II SA/Rz 1666/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi W. W. i A. W. na uchwałę Rady Gminy Czudec z dnia 17 maja 2002 r. nr XXXIX/278/2002 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia – część II I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr [...] w zakresie objętym rysunkiem planu, działki nr [...] w zakresie odpowiadającym aktualnej działce nr [...], części działki nr [...] w zakresie, w jakim objęta była rysunkiem planu i odpowiada aktualnej działce nr [...], położonych w miejscowości [...], gmina Czudec; II. oddala skargę w pozostałym zakresie; III. zasądza od Gminy Czudec na rzecz skarżących W. W. i A. W. solidarnie kwotę 780 zł /słownie: siedemset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi A.W. i W.W. (dalej: "skarżący") jest uchwała Rady Gminy Czudec (dalej: "Rada" lub "organ") nr XXXIX/278/2002 z dnia 17 maja 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lasów i gruntów przeznaczonych do zalesiania w Gminie Czudec – cz. II. Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. Nr 13 z 1996 r. poz. 74 z późn. zm.; dalej: "u.s.g.") oraz art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. Nr 15 z 1990 r. poz. 139 z późń. zm.; dalej: "u.z.p."). Pismem z dnia 22 września 2025 r. skarżący wystąpili do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezgodne z prawem przeznaczenie do zalesiania działek o nr [...], [...] i [...] położonych w miejscowości [...], których są współwłaścicielami i wnieśli o wyłączenie tych działek od przeznaczonych do zalesiania. Podnieśli, że podjęte w tej sprawie uchwały zostały uchwalone z naruszeniem prawa, bowiem Rada nie dokonała skutecznego zawiadomienia ówczesnego właściciela ww. działek o fakcie wyłożenia planu, naruszają przez to procedury planistyczne. Wobec braku reakcji ze strony organu na wystosowane wezwanie, skarżący, reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika – adwokata, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zaskarżając ją w części dotyczącej ich działek o nr [...], [...], [...] położonych w miejscowości [....], gm. Czudec. Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie: 1. art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a u.z.p., poprzez zaniechanie prawidłowego zawiadomienia na piśmie, wszystkich prawnych właścicieli ww. nieruchomości o fakcie wyłożeniu projektu planu, pomimo ciążącego na Gminie ustawowego obowiązku w tym zakresie i w sytuacji, gdy działki te miały zostać przeznaczone w uchwalanym planie do zalesienia, przez co niewątpliwie interes prawny skarżących mógł być naruszony ustaleniami uchwalanego wówczas planu i w konsekwencji błędne pominięcie zawiadomienia o tym fakcie ówczesnego właściciela działki; 2. art. 18 u.z.p. poprzez naruszenie procedury planistycznej podczas sporządzania planu w zakresie obowiązków określonych w tym przepisem względem właścicieli działek, które mają być objęte planem; 3. art. 3 pkt 1 i 2 u.z.p., w jego brzmieniu obowiązującym w chwili uchwalania planu, poprzez nadużycie władztwa planistycznego w wyniku nieuzasadnionego względami interesu publicznego ograniczenia sposobu wykorzystywania nieruchomości przez właściciela, naruszenia przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały wskazanych w pkt 1 skargi przepisów ustaw oraz nieuwzględnienie słusznego interesu skarżących w zakresie gospodarowania ich nieruchomością; 4. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz.U. z 2001 r. nr 73 poz. 764), w jego brzmieniu obowiązującym w chwili uchwalania planu, poprzez jego naruszenie i w konsekwencji sprzeczne z tą ustawą zakwalifikowanie należącej do poprzednika prawnego skarżących jako właściciela gruntów rolnych, jako kwalifikujących się do zalesienia, pomimo braku spełnienia określonych enumeratywnie w tym przepisie ustawowych przesłanek dopuszczających takie przeznaczenie gruntu rolnego; 5. art. 14 ust. 2 ustawy o lasach z dnia 28 września 1991 r. (Dz. U. z 2000 r. nr 56 poz. 679), w jego brzmieniu obowiązującym w chwili uchwalania planu, poprzez jego naruszenie i w konsekwencji sprzeczne z tą ustawą zakwalifikowanie należących do poprzedników prawnych skarżących gruntów rolnych jako kwalifikujących się do zalesienia, pomimo braku spełnienia określonych w tym przepisie ustawowych przesłanek dopuszczających takie przeznaczenie gruntu rolnego, 6. art. 140 Kodeksu Cywilnego w zw. z art. 64 ust. 1 i 3, art. 31 ust. 1 i 3 oraz art. 7 Konstytucji RP, poprzez istotne i bezpodstawne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, ingerujące w zasadniczy sposób w prawo własności skarżących przysługujące im w stosunku do własnych nieruchomości. