II SA/Rz 180/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu - skargę oddala -

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji" utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta (dalej: "organ I instancji" lub "PINB") z dnia [...] października 2018 roku znak: [...] nakazującą A.T. (dalej: "skarżący"), dokonanie rozbiórki garażu usytuowanego na działce nr 2577/2 położonej przy ul. C. w K. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 roku, poz. 1186 ze zm.; dalej: "P.b."). Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że skarżący wybudował garaż na podstawie zgłoszenia robót do Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2018 roku. Roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z dokonanym zgłoszeniem i zostały zakończone. Prezydent Miasta nie wniósł sprzeciwu. Inwestor nie posiadał wiedzy, że na sąsiedniej działce biegnie gazociąg. Pismem z dnia [...] września 2018 roku znak: [...] S. A. Operator Gazociągów przesyłowych Oddział poinformował organ I instancji, że przedmiotowy garaż posadowiony jest w odległości 13,7 m od gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300 S. – W., podczas gdy bezpieczna odległość dla tego typu obiektów w omawianym przypadku wynosi 15 m. Na podstawie informacji uzyskanych od [...]. S. A. organ I instancji ustalił, że budowa gazociągu wysokiego ciśnienia DN300 relacji S.W. na Odcinku K.P. została zakończona w 1990 roku. Inwestycję wykonano na podstawie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z dnia 1 grudnia 1986 roku. Powyższe potwierdziła kontrola przeprowadzona w dniu 2 października 2018 r., podczas której stwierdzono, że na działce nr ewid. 2577/2 położonej przy ul. C. w K. znajduje się garaż posadowiony na płycie fundamentowej żelbetowej, o wymiarach zewnętrznych 5,92 m x 5,93 m i wysokości od 2,82 do 3,21 m. Ściany zewnętrzne budynku wykonane są z betonu komórkowego o grubości 24 cm, z zewnątrz otynkowane, dach jest jednospadowy o konstrukcji drewnianej, pokryty blachą trapezową. Obiekt nie posiada instalacji elektrycznej. Odległość od przedłużenia słupka wskazującego przebieg gazociągu g 324 na działce sąsiedniej wynosi około 13,52 m. W pomieszczeniu garażu zamontowany był wkład kominkowy, który zgodnie ze złożonym przez inwestora oświadczeniem został zdemontowany W oparciu o powyższe organ I instancji ustalił, że garaż wybudowany na podstawie zgłoszenia, z nieznacznymi różnicami w wymiarach zewnętrznych, którego usytuowanie koliduje z istniejącym na działce sąsiedniej gazociągiem, narusza przepisy Rozporządzenia z dnia 26 kwietnia 2013 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 roku, poz. 640, zał. nr 2; dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie" lub "Rozporządzenie") w zakresie wymaganej szerokości strefy kontrolnej. W ocenie organu I instancji garaż został usytuowany w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 51 ust. 7 P.b., nakazał jego rozbiórkę. W odwołaniu skarżący podniósł, że wybudował budynek na podstawie zgłoszenia w zaufaniu do organów administracji publicznej. Argumentował, że organ I instancji nie wyjaśnił rozbieżności pomiędzy pomiarem dokonanym przez organ I instancji, a pomiarem operatora [...] S. A. i nie jest wykluczone, że po dokonaniu precyzyjnego pomiaru okazałoby się, że budynek garażowy znajduje się poza strefą ochronną. Wraz z odwołaniem złożył wniosek o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych na podstawie art. 9 ust. 3 P.b. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że budynek został zlokalizowany w optymalnej lokalizacji z uwagi na nieregularny kształt działki, zaś inwestor dążył do zachowania odpowiednich odległości od granic. WINB nie podzielił powyższych zarzutów i decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2019 roku sygn. akt II SA/Rz 180/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję. Mając na względzie okoliczności związane z powstaniem kontrolowanego obiektu, a w szczególności fakt, że za zaistniały stan rzeczy nie ponosi odpowiedzialności skarżący, którego działania należy uznać za legalne - WSA stwierdził, że w pierwszej kolejności w sprawie należy wyczerpać tryb z art. 9 P.b., gdyż sposób jego zakończenia może mieć istotny wpływ na końcowy wynik sprawy. