3 kpa poprzez brak w uzasadnieniu oceny dowodów i wskazania stanu faktycznego, tj. rzeczywistego zaawansowania budowy kopalni, istniejących w pobliżu źródeł hałasu i drgań i ich kumulatywnego oddziaływania, oceny materiału filmowego. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania oraz orzeczenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 187/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi. W wyniku rozpoznania skarg kasacyjnych T.M. oraz E.P., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt III OSK 118/24, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. W motywach wydanego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie spełniło wymogów określonych w art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.; dalej: "P.p.s.a."). Zdaniem NSA z uzasadnienia tego nie wynika bowiem, aby zaskarżony wyrok został wydany w wyniku szczegółowej analizy akt sprawy i po dokonaniu oceny wszystkich okoliczności, w tym tych, które zdaniem Skarżących świadczą o wadliwości przeprowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego. Sąd I instancji, uzasadniając zaskarżony wyrok, w istocie powielił argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby WSA dokonał oceny prawidłowości ustalenia przez organy stanu faktycznego, gdyż Sąd ten nie odniósł się szczegółowo do zarzutów skarg. NSA wskazał, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera żadnych rozważań Sądu w zakresie przepisów prawa materialnego, które w ocenie Skarżących zostały naruszone. WSA zdawkowo odnosi się do eksponowanej w skargach kwestii wariantów inwestycji oraz niedostatecznego zabezpieczenia przed hałasem. Brak odniesienia się do przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego świadczył o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podzielając zarzuty naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny za przedwczesne uznał odniesienie się do pozostałych zarzutów skarg kasacyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 190 zd. 1 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd rozpoznający ponownie niniejszą sprawę związany był wytycznymi, zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2024r., III OSK 118/24. Należy jednak wskazać, że przyczyną, dla której NSA uchylił wydany poprzednio wyrok WSA z 27 czerwca 2023r. II SA/Rz 187/23 było nie spełnienie wymogów określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a., dotyczących uzasadnienia orzeczenia. WSA rozpoznając sprawę ponownie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji wraz z decyzją Organu I instancji pod względem jej zgodności z prawem, z uwzględnieniem wytycznych NSA, dotyczących wymogów, jakie winno spełniać uzasadnienie orzeczenie uzasadnienia. Sąd miał na uwadze w szczególności kwestie eksponowane w skargach, dotyczące wariantów inwestycji oraz niedostatecznego zabezpieczenia przed hałasem. Po dokonaniu zaskarżonych rozstrzygnięć pod względem ich zgodności z prawem Sąd doszedł do przekonania, że zarzuty zawarte w skargach nie mogły stanowić podstawy do uchylenia decyzji wydanych w tej sprawie. W ocenie Sądu Organy nie dopuściły do takich naruszeń przepisów postepowania, czy też prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i musiały skutkować wyeliminowaniem zaskarżonych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Odnosząc się do zarzutów skarg w pierwszej kolejności należało ustosunkować się do kwestii ochrony akustycznej, która była podnoszona we wszystkich wniesionych środkach zaskarżenia. W skardze J.C. wskazywano w szczególności na to, że warunek dotyczący zamontowania ekranu akustycznego nie został nawet ujęty w decyzji środowiskowej wśród warunków, jakie Inwestor winien spełnić w celu realizacji przedsięwzięcia. Zarzucano również, że Organy pominęły ustalenia zawarte w Analizie akustycznej, sporządzonej przez inż. F.D. (dalej: "Kontrraport"), w której zakwestionowano ustalenia raportu w zakresie dotyczącym ochrony akustycznej terenów mieszkaniowych. Również w skargach T.M. i E.P. podnoszono zarzuty, dotyczące pominięcia ustaleń, zawartych w Kontrraporcie, co w ocenie Skarżących świadczyło o naruszeniu przepisów postępowania – art. 7, art. 77, art. 80, art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do tych zarzutów należy wyjaśnić, że kwestia ochrony akustycznej