II SA/Rz 2/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Maria Mikolik WSA Piotr Godlewski /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2025 r. nr 42/2025 w przedmiocie odmowy wyrównania uposażenia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie na rzecz skarżącego A. D. kwotę 497 zł /słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; III. zarządza zwrot od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz skarżącego A. D. kwoty 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem nienależnie uiszczonego wpisu sądowego.

Przedmiotem skargi A.D. jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie (dalej: KWP) z 3 grudnia 2025 r. nr 42/2025 dotycząca odmowy wyrównania uposażenia Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wezwaniem do zapłaty z 10 października 2025 r. A.D. (reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata) zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] (dalej: KPP) o zapłatę kwoty 701,71 zł tytułem wyrównania wynagrodzenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r., stanowiącej różnicę w wypłacie uposażenia wynikającą z zastosowania kwoty bazowej obowiązującej w 2022 r. a kwotą bazową z ustawy budżetowej obowiązującą w 2023 r. KPP decyzją z 23 października 2025 r. Nr 7 odmówił wnioskodawcy wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r. Wskazał, że został on zwolniony ze służby 23 lutego 2023 r. rozkazem personalnym KPP z 31 stycznia 2023 r. nr 70 w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych. Kwoty bazowe na 2023 r. dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczania uposażenia od 1 marca do 31 grudnia 2023 r. Do obliczania uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 roku, stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej z dnia 17 grudnia 2021 r. na rok 2022 (Dz.U. z 2022 r., poz. 270, dalej: ustawa budżetowa na 2022 rok). Uposażenie żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej wypłacane od 1 marca do 31 grudnia 2023 roku podlega każdorazowemu zwiększeniu o kwotę 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na 2023 rok, a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. Ustawodawca jasno określa, że do podwyższenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy Policji oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej nie stosuje się przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 roku o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw. Na dzień wydania decyzji przepisy ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U. z 2022 r., poz. 2666 ze zm., dalej: ustawa okołobudżetowa) oraz ustawy budżetowej z dnia 15 grudnia 2022 r. na rok 2023 (Dz.U. z 2023 r., poz. 256, dalej: ustawa budżetowa na 2023 rok) nie obowiązują, ponieważ wygasły z dniem 31 grudnia 2023 roku. W czasie obowiązywania wspomnianych ustaw strona nie odwołała się od rozkazu o zwolnieniu ze służby w Policji zawierającego wysokość składników uposażenia. Organ I instancji wskazał, iż w dniu odejścia ze służby stronie wypłacono należności pieniężne, w tym uposażenie za styczeń 2023 r., rekompensaty pieniężne za niewykorzystane dni wolne od służby, odprawę, ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz nagrodę roczną, naliczone zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W odwołaniu wnioskodawca zarzucił wydanie decyzji przez KPP z rażącym naruszeniem art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2025 r., poz. 718, dalej: u.P.) oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, ze zm., dalej: k.p.a.), polegające na wydaniu merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r., podczas gdy wobec niepozostawania strony w służbie czynnej w Policji, a więc wobec braku stosunku administracyjnego, KPP powinien wszczęte postępowanie umorzyć w całości wobec jego bezprzedmiotowości. Po rozpatrzeniu odwołania KWP wskazaną na wstępie decyzją z 3 grudnia 2025 r. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 99, art. 100, art. 101, art.102, art. 104 u.P. w zw. z art. 9 ust.1 pkt 2 lit. d) ustawy budżetowej na 2023 rok, art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej, art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy budżetowej na 2022 rok - utrzymał w mocy decyzję KPP z 23 października 2025 r. Wyjaśnił, że stosownie do przepisów regulujących składniki o wypłacie uposażenia, tj. z art. 99, art. 100, art. 101, art. 102, art. 104 u.P. oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy budżetowej na rok 2023, art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej, art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy budżetowej na rok 2022, organ I instancji