II SA/Rz 2028/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2024 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 18 października 2023 r. nr SKO.4120/297/2023 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zawiadomienia – skargę oddala –

II SA/Rz 2028/23 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 18 października 2023 r[pic] nr SKO.4120/297/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zawiadomienia o nabyciu pojazdu. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 23 marca 2021 r. P. K. (dalej: Skarżący) nabył pojazd marki [...] o nr VIN: [...]. Zawiadomienie o nabyciu ww. pojazdu złożył w dniu 27 lipca 2021 r., co nastąpiło z uchybieniem 30 - dniowego terminu na dokonanie powyższego zawiadomienia. W dalszej kolejności organ I instancji nałożył na Skarżącego karę pieniężną z tytułu niewykonania w terminie obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu. Decyzja utrzymana została w mocy przez organ odwoławczy, a następnie wskutek skargi Strony uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12.04.2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1447/22. W wykonaniu wskazań co do dalszego postępowania wynikających z ww. wyroku WSA w Rzeszowie organ I instancji w dniu 24 lipca 2023 r. działając na podstawie art. 15 zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: "ustawa COVID") oraz art. 58 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), zawiadomił Stronę o uchybieniu terminu do zgłoszenia nabycia ww. pojazdu i wyznaczył stronie 30 dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zawiadomienia o nabyciu ww. pojazdu. W następstwie powyższego Strona w dniu 22 sierpnia 2023 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do zgłoszenia nabycia ww. pojazdu, wskazując, iż uchybienie wynikało z faktu, iż zgodnie z posiadaną wiedzą "w dacie nabycia ww. pojazdu obowiązywały przepisy przedłużające podstawowy 30-dniowy termin na zgłoszenie nabycia pojazdu.". Po rozpoznaniu wniosku organ I instancji wydał postanowienie z [...] sierpnia 2023 r. nr [...], w którym, powołując się na przepis art. 59 § 1 w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. oraz art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID odmówił przywrócenia terminu do złożenia przez Skarżącego zawiadomienia o nabyciu ww. pojazdu. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył P. K. W zażaleniu zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w szczególności poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu do złożenia zawiadomienia o nabyciu pojazdu i pominięcie powołanych przez Skarżącego okoliczności i wyjaśnień takich jak zakres naruszenia, samodzielne wywiązanie się z obowiązku, brak korzyści finansowych z tym związanych oraz brak świadomości co do naruszenia terminu. W zażaleniu zarzucono również naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. oraz art. 124 § 2 k.p.a i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dostateczny podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia. SKO w Rzeszowie opisanym na wstępie postanowieniem z 18 października 2023 r., działając na podstawie art. 138 § 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023, poz. 775 zpóźn. zm., dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy zasakrzone postanowienie. W uzasadnieniu Kolegium, po przywołaniu treści art. 15 zzzzzn2 ust. 1, ust. 3 ustawy COVID, jak również art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. stwierdziło, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia zawiadomienia o nabyciu pojazdu. Zdaniem Kolegium w analizowanej sprawie nie wystąpiła przeszkoda do dokonania czynności zgłoszenia w terminie, a przynajmniej przeszkody takiej nie wskazała Strona. Przeszkodą nie jest nieznajomość prawa czy przeoczenie. Na takie natomiast okoliczności powołuje się Odwołujący, wskazując, że jego przeoczenie wynikało z przeświadczenia, iż obowiązuje dłuższy termin, a w razie gdyby doszło do jego uchybienia, zostanie wcześniej wezwany przez organ. Kolegium oceniło, że powyższa argumentacja wykazuje braki logiczne, które wskazywać mogą na istnienie po stronie Skarżącego co najmniej podejrzenia, iż uchybia on terminowi na dokonanie zgłoszenia, tym bardziej, że ostatecznie zgłoszenia takiego dokonał, nie oczekując na zawiadomienie organu. Kolegium podkreśliło, że powyższe nie wskazuje na zaistnienie jakiejkolwiek, nie dającej się pokonać, przeszkody w dokonaniu czynności zgłoszenia w terminie. Okoliczności podniesione we wniosku oraz zażaleniu nie uwiarygadniają ani