rozpatrywana była w odniesieniu do terenu, otaczającego samą kopalnię piasku oraz do terenów, przylegających do drogi dojazdowej, którą ma być transportowany urobek. Inwestor w przedłożonym Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (dalej: "Raport") określił oddziaływanie akustyczne przedsięwzięcia i wskazywał, że dla zachowania norm akustycznych wzdłuż drogi dojazdowej należałoby zamontować na wysokości budynku znajdującego się na działce nr [...] ekran akustycznych o parametrach podanych w raporcie. Z kolei E.P. w toku postępowania przedłożyła Kontrraport, z którego wynikało, że wartości dopuszczalnego hałasu zostaną przekroczone nie tyko na działce nr [...] lecz także na działkach o nr [...] i [...], przy których również należałoby zastosować środki ochrony przed hałasem w postaci np. ekranów akustycznych. Wbrew zarzutom skarg, Kontrraport był przedmiotem oceny w toku postępowania. Po jego otrzymaniu Organ I instancji przekazał go organom opiniującym celem ustosunkowania się a następnie w uzasadnieniu decyzji Organ I instancji w sposób wyczerpujący uzasadnił kwestię ochrony akustycznej. Należy wskazać, że istotnie w jednej z opinii z 20 sierpnia 2021r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził, że jednym z warunków realizacji przedsięwzięcia winno być zrealizowanie rozwiązań, zaproponowanych w analizie inż. F.D. Nie była to jednak jedyna opinia odnosząca się do tej kwestii. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: RDOŚ) w piśmie z 16 sierpnia 2021r. wskazał z kolei, że ocena oddziaływania przedsięwzięcia na klimat akustyczny dotyczyła oddziaływań generowanych na działkach, na których prowadzona będzie działalność kopalni. Chodziło tu o hałas generowany przez koparki, ładowarkę, i ruch samochodów, wywożących kruszywa z miejsca wydobycia. Tereny mieszkaniowe nie graniczą bezpośrednio z terenem kopalni, lecz znajdują się wzdłuż drogi gminnej, która ma stanowić również dojazd do kopalni. RDOŚ przyjął, że zapewnienie wartości dopuszczalnych poziomu hałasu na terenach położonych wzdłuż drogi gminnej ciąży na zarządzającym drogą publiczną a nie na jednym z użytkowników drogi. Sąd to stanowisko uznaje za prawidłowe, odwołując się do art. 174 ust. 1 p.o.ś., zgodnie z którym eksploatacja dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów nie może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska. Zgodnie z art. 174 ust. 2 p.o.ś., emisje polegające na: 1) wprowadzaniu gazów lub pyłów do powietrza, 2) wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi, 3) wytwarzaniu odpadów, 4) powodowaniu hałasu - powstające w związku z eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska oraz portu, nie mogą, z zastrzeżeniem ust. 3, spowodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego zarządzający tym obiektem ma tytuł prawny. Jak stanowi natomiast art. 139 p.o.ś., przestrzeganie wymagań ochrony środowiska związanych z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów zapewniają zarządzający tymi obiektami. Zatem co do zasady zapewnienie ochrony akustycznej wzdłuż drogi gminnej należy do zarządzającego tą drogą. Nie wyklucza to współdziałania Inwestora razem z zarządcą drogi w celu zapewnienia takiej ochrony, co zresztą Inwestor udowodnił, przedstawiając stosowne uzgodnienia z Gminą, dotyczące umiejscowienia ekranów akustycznych wzdłuż drogi dojazdowej. Jednak zapewnienie odpowiedniej ochrony akustycznej wzdłuż drogi gminnej, z racji tego że należy do obowiązków zarządzającego drogą nie należało do kategorii warunków realizacji przedsięwzięcia, jakie należy nałożyć na Inwestora na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś. W decyzji należało natomiast określić warunki dotyczące sposobu realizacji przedsięwzięcia, w tym te związane z poruszeniem się pojazdów Inwestora. Warunki takie zostały w decyzji Organu I instancji sformułowane, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego pominięcia znaczenia dowodu w postaci Kontrraportu należy wskazać, że dowód ten podlegał ocenie w toku postępowania, co znalazło odzwierciedlenie w stanowiskach organów opiniujących oraz decyzji Organu I instancji. Z samego faktu, że wnioski płynące z Kontrraportu nie zostały uwzględnione w ostatecznym rozstrzygnięciu Organów nie można wyprowadzić wniosku dotyczącego naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego. Organ I instancji przychylił się do stanowiska RDOŚ, które zostało poparte analizą samego Raportu, jak i Kontrraportu w połączeniu z pozostałymi dowodami, zgromadzonymi w sprawie, dotyczącymi lokalizacji przedsięwzięcia oraz terenów podlegających ochronie akustycznej. Organy skupiły się na analizie zagadnienia dotyczącego oddziaływania terenu kopalni na tereny chronione akustycznie. W tym zakresie sformułowano warunki dotyczące: - prowadzenia operacji związanych z eksploatacją złoża wyłącznie w porze dziennej w podanych godzinach, - określenia prędkości poruszania się pojazdów po terenie złoża i drodze dojazdowej, - określenia ilości samochodów na dobę, wywożących kruszywa oraz ich ładowności. Sąd nie podzielił również zarzutu dotyczącego braku przedstawienia wariantów realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 u.i.o.ś., raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać: 5) opis wariantów uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska - wraz z uzasadnieniem ich wyboru; 6) określenie przewidywanego oddziaływania analizowanych wariantów na środowisko, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej i katastrofy naturalnej i budowlanej, na klimat, w tym emisje gazów cieplarnianych i oddziaływania istotne z punktu widzenia dostosowania do zmian klimatu, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko, a w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej, także wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego. W niniejszej sprawie kwestia przedstawienia odpowiednich wariantów realizacji przedsięwzięcia była przedmiotem ustaleń Organów na etapie ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego. W wyniku wydania przez SKO w Przemyślu decyzji kasatoryjnej z 3 stycznia 2022r. Inwestor przedstawił aneks do Raportu, w którym przedstawił po pierwsze wariant proponowany przez wnioskodawcę, który zakłada zastosowanie koparek. Jednocześnie wyjaśniono, że z uwagi na lokalizację złoża nie jest możliwe wariantowanie w oparciu o zmianę lokalizacji samej kopalni. W związku z tym Inwestor przedstawił racjonalny wariant alternatywny, w tym racjonalny wariant technologiczny, który zakładał użycie refulera ora racjonalny wariant, który zakładał wariantowanie inwestycji w oparciu o trasy wywozu kopaliny. Powyższe Inwestor poparł odpowiednim załącznikiem graficznym, na którym przedstawiono alternatywne trasy wywozu oraz trasę wywozu podstawową. Następnie Inwestor przedstawił racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska, który zakłada wydobycie kopaliny z zastosowaniem 2 szt. koparek, ładowarki oraz środków transportu. Wskazano przy tym, dlaczego proponuje się zmianę sposobu poruszania się koparek z kołowych na gąsienicowe. Szczegółową argumentację przedstawiono w aneksie. W ocenie Sądu nie zachodzą podstawy do uwzględnienia skarg, w których zarzuca się, że przedstawione warianty nie spełniają przesłanek racjonalności i alternatywności. Oceny co do spełnienia wymogów, dotyczących wariantowania planowanego przedsięwzięcia należy dokonywać z uwzględnieniem specyfiki konkretnej inwestycji. W tym przypadku należy uwzględnić stanowisko Inwestora, że lokalizacja inwestycji jest zdeterminowana lokalizacją samego złoża. Dopuszczalne jest natomiast wariantowanie przedsięwzięcia w oparciu o kryterium technologiczne (tutaj użycie refulera), czy też kryterium przestrzenne (tutaj miałoby ono polegać na innych trasach wywozu kopaliny, przedstawionych na załączniku graficznym). Wariant przedsięwzięcia nie musi oznaczać całkowicie odrębnej inwestycji, o zupełnie odmiennych parametrach i warunkach realizacji, lecz wariant to także inna wersja, modyfikacja dotychczasowego wariantu. Celem wariantowania jest opracowanie takiego sposobu realizacji przedsięwzięcia, które by w sposób najmniej szkodliwy oddziaływało na środowisko. W niniejszej sprawie wymóg ten został spełniony, bowiem w Raporcie, po przedstawieniu możliwych do zastosowania wariantów przedsięwzięcia, przedstawiono taki który będzie najmniej szkodliwy dla środowiska. Sąd nie podzielił również zarzutu, dotyczącego braku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 200. Zgodnie z art. 66 ust. 2 u.i.o.