prawidłowo wyliczył wszystkie składniki uposażenia, co zostało w pełni uzasadnione w jego decyzji i znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonej dokumentacji sprawy. Na podstawie przepisów zawartych w u.P., prawo do uposażenia jak i dodatków do niego dla policjanta za dany miesiąc powstaje i jest realizowane wg stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili zaistnienia zdarzenia z którym prawo to jest związane. Późniejsze zmiany przepisów płacowych, w tym podwyższenie kwoty bazowej lub mnożników uposażenia zasadniczego, co do zasady nie powodują obowiązku ponownego ustalenia wysokości świadczeń już należnych i wypłaconych byłemu funkcjonariuszowi, chyba że przepisy wprowadzające zmianę wyraźnie tak stanowią. Mechanizm tzw. waloryzacji świadczeń musi wynikać wprost z przepisu prawa, a w odniesieniu do jednorazowych świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby takiego mechanizmu brak. Prawo do tych świadczeń krystalizuje się w momencie zwolnienia ze służby i jest ustalane na podstawie stanu prawnego obowiązującego w chwili powstania obowiązku świadczenia (tj. w dniu zwolnienia ze służby), niezależnie od późniejszych zmian legislacyjnych. Zarzut strony, podniesiony w jej odwołaniu, dotyczący ustania stosunku służbowego, jest niezasadny, gdyż kluczową datą jest data zwolnienia ze służby w Policji zawarta w rozkazie o zwolnieniu ze służby. W odniesieniu do przyznanej przez ustawodawcę podwyżki uposażeń dla służb mundurowych brak jest podstawy prawnej która nakładałby na organ obowiązek wyrównania przedmiotowych świadczeń tym funkcjonariuszom służb, którzy odeszli ze służby w okresie od stycznia do końca lutego 2023 r., a zatem obowiązkiem organu jest odmowa przyznania świadczenia lub jego wyrównania, jeśli obowiązek taki nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Organ administracji publicznej nie może przyznać funkcjonariuszowi wyższego świadczenia niż przewidziane przez obowiązujące przepisy prawa. Przywołany art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej nie pozostawia wątpliwości, że nowa kwota bazowa ma zastosowanie jedynie do świadczeń należnych za okres po 1 marca 2023 r., czyli do uposażeń funkcjonariuszy nadal pełniących służbę po tej dacie. Zakończenie stosunku służbowego do 1 marca 2023 r. wiąże się z zastosowaniem stanu prawnego obowiązującego w tym właśnie czasie, co wyklucza możliwość zastosowania nowych, korzystniejszych warunków płacowych przyznanych dopiero od 1 marca. Odnośnie żądania umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość wynikającą ze zwolnienia ze służby w Policji, to zgodnie z treścią art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Po przeanalizowaniu sprawy KWP stwierdził, że nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania. Decyzja organu I instancji jest prawidłowa i nie zawiera wad nieważnościowych o których mowa w art. 156 k.p.a. Organ I instancji na wniosek strony orzekł o odmowie ponownego przeliczenia i wypłaty wyrównania uposażenia przysługującego za okres pełnienia służby w Policji, co w pełni uzasadnia wydanie decyzji administracyjnej w tym przedmiocie pomimo ustania stosunku służbowego. Nie ma zatem podstaw do uchylenia i umorzenia postępowania. Uwzględniając powyższe, jak również datę zwolnienia strony ze służby w Policji przypadającą na dzień 23 lutego 2023 roku, KWP stanął na stanowisku, iż naliczenie dla strony za miesiące styczeń i luty 2023 r. uposażenia zasadniczego oraz dodatków do tego uposażenia w postaci wysługi lat, dodatku służbowego oraz dodatku za stopień zostało zrealizowane w sposób prawidłowy. Wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargą A.D. (reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata) zaskarżył decyzję KWP z 3 grudnia 2025 r. w całości, zarzucił jej wydanie z rażącym naruszeniem art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 u.P. oraz art. 105 § 1 k.p.a., polegającym na wydaniu przez KWP zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r., podczas gdy wobec niepozostawania strony w służbie czynnej w Policji, a więc wobec braku stosunku administracyjnoprawnego, KWP powinien decyzję KPP uchylić i umorzyć postępowanie w I instancji w całości stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., nie zaś utrzymać ją w mocy. Z uwagi na powyższe wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji KWP i poprzedzającej ją decyzji KPP oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że zawarte w wystosowanym do organu I instancji piśmie z 10 października 2025 r. żądanie do zapłaty kwoty 701,71 zł tytułem wyrównania wynagrodzenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. miało