II SA/Rz 1489/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2025 r. sprawy ze sprzeciwu A. i G. Ł. od decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia 15 października 2025 r. nr I-III.7721.22.4.2025 w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odstąpienia od uchylenia decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę sprzeciw oddala

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda", "Organ odwoławczy", "Organ II instancji") z 15 października 2025 r. nr I-III.7721.22.4.2025 wydana w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odstąpienia od uchylenia decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Starosta [...] (dalej: "Starosta", "Organ I instancji") postanowieniem z [...] sierpnia 2024 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku E. T. i Ł. S. z 21 listopada 2023 r., wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Starosty [...] z [...] czerwca 2023 r. nr [...] o udzieleniu dla G. Ł. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w S., obręb [...]. Następnie Starosta postanowieniem z [...] sierpnia 2024 r. nr [...] nałożył na G. Ł. obowiązek uzupełnienia projektu zagospodarowania terenu o dokładne opracowanie oddziaływania projektowanej inwestycji na działki nr [...] w S., obręb [...], w terminie do dnia 9 września 2024 r. W wyznaczonym terminie G. Ł. przedłożył żądane dokumenty. Decyzją z [...] października o 2024r. nr [...], Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2023 r., nr [...] w sprawie udzielenia dla G. Ł. pozwolenia na budowę. Wówczas Starosta przyjął, że wnioskodawcy nie wykazali, że bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu. W wyniku odwołania E. T. i Ł. S., Wojewoda Podkarpacki decyzją z [...] lutego 2025r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ II instancji nakazał poczynienie dokładnych ustaleń w zakresie dotyczącym ustalenia kręgu stron postępowania oraz rozpoznanie ponownie sprawy udzielenia pozwolenia na budowę. Po rozpoznaniu sprawy ponownie, decyzją z 5 czerwca 2025 r. nr AB.6740.1.122.2023 Starosta [...]: 1. stwierdził, iż decyzja Starosty [...] z [...] czerwca 2023 r., nr [...] w sprawie udzielenia dla G. Ł. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w S., obręb [...] wydana została z naruszeniem prawa, 2. odstąpił od uchylenia decyzji wymienionej w pkt 1 - z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu decyzji, Organ I instancji ustalił na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej: "k.p.a."), że w zwykłym postępowaniu nie brały udziału wszystkie strony, natomiast w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść tylko decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli E. T. oraz Ł. S. reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika zaskarżając ww. decyzję Starosty w całości, zarzucając naruszenie szeregu przepisów postępowania i prawa materialnego. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Organ I instancji. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania, Wojewoda Podkarpacki opisaną na wstępie decyzją z 5 października 2025 r. nr I-III.7721.22.4.2025 uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Organowi I instancji. Na wstępie Organ odwoławczy po przeanalizowaniu akt sprawy i zarzutów podniesionych w odwołaniu stwierdził, że wydane rozstrzygnięcie nie może pozostać w obrocie, gdyż narusza przepisy postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Wojewoda uznał, że badając przesłankę zachowania terminu do złożenia ww. wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. ustalono, że wnoszący dochowali terminu do złożenia ww. wniosku, stosownie do art. 148 § 1 i 2 k.p.a.. Wojewoda wyjaśnił, że po ustaleniu, że wnioskodawcy dochowali terminu na złożenie wniosku, zasadnie Starosta [...] postanowieniem z [...] sierpnia 2024 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że po wznowieniu postępowania należało ustalić, czy projektowana inwestycja wprowadza ograniczenia w zabudowie działki należącej do E. T. oraz Ł. S., a tym samym, czy ziściła się przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę) oraz należało ustalić, czy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, gdyż podstawą wznowienia postępowania był również art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Odnosząc się do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., Organ II instancji stwierdził, że w wyniku jego decyzji z [...] lutego 2025 r. nr [...], Starosta [...] ustalił, że E. T. oraz Ł. S. bez własnej winy nie brali udziału w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia dla G. Ł. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w S., obręb [...]