tego, że przeszkoda w dokonaniu czynności faktycznie zaistniała, ani tego, że istniała ona przez cały czas, w którym Strona mogła dokonać zgłoszenia o zbyciu pojazdu. Argumentacja Strony nie uwiarygadnia również podjęcia przez stronę niezbędnej staranności w dochowaniu terminu. Zdaniem Kolegium podniesione w zażaleniu argumenty dotyczące okoliczności i wyjaśnień takich jak zakres naruszenia, samodzielne wywiązanie się z obowiązku przez Skarżącego, brak osiągnięcia korzyści finansowych z tym związanych, mogą i powinny zostać rozważone przy wydawaniu decyzji w przedmiocie nałożenia kary z tytułu niedokonania czynności zgłoszenia o nabyciu pojazdu w terminie. Powyższe okoliczności nie mają jednak żadnego znaczenia przy ocenie wystąpienia przesłanek do przywrócenia terminu. P. K. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 18 października 2023 r. nr SKO.4120/297/20231 zarzucając naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie oraz błędną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego, jak również dokonanie istotnych w sprawie ustaleń sprzecznie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności: - bezpodstawne stwierdzenie, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy [pic]w uchybieniu terminu do złożenia zawiadomienia o nabyciu pojazdu, w sytuacji gdy zaistniałe w niniejszej sprawie szczególne okoliczności dotyczącego dokonanego przez Skarżącego zgłoszenia nabycia i obowiązujących w stanie epidemii przepisów prawa (i ich licznych zmian) uzasadniały przyjęcie, że ewentualne opóźnienie w dokonaniu czynności nastąpiło bez winy Skarżącego; - pominięcie przy ocenie uprawdopodobnienia przez Skarżącego braku winy w uchybieniu terminu powoływanych przez Skarżącego okoliczności i wyjaśnień, takich jak m.in.: zakres ewentualnego naruszenia (nieznaczne opóźnienie i samodzielne wywiązanie się z obowiązku zgłoszenia nabycia bez wezwania Organu) jak również jego nieumyślny charakter (brak świadomości nabywcy co do naruszenia terminu), a ponadto brak uzyskania jakichkolwiek korzyści finansowych z tym związanych; - zaniechanie ustosunkowania się do wszystkich argumentów i wyjaśnień Skarżącego powoływanych m.in. w piśmie z 30 maja 2022 r. oraz zawartych we wniosku z 21 sierpnia 2023 r. o przywrócenie terminu, poprzez ograniczenie się przez Organ I instancji do stwierdzenia, że: "Nie można uznać, iż nieznajomość prawa jest usprawiedliwieniem dla uchybienia przez stronę do zgłoszenia nabycia" i pominięcie przez Organ odwoławczy, że zaistniałe okoliczności miały miejsce w stanie epidemii a zatem przeszkoda do dokonania czynności zgłoszenia w terminie wynikała z panujących wówczas szczególnych warunków epidemiologicznych i prawnych — nigdy dotąd niespotykanych, kiedy to zgodnie z zaleceniami zarówno służb medycznych, jak i organów zalecono pozostawanie w domach i ograniczanie kontaktów między ludzkich w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się epidemii koronawirusa; - bezpodstawne przyjęcie przez Organ I instancji, że z faktu iż "Strona powołuje się na wiele przepisów prawa" wynika, że "posiada wiedzę z zakresu tych przepisów/' i "kłóci się to z wyjaśnieniem strony, że nie posiadała wiedzy." co miało uzasadniać przyjęcie, że w zaistniałych w sprawie okolicznościach Skarżący nie uprawdopodobnił w wystarczający sposób braku swojej winy w uchybieniu terminu , w sytuacji gdy przebieg postępowania w sprawie nałożenia na Skarżącego kary pieniężne za niezgłoszenie nabycia pojazdu w terminie potwierdza fakt, że nawet organy administracji publicznej miały problemy z ustalaniem stanu prawnego i interpretacji ustanawianych przepisów; - całkowite pominięcie, że stwierdzone uchybienie i okoliczności sprawy zaistniały w stanie nadzwyczajnym, tj. w okresie obowiązującego stanu epidemii, w którym nie tylko strony postępowania, ale również same organy administracji publicznej borykały się z licznymi problemami związanymi z wykładnią obowiązujących przepisów prawa i ich stosowaniem, wynikającymi ze specyfiki legislacji w tym okresie, w tym również dynamicznych i często niezrozumiałych zmian, co stanowiło przeszkodę do terminowego dokonania czynności zgłoszenia nabycia pojazdu przez Skarżącego, a co również uzasadnia przyjęcie, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy; i w konsekwencji - art. 15zzzzzn2 ustawy COVID w związku z art. 58 § 1 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie polegające na orzeczeniu o odmowie przywrócenia terminu do złożenia zawiadomienia o nabyciu pojazdu, w sytuacji gdy z okoliczności sprawy