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie należących do nic działek oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazane zostało na wstępie, że skarżący nabyli przedmiotowe działki w wyniku dziedziczenia po zmarłym w dniu 30 października 2023 r. ojcu F.W. Z kolei ich ojciec nabył działki od spadkobierców rodzeństwa A. i Z.G. A. i Z.G. byli właścicielami działek w dacie sporządzania planu. Zdaniem skarżących jako właściciele nieruchomości posiadają legitymację procesową oraz interes prawny w domaganiu się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Interes ten w ich ocenie istnieje również w sytuacji gdy, w wynik następstwa prawnego, stali się właścicielami działki, co do której w dacie sporządzania planu w procedurze planistycznej doszło do naruszenia prawa, skutkiem czego nieruchomość została z naruszeniem tegoż prawa przeznaczona do zalesienia. Wskutek naruszenia procedury planistycznej i błędnego przeznaczenia działek do zalesienia, doszło bowiem do ograniczenia skarżących w przysługującymi im prawie własności. Działka obecnie może sprawować jedynie funkcje rekreacyjne i nie jest możliwe władanie nią w sposób swobodny. W dalszej kolejności podniesiono, że nie wszyscy właściciele nieruchomości przeznaczonych do zalesiania w dacie uchwalania planu zostali skutecznie zawiadomieni przez Gminę o fakcie przeznaczenia tejże działki do zalesienia. Podkreślono, że w aktach administracyjnych widnieje rzekomy podpis Z.G., brak jest natomiast dowodu doręczenia korespondencji oraz podpisu A.G. - współwłaściciela działki. Na organie ciążył ustawowy obowiązek jej odrębnego zawiadomienia jako współwłaściciela działki. Organ dokonywał natomiast doręczenia korespondencji wyłącznie na adres jednego ze współwłaścicieli, błędnie zakładając, że osoby te są małżonkami, podczas gdy faktycznie byli oni rodzeństwem i zamieszkiwali osobno. Z powodu braku zawiadomienia ówczesny właściciel nie mógł wziąć udziału w procedurze opracowywania projektu planu i zgłoszenia ewentualnych zarzutów czy też protestu. Ponadto odwołując się do przepisów Konstytucji wskazane zostało, że ingerencja planistyczna gminy jest wyjątkiem od zasady nienaruszalności własności gruntu przez władze publiczne, zatem każde wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dodatkowych ograniczeń wykonywania prawa własności musi być szczegółowo uzasadnione, czego w niniejszym przypadku nie uczyniono. Dodatkowo w uzupełnieniu skargi pismem z dnia 24 lutego 2026 r. wskazano, że działki [...] i [...] zostały w drodze Aktu własności ziemi nabyte przez A.G. w 1974 r. i stanowiły one część jego gospodarstwa rolnego. A.G. zmarł w 1991 r., zatem w dacie sporządzania planu nie żył, a do formalnego nabycia po nim spadku doszło w 2004 r. na skutek postanowienia Sądu o nabyciu spadku. W związku z tym w dacie sporządzenia planu Gmina nie mogła zawiadomić skutecznie właściciela działek, gdyż ich status prawny był wówczas nieuregulowany. Działki te przeszły na S.G., K.G. i T.G., którzy w 2009 r. zbyli je na rzecz F.W. – ojca skarżących. Przy czym działką nr [...] została podzielona, stąd skarżący są właścicielami działki [...]. Natomiast działka nr [...] została nabyta w dniu 29 marca 2011 r. przez poprzednika prawnego skarżących, tj. ich ojca F.W., od A. [...], która była ich właścicielem w chwili sporządzania planu. W odpowiedzi na skargę Rada, reprezentowana przez Wójta Gminy Czudec, wniosła o jej odrzucenie lub oddalenie. Zdaniem organu skarżący nie wskazali przepisu prawa materialnego, z którego wywodziliby swoje uprawnienia, jak również nie wykazali, że ich interes został naruszony kwestionowaną uchwałą. Organ nie zgodził się również z zarzutami naruszenia procedury planistycznej. Wójt wyjaśnił, że wykonał czynności o których mowa w art. 18 ust. 2 u.z.p., a w szczególności zawiadomił na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu podmioty wymienione w art. 18 ust. 2 pkt 5 u.z.p., w tym właścicieli nieruchomości w momencie sporządzenia planu, tj. A. i Z.G. Zdaniem organu nie można również uznać, że Rada uchwalając plan przekroczyła swoje władztwo planistyczne. Na mocy przepisów wymienionej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy, co wprost wynika z art. 33. Na gruncie przedmiotowej sprawy ingerencja w prawo własności skarżących w stopniu wynikającym z zaskarżonej uchwały znajduje zatem uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej, której jedynym kryterium jest legalność czyli zgodność z prawem. Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.) obejmuje również akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności - art. 147 § 1 P.p.s.a. Decydujące znaczenie dla oceny legalności danej uchwały ma stan prawny obowiązujący w dacie jej podjęcia. W kwestii uchwał organów gminy ostatnio wskazany przepis pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 8 marca 1990 r. u.s.g., zgodnie z którym uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. O sprzeczności z prawem, skutkującej stwierdzeniem nieważności, stosownie do art. 91 ust. 4 u.s.g., można mówić w sytuacji "istotnego naruszenia prawa". Wobec braku ustawowej definicji tego pojęcia, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowano pogląd, że są to takie naruszenia prawa jak: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, przepisów wyznaczających podstawę prawną podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego i prawa materialnego oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. Skarga wniesiona została na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 40 - u.s.g.), który daje uprawnienie do zaskarżenia uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały nią naruszone. Przepis ten został zmieniony ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), która weszła w życie 31 maja 2017 r. Zawiera ona istotny dla rozpoznania niniejszej sprawy przepis intertemporalny - art. 17 ust. 2, z którego a contrario wynika, że do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nowelizującej - tj. 31 maja 2017 r. (w rozpoznawanej sprawie jest to uchwała z 2001 r.) stosuje się art. 52 P.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu dotychczasowym (sprzed nowelizacji). Warunkiem wniesienia skargi w tamtym brzmieniu było uprzednie bezskuteczne wezwanie skarżonego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz zachowanie terminu do wniesienia tego rodzaju skargi, który wynosił albo trzydzieści dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (interesu prawnego/uprawnienia), albo - jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie tryb ten i termin zostały zachowane. Skarżący wezwali Radę Gminy Czudec do usunięcia naruszenia prawa pismem z 8 października 2025 r. (z tą datą wezwanie wpłynęło do organu), a następnie - wobec braku odpowiedzi organu - 5 grudnia 2025 r. wnieśli skargę do Sądu. Planem została objęta część działki nr [...], która została później podzielona na dz. nr [...] i nr [...] oraz część działki nr [...]. Planem objęto także część działki nr [...] (w dacie jego sporządzenia była już podzielona na dz. nr [...] i nr [...]). Tereny tych działek w zaskarżonym planie miejscowym zostały przeznaczone do użytkowania leśnego, co uniemożliwia skarżącym swobodne dysponowanie nieruchomością, ingerując bezpośrednio w ich prawo własności. Zatem legitymują się oni interesem prawnym w zaskarżeniu tej uchwały. Istotą postępowania ze skargi przewidzianej w art. 101 u.s.g. jest weryfikacja - przy zastosowaniu kryterium legalności - subiektywnego twierdzenia Skarżącego, że uchwała naruszyła jego interes prawny lub uprawnienie. Naruszenie to obejmuje dwa elementy: 1) negatywny skutek w sferze prawnej skarżącego poprzez zniesienie, ograniczenie, uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia wynikającego z normy prawnej bądź z aktu stosowania prawa, 2) niezgodność z prawem zachowania kompetencyjnego organu gminy, które owe negatywne następstwa w sferze prawnej skarżącego wywołało. Elementy te muszą pozostawać w łączności z sobą, co oznacza, że naruszenie prawa musi być związane z ograniczeniem lub zniesieniem uprawnienia. W ocenie Sądu postanowienia planu względem terenu, który obecnie stanowi działka o nr [...] niewątpliwie naruszają prawo do swobodnego dysponowania prawem własności, przez odgórne przeznaczenie tego terenu wyłącznie do użytkowania leśnego. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, że doszło do naruszenia interesu prawnego Skarżącego. Występuje on jako właściciel działki objętej miejscowym planem. Powyższe zostało wykazane poprzez dokumenty dołączone do skargi. Nie budzi wątpliwości, że właściciel nieruchomości może korzystać z uprawnień przewidzianych w art. 101 ust. 1 u.s.g. W związku z powyższym wobec wykazania legitymacji procesowej Skarżącego należało dokonać oceny miejscowego planu w zaskarżonej części pod względem jego zgodności z prawem. W rozpoznawanej sprawie miarodajnym stanem prawnym do oceny zachowania warunków legalności aktu prawa miejscowego jest ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (u.z.p.), uchylona z dniem 1.01.2004 r. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 5 u.z.p. zarząd gminy po dokonaniu odpowiednich uzgodnień i zasięgnięciu wymaganych opinii (art. 18 ust. 2 pkt 4 u.z.p.) miał obowiązek zawiadomienia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu: a) właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, b) właścicieli nieruchomości, od których może być pobrana opłata, o której mowa w art. 36 ust. 3 u.z.p., c) osób, których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu, uzasadniając odmowę ich uwzględnienia. Szczególnie w odniesieniu do właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu (art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) u.z.p.), obowiązek zawiadomienia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu nie miał jedynie charakteru informacyjnego, lecz był to istotny i konstytutywny element wewnętrznej procedury skargowej pozwalającej na uruchomienie w postępowaniu planistycznym swoistego środka prawnego w postaci zarzutu do projektu planu. Zgodnie z art. 24 u.z.p. zarzut mógł wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu (ust. 1). Wniesienie zarzutu było jednak ograniczone terminem, gdyż mógł on zostać wniesiony na piśmie tylko w terminie nie dłuższym niż 14 dni, po upływie okresu wyłożenia projektu (ust. 2). Prawidłowe i skuteczne prawne zawiadomienie na piśmie warunkowało zatem możliwość skorzystania z ustawowego środka prawnego, a bez zachowania wymogu skuteczności pisemnego zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu planu nie można było przyjąć, że termin do wniesienia zarzutu rozpoczął w ogóle bieg. Trzeba również zauważyć, że zarzut jako środek prawny przysługujący podmiotom bezpośrednio dotkniętym skutkami uchwały planistycznej był względnie sformalizowany na etapie rozstrzygania. O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzygała rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 24 ust. 3 u.z.p.), a uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub części, wnoszący zarzut mógł dodatkowo zaskarżyć do sądu administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (art. 24 ust. 4 u.z.p.). Z treści tego przepisu wynika zatem, że prawidłowe i skuteczne doręczenie na piśmie zawiadomienia o wyłożeniu projektu planu warunkowało w dalszej kolejności możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę właściwej rady w przedmiocie odrzucenia zarzutu w całości lub części. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. nie regulowała wprawdzie zagadnienia sposobu doręczania zawiadomień pisemnych, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) u.z.p. oraz sposobu ustalania danych adresowych właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu. Nie można jednak przyjąć, że właściwemu organowi wykonawczemu gminy przysługiwała w tym zakresie swoboda wyboru tego rodzaju sposobów. Ze względu na istotnie gwarancyjny oraz ściśle powiązany z procedurą wnoszenia zarzutów charakter obowiązku z art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) u.z.p. należy przyjąć - o czym przekonuje jednolita praktyka organów planistycznych w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - że warunkiem prawidłowego i skutecznego zawiadomienia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny mógł zostać naruszony