. Wobec powyższego, zdaniem Wojewody na obecnym etapie postępowania należało przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. W ocenie Wojewody, Organ I instancji obowiązany był na nowo rozpoznać wniosek o pozwolenie na budowę i w oparciu o powyższe wydać decyzję z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. lub art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. W niniejszej sprawie Starosta [...] w zaskarżonej decyzji z 5 czerwca 2025 r. stanął na stanowisku, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść tylko decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej. Wojewoda nie podzielił jednak stanowiska Organu I instancji i wyjaśnił, że w aktach sprawy zalega postanowienie Starosty [...] z [...] sierpnia 2024 r. nr [...] wzywające inwestora do uzupełnienia projektu zagospodarowania terenu "o dokładne opracowanie oddziaływania projektowanej inwestycji na działki nr [...] w S. o: 1. Analizę stopnia zacieniania i przesłonienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach usytuowanych na działkach [...] przez projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny; 2. rozwiązanie projektowe w zakresie ujmowania wód opadowych i roztopowych z dachu projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego; 3. analizę chłonności gruntów na działce [...] w S. (w przypadku odprowadzenia wód roztopowych i opadowych na teren nieutwardzony własnej działki)". W efekcie czego, za pismem z 9 września 2024 r. inwestor przedłożył uzupełnioną część rysunkową i opisową projektu zagospodarowania terenu wraz z elementem projektu "załączniki". Następnie Starosta zawiadomieniem z 12 września 2024 r., działając na podstawie art. 79a k.p.a., wezwał inwestora, do przedłożenia dodatkowych informacji oraz dowodów w zakresie dokonanego uzupełnienia projektu zagospodarowania terenu. W dniu 20 września 2024 r. inwestor za pismem dokonał kolejnego uzupełnienia części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania terenu. Mając powyższe na uwadze, Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie można uznać, że ponowna decyzja udzielałaby pozwolenia na budowę i zatwierdzałaby projekt budowlany w kształcie, który pokrywa się z pierwotnym rozstrzygnięciem. W sytuacji, gdy skorygowane w trybie wznowieniowym rozwiązania projektowe są odmienne od tych zatwierdzonych decyzją objętą wnioskiem o wznowienie, nie można stwierdzić, że ponowna decyzja byłaby tożsama z kontrolowaną decyzją ostateczną, co wyklucza zastosowanie art. 151 § 2 k.p.a. W związku z tym, konieczne jest dokładne zbadanie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a w razie konieczności, przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w tym zakresie i ponowne zatwierdzenie docelowych elementów projektu budowlanego. Wojewoda podkreślił, że z analizy kontrolowanej decyzji wynika, że w jej uzasadnieniu Starosta odniósł się do kwestii zgodności projektu z MPZP, lecz nie odniósł się do ustaleń MPZP, m.in. w kontekście obsługi komunikacyjnej działki [...] w S. z ulicy [...] zgodnie z decyzją zarządcy drogi – Burmistrza Miasta [...] z [...] czerwca 2023 r. nr [...], znak: [...]. Starosta podjął próbę wykazania zgodności projektu z warunkami technicznymi (chociaż dokonana w tym zakresie analiza jest pobieżna i nie czyni wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a.), ale w ogóle nie odniósł się do kwestii kompletności projektu, czy kwestii posiadania przez projektanta odpowiednich uprawnień budowlanych i przynależności projektanta do właściwej izby samorządu zawodowego (art. 35 ust. 1 pkt 3-4a ustawy). Wojewoda zwrócił uwagę, że w piśmie wnioskodawców z 6 października 2025 r., wskazano, że Z. W. (autor opracowania) nie jest (i nie był) członkiem Izby Architektów, co powoduje, że nie został ich zdaniem spełniony wymóg przynależności projektanta do właściwej izby samorządu zawodowego, gdyż z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa wynika, jakie osoby zrzeszają poszczególne samorządy, co powoduje, że ten aspekt sprawy powinien zostać poddany ocenie przez Organ I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że analiza uzupełnionej części rysunkowej i opisowej projektu zagospodarowania terenu wykazała, że w jego treści występują rozbieżności względem projektu zagospodarowania terenu opracowanego w maju 2023 r. Tym samym niedopuszczalnym jest, aby skorygowane rozwiązania projektowe nie stanowiły przedmiotu rozstrzygnięcia w ramach wznowionego postępowania. Na projekcie zagospodarowania terenu, zatwierdzonym decyzją z [...] czerwca 2023 r. - rysunek nr 1 - wskazano w legendzie cyt. " 9 Istn. wjazd na działkę inwestora z ulicy pn. [...]". Powyższe zostało skorygowane na rysunku projektu zagospodarowania terenu, przedłożonym w dniu 9 września 2024 r., poprzez określenie w legendzie cyt. " 10 Proj. zjazd zwykły na działkę inwestora z ulicy pn. [...] zgodnie z decyzją lokalizacyjną Burmistrza