wynika, że Skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy; - art. 124 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 11 k.p.a., do którego doszło w następstwie niewyjaśnienia w sposób dostateczny podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez zaniechanie należytego i szczegółowego wyjaśnienia przyczyn oraz okoliczności uzasadniających rzekomo przyjęcie, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu oraz wystąpienia przeszkody do terminowego dokonania czynności zgłoszenia, w sytuacji gdy Skarżący działał w usprawiedliwionym przekonaniu, że czynności zgłoszenia nabycia pojazdu dokonuje terminowo i wywiązał się z tego obowiązku bez uprzedniego wezwania Organu, a ponadto trudność w interpretacji przepisów tzw. ustawy COVID miały zarówno Organy l, jak i II instancji, które dopiero na skutek wydanego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie uwzględniły stan prawny wynikający z przepisów ww. ustawy; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie polegające na nieuzasadnionym utrzymaniu w mocy postanowienia Organu I instancji w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie to narusza obowiązujące prawo. W oparciu o ww. zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2023 r. oraz o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Skarżący argumentował, że stwierdzone uchybienie nastąpiło bez jego winy i wynikało z faktu, że zgodnie z jego wiedzą w dacie nabycia ww. pojazdu obowiązywały przepisy przedłużające podstawowy 30 - dniowy termin na zgłoszenie nabycia pojazdu, przez co występując z wnioskiem o rejestrację i dokonując zgłoszenia nabycia ww. pojazdu w dniu 27 lipca 2021 r. działał w przekonaniu, że czynności te podejmowane są zgodnie z obowiązującym terminem ustawowym. Potwierdza to w szczególności fakt, że nabycie ww. pojazdu nastąpiło w okresie, w którym w Polsce obowiązywał stan epidemii. Z uwagi na obowiązujące w tym okresie przepisy tzw. ustaw covidowych, Skarżący był przekonany, że gdyby właściwy Organ uznawał, że doszło do uchybienia 30-dniowego terminu do zgłoszeniu nabycia ww. pojazdu, to zgodnie z tymi przepisami zawiadomiłby o tym Stronę — co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Tym samym, utwierdzało to Skarżącego w przekonaniu, że zgłoszenie nabycia pojazdu w dniu 27 lipca 2021 r. nastąpiło terminowo. Dodatkowo Skarżący podkreślił, że w okresie stanu epidemii kilkukrotnie zmieniano terminy na dokonywanie czynności związanych ze zgłaszaniem nabycia lub zbycia pojazdu, co bardzo utrudniało ustalenie treści obowiązujących w danym okresie przepisów. Ich interpretacja i stosowanie również budziły wątpliwości, co potwierdza choćby przebieg niniejszego postępowania, w którym stanowisko Organów I i II instancji odnośnie braku stosowania art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID zostało zakwestionowane przez WSA w wyroku z dnia 12 kwietnia 2023 r., Il SA/Rz 1447/22.[pic] Tym bardziej zrozumiałe wydaje się zatem, że sama strona mogła mieć problem z ustaleniem i interpretowaniem treści obowiązujących przepisów, w sytuacji gdy ulegały one ciągłym zmianom i niejednokrotnie były wprowadzane przez Ustawodawcę w pośpiechu. W odpowiedzi na skargę SKO w Rzeszowie wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że po stronie Skarżącego doszło do naruszenia obowiązku, wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 988 z późn. zm., dalej: p.r.d.) Skarżący winien był do 22 kwietnia 2021r. zawiadomić Starostę o nabyciu pojazdu, podczas gdy uczynił to 27 lipca 2021r. w czasie obowiązywania stanu epidemii. W wyniku realizacji wytycznych, zawartych w wyroku WSA w Rzeszowie z 12 kwietnia 2023r. II SA/Rz 1447/22 Organ I instancji działając w trybie art. 15 zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 ustawy COVID zawiadomił Skarżącego o uchybieniu terminu do złożenia zawiadomienia o nabyciu ww. pojazdu i wyznaczył stronie 30 dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zawiadomienia o nabyciu ww. pojazdu wraz z uprawdopodobnieniem, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z brzmienia art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID wynika, że szczególny tryb przywrócenia terminu uregulowany w tej ustawie jest dodatkową ochroną prawną dla stron w postępowaniu administracyjnym w przypadku niedochowania przez nie terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego, zastrzeżoną dla terminów uchybionych w czasie trwania epidemii. Nie przewiduje on innych przesłanek przywrócenia terminu niż przewidziane