II GZ 166/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2026 r. sygn. akt VI SA/Wa 67/26 w zakresie odrzucenia skargi D. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 października 2025 r. nr KOC/5564/Ru/25 w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zwrócić D. Ś. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 100 (sto) złotych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 stycznia 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 67/26, odrzucił skargę D.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 października 2025 r. w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej 29 października 2025 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem w dniu 28 listopada 2025 r., natomiast skarga została wniesiona 5 grudnia 2025 r., a więc po upływie ustawowego terminu przewidzianego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.). Z tego względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., WSA odrzucił skargę jako wniesioną po terminie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła D.Ś., wnosząc o jego uchylenie w całości, stwierdzenie, że skarga została wniesiona w terminie, a także o nadanie sprawie dalszego biegu. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że ustalenie sądu, iż zaskarżona decyzja SKO została jej doręczona w dniu 29 października 2025 r., nie jest zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym. Przesyłka zawierająca decyzję SKO była awizowana w dniu 30 października 2025 r., jednak jej faktyczne doręczenie nastąpiło dopiero w dniu 7 listopada 2025 r., co jednoznacznie potwierdza adnotacja operatora pocztowego znajdująca się na kopercie. W ocenie skarżącej, w systemie pocztowym doszło do błędnego wpisu. Skarżąca załączyła do zażalenia kserokopię koperty, wskazując na widniejący na niej stempel pocztowy z dnia 30.10.2025 r. (data awizowania) oraz na odręczną adnotację pracownika operatora pocztowego o treści "przesyłkę doręczono 07-11-25". Według skarżącej, oznacza to, że skuteczne doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 7 listopada 2025 r., a nie w dniu przyjętym przez sąd. Termin do wniesienia skargi należało zatem liczyć od dnia faktycznego doręczenia decyzji, tj. od 7 listopada 2025 r. Trzydziestodniowy termin upływał zatem w dniu 7 grudnia 2025 r. Skarga została zaś wniesiona w dniu 5 grudnia 2025 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestię stanowiło ustalenie w jakim terminie nastąpiło doręczenie skarżącej decyzji SKO. Okoliczność ta miała bowiem decydujące znaczenie dla przyjęcia, czy skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu. Sąd I instancji stwierdził, że swoje rozstrzygnięcie oparł na treści akt administracyjnych. Chociaż WSA nie podał w sposób precyzyjny, które konkretnie dokumenty przyjął za podstawę swoich ustaleń, wskazać należy, że w aktach tych znajdują się dwa dokumenty precyzujące aspekt czasowy zaistniałych zdarzeń, na podstawie których WSA mógł dokonać ustalenia okoliczności mających wiodące znaczenie w przedmiotowej kwestii. Jest to wydruk z publicznej usługi hybrydowej – rejestrowanej (karta akt administracyjnych nr 1) oraz wydruk z wysłania wiadomości w systemie e-Doręczenia (karta akt administracyjnych nr 2). Oba dokumenty jako nadawcę podają SKO w Warszawie, zaś jako odbiorcę skarżącą. Ponadto treść obu dokumentów wskazuje, że datą nadania przesyłki był 24 października 2025 r., natomiast datą otrzymania (doręczenia) przesyłki był 29 października 2025 r. Dodatkowo na wydruku z systemu e-Doręczenia znajduje się również informacja o wysłanych załącznikach, w tym decyzji o wskazanym numerze, skarżonej w niniejszej sprawie. Bezspornie stwierdzić należy, że wydruk ten dotyczy wysyłki zaskarżonej decyzji SKO. O ile powyższe informacje pokrywają się z ustaleniami Sądu I instancji, o tyle wydruk z publicznej usługi hybrydowej zawiera dodatkową wzmiankę, która ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a która została pominięta przez WSA. W dolnej części dokumentu znajduje się informacja o następującej treści: "niniejszy plik PDF wygenerowano z systemu Poczty Polskiej S.A. Plik zawiera prezentację informacji z dowodu doręczenia/zwrotu H.EPO dla przesyłki rejestrowanej nadanej w ramach Publicznej Usługi Hybrydowej i nie stanowi dowodu doręczenia/zwrotu przesyłki". Zacytowana uwaga nie pozostawia żadnej wątpliwości co do tego, że treść wydruku nie może stanowić podstawy do ustaleń, czy i w jakim terminie doszło do doręczenia bądź zwrotu przesyłki do/od adresata. W kontekście powyższego podkreślić trzeba, że skoro wydruk z rejestrowanej publicznej usługi hybrydowej nie dowodzi daty doręczenia przesyłki ze względu na zawarte w uwadze zastrzeżenie, należało tę okoliczność ustalić ponad wszelką wątpliwość. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, oba dokumenty, o których mowa powyżej, podają jako datę doręczenia (otrzymania) ten sam dzień, tj. 29 października 2025 r., jednakże żaden z nich nie precyzuje komu w tej dacie przesyłka rejestrowana w systemie e-Doręczenia została dostarczona i czy było to faktycznie doręczenie do docelowego odbiorcy korespondencji. W związku z powyższym stwierdzić należy, wbrew ustaleniom Sądu I instancji, że w aktach administracyjnych nie ma dowodu bezspornie wskazującego na to, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 29 października 2025 r. Wątpliwości co do zgodności ustaleń WSA ze stanem faktycznym wynikają również z treści zażalenia oraz załączonej do niego kserokopii koperty. Należy podnieść w tym zakresie, że nadesłana przez skarżącą kserokopia koperty wskazuje na tego samego nadawcę, adresata i numer przesyłki co wydruk z publicznej usługi hybrydowej, sugerując, że koperta i wydruk dotyczą tej samej przesyłki. Różnią się one jednak zamieszczonymi na nich datami. O ile zgodnie z wydrukiem z systemu Poczty Polskiej S.A. pliku PDF, dotyczącego publicznej usługi hybrydowej, przesyłkę nadano w dniu 24 października 2025 r. i doręczono 29 października 2025 r., o tyle z dat stempli pocztowych, którymi opatrzono kopertę wynika, że przesyłkę awizowano dwukrotnie, tj. w dniach 30 października 2025 r. oraz 7 listopada 2025 r. Ponadto na kopercie znajduje się również odręczna adnotacja opatrzona nieczytelnym podpisem, zgodnie z którą przesyłkę odebrano w dniu 7 listopada 2025 r. Mając na uwadze zastrzeżenie, na które Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na wstępie powyższych rozważań, a odnoszące się do tego, że wydruk z publicznej usługi hybrydowej nie stanowi dowodu doręczenia przesyłki rejestrowanej, podnoszone przez skarżącą okoliczności, poparte dowodem w postaci kserokopii koperty, z której wynikają zupełnie inne daty czynności podejmowanych w celu dostarczenia korespondencji do adresata, poddają w wątpliwość prawidłowość ustaleń poczynionych przez WSA. Wątpliwość ta ma jednocześnie zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ jeżeli doręczenie faktycznie nastąpiło w terminie wynikającym z kserokopii koperty, okoliczność ta świadczyłaby o zachowaniu terminu do wniesienia skargi. Ponadto, dla ustalenia terminu doręczenia skarżącej decyzji SKO, znaczenie ma również sposób funkcjonowania publicznej usługi hybrydowej. Otóż zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 3; powoływanej dalej jako: u.d.e.), publiczną usługę hybrydową należy definiować jako usługę pocztową, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 558), świadczoną przez operatora wyznaczonego, jeżeli nadawcą przesyłki listowej jest podmiot publiczny. W niniejszej sprawie nadawcą przesyłki było SKO w Warszawie, w związku z czym warunek, aby nadawcą przesyłki był podmiot publiczny, został spełniony. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 Prawa pocztowego, usługę pocztową stanowi, wykonywane w obrocie krajowym lub zagranicznym, zarobkowe przesyłanie przesyłek pocztowych przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej, jeżeli na etapie przyjmowania, przemieszczania lub doręczania przekazu informacyjnego przyjmują one fizyczną formę przesyłki listowej. Sposób realizacji publicznej usługi hybrydowej został uregulowany w art. 46 ust. 1 zd. 1 u.d.e., zgodnie z którym, operator wyznaczony, świadcząc publiczną usługę hybrydową, przekształca dokument elektroniczny nadany przez podmiot publiczny z adresu do doręczeń elektronicznych w przesyłkę listową w celu doręczenia korespondencji do adresata. Ponadto w myśl art. 46 ust. 4 u.d.e., jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, dniem nadania korespondencji w ramach publicznej usługi hybrydowej jest dzień odebrania dokumentu elektronicznego przez operatora wyznaczonego. Jak dalej stanowi przepis, operator wyznaczony niezwłocznie w sposób automatyczny wystawia dowód odebrania korespondencji. Z przytoczonych przepisów wynika, że istotą publicznej usługi hybrydowej jest nadanie przesyłki w systemie e-Doręczenia, a następnie przekształcenie jej w przesyłkę listową i nadanie jej przez operatora pocztowego drogą listową. W związku z tym, przesyłka jest odbierana dwukrotnie – za pierwszym razem w postaci elektronicznej przez operatora pocztowego, a za drugim razem w postaci listowej (papierowej) przez jej adresata. O ile dniem doręczenia w rozumieniu procesowym jest, oprócz przypadku fikcji doręczenia, dzień odebrania przesyłki przez jej adresata, o tyle w świetle ustawy o doręczeniach elektronicznych dniem otrzymania przesyłki określany jest również dzień odebrania dokumentu elektronicznego przez operatora wyznaczonego, co jest potwierdzane wystawianym przez niego dowodem odebrania korespondencji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że znajdujący się w aktach administracyjnych wydruk z publicznej usługi hybrydowej - rejestrowanej może stanowić dowód odebrania korespondencji, o którym mowa w art. 46 ust. 4 zd. 2 u.d.e. Jeżeli tak jest, to jego treść wskazywałaby na datę otrzymania przesyłki przez operatora wyznaczonego, a nie na datę doręczenia tej przesyłki rzeczywistemu adresatowi - skarżącej, a zatem inaczej niż przyjął Sąd I instancji. Wówczas ustalenia WSA o przekroczeniu przez skarżącą terminu przewidzianego na wniesienie skargi okazałyby się wadliwe. Sąd I instancji w ogóle jednak nie poczynił ustaleń, którego z etapów realizacji publicznej usługi hybrydowej dotyczy znajdujący się w aktach administracyjnych wydruk. W związku z tym przyjęcie, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi, nie miało oparcia w aktach sprawy, a więc było wadliwe, a co najmniej przedwczesne. Rozpoznając sprawę ponownie, Sąd I instancji winien ustalić, czy wynikająca z akt administracyjnych data doręczenia w dniu 29 października 2025 r., jest datą otrzymania przesyłki przez operatora wyznaczonego, czy też przez skarżącą, co z kolei pozwoli na poczynienie bezspornych ustaleń co do początku biegu terminu na złożenie skargi, a tym samym co do daty końcowej dokonania tej czynności procesowej. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu sądowego od zażalenia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.