charakter cywilnoprawny zmierzający do weryfikacji uposażenia zgodnie z obowiązującymi w 2023 r. wskaźnikami. Celem wezwania nie było żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego. KPP błędnie potraktował żądanie skarżącego jako wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia wysokości uposażenia, mimo że wezwanie nie miało charakteru administracyjnego, znikąd też taki cel nie wynikał. KPP rozstrzygnął o żądaniu w drodze decyzji administracyjnej mimo braku podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego, gdyż dotyczyło osoby, która nie pozostawała już w służbie. W odniesieniu do zarzutu odwołania KWP ograniczył się do stwierdzenia braku wad nieważnościowych, stanowiska w tym zakresie jednak nie uzasadniając. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podobnie jak i jej wydanie, nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. Z uwagi na zakres regulacji art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 u.P., postępowanie administracyjne w przedmiocie wypłaty wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. powinno zostać przez organ II instancji umorzone wobec jego bezprzedmiotowości, co jednak nie nastąpiło, blokując niejako skarżącemu dochodzenie roszczeń przed sądem powszechnym. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administarcyjny w wyroku z 2 września 2025 r. III OSK 1833/22, postępowanie administracyjne może odnosić się do sytuacji, gdy występuje stosunek administracyjnoprawny w ramach którego strona ma prawo żądać od organu administracji skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Taki przypadek jednak na gruncie niniejszej sprawy nie wystąpił, powodując że decyzje organów obu instancji zostały wydane w sprawie która nie podlegała załatwieniu w trybie administracyjnym. W myśl art. 25-27 u.P., funkcjonariuszem Policji jest osoba mianowana do służby i pozostająca w stosunku służbowym. Utrata tego statusu następuje z chwilą zwolnienia ze służby, co powoduje, że były funkcjonariusz nie jest stroną w sprawach dotyczących kształtowania sytuacji służbowej, w tym uposażenia (por. wyrok SN z 5 września 1991 r. I PRN 39/91). Błędnie organ uznał więc wezwanie o wyrównanie uposażenia za akt z zakresu podległości służbowej. Jeżeli jednak doszło do uznania wezwania do zapłaty za wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, to zastosowanie powinien w pierwszej kolejności znaleźć przepis art. 61a § 1 k.p.a. nakazujący odmówienie wszczęcia postępowania wobec wystąpienia innych uzasadnionych przyczyn, do których należy m.in. brak pozostawania skarżącego w zależności służbowej i władztwie przełożonego. Jak wskazał NSA w postanowieniu z 5 października 2022 r. III OSK 1672/21, stosunek służbowy funkcjonariuszy jest relacją administracyjnoprawną opartą na nadrzędności i podrzędności; w przypadku emeryta relacja ta nie istnieje, a tym samym organ nie posiada władztwa w zakresie kreowania uposażenia. Wezwanie ewentualnie mogło zostać ocenione jako czynność techniczno-materialna polegająca na przeliczeniu uposażenia zgodnie z ustawą okołobudżetową i przekazaniu skorygowanych danych do ZER MSWiA. Kwestie te nie wymagają jednak prowadzenia postępowania administracyjnego ani wydawania decyzji, gdyż mają charakter wykonawczy. Reasumując, w niniejszej sprawie organy Policji obu instancji wydając decyzje administracyjne wobec emerytowanego funkcjonariusza Policji naruszyły rażąco przepisy prawa. W konsekwencji powinna zostać stwierdzona nieważność tych decyzji. W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja KWP z 3 grudnia 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję KPP z 23 października 2025 r. o odmowie wyrównania skarżącemu uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r. Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona. Sąd orzekający w sprawie co do zasady podziela stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w uchwale z 5 grudnia 1991 r. sygn. akt I PZP 60/91, że droga sądowa dochodzenia roszczeń pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby w Policji jest niedopuszczalna. Sąd w pełni identyfikuje się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym m.in. w wyrokach z 24 kwietnia 2020 r. I OSK 2844/19, z 23 lutego 2023 r. III OSK 3266/21, III OSK 3293/21, III OSK 3337/21, III OSK 3346/21, III OSK 3544/21, III OSK 3655/21, III OSK 3496/21 i III OSK 3736/21, z 28 lutego 2023 r. III OSK 2816/21, z 2 marca 2023 r. III OSK 3885/21, z 21 czerwca 2023 r. III OSK 3379/21, III OSK 3475/21 i III OSK 3486/21, z 18 kwietnia 2024 r. III OSK 4170/21, III OSK 4251/21 i III OSK 4219/21, z 7 czerwca 2024 r. III OSK 4132/21 i III OSK 4167/21 