w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Wprowadza jedynie dodatkowy tryb zawiadomienia strony o uchybieniu i wydłuża - z siedmiu do trzydziestu dni - termin na złożenie wniosku o przywrócenie. Pomimo, że z przepisu art. 15zzzzzn2 ustawy COVID nie wynika, według jakich zasad organy administracji powinny rozpatrywać wnioski o przywrócenie terminów prawa administracyjnego, to jednak skoro ustawodawca nawiązał w ust. 3 tego przepisu wprost do art. 58 k.p.a., to należy przyjąć, że jego intencją było, aby wnioski tego rodzaju rozpatrywane były właśnie na podstawie przepisów k.p.a. Przepis art. 15zzzzzn2 ustawy COVID nie funkcjonuje zatem samodzielnie i nie może stanowić wyłącznej podstawy do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Przepis ten normuje obowiązek organu w zakresie poinformowania o uchybieniu i możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu, ale samo rozpoznanie wniosku odbywa się w oparciu o przesłanki określające podstawę do przywrócenia terminu określone w art. 58 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Kielcach z 15.06.2023 r., I SA/Ke 198/23, LEX nr 3585621). Sąd podziela ocenę Organów, że Skarżący nie wykazał, by do uchybienia terminu doszło bez jego winy. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminowi należy przywrócić go na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przytoczony przepis określa zasadę, że przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić tylko na wniosek zainteresowanego oraz przesłankę przywrócenia terminu, tj. uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę braku winy w niedopełnieniu określonej czynności procesowej w wyznaczonym terminie. W literaturze przedmiotu nie budzi wątpliwości, że osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, co oznacza, że musi uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 284). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że odwołanie się w art. 58 § 1 k.p.a. do braku winy powoduje, iż przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybienie terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności, a o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, nieznajomość prawa, "przeoczenie" wynikające ze słabej znajomości procedury, oczekiwanie na poradę profesjonalisty. Istniejący stan epidemii i związane z nim obostrzenia nie mogą bezwzględnie usprawiedliwiać i samo przez się tłumaczyć w każdym przypadku naruszenia obowiązujących przepisów (por. wyrok NSA z 20 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2369/16, wyrok WSA w Gliwicach z 30 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 453/22, wyrok WSA w Kielcach z 2 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Ke 574/21; dostępne w CBOSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla uprawdopodobnienia braku winy, o którym mowa w art. 58 § 1 k.p.a., wymagane jest, aby zaistniała przeszkoda nie była możliwa do przezwyciężenia. W świetle tego przepisu, tylko w sytuacji gdy strona dołożyła wszelkiej staranności i dbałości o swoje interesy, a niedopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, w danych warunkach nie do przezwyciężenia, można uznać, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Dopuszczenie się przez stronę chociażby lekkiego niedbalstwa, wyklucza możliwość przywrócenia terminu (por wyrok NSA z 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 2539/20; dostępny w CBOSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu przedstawiane przez Skarżącego okoliczności nie świadczą o zaistnieniu niemożliwej do przezwyciężenia przeszkody, która udaremniła złożenie zawiadomienia o nabyciu pojazdu w terminie. Istotnie, bieg terminu do zawiadomienia o nabyciu pojazdu biegł w trakcie stanu epidemii. Jednak nabycie pojazdu miało miejsce po upływie roku od wprowadzenia stanu epidemii. Zatem okoliczności związane z wprowadzaniem szczególnych regulacji prawnych wpływających na bieg terminu do dokonania czynności prawnych były już znane i strona należycie dbająca o własne interesy powinna była zweryfikować na bieżąco termin do zawiadomienia o nabyciu pojazdu. Podstawę do przywrócenia terminu w oparciu o art. 58 § 1 k.p.a. nie może stanowić brak dochowania należytej staranności w dbaniu o własne interesy. Lekkie niedbalstwo nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu Organy odmawiając przywrócenia terminu do zawiadomienia o nabyciu pojazdu nie naruszyły art. 58 k.p.a. w zw. z art. 15zzzzzn2 ustawy COVID. Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art 119 pkt 3 P.p.s.a.