II SA/Rz 1849/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Karina Gniewek – Berezowska /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2024 r. sprawy ze skargi P. C. na akt Wójta Gminy [...] z dnia 22 września 2023 r. nr 1 w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dowozu uczennicy do szkoły uchyla zaskarżony akt.

Przedmiotem kontroli Sądu jest akt Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt", "Organ") z [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dowozu uczennicy do szkoły. W podstawie prawnej decyzji Organ powołał art. 39 ust. 4 oraz art. 39a ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 900, 1672 i 1718; dalej: "P.o."). Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z 1 września 2023 r. P. C. (dalej: "Skarżący") zwrócił się do Wójta Gminy [...] o zwrot kosztów dowozu niepełnosprawnej córki do szkoły podstawowej w [....]. We wniosku Skarżący podał, że dziecko będzie dowożone do szkoły przez ojca własnym środkiem transportu. Do wniosku Skarżący dołączył m.in. orzeczenie córki o potrzebie kształcenia specjalnego. Po rozpatrzeniu wniosku, Wójt Gminy [...] aktem z [...] września 2023 r. nr [...] odmówił zwrotu kosztów dowozu uczennicy W. C. do Szkoły Podstawowej [...] w [...]. W uzasadnieniu Organ wyjaśnił, że w przedstawionej dokumentacji wskazane jest, że uczennica może realizować obowiązek szkolny w szkole integracyjnej, ogólnodostępnej lub specjalnej. Natomiast szkoła do której uczęszcza W. C. jest szkołą ogólnodostępną. Wobec powyższego w związku z możliwością zapewnienia wszystkich zaleceń i wymogów kształcenia dziecka, zawartych w orzeczeniu bezzasadne jest złożenie przez rodzica wniosku o zwrot kosztów dowozu ucznia do szkoły podstawowej ogólnodostępnej poza najbliższą szkołą podstawową. Skargę na powyższy akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł P. C., w której wskazał, że nie zgadza się z decyzją Wójta. Podał, że w jego ocenie Wójt nieprawidłowo zrozumiał zwrot użyty w ustawie Prawo oświatowe, tj. "najbliższa szkoła". Skarżący powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 3 mara 2021 r. sygn. II SA/Po 853/20, w którym stwierdzono, że znaczenie zwrotu "najbliższa szkoła" nakazuje Gminie zapewnić bezpłatny transport i opiekę w czasie przewozu. Obowiązek ten nie ogranicza się do najbliższego ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego, szkoły podstawowej, czy ponadpodstawowej. Zatem nie musi być to ośrodek najbliższy. Z kolei odnosząc się do samego wyboru placówki, Sąd podkreślił, że decyzja w tej kwestii należy do rodziców. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie w całości. Odnosząc się do wniosku o odrzucenie skargi Wójt wyjaśnił, że brak jest w ustawie p.p.s.a. przepisów, które uprawniałyby Sąd do nakazywania Wójtowi zawarcie umowy na dowóz dziecka do szkoły, a także brak jest drogi administracyjnej w tych sprawach. Odnosząc się z kolei merytorycznie do skargi Organ wskazał, że Szkoła Podstawowa w [...] jest placówką odpowiednią do prowadzenia zajęć dla dziecka Skarżącego, co do którego nie zachodzą przesłanki do kształcenia specjalnego. Wójt podał, że w art. 39 ust. 2 P.o. ustawodawca sztywno określił odległość drogi dziecka do domu. Służy do tego podanie nieprzekraczalnej odległości wyrażonej w kilometrach: 3 km – w przypadku uczniów klas I-IV szkół podstawowych i 4 km – w przypadku uczniów klas V i VI szkół podstawowych. Wydaje się, że nie jest możliwe bezwzględne nakreślenie wskazanych długości, bowiem wyznaczając sieć szkolną, zawsze należy mieć na uwadze zarówno warunki geograficzne, jak i komunikacyjne danej miejscowości. W przypadku przekroczenia odległości na gminie będzie ciążył obowiązek zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dziecka albo zwrot kosztów przejazdu dziecka środkami komunikacji publicznej. Jeżeli dowożenie dziecka zapewniają rodzice, do ukończenia przez dziecko 7 lat na gminie będzie ciążył obowiązek zwrotu kosztów przejazdu opiekuna dziecka środkami komunikacji publicznej. Zwrot kosztów nie będzie jednak przysługiwał, gdy dziecko uczęszcza do szkoły, która nie jest położona na terenie gminy, w której dziecko mieszka, a