ś., informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 4-8, zawarte w raporcie powinny uwzględniać przewidywane oddziaływanie analizowanych wariantów na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru. Jednocześnie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (dalej: u.o.p.) przewiduje, że zabrania się, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub 2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub 3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. Jak ustalono, przedsięwzięcie planowane jest do zrealizowania poza formami ochrony przyrody, w szczególności w odległości 0,27 km od obszaru "Rzeka [...]". Teren realizacji przedsięwzięcia nie jest więc objęty terenem obszaru Natura 2000. Należy przy tym podkreślić, że w przeciwieństwie do parku narodowego, rezerwatu przyrody, czy też parku krajobrazowego, w przypadku obszarów Natura 2000 nie przewiduje się możliwości wyznaczenia otuliny, na której obowiązywałyby ograniczenia związane z ochroną przyrody. W związku z tym co do zasady należy ograniczenia związane z obszarem Natura 2000 oceniać z uwzględnieniem wyznaczonym granic tej formy ochrony przyrody. W skardze E.P. powoływano się natomiast na zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 2014r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Rzeka [...], bowiem pośród istniejących zagrożeń wskazano w tym planie na przedsięwzięcia, polegające na wydobywaniu piasku i żwiru w bliskiej odległości rzeki [...]. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że na podanej w skardze stronie 59 ww. planu wskazano na zagrożenia związane z pozyskiwaniem kruszywa bezpośrednio z rzeki. Wskazano tutaj na pobór żwiru w [...] i [....], jak również na żwirownie w niewielkiej odległości od koryta. Wskazano tutaj na żwirownię w [....], która ma miejsce przeładunku bardzo blisko [...]. W ocenie Sądu powyższe zagrożenia nie odnoszą się do przedmiotowej inwestycji. Przedsięwzięcie ma być lokalizowane w odległości ok 270m od rzeki [...] na terenach użytkowanych rolniczo w zakolu starorzecza rzeki [...] (forma morfologiczna). Jak przedstawiono w dodatkowych wyjaśnieniach, złożonych na wezwanie RDOŚ, w wyniku procesów erozji oraz użytkowania rolniczego, nastąpiło wypłycenie zakola starorzecza tak, że obecnie jest to forma pozbawiona wody od okresu co najmniej 15 lat. Kopalnia będzie eksploatować pagórek otoczony starorzeczem bez ingerencji w jego formę. Prowadzona działalność wydobycia piasku nie będzie więc prowadzona w korycie rzeki ani też w niewielkiej odległości od koryta rzeki. Powyższe okoliczności zostały przedstawione w Raporcie oraz w dodatkowych wyjaśnieniach przedstawionych przez Inwestora. W związku z powyższym nie można planowanego przedsięwzięcia uznać za zagrożenie, wymienione w ww. zarządzeniu RDOŚ. Nie zostały więc wykazane przesłanki wskazujące na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 a tym samym na naruszenie art. 66 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 33 ust. 1 u.o.p. Niezasadny jest również zarzut dotyczący braku uzyskania opinii organu właściwego w sprawie oceny wodnoprawnej. Wniosek w niniejszej sprawie został złożony w dniu 22 listopada 2017 roku. W związku z powyższym, zgodnie z art. 545 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w sprawach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 i 1566), stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r. Art. 77 ust. 1 u.i.o.ś. w wersji obowiązującej przed dniem 1 stycznia 2018r. nie przewidywał obowiązku uzgodnienia decyzji środowiskowej z organem właściwym w sprawie oceny wodnoprawnej. W stanie prawnym obowiązującym przed dniem wejścia w życie nowej ustawy Prawo wodne (tj. przed 1 stycznia 2018r.), organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej zobowiązany był do uzyskana uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 77 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś.), organem państwowej inspekcji sanitarnej (art. 77 ust. 1 pkt 2 u.u.o.