II SA/Rz 1636/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 5 lipca 2024 r. nr SKO.4120/168/2024 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 23 kwietnia 2024 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącego P. K. kwotę 207 zł /słownie: dwieście siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi P. K. (dalej: Skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: Kolegium lub organ odwoławczy) z 5 lipca 2024 r. nr SKO.4120/168/2024, wydana w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu. Decyzja zapadła w toku ponownie prowadzonego postępowania, po uchyleniu wyrokiem WSA w Rzeszowie z 4 października 2023 r. II SA/Rz 781/23, wydanych uprzednio decyzji organów obu instancji, z uwagi na uchybienie przepisom art. 15 zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. - o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j. Dz. U. 2024 r., poz. 340 ze zm. – zwanej dalej ustawą covidową). W ponownie prowadzonym postępowaniu Prezydent Miasta [...] (dalej: Prezydent lub organ I instancji), stosownie do wytycznych zawartych w wyroku sądu, wyznaczył Skarżącemu termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu w przedmiotowej sprawie, a po rozpatrzeniu wniesionego wniosku, odmówił przywrócenia terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu stwierdzając, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu tego terminu. W toku postępowania ustalono, że 31 marca 2022 r. Skarżący zbył na rzecz osoby trzeciej pojazd marki [...] o nr VIN [...] i nr rejestracyjnym [...] i w ustawowym terminie nie wykonał obowiązku zawiadomienia organu o zbyciu tego pojazdu. Skarżący dokonał przedmiotowego zawiadomienia 3 czerwca 2022 r., jednakże ustawowy termin do dokonania tej czynności, wydłużony do 60 dni na mocy art. 31i ust. 1 pkt 1 ustawy covidowej, upłynął 30 maja 2022 r. Zawiadomienie zostało zatem dokonane 4 dni po upływie ustawowego terminu. W tej sytuacji, decyzją z 23 kwietnia 2024 r. nr [...], Prezydent, działając na podstawie m.in. art. 104, art. 107 § 1, 3, art. 189 f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: K.p.a.) i art. 140 mb pkt 2 w związku z art. 78 ust. 2 pkt 1, art. 140 n ust. 1, ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988 ze zm.; dalej: p.r.d.), nałożył na Skarżącego, jako byłego właściciela ww. pojazdu, karę pieniężną w wysokości 250 zł tytułu niewykonania obowiązku, określonego w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d., polegającego na zawiadomieniu o zbyciu pojazdu. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że wysokość kary w myśl art. 140n ust. 4 w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. p.r.d., uzależniona jest od zakresu naruszenia, powtarzalności naruszeń oraz korzyści finansowej uzyskanej z tytułu naruszenia ustawy. Organ wskazał, że przekroczenie terminu było znaczne, a naruszenie obowiązku było trzecim, którego dopuścił się Skarżący w tym okresie. Wobec powyższego uznał, że zasadne jest nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 250 zł, tj. w kwocie wynikającej z powtarzalności i ilości dni naruszenia jaką przepis art. 140 mb pkt. 2 p.r.d. przewiduje za niezawiadomienie organu w ustawowym terminie o zbyciu pojazdu. Prezydent uwzględnił, że Skarżący prowadzi działalność gospodarczą i według wpisu do CEIDG jest profesjonalnym uczestnikiem obrotu handlowego zajmującym się sprzedażą hurtową i detaliczną samochodów osobowych i furgonetek, wobec czego obowiązuje go podwyższona miara staranności oraz negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań lub świadomych działań, skutkiem których jest poniesienie odpowiedzialności administracyjnej. W ocenie organu I instancji w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły podstawy do odstąpienia na nałożenia przedmiotowej kary na podstawie art. 189 f k.p.a. Kolegium, decyzją z 5 lipca 2024 r. nr SKO.4120/168/2024, utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie wykonane zostały