także wtedy, gdy szkoła ta położona jest bliżej szkoły obwodowej. Odnosząc się do zarzutu bezczynności, Organ wyjaśnił, że nie rozstrzyga sprawy, poprzez wydanie decyzji administracyjnej lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zwrot kosztów dowozu ucznia następuje poprzez zawarcie umowy Organu ze stroną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi powodujące eliminacje zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, następuje jedynie w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) Dz.U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: "p.p.s.a."). Przedmiotem kontroli Sądu jest akt Wójta Gminy [...] z [...] września 2023 r. Nr [...] określony jako decyzja o odmowie zwrotu kosztów dowozu uczennicy W. C. do Szkoły Podstawowej [...] w [...]. Kontrola aktu wykazała jego nieprawidłowość. Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku Organu o odrzucenie skargi z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej Sąd stwierdza jego bezzasadność. Podstawę materialnoprawną stanowi art. 39 ust. 4 oraz art. 39 a ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe ( Dz.U. z 2023 r., poz. 900; dalej: "P.o."). Zgodnie z tymi przepisami: Art. 39 ust. 4. Obowiązkiem gminy jest: 1) zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym - także do najbliższej szkoły ponadpodstawowej, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 21. rok życia; 2) zapewnienie dzieciom i młodzieży, o których mowa w art. 36 ust. 17, a także dzieciom i młodzieży z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z których jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym kończą: a) 24. rok życia - w przypadku uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z których jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna, b) 25. rok życia - w przypadku uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych; 3) (uchylony). 4a. Gmina może zorganizować dzieciom i młodzieży niepełnosprawnej, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127, bezpłatny transport i opiekę w czasie przewozu do szkoły ponadpodstawowej oraz ośrodka, o którym mowa w art. 2 pkt 7, również w przypadkach, w których nie ma takiego obowiązku. Na podstawie art. 39a P.o.: 1. Obowiązki, o których mowa w art. 32 ust. 6 i art. 39 ust. 4, gmina spełnia poprzez zorganizowanie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dzieci, młodzieży i uczniów we własnym zakresie albo poprzez zwrot rodzicom kosztów przewozu dzieci, młodzieży i uczniów oraz rodziców. 4. Zwrot kosztów przewozu, o którym mowa w ust. 1, następuje na podstawie umowy zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami. 5. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) zawiera z rodzicami umowę, o której mowa w ust. 4, w terminie 14 dni od dnia uzyskania informacji, że dowożenie i opiekę zapewniają rodzice. 6. Jeżeli rodzice powierzyli wykonywanie transportu i sprawowanie opieki w czasie przewozu innemu podmiotowi, kwotę zwrotu kosztów przewozu ustala się zgodnie z ust. 2. Z przytoczonych przepisów wynika powinność gminy zapewnienia dzieciom realizującym obowiązek szkolny bezpłatnego dowozu i opieki, bądź też zwrotu wydatków poniesionych z tego tytułu. Przewidziano w nich nie tylko obowiązek gminy by zapewnić transport dzieci i młodzieży do szkół, lecz również możliwość organizowania dowozu w przypadkach nieobligatoryjnych. Gmina jest zwolniona z obowiązku zapewnienia bezpłatnego dowozu i opieki, jeżeli rodzice zapewniają go we własnym zakresie. W przypadku relacji świadczenia gminy w postaci zwrotu kosztów podstawą ustalenia konkretnej wysokości oraz wypłaty ryczałtu jest umowa zawarta pomiędzy wójtem a rodzicami, którzy zapewniają dowożenie dziecka we własnym zakresie. Zawarcie umowy i spełnienie na jej podstawie świadczeń pieniężnych z tytułu dowozu dziecka we własnym zakresie mają charakter cywilnoprawny. Wyrażenie woli w tym zakresie przez rodziców zobowiązuje organ gminy do zawarcia umowy w terminie 14 dni od dnia uzyskania informacji, że dowożenie i opiekę zapewniają rodzice ( art. 39a ust. 5). Odpowiednich roszczeń zainteresowani mogą dochodzić w postępowaniu cywilnym przed