II SA/Rz 214/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. J. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie naliczenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej w sprawie ze skargi A. J. na wyżej opisaną decyzję postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie naliczenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej A. J. reprezentowany przez adwokata wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji nie uzasadniając złożonego w tym przedmiocie wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność ostatecznych decyzji. Sąd jednak może, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności w sytuacji gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ugruntowanym już w tym zakresie orzecznictwie przyjmuje się i Sąd pogląd ten podziela, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04, z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1263/12, wszystkie powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy powtórzyć za powołanymi Sądami, że nie wystarcza złożenie wniosku, czy przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia, ale wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (zob. NSA w postanowieniu z 15.01.2015 r., sygn. I OZ 1236/14, LEX nr 1624317, a także z 18.05.2004 r., sygn. FZ 65/04). Takich argumentów wniosek nie zawiera. Sąd nie stwierdził również okoliczności faktycznych na tyle oczywistych, by przyjąć, że są one znane powszechnie, bez konieczności powoływania się na nie przez stronę, czy też wynikających z akt sprawy, na których uwzględnienie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II OZ 990/17. Zaskarżoną decyzją ustalono wobec skarżącego kwotę należną za pobyt jego matki w Domu Pomocy Społecznej w wysokości 966, 40 zł w okresie od 1 września 2016 r. do 31 maja 2017 r. i w kwocie 1.970,37 zł od 1 czerwca 2017 r. Z reguły przyjmuje się, że decyzje dotyczące należności pieniężnych nie wywołują nieodwracalnych skutków. Są to bowiem wyłącznie dolegliwości finansowe, możliwe do odwrócenia przez późniejszy zwrot zapłaconej kwoty (postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. sygn. akt II GSK 1562/11). W aktach sprawy brak jest dowodów, uzasadniających przekonanie, że zapłacenie przez skarżącego ustalonej kwoty, spowoduje takie nieodwracalne skutki czy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ze złożonego przez wnioskodawcę do akt administracyjnych oświadczenia wynika, że w 2016 r. osiągnął dochód w wysokości 214.797,92 zł, z tytułu działalności gospodarczej 17.899,83 zł, prowadząca z nim wspólne gospodarstwo domowe żona miesięcznie uzyskuje dochód w wysokości 4384,75 zł. Porównanie powyższych kwot z należnością wynikającą z decyzji czyni wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji bezpodstawnym. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art 61 § 3 i 5 P.p.s.a.