II SA/Rz 1583/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu B. S. i J. S. oraz sprzeciwu D. D. i K. D. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 8 listopada 2022 r. nr SKO.401.ZP.2415.316.2022 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - postanawia – odrzucić sprzeciw D. D.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu, decyzją z dnia 8 listopada 2022 r. nr SKO.401.ZP.2415.316.2022, po rozpoznaniu odwołania E. R. i G. R. uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 30 września 2022 r. nr GP.6730.43.2021 o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji w postaci budowy kurnika na działce nr ewid. [...] w miejscowości D. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Odrębne sprzeciwy od powyższej decyzji złożyli B. S. i J. S. oraz D. D. i K. D. Sprawa zainicjowana złożeniem pierwszego z wymienionych środków zaskarżenia zarejestrowana została pod sygn. akt II SA/Rz 1583/22, natomiast sprawę zainicjowaną drugim wskazanym sprzeciwem zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Rz 1584/22. Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2023 r. Sąd połączył obydwie powołane sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Rz 1583/22, jako, że wobec brzmienia art. 51 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. mogły być objęte jedną skargą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprzeciw złożony przez D. D. podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 64b § 1 P.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zanim Sąd przystąpi do merytorycznego rozpoznania sprawy, w pierwszej kolejności, zobowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Jeśli bowiem skarga jest niedopuszczalna z przyczyn wymienionych w art. 58 § 1 P.p.s.a., podlega ona odrzuceniu. W myśl art. 50 § 1 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z kolei z art. 50 § 2 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z powołanego przepisu wynika więc, że postępowanie sądowe może być prowadzone tylko i wyłącznie na podstawie skargi wniesionej przez legitymowaną do tego osobę. Legitymowany jest zaś podmiot mający w złożeniu skargi swój własny interes prawny bądź umocowany do tego na podstawie określonego przepisu prawa. O tym, czy dany podmiot ma w danej sprawie własny interes prawny przesądza to, czy zaskarżone rozstrzygnięcie kształtuje jego indywidualne prawa lub obowiązki. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju związek nie zachodzi w odniesieniu do składającej sprzeciw D. D. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych, w dniu 9 września 2021 r. zawarta została umowa (w formie aktu notarialnego – rep. [...] nr [...]), mocą której K. D. nabył do majątku osobistego nieruchomość oznaczoną m. in. numerem ewid. [...] i [...] położoną w N., gmina [...], co dokonane zostało za zgodą Jego żony D. D. Przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503) nie przewidują własnych zasad ustalania kręgu stron na gruncie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że zastosowanie znajduje zasada ogólna wyrażona w art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), zwanej następnie "K.p.a.", zgodnie z którą stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie sądowym, które zapadło na gruncie wskazanej ustawy z 27 marca 2003 r. przyjmuje się, że o interesie prawnym osób ubiegających się o przystąpienie do postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy decyduje zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości [tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA): z 9.11.2017 r. II OSK 322/16, z 23.02.2018 r. II OSK 1892/17]. Jak już zaznaczono, to K. D. jest właścicielem działki nr ewid. [...] sąsiadującej bezpośrednio z działką nr ewid. [...], której dotyczy planowane przez inwestorów zamierzenie. D. D. nie przysługuje tytuł prawny do tej nieruchomości ani do innych znajdujących się w sąsiedztwie działki nr [...] (nie wynika to z akt sprawy). Tym samym, kwestionowana decyzja nie kształtuje sfery prawnej D. D., która zresztą nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym jako jego strona i nie zostały Jej doręczone tak decyzja Organu I, jak i II instancji. Oczywisty brak legitymacji skargowej obliguje zaś do odrzucenia sprzeciwu (por. postanowienie NSA z 13.11.2012 r. I OSK 2633/12). Z przyczyny wyżej wskazanej odrzucono sprzeciw na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 i art. 64d § 1 P.p.s.a.