sądami powszechnymi. Natomiast odmowa zawarcia umowy w opisanym wypadku jest kwalifikowana jako czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i podlega kognicji sądów administracyjnych. W niniejszej sprawie odmowa zwrotu kosztów dojazdu stanowi de facto odmowę zawarcia umowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że tego rodzaju czynność/akt jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 717/16 oraz powołane tam orzecznictwo; a także wyrok WSA w Bydgoszczy z 3 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 1069/20 - dostępne w internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl). O ile bowiem dochodzenie roszczeń na podstawie zawarcia umowy stanowi sprawę z zakresu prawa cywilnego to jednak sama decyzja dotycząca jej zawarciu mieści się w zakresie władztwa administracyjnego Organu, który może umowę zawrzeć. W sytuacji, gdy przepisy przewidują określone warunki otrzymania zwrotu kosztów dojazdu a zarazem zawarcia umowy i postawiają to gestii Organu, który definiować je będzie na podstawie okoliczności konkretnej sprawy nie można twierdzić, że drugiej stronie przysługuje roszczenie cywilnoprawne o zawarcie takiej umowy. W ramach władztwa administracyjnego Organ korzysta z luzu decyzyjnego i ta forma działania Organu pozostawiona jest kontroli sądowoadministracyjnej. Taki pogląd dominuje w orzecznictwie sadów administracyjnych ( patrz np. wyrok WSA w Poznaniu z 3 marca 2021 r., Sygn. akt II SA/Po 853/20, sygn. akt II SA/Po 393/23, z 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Po 393/23, wyrok WSA w Bydgoszczy z 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 338/23, wyrok WSA w Lublinie z 25 października 2022 r., sygn. akt III SA/Lu 224/20, wyrok WSA w Gliwicach z 16 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 874/23). W świetle powyższego Sąd nie podziela przeciwnej argumentacji przedstawionej w powołanych przez Organ wyrokach, a co należy podkreślić wydanych na gruncie nieobowiązującego już art. 17 ust. 3a pkt 3 systemu oświaty, zmierzającej do odrzucenia skargi. Przechodząc zatem do kontroli zaskarżonego aktu Sąd stwierdza jego nieprawidłowość. W pierwszej kolejności wskazać należy, że całkowicie nieusprawiedliwione jest powoływanie się w odpowiedzi na skargę na art. 39 ust. 2 P.o., który dotyczy dzieci zdrowych. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z dzieckiem niepełnosprawnym, co zostało potwierdzone w przedstawionym orzeczeniu. Takie sytuacje reguluje ust. 4 tego przepisu, który przewiduje obowiązek dowozu bądź zwrotu kosztów dojazdu niezależnie od odległości drogi dziecka od domu do szkoły, o której mowa w art. 39 ust. 2 P.o. Warunkiem jest wyłącznie to, że dowóz dotyczy najbliższej szkoły. Przy czym należy podkreślić, że pojęcia najbliższej szkoły nie można rozumieć w znaczeniu geograficznym. W bogatym już orzecznictwie podkreśla się, że chodzi tu o najbliżej położoną szkołę zapewniającą dziecku, w możliwie najlepszy sposób realizację jego potrzeb. W uchwale Sądu Najwyższego z 17 lutego 2011 r, sygn. akt III CZP 133/10 wskazano, że w obowiązującym wówczas przepisie art. 17 ust. 3a pkt 1 ustawy o systemie oświaty ( odpowiednik art. 39 ust. 4 P.o.) nie chodzi stricte o ośrodek położny najbliżej. Podkreślono, że wybór ośrodka nie stanowi uprawnienia gminy, lecz osób, do których należy podejmowanie decyzji w imieniu ucznia w wykonaniu konstytucyjnie gwarantowanego prawa do nauki i wyboru szkoły ( art. 70 ust. 1 i 3 Konstytucji). Biorąc pod uwagę ograniczenia jakie stwarza głębokie upośledzenie, obawy, że wybór rodziców lub opiekunów padnie na ośrodek położony daleko i obowiązki gminy w zakresie transportu pod opieką będą w związku z tym szczególnie uciążliwe i kosztowne, uznano za nieuzasadnione. Podobnie w doktrynie, podkreśla się, że tego pojęcia nie powinno się utożsamiać w prosty sposób z geograficzną bliskością wymienionych szkół do miejsca zamieszkania dziecka. Należy mieć zawsze na uwadze szczególne okoliczności danego przypadku, a ściślej – jeżeli "najbliższa" szkoła podstawowa nie może zapewnić dziecku odpowiednich metod pracy i nauki, dostosowanych do stopnia jego niepełnosprawności, to