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu WINB ustalił, że inwestor złożył wniosek o udzielenie zgody na odstępstwo. W dniu 25 października 2019 r. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynęło pismo Prezydenta Miasta z dnia 22 października 2019 r., w którym poinformował, że Minister Energii nie udzielił Prezydentowi Miasta upoważnienia do wydania zgody na odstępstwo od przepisów § 110 oraz załącznika nr 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie. Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. znak [...], Prezydent Miasta odmówił udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów § 110 oraz załącznika nr 2 Rozporządzenia, polegające na zmniejszeniu strefy kontrolowanej gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300 relacji S.W.z 15,0 m do 13,70 m dla garażu usytuowanego na działce nr ewid. 2577/2 przy ul. K. C. w K.. W dniu 6 grudnia 2019 r. do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego wpłynęło pismo skarżącego, w którym poinformował, że odbył spotkanie z Prezydentem Miasta w sprawie kolizji budynku gospodarczego z istniejącym gazociągiem. Z pisma wynika, że Prezydent Miasta wystąpił do firmy [...] z zapytaniem, czy nie jest planowana przebudowa gazociągu. Skarżący wskazał, że na skutek błędnie wydanej zgody na budowę przedmiotowego budynku rozważana jest przebudowa gazociągu na koszt Urzędu Miasta . W wyniku tych ustaleń organ I instancji opisaną na wstępie decyzją ponownie nakazał rozbiórkę przedmiotowego budynku. W uzasadnieniu do decyzji stwierdził, że przesłanką wystarczającą do nakazania rozbiórki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 jest naruszenie obowiązujących przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie. Zgodnie załącznikiem nr 2 do tego rozporządzenia - szerokość strefy kontrolowanej gazociągu ułożonego w ziemi o ciśnieniu gazu powyżej 0,4 MPa do 10,0 MPa wybudowanego przed dniem 12 grudnia 2001 roku lub dla którego przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę - wynosi 30,0 m dla gazociągu o średnicy 300 mm. Z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że budowa gazociągu wysokiego ciśnienia DN300 relacji S.W. na odcinku K.P. została zakończona w 1990 roku, a zatem przed dniem 12 grudnia 2001 roku. Zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 30 w/w rozporządzenia strefa kontrolowana to obszar wyznaczony po obu stronach osi gazociągu, którego linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, w którym przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się transportem gazu ziemnego podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu. Zgodnie z § 10 ust. 2 i 3 w/w rozporządzenia w strefach kontrolowanych należy kontrolować wszelkie działania, które mogłyby spowodować uszkodzenie gazociągu lub mieć inny negatywny wpływ na jego użytkowanie i funkcjonowanie, a nadto w strefach kontrolowanych nie należy wznosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów i magazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenia gazociągu podczas jego użytkowania. Skoro szerokość strefy kontrolowanej wynosi w rozpatrywanym przypadku 30.0 m, to minimalna odległość, w której można wybudować budynek garażowy wynosi 15.0 m od gazociągu wysokiego ciśnienia. Wykonanie budynku garażowego w odległości 13,52 m (czy też 13,70 m jak wskazał operator [...] S. A.), a także brak zgody na odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych, o którym mowa w art. 9 P.b. uniemożliwia podjęcie postępowania naprawczego. Odnosząc się do zarzutów dotyczących różnic w pomiarach dokonanych przez organ I instancji i przez operatora [...] S. A. stwierdził, że różnica nie ma wpływu na wynik sprawy. Garaż znajduje się w obszarze strefy kontrolowanej i jest usytuowany w zbyt bliskiej odległości od gazociągu - niezależnie od pomiarów dokonanych przez obie instytucje, a brak jest przesłanek, by kwestionować pomiar dokonany przez organ I instancji. W związku z naruszeniem przepisów powyższego rozporządzenia stwierdził, że w sprawie występuje sytuacja, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b.- budynek garażowy wybudowano w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub przepisach. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko PINB, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi także przypadek, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 P.b. roboty budowlane wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Zbyt bliskie usytuowanie obiektu przy gazociągu wysokiego ciśnienia może mieć wpływ na uszkodzenie gazociągu, co stanowi naruszenie w/w § 10 rozporządzenia a także załącznika nr 2 do tego rozporządzenia. Takie usytuowanie obiektu może mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu oraz na jego użytkowanie i funkcjonowanie. Obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, który organ I instancji mógłby nakazać na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. spowodowałby de facto rozbiórkę istniejącego budynku garażowego. Aby spełnić wymóg zachowania strefy kontrolowanej, inwestor musiałby przenieść garaż w inne położenie - tj. dokonać jego rozbiórki i ponownie go wybudować. Procedura przeprowadzona w trybie art. 9 P.b. nie odniosła rezultatu w postaci "zalegalizowania" obecnego usytuowania garażu na działce nr ewid. 2577/2 w K.. W skardze do Sądu skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie nakazania rozbiórki garażu usytuowanego na działce 2577/2 przy ul. C. w K. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 49 b ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 P.b., jak również przepisów postępowania, a to art. 77 § 1 k.p.a. Równocześnie na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. (Postanowieniem z [...] lutego 2020 r. nr [...]organ przychylił się do tego wniosku ). W pierwszej kolejności wskazał, że realizując inwestycje na podstawie zgłoszenia działał w zaufaniu do organów administracji publicznej. Nie zgodził się ze stanowiskiem, że rozbieżności dotyczące odległości budynku garażowego od przedłużenia słupka wskazującego przebieg linii gazociągu DN 300 S.W. nie mają znaczenia, ponieważ budynek znajduje się w strefie kontrolowanej. Według skarżącego brak jednoznacznych ustaleń powyższej kwestii uniemożliwia obiektywną jej ocenę, w związku z powyższym nie można stwierdzić, że organ administracji publicznej wyjaśnił wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, które mogły mieć znaczenie dla jej rozpatrzenia. Naruszono w ten sposób art. 77 § 1 k.p.a., z którego jednoznacznie wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Podkreślił, że zasadniczy obowiązek organu nadzoru budowlanego w postępowaniu naprawczym, powinien polegać na rozstrzygnięciu o tym, co należy uczynić, aby określone roboty budowlane (obiekt budowlany), doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Do powyższego jeszcze dodać należy, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Po zbadaniu sprawy w przedstawionych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Jak wskazano na wstępie przedmiotem kontroli jest decyzja WINB utrzymująca w mocy decyzję PINB nakazującą skarżącemu dokonanie rozbiórki garażu usytuowanego na działce nr ew. 2577/2 położonej przy ul. C. w K.. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 P.b. Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 P.b. w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych m.in.: w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (pkt 2) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę i projekcie budowlanym lub w przepisach (pkt 4). Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Według art. 51 ust. 7 P.b. przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo art. 49b zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Skarżący zarzucił w skardze, że brak jednoznacznych ustaleń dotyczących odległości budynku garażowego od słupka wskazującego przebieg linii gazociągu DN 300 S. – W. powoduje, że nie można stwierdzić, że organy wyjaśniły wszystkie okoliczności sprawy, które mogły mieć znaczenie dla jej rozpatrzenia. Owe rozbieżności wynikają z pomiarów wykonanych podczas kontroli i udokumentowanych stosownym protokołem z dnia 2 października 2018 r., z którego wynika, że sporny garaż jest usytuowany w odległości około 13,52 m od przedłużenia słupka wskazującego przebieg gazociągu. Z przekazanych przez operatora [....] S.A. informacji wynika zaś, że ta odległość wynosi 13,70 m. Sąd zwraca