oraz z 24 czerwca 2024 r. III OSK 3221/23 (dostępne w CBOSA), w których NSA wskazał, że wszelkie roszczenia finansowe funkcjonariuszy Policji wynikające z ich stosunku służbowego (...) mogą być dochodzone przez policjantów wyłącznie na drodze administracyjnoprawnej i sądowoadministracyjnej. Jak bowiem wskazano w wyroku NSA z 7 grudnia 2001 r. II SA 2591/01, inne rozumowanie prowadziłoby do pozbawienia funkcjonariuszy Policji ochrony prawnej w dochodzeniu ich roszczeń ze stosunku służbowego, który jest stosunkiem administracyjnoprawnym i w stosunku do którego nie stosuje się przepisów prawa pracy i nie ma możliwości realizacji takiego rodzaju roszczeń przed powszechnym sądem pracy. W związku z tym w orzecznictwie nie jest również sporne, że zagadnienia związane z uposażeniem policjanta i jego prawem do innych świadczeń pieniężnych związanych ze służbą (...) mieści się w pojęciu spraw osobowych, których załatwienie następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te same zasady odnieść należy do żądania wyrównania świadczeń przysługujących funkcjonariuszowi Policji w związku z odejściem ze służby, gdyż jest to również roszczenie finansowe funkcjonariusza, dla którego, jak i dla pozostałych roszczeń związanych z uposażeniem policjanta i innych świadczeń pieniężnych związanych ze służbą, przewidziana jest droga administracyjna. Z akt sprawy wynika, że wezwaniem z 10 października 2025 r. (data wpływu do organu 12 października 2025 r.) skarżący zwrócił się o zapłatę kwoty 701,71 zł tytułem waloryzacji uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r., należnej mu na skutek nieprawidłowego zastosowania kwoty bazowej obowiązującej w 2022 r. (1614,69 zł) zamiast właściwej kwoty bazowej obowiązującej w 2023 r. (1740,64 zł). Z pisma wynikało, że skarżący wzywa do zapłaty zaległych świadczeń pieniężnych zakreślając 14-dniowy termin na realizację jego żądania pod rygorem skierowania sprawy na drogę sądową i dochodzenia obok wskazanej kwoty również kosztów procesu oraz odsetek ustawowych za opóźnienie. W treści odwołania oraz skargi pełnomocnik skarżącego stwierdził natomiast, że celem wezwania do zapłaty nie było żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego, a wezwanie miało charakter cywilnoprawny. W tej sytuacji budzi wątpliwości, czy pismo skarżącego stanowiło wniosek (żądanie) wszczęcia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a. Wątpliwości te potwierdza również treść pełnomocnictwa udzielonego działającemu w imieniu skarżącego adwokatowi oraz jego zakres. Wynika z niego wprost, że pełnomocnik jest umocowany do reprezentowania skarżącego w sprawie o zapłatę przeciwko Skarbowi Państwa - Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Rzeszowie przed Sądem Rejonowym w [....] oraz Sądem Okręgowym w [...] oraz wszelkimi innymi organami, instytucjami i osobami. Wątpliwości te uszły uwadze organu, a ich wyjaśnienie ma w sprawie zasadnicze znaczenie. Należy podkreślić, że nie jest rolą organu administracyjnego konwertowanie oświadczeń woli podmiotu kierującego do niego określone żądanie. W szczególności organ nie jest upoważniony do determinowania administracyjnoprawnego trybu jego rozpatrzenia w sytuacji, gdy strona tego nie żąda i nie oczekuje. Postępowanie w sprawie wypłaty świadczeń związanych ze stosunkiem służbowym jest postępowaniem o charakterze wnioskowym, a w związku z tym to skarżący jest dysponentem takiego postępowania. Przyjęta przez organ ocena co do tego, że do rozstrzygnięcia żądania wypłaty prawidłowej wysokości uposażenia za styczeń i luty 2023 r. właściwa jest droga administracyjna (którą to ocenę Sąd w składzie orzekającym w sprawie w pełni aprobuje), nie mogła mieć wpływu na kwalifikację woli skarżącego jako żądania wszczęcia postępowania. Wobec treści odwołania organ II instancji (KWP) powinien był wyjaśnić, jaka jest rzeczywista wola strony postępowania, tj. czy domaga się rozstrzygnięcia swojej sprawy w trybie administracyjnoprawnym poprzez wydanie decyzji, czy też domaga się umorzenia postępowania administracyjnego. Brak wyjaśnienia tej kwestii doprowadził do istotnego naruszenia art. 9, art. 10 w zw. z art. 61 § 1 i art. 63 § 3 k.p.a. W razie potwierdzenia, że intencją strony nie było wszczynanie postępowania administracyjnego, organ II instancji zobowiązany będzie do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Z przyczyn powyżej wskazanych Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2026 r., poz. 215) Sąd zasądził na rzecz skarżącego od organu II instancji zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 497 zł. O zwrocie nienależnego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 225 P.p.s.a.