uczeń oraz jego rodzice (opiekunowie prawni) mogą mieć interes nie tylko faktyczny, ale i prawny w tym, aby dziecko uczęszczało do innej szkoły. Na "bliskość" zatem, o której mowa w przepisie, składają się zarówno element położenia geograficznego (odległość szkoły od miejsca zamieszkania), jak i element posiadania przez daną placówkę oświatową warunków umożliwiających prawidłowe kształcenie dzieci z konkretnym rodzajem niepełnosprawności. Ten drugi element powinien być oceniany indywidualnie w świetle orzeczenia o niepełnosprawności danego dziecka. Szkołą najbliższą, o której mowa, jest w tej sytuacji tylko szkoła pozwalająca realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka, a zatem dostosowana do zdolności psychofizycznych ucznia. Ten drugi element winien być oceniany indywidualnie w odniesieniu do treści orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, którego zaleceń, o charakterze quasi-opinii biegłych, nie może modyfikować organ reprezentujący gminę. Szkoła bliższa geograficznie, lecz w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie szkołą najbliższą w rozumieniu powyższego przepisu. M. Pilich [w:] A. Olszewski, M. Pilich, Prawo oświatowe. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2022, art. 39. Takie też stanowisko prezentują Sądy rozpoznające sprawy na tle aktualnie obwiązującego art. 39 ust. 4 P.o. nakazując przy interpretowaniu normy art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe uwzględnić stan zdrowia dziecka wynikający z orzeczenia o niepełnosprawności, która różnić się może rodzajem, zakresem, jak i innymi okolicznościami, jak chociażby dostępnością miejsc w szkole. "Najbliższą" szkołą, przedszkolem, ośrodkiem będzie tylko taka szkoła, przedszkole i ośrodek, która pozwala jak najpełniej realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego (lub w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka), a zatem jest najpełniej dostosowana do zdolności i możliwości psychofizycznych dziecka. Szkoła bliższa geograficznie, lecz w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie zatem szkołą najbliższą w rozumieniu cytowanego przepisu.( wyrok WSA w Poznaniu z 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Po 393/23). Odmawiając zwrotu kosztów dowozu do Szkoły Podstawowej [...] w [...] Organ wskazał, że z orzeczenia o niepełnosprawności wynika, że uczennica może realizować obowiązek szkolny zarówno w szkole integracyjnej, ogólnodostępnej, jak i specjalnej. Szkoła do której uczęszcza jest szkołą ogólnodostępną, i takie warunki spełnia też Szkoła Podstawowa w [...], w której zapewnione jest wsparcie ze strony dodatkowo zatrudnionej kadry współorganizującej proces kształcenia, zajęcia rewalidacyjne, zajęcia rozwijające kompetencje emocjonalno – społeczne, w tym umiejętności komunikacyjne, zajęcia logopedyczne, zajęcia korekcyjno – kompensacyjne, technologię infomacyjno – komunikacyjną: tablice multimedialną, komputer wraz z oprogramowaniem dydaktycznym, oraz inne dostępne technologie cyfrowe w celu stworzenia szans na prezentowanie i zdobywanie wiedzy w środowisku wolnym od barier, na ogólną atrakcyjność procesu poznania, co sprzyja pobudzeniu pozytywnych emocji i motywacji oraz większej koncentracji uwagi. W opozycji Skarżący - ojciec dziecka podnosi, że wybór szkoły należy do rodziców i przez najbliższą szkołę należy rozumieć nie tylko geograficznie najbliżej położoną szkołę, ale jednocześnie taką szkołę, która będzie odpowiadała indywidualnym wymaganiom dziecka. W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że Wójt nie dokonał oceny zaleceń jakie znalazły się w wydanym względem uczennicy orzeczeniu, ani też nie dokonał konfrontacji warunków jakie jest w stanie zapewnić podana przez niego szkoła, ze szkołą do jakiej uczęszcza uczennica. Z dołączanego do akt orzeczenia z [...] sierpnia 2023 r. nr [...] wynika, że u W. C. stwierdzono [...]. Wśród zaleceń, w ramach bieżącej pomocy psychologiczno - pedagogicznej zalecono zajęcia [...] ukierunkowane na doskonalenie [....], z uwagi na [...] zajęcia [....], ponadto [...] oraz naukę [....], [...], [....], [...] i [...], [....]