wytyczne zawarte w wyroku WSA z 4 października 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 781/23, Skarżący nie przedstawił dowodów wskazujących na brak faktycznej możliwości dokonania przedmiotowego zawiadomienia przez cały czas trwania przedłużonego terminu, wobec czego w sprawie brak przesłanek do odstąpienia od nałożenia przedmiotowej kary. Zaznaczył przy tym, że skoro art. 140n ust. 4 p.r.d., samodzielnie reguluje przesłanki wymiaru przedmiotowej kary, to w tym zakresie nie znajdą zastosowania przesłanki wymiaru kary wskazane w art. 189d k.p.a. oraz podzielił także stanowisko Prezydenta o braku podstaw do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. W skardze do WSA w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt. 1) K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo iż została ona wydana z naruszeniem art. 189f § 1 pkt. 1) K.p.a., polegającym na uznaniu, że w okolicznościach niniejszej sprawy naruszenie prawa przez Skarżącego nie miało znikomej wagi, mimo że: - organ I instancji oceniając wagę naruszenia prawa przez Skarżącego nie uwzględnił czy i w jaki sposób opóźnienie Skarżącego w dopełnieniu obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu w terminie, mogło rzeczywiście spowodować naruszenie konkretnych dóbr chronionych przepisami ustawy; - organ I instancji nie zweryfikował, w jakiej dacie doszło do zaktualizowania danych właściciela pojazdu w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (dalej: CEPiK), mimo że to zachowanie referencyjności danych tego rejestru podnoszone było przez organ, jako ratio legis wprowadzenia sankcji za niezawiadomienie o zbyciu pojazdu; - postępowanie dowodowe potwierdziło, że Skarżący zaprzestał naruszania prawa, samodzielnie zawiadamiając o zbyciu pojazdu; 2) naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1) K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo iż została ona wydana z naruszeniem art. 140n ust. 4 p.r.d. oraz art. 189d K.p.a., poprzez przyjęcie że zakres naruszenia prawa w przedmiotowej sprawie jest znaczy, gdyż uchybienie terminowi wyniosło 4 dni, a nadto dopuścił się go profesjonalny uczestnik obrotu handlowego zajmujący się sprzedażą hurtową i detaliczną samochodów osobowych i furgonetek, którego w wyższym stopniu aniżeli nieprofesjonalnego uczestnika obrotu obciążają negatywne konsekwencje uchybienia terminowemu zawiadomieniu o zbyciu pojazdu, 3) naruszenie art. 136 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 78 § 1 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, w odniesieniu do daty, w jakiej dane rejestru CEPIK zostały zaktualizowane, na skutek uznania że okoliczności te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym oceny przesłanek wymiaru kary z art. 140n ust. 4 p.r.d. ; 4) naruszenie art. 189f § 1 pkt. 1) K.p.a., poprzez wzięcie pod uwagę przy ocenie wagi naruszenia prawa jedynie okresu zwłoki w wykonaniu obowiązku oraz uznanie, że o znikomości naruszenia prawa można mówić jedynie przy kilkudniowym uchybieniu terminowi oraz jednoczesnym wystąpieniu dodatkowych okoliczności usprawiedliwiających. Nie zweryfikowano natomiast skutków naruszenia dla dóbr chronionych. W ocenie Skarżącego wyznacznikiem dla dokonania oceny znikomego naruszenia prawa winny być okoliczności uwzględniające: rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia; 5) naruszenie art. 189d K.p.a., poprzez brak jego zastosowania w sytuacji gdy regulacje przewidziane dziale IV a K.p.a. , w tym dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej przewidziane w art. 189d K.p.a. , należy uwzględniać przy wymierzaniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 140mb pkt. 2) p.r.d. , 6) naruszenie art. 140n ust. 4 p.r.d. poprzez sprowadzenie zakresu naruszenia, wyłącznie do kwestii czasu trwania naruszenia; 7) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 K.p.a. i art. 11 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, w następstwie: a). niewyjaśnienia, czy