uwagę, że skarżący był obecny podczas kontroli i nie wniósł żadnych zastrzeżeń do jego treści przed podpisaniem. Kontrola przeprowadzona została zgodnie z przepisami prawa. Zgodnie z art. 68 § 1 i 2 k.p.a. protokół sporządza się tak, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole. Przepis art. 71 § 1 k.p.a. stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół z przeprowadzonej w dniu 2 października 2018 r. kontroli jest dokumentem urzędowym. Organy w tej sytuacji w oparciu o protokół ustaliły, że odległość ta wynosi około 13,52 m. Nie budzi wątpliwości Sądu, że ustalenie powyższe ma oparcie w materiale dowodowym w postaci wzmiankowanego protokołu kontroli dokumentującego czynności pracowników PINB wykonane w dniu 2 października 2018 r. na działce nr ewid. 2577/2. Wiarygodność tego dowodu nie została w żaden sposób podważona. Zgodnie zaś z powołanym art. 76 § 1 k.p.a. protokół ten stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W tych okolicznościach sprawy nie ulega wątpliwości, że sporna odległość jest mniejsza niż obligatoryjne 15 m. Natomiast z informacji i materiałów przekazanych przez operatora gazowego wynika, że ta odległość jest nieco większa i wnosi 13,70 m. Rację ma jednak WINB, że obydwie te odległości są mniejsze niż wynikające z załącznika nr 2 do Rozporządzenia z dnia 26 kwietnia 2013 r., mającego zastosowanie wobec brzmienia § 110 Rozporządzenia, według którego szerokość strefy kontrolowanej gazociągu ułożonego w ziemi o ciśnieniu gazu powyżej 0,4 MPa – 10,0 MPa wybudowanego przed dniem 12 grudnia 2001 r. lub dla którego przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę – wynosi 30,0 m dla gazociągu o średnicy 300 mm. Organy prawidłowo ustaliły, że budowa gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300 relacji S.W. na odcinku K.P. została zakończona w 1990 r. Pojęcie "strefy kontrolowanej" zostało zdefiniowane w § 2 pkt 30 Rozporządzenia. Oznacza ono obszar wyznaczony po obu stronach gazociągu, którego linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, w którym przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się transportem gazu ziemnego podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu. Przepisy § 10 ust. 2 i 3 Rozporządzenia stanowią, iż w strefach kontrolowanych należy kontrolować wszelkie działania, które mogłyby spowodować uszkodzenie gazociągu lub mieć inny negatywny wpływ na jego użytkowanie i funkcjonowanie. W strefach kontrolowanych nie należy wznosić obiektów budowlanych, urządzać składów i magazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenia gazociągu podczas jego użytkowania. Organy prawidłowo odniosły powyższe uregulowania do stanu faktycznego sprawy i wskazały, ż skoro minimalna odległość od osi gazociągu, w której można było zgodnie z powołanymi normami wybudować garaż wynosi 15 m, a został on wybudowany w odległości mniejszej, to niewątpliwie zostały przez takie jego usytuowanie naruszone wskazane przepisy techniczne wynikające z załącznika nr 2 do Rozporządzenia. Po uchyleniu poprzedniej decyzji organ wykonał zalecenia wynikające z wyroku tut. Sądu z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 180/19. Jak wynika jednak z przedstawionych akt sprawy Minister Energii nie udzielił Prezydentowi Miasta upoważnienia do wydania zgody na odstępstwo od przepisów § 110 oraz załącznika nr 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W konsekwencji Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] października 2019 r., nr [...], odmówił skarżącemu udzielenia zgody na odstępstwo od ww przepisów Rozporządzenia wraz z załącznikiem, które miało polegać na zmniejszeniu strefy kontrolowanej gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300 relacji S.W.z 15,0 m do 13,70 m dla garażu usytuowanego na działce nr 2577/2 przy ul. C. w K.. W ocenie Sądu wskazania wynikające z prawomocnego wyroku tut. WSA zostały prawidłowo wykonane. Nie zmieniło to w żaden sposób sytuacji prawnej garażu wybudowanego przez skarżącego na ww działce. Żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy nie miało ustalenie czy Prezydent Miasta wystąpił do operatora gazowego z pytaniem czy jest planowana przebudowa tego gazociągu. Dla wyniku tej sprawy nie miało też znaczenia, że