. Wskazano, że kształcenie może być prowadzone w szkole integracyjnej, ogólnodostępnej lub specjalnej. Uwzględniając zaś wiek, możliwości poznawcze i specyfikę funkcjonowania społeczno – emocjonalnego wskazano, że najkorzystniejsze będzie realizowanie potrzeb edukacyjnych w szkole integracyjnej, co umożliwi wieloaspektową stymulację rozwoju oraz ułatwi aktywne i pełne uczestnictwo w środowisku społecznym. Zalecono utrzymywanie stałego harmonogramu zajęć oraz uprzedzanie i przygotowywanie na nadchodzące zmiany. Wskazano również na potrzebę wsparcia rodziców i współpracy z nimi w formie konsultacji i porad. Odmawiając zwrotu kosztów dojazdu do wskazanej Szkoły Wójt stwierdził, że proponowana przez niego szkoła zapewnia warunki wynikające z orzeczenia. Szkoła do której uczęszcza uczennica jest szkołą ogólnodostępną, a więc nie może w większym stopniu zapewnić realizacji wskazanych zaleceń niż wskazana przez niego, która także jest szkołą ogólnodostepną. Wskazał na formy opieki jakie jest w stanie zapewnić proponowana szkoła a także dołączył do akt dyplomy poszczególnych nauczycieli o ukończeniu studiów podyplomowych w zakresie: [...], [...], [...], edukacja i rehabilitacja osób [...], a także edukacja i terapia osób [...]. W ocenie Sądu wyjaśnienia Wójta Gminy nie są wystarczające. Lakoniczne stwierdzenie, że proponowana przez niego Szkoła w większym stopniu pozwoli na realizację zaleceń orzeczenia względem uczennicy aniżeli Szkoła do której uczęszcza nie zostały poparte żadnymi ustaleniami. Wójt nie dokonał jakiejkolwiek oceny indywidualnego przypadku niepełnosprawnego dziecka. Ocena organu ma charakter ogólny i sprowadza się wyłącznie do przedstawienia dyplomów poszczególnych nauczycieli. Szczególne okoliczności sprawy - konieczność realizacji zaleceń indywidualnie sformułowanych w stosownym orzeczeniu Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej wymagają oceny czy wskazana przez Organ placówka zrealizuje zalecenia zawarte ww. orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, dostosowane do obecnego stanu zdrowia dziecka, dokonując w tym zakresie indywidualnej i wnikliwej oceny materiału aktowego. Poza stwierdzeniem, że jest to szkoła ogólnodostępna i wykazaniem dyplomów nauczycieli z odbycia studiów podyplomowych ze wskazanych w nim specjalizacji nie wskazał, jak te zadania będą realizowane wobec uczennicy i na czym polegałaby ich lepsza jakość. Takimi czynnościami mogło być chociażby zwrócenie się do szkoły z zapytaniem: ile dokładnie aktualnie jest orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego w szkole; ile w szkole jest dzieci z [...] i ile dzieci z [...]; jaka jest liczba dzieci w poszczególnych klasach, a także czy wskazane w orzeczeniu zalecenia są realizowane w szkole. W każdym przypadku należy mieć na uwadze dobro dziecka, pojmowane indywidualnie. Zatem nie zawsze wykazanie, że w szkole zatrudnione są osoby z odpowiednimi kwalifikacjami będzie stanowiło gwarancję realizacji tych celów. Wpływ na tą ocenę może mieć także liczba dzieci z podobnymi zaburzeniami w szkole ilość nauczycieli specjalistów zatrudnionych w placówce. Dlatego "najbliższą" szkołą, przedszkolem, ośrodkiem będzie tylko taka szkoła, przedszkole i ośrodek, który pozwala jak najpełniej realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego lub w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka. Nie musi to być szkoła najbliższa w rozumieniu faktycznej odległości od miejsca zamieszkania dziecka. Szkoła bliższa geograficznie, lecz w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie zatem szkołą najbliższą w rozumieniu ww. przepisu. Skoro we wniosku została określona konkretna szkoła, w ocenie ojca dziecka "najbliższa", jako najpełniej realizująca zalecenia zawarte w ww. orzeczeniach, to po stronie organu powstał wymóg wykazania, że wskazana przez niego szkoła, będzie mogła w takim samym stopniu, jak szkoła wskazana przez rodzica dziecka, realizować te zalecenia, uwzględniając, że istotną okolicznością jest niepogarszanie stanu zdrowia niepełnosprawnego dziecka. Z przytoczonych względów Sąd uwzględnił skargę i na podstawie art. 146 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony akt.