i jakie dobra prawnie chronione zostały faktycznie naruszone na skutek uchybienia przez Skarżącego terminowi do zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu, mimo iż Skarżący podnosił taki zarzut; b). brak zestawienia opóźnienia Skarżącego w zgłoszeniu zbycia pojazdu z czasem reakcji organu I instancji na przedmiotowe naruszenie, w szczególności nieuwzględnienie okoliczności, że postępowanie w przedmiocie nałożenia na Skarżącego kary przewidzianej w art. 140mb pkt. 2) p.r.d. wszczęte zostało dopiero 26 września 2022 r., a więc po blisko 4 miesiącach od otrzymania przez organ zawiadomienia o zbyciu pojazdu i po blisko 6 miesiącach od zbycia pojazdu, co w ocenie Skarżącego powinno prowadzić do rozważenia przez organ sensu zaniechania nakładania kary po tak długim czasie od samodzielnego dokonania zgłoszenia; c). przyjęcia, że profesjonalnego uczestnika obrotu handlowego zajmującego się sprzedażą hurtową i detaliczną samochodów osobowych i furgonetek, w wyższym stopniu aniżeli nieprofesjonalnego uczestnika obrotu obciążają negatywne konsekwencje uchybienia terminowemu zawiadomieniu o zbyciu pojazdu, mimo że ustawodawca przedmiotowego rozróżnienia nie uczynił, co narusza zasadę równości oraz zasadę sprawiedliwości społecznej; 8) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie ustaleń odnośnie innych niż wskazane wprost w dyrektywach art. 140n ust. 4 p.r.d. okoliczności przemawiających za dalej idącym miarkowaniem kary, 9) naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez nie odniesienie się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu, Wyrokiem z 5 lutego 2025 r. w sprawie II SA/Rz 1276/24 WSA w Rzeszowie oddalił skargę uznając, że wymierzenie Skarżącemu kary za niewątpliwy brak zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu w ustawowym terminie, było zasadne. WSA uznał działania organów obu instancji za prawidłowe podkreślając, że nie skorzystały one z instytucji odstąpienia od wymierzenia kary, jednakże wymierzona kara mieści się w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a przy ustalaniu jej wysokości organy oparły się zarówno na przesłankach wymiaru kary, jak również wzięły pod uwagę przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary, uznając że nie zachodzi przypadek znikomej wagi naruszenia prawa z art. 189 f K.p.a. Sąd podzielił pogląd, że przewidziane przez ustawodawcę wydłużenie terminu na dokonanie obowiązku zawiadomienia, było wystarczające do dokonania tej czynności, w związku z czym niedochowanie terminu, wobec braku okoliczności usprawiedliwiających, nie może być ocenione jako znikome. Jednocześnie, podnoszony przez Skarżącego, fakt braku uzyskania korzyści majątkowej został uwzględniony, zgodnie z art. 140n p.r.d. przy wymiarze kary. Sąd wskazał również, że znane są mu inne sprawy toczące się ze skarg Skarżącego dotyczące tego samego zagadnienia tj. wymierzenia kary administracyjnej za niezawiadomienie w wyznaczonym terminie o zbyciu pojazdu, w których Sąd uchylił decyzje z uwagi na nie dość wnikliwe rozważanie kwestii odstąpienia od wymierzenia kary (m.in. w sprawach II SA/Rz 1238/24, II SA/Rz 1139/23, II SA/Rz1158/23, II SA/Rz 778/23, II SA/Rz 757/23, II SA/Rz 756/23) tj. brak zbadania w jakiej dacie doszło do zawiadomienia przez nabywców pojazdów o ich nabyciu, co miało wpływ na ocenę naruszenia dobra chronionego, jakim jest jawność rejestrów. Zgadzając się zasadniczo z tym stanowiskiem, WSA uznał, że nie bez znaczenia dla oceny jest to, że w innych przypadkach Skarżącemu została wymierzona kara w wyższej wysokości, podczas gdy w niniejszej sprawie jest to kara w dolnych granicach. Wobec tego wymierzona kara została oceniona jako nie naruszająca zasady proporcjonalności, a sam fakt, że nabywcy pojazdu dopełnili obowiązku informacyjnego nie zwalniał z tego obowiązku zbywcy, czyli Skarżącego. Zdaniem sądu, wielość zachowań Skarżącego, nawet przy braku uszczerbku Skarbu Państwa budzić może uzasadnione wątpliwości, co do zasadności całkowitego odstąpienia od wymierzenia takiej kary. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 29 października 2025 r. w sprawie II GSK 927/25, uchylił w/w wyrok WSA w Rzeszowie, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. NSA uznał za usprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., wskazując, że kontrola legalności decyzji organu została przeprowadzona w sposób niewystarczający, a istotne okoliczności sprawy nie zostały należycie wyjaśnione. Sąd kasacyjny podkreślił, że dla oceny przesłanek odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej konieczne było ustalenie, czy oraz w jakiej dacie nabywca pojazdu dokonał zgłoszenia jego nabycia, a także kiedy dane nowego właściciela zostały ujawnione w systemie CEPIK. Okoliczności te mogły bowiem mieć istotne znaczenie dla oceny stopnia naruszenia dobra chronionego prawem, w szczególności aktualności i jawności danych zawartych w rejestrze pojazdów, a tym samym dla oceny przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. NSA wskazał, że oddalenie wniosku dowodowego strony, dotyczącego pozyskania wskazanych informacji skutkowało naruszeniem zasad wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Sąd kasacyjny zaakcentował również, iż nie każde naruszenie obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. skutkuje koniecznością wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, zaś ocena znikomej wagi naruszenia powinna uwzględniać rzeczywisty wpływ uchybienia na sferę interesu publicznego. Ponadto NSA zwrócił uwagę na potrzebę zachowania jednolitości orzecznictwa w sprawach dotyczących tego samego Skarżącego i analogicznych stanów faktycznych wskazując, że odstąpienie od dotychczas prezentowanego stanowiska wymaga szczególnie przekonującego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: P.p.s.a. ). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd uchylił zaskarżoną decyzje, jak również decyzję ją poprzedzającą, uznając że zgodnie z wytycznymi NSA sformułowanymi w przedmiotowej strawie, zachowanie jednolitości orzecznictwa w sprawach analogicznych, wymaga sięgnięcia do wypracowanej w tego rodzaju sprawach linii orzeczniczej WSA w Rzeszowie. Zgodnie z art. 190 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Przepis ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 P.p.s.a. , a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Ta sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego (por. wyrok NSA z 12 października 2010 r., sygn. II GSK 808/09). Związanie wykładnią prawną dotyczy zarówno sądu rozpoznającego sprawę ponownie, jak również organu administracyjnego, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego, powodująca, że pogląd prawny NSA staje się nieaktualny. Oznacza to, że orzeczenie NSA wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowo-administracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. W wiążącym w sprawie wyroku z 29 października 2025r. w sprawie II GSK 927/25, NSA wskazał na konieczność ponownej oceny przesłanek zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., po uprzednim uzupełnieniu materiału dowodowego o informacje, dotyczące daty zgłoszenia nabycia pojazdu przez nabywcę oraz daty ujawnienia danych nowego właściciela w systemie CEPIK. Podkreślił bowiem, że ocena znikomej wagi naruszenia prawa nie może abstrahować od rzeczywistych skutków uchybienia dla dobra chronionego prawem, jakim jest aktualność i referencyjność danych zgromadzonych w rejestrze CEPIK. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d., zgodnie z którym właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić starostę w terminie nieprzekraczającym 30 dni o nabyciu lub zbyciu pojazdu. W przedmiotowej sprawie, na podstawie przepisów szczególnych, termin ten został przedłużony do 60 dni. Niedopełnienie omawianego obowiązku zbywcy pojazdu skutkuje możliwością nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 140mb pkt 2 p.r.d, przy czym przy ustalaniu jej wysokości stosuje się art. 140n ust. 4 p.r.d. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy organy administracji prawidłowo ustaliły okoliczności istotne dla wymierzenia Skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu, a w szczególności, czy w sposób wyczerpujący rozważyły możliwość zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. Jak wskazał NSA, dla dokonania prawidłowej oceny przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa konieczne było ustalenie, czy oraz w jakiej dacie nabywca pojazdu dokonał zgłoszenia jego nabycia, a także kiedy dane nowego właściciela zostały ujawnione w systemie CEPIK. Okoliczności te mogły mieć bowiem istotne znaczenie dla oceny, czy doszło do realnego naruszenia dobra chronionego prawem, jakim jest aktualność i jawność danych zawartych w rejestrze pojazdów. Tymczasem organy obu instancji odmówiły przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę postępowania dowodowego w tym zakresie, ograniczając się do stwierdzenia, że samo uchybienie obowiązkowi zgłoszenia zbycia pojazdu uzasadniało nałożenie kary administracyjnej. W ocenie Sądu stanowisko organów nie jest prawidłowe. Organy administracji nie wyjaśniły bowiem w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszyły art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Zaniechanie przeprowadzenia dowodu dotyczącego daty zgłoszenia nabycia pojazdu przez nabywcę oraz daty ujawnienia danych nowego właściciela w systemie CEPIK uniemożliwiało dokonanie pełnej oceny, czy w sprawie zachodziły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., w szczególności w zakresie oceny znikomej wagi naruszenia prawa. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez NSA, zgodnie z którym nie każde naruszenie obowiązku określonego w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. skutkuje koniecznością wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, zaś ocena stopnia naruszenia powinna uwzględniać rzeczywiste skutki uchybienia dla interesu publicznego. Ustalenie, że dane nowego właściciela zostały ujawnione w rejestrze CEPIK, na skutek działania nabywcy pojazdu, mogło mieć istotne znaczenie dla oceny, czy doszło do realnego naruszenia funkcji rejestru oraz czy zachodziły podstawy do zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary. Ocena taka była uprzednio formułowana w orzeczeniach WSA w Rzeszowie m.in. w sprawach II SA/Rz 1238/24, II SA/Rz 1139/23, II SA/Rz1158/23, II SA/Rz 778/23, II SA/Rz 757/23, II SA/Rz 756/23. Realizacja wytycznych zawartych w wyroku NSA w kwestii konieczności zapewnienia jednolitości orzecznictwa w sprawach analogicznych, wymaga podzielenia wypracowanej dotychczas linii orzeczniczej, poprzez wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego oraz zobowiązanie organu do wyeliminowania powstałego naruszenia prawa, uwzględnienia wniosku dowodowego i uzyskania informacji dotyczącej daty zgłoszenia nabycia pojazdu przez nabywcę oraz daty ujawnienia nowego właściciela w systemie CEPIK. Następnie przy uwzględnieniu tych informacji oraz wskazanych wyżej kryteriów dokona oceny przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary z art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. W zależności od wyników dokonanej oceny, odstąpi od wymierzenia kary bądź wymierzy ją, biorąc pod uwagę wyżej nakreślone wskazówki, uzasadniając szczegółowo przesłanki jakie zważyły o wysokości ewentualnej kary. Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w z zw. z art. 205 § 2 i 209 P.p.s.a. Zasądzone do zwrotu koszty postępowania sądowego obejmują wpis od skargi (100 zł.), uiszczoną opłatę od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (90 zł.) wynikające z §2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2023 poz. 1935). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym na wniosek Skarżącego oraz wobec braku żądania organu przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.