ustaleniami planu, było co do zasady doręczenie pisma w formie rejestrowanej przesyłki pocztowej (za zwrotnym potwierdzeniem odbioru) lub za pośrednictwem pracownika organu albo innego upoważnionego podmiotu (np. sołtysa). W tym zakresie należało per analogiam stosować przepisy art. 39-48 k.p.a. Odrębnym zagadnieniem było natomiast ustalenie właściwego miejsca doręczenia pisma. Również w tym przedmiocie w odniesieniu do osób fizycznych uzasadniona była praktyka - bazująca na stosowaniu per analogiam przepisów art. 42-44 k.p.a. - doręczania pism w pierwszej kolejności w miejscu zamieszkania lub w miejscu pracy osób fizycznych (art. 42 § 1 k.p.a.). Dopiero w dalszej kolejności - w razie potrzeby lub nieobecności adresata pod prawidłowo ustalonym adresem - możliwe było skorzystanie z alternatywnych lub subsydiarnych form doręczania (art. 42 § 2-3, art. 43-44 k.p.a.). Warunkiem prawidłowości i skuteczności prawnej przejścia do dalszych form doręczenia było jednak skuteczne wyczerpanie trybu z art. 42 § 1 k.p.a. Również w orzecznictwie przyjęto, że użyty przez ustawodawcę zwrot "zawiadomienie na piśmie" należy rozumieć, jako dostarczenie imiennie każdemu ze wskazanych w art. 18 ust. 2 pkt 5 u.z.p. podmiotów pisemnej informacji na temat terminu wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Jednocześnie przywołany art. 18 ust. 2 pkt 5 u.z.p. należy traktować jako przepis o charakterze bezwzględnie obowiązującym (ius cogens), a wobec tego brak jest możliwości dostarczenia informacji, dokonania powiadomienia inaczej, aniżeli w opisany w nim sposób (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 9.10.2019 r., IV/Po 314/19, WSA w Rzeszowie z dnia 11.09.2024 r., II SA/Rz 454/24). Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy, Sąd stwierdza, że akta planistyczne nadesłane do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę potwierdzają zarzuty skarżących, co do braku powiadomienia właścicieli działek o wyłożeniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismo z dnia 5 lutego 2002 r., tj. zawiadomienie o wyłożeniu projektu planu co do działek nr [...] i nr [...] doręczono Z.G., która nie była ich właścicielką. Nie zawiadomiono o powyższym A.. [...] jako właściciela dz. nr [...]. Obowiązkiem organu było powiadomienie wszystkich właścicieli o wyłożeniu projektu planu miejscowego. Odpowiadając na skargę i wnosząc o jej oddalenie organ nie przedstawił Sądowi dowodów potwierdzających zawiadomienie właścicieli ww działek o terminie wyłożenia projektu planu miejscowego. To zaś wskazuje, że właściciele działek objętych zalesieniem, nie zostali prawidłowo powiadomieni o wyłożeniu projektu planu. Wskutek naruszenia procedury planistycznej doszło do ograniczenia skarżących w przysługującym im prawie własności. Doszło tym samym do naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) u.z.p., ponieważ - jak już wskazano - obowiązek zawiadomienia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, stanowił istotny element procedury planistycznej (trybu sporządzania planu miejscowego). Dlatego uwzględniając związek art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) u.z.p. z przepisami art. 18 ust. 2 pkt 7 i art. 24 ust. 1 u.z.p., Sąd uznał, że rozważane naruszenie prawa podlega kwalifikacji jako istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego (tak wyroki WSA w Rzeszowie z 6 sierpnia 2024 r., II SA/Rz 2020/23, z 8 kwietnia 2025, II SA/Rz 1651/24). W związku z powyższym, działając na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g., Sąd stwierdził w pkt I wyroku nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr [...] w zakresie objętym rysunkiem planu, działki nr [...] w zakresie odpowiadającym aktualnej działce nr [...], części działki nr [...] w zakresie, w jakim objęta była rysunkiem planu i odpowiada aktualnej działce nr [...], położonych w miejscowości [...], gmina Czudec. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie, tj. co do nieobjętej skarżonym planem części dz. nr [...], nr [...] i nr [...] na podstawie art. 151 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi i wynagrodzenie fachowego pełnomocnika, Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.). Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.