II SA/Rz 1596/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku MB o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi MB na decyzję Wojewody [.] z dnia [.] września 2013 r. nr [.] w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt stały - p o s t a n a w i a - umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy.

W odpowiedzi na wezwanie z dnia 19 kwietnia 2017 r. do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 30 lipca 2015 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł od postanowienia z dnia 10 czerwca 2015 r. o odmowie wyłączenia sędziego, MB wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z akt sprawy wynika, że jest to już kolejny wniosek skarżącego zgłoszony w niniejszej sprawie w związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od ww. zażalenia. Poprzedni wniosek nie został przez Sąd uwzględniony, a ostatnio wydane w tym przedmiocie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 lutego 2017 r. sygn. II SA/Rz 1596/14 stało się prawomocne w dniu 4 kwietnia 2017 r., kiedy to Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem o sygn. II OZ 346/17 oddalił zażalenie MB na orzeczenie pierwszej instancji. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2017 r. polecono wezwać skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 30 lipca 2015 r., tj. uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 4 maja 2017 r. W odpowiedzi na nie skarżący w dniu 11 maja 2017 r. wystąpił z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych związanych z wnioskiem o wyłączenie sędziego. W przepisanym terminie należny wpis nie został jednak uiszczony, wobec czego odrębnym postanowieniem odrzucono zażalenie MB na postanowienie tut. Sądu z dnia 10 czerwca 2017 r. o odmowie wyłączenia sędziego. Biorąc pod uwagę, że aktualnie zgłoszony w dniu 11 maja 2017 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w dalszym ciągu powiązany jest z kwestią wyłączenia sędziego, co wyraźnie zaakcentowano w treści formularza PPF, jego rozpoznanie w takim stanie rzeczy stało się zbędne w rozumieniu art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej zwanej "Ppsa". Zgodnie z tym przepisem, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Wprawdzie, pomimo prawomocności postanowienia tut. Sądu z dnia 13 lutego 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, jego zmiana jest dopuszczalna w trybie art. 165 Ppsa, po wykazaniu przez wnioskodawcę zmiany okoliczności związanych z jego sytuacją materialną, bytową i rodzinną w kontekście przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa, ale w okolicznościach sprawy nadanie biegu wnioskowi z dnia 11 maja 2017 r. stało się bezprzedmiotowe. Skarżący w dalszym ciągu ubiega się bowiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w związku z wniesionym zażaleniem na postanowienie o odmowie wyłączenia sędziego z dnia 10 czerwca 2015 r. Skoro zażalenie to stało się niedopuszczalne w rozumieniu art. 220 § 1 i 3 Ppsa, ponieważ w ustawowym terminie nie został uiszczony należy od niego wpis, i podlegało ono odrzuceniu (o czym orzeczono odrębnym postanowieniem), to rozpoznanie wniosku zgłoszonego w związku z tym postępowaniem zażaleniowym stało się zbędne. Obowiązek uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie o odmowie wyłączenia sędziego uległ bowiem dezaktualizacji. Z tego powodu, na podstawie art. 249a Ppsa, postępowanie w zakresie wniosku z dnia 11 maja 2017 r. o przyznanie prawa pomocy (zmianę wcześniejszego postanowienia w tym zakresie) stało się zbędne (bezprzedmiotowe) i podlegało umorzeniu, o czym orzeczono w sentencji.