ś.). W związku z przywołanym powyżej przepisem intertemporalnym, zawartym w art. 545 ust. 1 ustawy Prawo wodne, nie zachodziły żadne podstawy do tego, aby na Organy nakładać dodatkowy obowiązek uzyskania uzgodnienia z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych, który to obowiązek nie był przewidziany w brzmieniu przepisów, mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutów skarg, dotyczących przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych należy wskazać, że w przedłożonym Raporcie dokonano oceny co do osiągnięcia celów środowiskowych dla Jednolitej Części Wód Powierzchniowych "[...]", w obrębie której znajduje się planowane przedsięwzięcie. Ustalono, że nie wystąpi zagrożenie dla osiągnięcia celów środowiskowych dla ww. JCWP. W związku z powyższym nie zostały spełnione przesłanki, zawarte w art. 81 ust. 3 u.u.i.o.ś., zgodnie z którym, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne. W ocenie Sądu nie były również trafne zarzuty skarg, dotyczące brakujących elementów raportu. Raport zawiera bowiem inwentaryzację i waloryzację botaniczną, jak również inwentaryzację i waloryzację faunistyczną, opis korytarzy ekologicznych i form ochrony przyrody. W raporcie zawarto również analizę, dotyczącą celów środowiskowych wynikających z dokumentów strategicznych istotnych z punktu widzenia realizacji przedsięwzięcia, aktualnych na dzień sporządzenia raportu, a także analizę możliwych konfliktów społecznych, związanych z realizacją przedsięwzięcia, streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie. W raporcie przedstawiono również informacje na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami. Wskazano, że w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia prowadzona jest tylko działalność rolnicza. W zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia brak jest innych instalacji, dlatego nie będzie występować możliwość kumulowania oddziaływań z innymi przedsięwzięciami. Skarżący T.M. kwestionował powyższe stanowisko wskazując, że należało ocenić planowane przedsięwzięcie, położone w miejscowości [...] z uwzględnieniem kumulacji ze składem kopalin i bazą przeładunkową, znajdującą się w [...]. Należy wskazać, że obie te miejscowości oddalone są od siebie o ok. 3 km. Art. 66 ust. 1 pkt 3b u.i.o.ś. wymaga natomiast, by analizie poddać powiązania pomiędzy takimi przedsięwzięciami, które znajdują się na terenie planowanej inwestycji, oraz znajdują się w obszarze jej oddziaływania. W decyzji środowiskowej odniesiono się również do kwestii możliwych emisji, związanych z planowaną inwestycję. Nałożono warunki związane z emisją hałasu na terenie kopalni oraz w trakcie transportu kruszywa. Przeanalizowano również kwestię emisji gazów i pyłów do powietrza. Z tego też powodu w decyzji zamieszczono warunki dotyczące sposobu transportu kruszywa i pracy pojazdów ciężarowych w celu możliwej eliminacji negatywnych emisji planowanego przedsięwzięcia. Zarówno w toku postępowania, jak i w samej skardze nie wykazano, by skład kopalin i stacja przeładunkowa w [....] znajdowała się w obszarze oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia oraz by mogło dojść do skumulowania oddziaływań w tym zakresie. Wbrew zarzutom skarg raport zawiera więc elementy, wymagane w art. 66 ust. 1 u.i.o.ś., w tym w pkt 2a, 5, 6, 6a, 11, 15, 18 i nie zachodziły podstawy do kierowania wobec Inwestora kolejnego wezwania w celu uzupełnienia raportu. Wbrew zarzutom skarg, decyzja środowiskowa zawiera obligatoryjne elementy, wymienione w art. 82 u.i.o.s. a uzasadnienie spełnia wymogi, wynikające z art. 85 u.i.o.ś. W decyzji przedstawiono również uwagi i wnioski, jakie wnosili uczestnicy postępowania, niechętni planowanej inwestycji. Organ wydający decyzję środowiskową z odwołaniem się do treści wyjaśnień autora Raportu, przebiegu rozprawy administracyjnej oraz uzgodnień organów współdziałających przedstawił również własne stanowisko w sprawie, dotyczące sposobu uwzględnienia uwag zgłoszonych w związanych z udziałem społeczeństwa w postępowaniu. Zgodnie z art. 37 u.i.o.ś., organ prowadzący postępowanie: 1) rozpatruje uwagi i wnioski; 2) w uzasadnieniu decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, podaje informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Zdaniem Sądu Organ I instancji odniósł się do zgłoszonych uwag i wniosków w treści decyzji środowiskowej. Należy natomiast pamiętać, że rozpatrzenie uwag i wniosków zgłoszonych w trybie art. 37 u.i.o.s. nie oznacza obowiązku ich uwzględnienia. Z przedstawionych powyżej względów Sąd stwierdził, że Organy I oraz II instancji nie dopuściły się naruszeń przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Z tego powodu skargi zostały oddalone na podstawie art. 151 P.p.s.a.