Prezydent Miasta nie zareagował na dokonane przez skarżącego zgłoszenie zamiaru budowy garażu, mimo że w tej sytuacji - jak się wydaje - istniały podstawy do wniesienia sprzeciwu, ani niestety, że skarżący postąpił zgodnie z prawem realizując budowę zgodnie ze zgłoszeniem tego obiektu po upływie czasu na wniesienie sprzeciwu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że usytuowanie garażu narusza wspomniane wcześniej przepisy techniczne i nie została udzielona zgoda na odstępstwo w tym zakresie. Jeszcze raz podkreślić należy, że odległość obiektu od osi gazociągu zarówno ustalona w czasie kontroli, jak i ta wynikająca z dokumentów posiadanych przez operatora narusza przywołane przepisy techniczne. Dowodów zaś, które podważałyby ustalenia organu nie przedstawiono. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że skarżący nie ponosi za zaistniały stan jakiejkolwiek winy, z tego powodu, że wyczerpał przewidziany przepisami prawa tryb. W świetle bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, a to art. 50 i 51 P.b., które były materialną podstawą zaskarżonej decyzji, organy nadzoru budowlanego były zobligowane wydać decyzję nakazującą rozbiórkę spornego garażu. Przy czym zaznaczyć należy, że naruszenie przepisów technicznych zakazujących wznoszenie obiektów budowlanych w tzw. strefie kontrolowanej gazociągu i brak zgody na odstępstwo w tym zakresie, były wystarczającą podstawą do wydania takiej decyzji przewidzianą w art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. Ponieważ roboty zostały zakończone nie było przy tym podstaw do wcześniejszego wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 P.b. Bez znaczenia więc w tej sytuacji dla oceny legalności decyzji pozostawało, że w toku postępowania nie wykazano, że budowa garażu z naruszeniem przepisów technicznych dotyczących strefy kontrolowanej gazociągu to wykonanie robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia (art. 50 ust. 1 pkt 2 P.b.). Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela bowiem poglądu, że samo naruszenie przepisów technicznych dotyczących strefy kontrolowanej gazociągu może spowodować takie zagrożenie. Jednak naruszenie przepisów postępowania takich jak art. 7, art. 77 § 1 czy art. 80 k.p.a. w tym wypadku nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Wykazano bowiem w sposób niewątpliwy, że naruszone zostały powszechnie obowiązujące przepisy techniczne, co wyczerpywało podstawę przewidziana w art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. i było wystarczające do wydania decyzji nakkazującej rozbiórkę Z kolei z art. 51 ust. 7 P.b. wynika, że przepisy "ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3" stosuje się odpowiednio również wówczas, gdy roboty budowlane, o których mowa w art. 50ust. 1, zostały już wykonane, z czego należy wnioskować, że w związku tym zasadnie nie zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych. W takim przypadku nie ma też zastosowania zastrzeżenie z art. 51 ust. 1, że decyzja musi być wydana przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, wydania decyzji na podstawie tego przepisu nie poprzedza bowiem postanowienie wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 lipca 2008 r., II SA/Po 617/07, LEX nr 510198; wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2011 r., II OSK 165/10, LEX nr 952971). W świetle powyższego, mimo stwierdzenia naruszeń prawa procesowego i materialnego (w zakresie zastosowania i wykazania wśród podstaw art. 50 ust. 1 pkt 2 P.b.), po stwierdzeniu, że nie miały one ani nie mogły mieć żadnego wpływu na wynik sprawy, Sąd nie znalazł żadnych podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Dlatego skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a. Zupełnie odrębną natomiast kwestią wykraczającą poza ramy kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny pozostaje ewentualna odpowiedzialność Prezydenta Miasta za brak wniesienia sprzeciwu do wykonania robót objętych dokonanym przez skarżącego zgłoszeniem. Sprawa z uwagi na jej przedmiot, ale także z uwagi na wciąż istniejące realne zagrożenie dla zdrowia także każdej ze stron postępowania została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa... (...) (Dz.U. 2020 r. poz. 875).