Miasta [...] z [...] czerwca 2023 r. znak [...] - nie podlega ani zgłoszeniu ani pozwoleniu na budowę". Ponadto analiza projektu zatwierdzonego w 2023 r. wykazała, że zmianie uległo zagospodarowanie terenu działki inwestycyjnej (por. rys. nr 1 PZT) poprzez wskazanie innego przebiegu projektowanych przyłączy tj.: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej, instalacji elektrycznej oraz odcinka zew. instalacji gazowej oraz zaprojektowano nowy przyłącz kanalizacji deszczowej. Zmianie ulegnie również powierzchnia: projektowanego utwardzenia działki (zgodnie z dokonanym uzupełnieniem powierzchnia będzie wynosić 113,26 m2, podczas gdy w projekcie pierwotnym powierzchnia wynosiła 275,26 m2); biologicznie czynna część działki (zgodnie z dokonanym uzupełnieniem powierzchnia będzie wynosić 704,00 m2, podczas gdy w projekcie pierwotnym powierzchnia wynosiła 542,00 m2), czy też procent zainwestowania działki (zgodnie z dokonanym uzupełnieniem powierzchnia będzie wynosić 230,00 m2, podczas gdy w projekcie pierwotnym powierzchnia wynosiła 392,00 m2). Z kolei w pkt 3f dokonanego przez inwestora uzupełnienia z 20 września 2024 r. wskazano, że "Projektowane zabezpieczenie terenu działki inwestora przed osuwaniem ziemnym zostało rozwiązane w postaci metody hydrosiewu i wzmocnienia gruntu geosiatką drenującą. (...) W jej wyniku powstanie umocnienie skarpy jako trwałe umocnienie powierzchniowe pochyłych elementów w celu ochrony przed erozją, za pomocą geosiatki komórkowej ułożonej na gruncie z wypełnieniem komórek geosiatki gruntem miejscowym łub roślinnością". W związku z powyższym wyjaśnienia wymaga również kwestia projektowanego ukształtowania terenu. Mając powyższe na uwadze, Wojewoda wskazał, że ponowna decyzja nie udzielałaby pozwolenia na budowę i nie zatwierdzałaby projektu zagospodarowania terenu w kształcie, który pokrywałby się z pierwotnym rozstrzygnięciem. W dalszej kolejności Organ odwoławczy wskazał, że w odpowiedzi na postanowienie Starosty [...] za pismami z 9 września 2024 r. i 20 września 2024 r. inwestor przedłożył uzupełnioną część rysunkową i opisową projektu zagospodarowania terenu wraz z elementem projektu "załączniki". W ocenie Wojewody Podkarpackiego uzupełniona dokumentacja załączona do pisma narusza § 2a rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r., poz. 1679 ze zm.). Projekt budowlany powinien być oprawiony, tzn. spięty, a tego wymogu nie spełnia fragmentaryczne jego uzupełnienie w ramach odrębnego opracowania. Ponadto, znajdujące się w uzupełnionym projekcie zagospodarowania terenu oświadczenie o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami prawa i zasadami wiedzy technicznej narusza wymagania określone w art. 34 ust. 3d pkt 3 i ust. 3e Prawa budowlanego. W zakresie podstawy wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ II instancji zwrócił uwagę na pewną niekonsekwencję Starosty. W uzasadnieniu decyzji Organ wskazał, że "wznawiający nie przedłożyli dokumentu pochodzącego z daty wydania decyzji ostatecznej, który mógł być źródłem wiedzy co do ujawnienia nowych okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji (...) przedłożone przez stronę dowody nie miałyby żadnego znaczenia dla rozpoznania sprawy", co zdaniem Wojewody może wskazywać na wypełnienie dyspozycji z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., a pomimo to Organ w odniesieniu do tej przesłanki (ale również tej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) wydał decyzję na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. Wobec powyższego, zdaniem Organu odwoławczego ww. okoliczności dowodzą, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda zalecił, aby na etapie ponownego rozpatrzenia sprawy, Organ I instancji, stosując się do wytycznych zawartych w przedmiotowej decyzji, przeprowadził ponowną weryfikację zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Następnie, zgodnie z art. 7 oraz art. 77 k.p.a., w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy i w zależności od poczynionych ustaleń wydał rozstrzygnięcie stosownie do wymagań art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., rozpatrując przy tym ewentualne zarzuty podnoszone przez stronę postępowania. Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnieśli A. i G. Ł. (dalej: "Sprzeciwiający") reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika, zaskarżając ww. decyzję Wojewody w całości. Sprzeciwiający zarzucili naruszenie prawa procesowego, tj. 1. art. 138 § 2 k.p.a., przez bezpodstawne uchylenie decyzji Organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu Organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem decyzja Organu I instancji nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez Organ odwoławczy; 2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego i pominięcie istotnych okoliczności wskazujących na prawidłowość inwestycji, 3. art. 146 § 2 i art. 151 § 2 k.p.a. przez błędne uznanie, że decyzja Starosty została wydana z naruszeniem prawa materialnego, mimo że ponowna decyzja miałaby tożsame skutki, 4. art. 16 § 1 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznych i zasady zaufania do organów. Wobec tak sformułowanych zarzutów, Sprzeciwiający się wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji; o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na sprzeciw, Wojewoda wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Postanowieniem z 8 grudnia 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 1489/25 tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a". Stosownie do tego przepisu, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną jest więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2017 r. II OSK 2219/15). Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Konieczność wydania decyzji kasacyjnej zachodzi zatem wtedy, kiedy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. W konsekwencji sprawa byłaby rozstrzygana w jednej instancji, przez co pozbawiono by stronę prawa do dwuinstancyjnego postępowania. Potwierdzeniem powyższego jest treść art. 136 § 1 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli zatem organ pierwszej instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny, ale obszerny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie. Kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności w granicach wyznaczonych wyżej powołanymi przepisami Sąd doszedł do przekonania, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie budzi wątpliwości, że po wydaniu ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2023r., udzielającej skarżącemu G. Ł. pozwolenia na budowę, doszło do wznowienia postępowania na mocy postanowienia Starosty z [...] sierpnia 2024r. Jako podstawę do wznowienia postępowania podano art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. Na obecnym etapie postępowania nie jest kwestionowane, że zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania w postaci braku udziału bez własnej winy w postępowaniu przez E. T. i Ł. S. Należy więc zaznaczyć, że ustalenie przesłanki wznowieniowej w postaci pozbawienia strony bez jej winy możliwości działania oznacza, że organ orzekający o tym w nadzwyczajnym trybie postępowania, zobowiązany jest przeprowadzić ponowną weryfikację projektu budowlanego z udziałem strony pozbawionej wcześniej takiej możliwości. Tym samym może dojść do sytuacji, w której pomimo zaistnienia podstawy wznowienia (rzeczywistego pozbawienia możliwości działania), organ mimo to wyda decyzję o nie uchylaniu decyzji dotychczasowej z uwagi na to, że w wyniku wznowienia wydałby dokładnie taką samą decyzję. Jednakże może się także okazać, że w wyniku wznowienia postępowania i ponownej oceny, pierwotna decyzja nie może się ostać w obrocie i sprawę należy załatwić inaczej. Strona pozbawiona działania ma więc w postępowaniu wznowieniowym taki katalog uprawnień, jaki przysługiwałby jej w postępowaniu zwykłym, gdyby brała w nim udział, którego została nie ze swej winy pozbawiona. W niniejszej sprawie Starosta przeprowadził w trybie nadzwyczajnym ponowną weryfikację projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i postanowieniem z [...] sierpnia 2024r. nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie zagospodarowania terenu poprzez uzupełnienie o wskazane elementy. W wyniku tego Inwestor najpierw 9 września 2024r. następnie 20 września 2024r. dokonał uzupełnień części rysunkowej i opisowej projektu zagospodarowania terenu. Nie budzi wątpliwości, że w wyniku dokonanych uzupełnień przedłożony w trakcie postępowania wznowieniowego projekt zagospodarowania terenu różni się od tego, jaki był przedmiotem zatwierdzenia ww. ostateczną decyzją, udzielającą pozwolenia na budowę. Różnice pomiędzy tymi projektami zostały wyczerpująco zostały opisane w zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym należało podzielić stanowisko Wojewody, że nie można uznać, że ponowna decyzja udzielałaby pozwolenia na budowę i zatwierdzała projekt zagospodarowania ternu, w kształcie, który pokrywałby się z pierwotnym rozstrzygnięciem. W konsekwencji Starosta w sposób nieuprawniony zastosował art. 151 § 2 k.p.a. Istotą decyzji udzielającej pozwolenia na budowę jest zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany podlegają zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie jest więc obojętne, jaki w istocie projekt zagospodarowania terenu podlega zatwierdzeniu przez Starostę, bowiem jego kształt decyduje o sposobie realizacji inwestycji a następnie o jej zgodności z udzielonym pozwoleniem na budowę. Prawidłowo więc Wojewoda przyjął, że w związku z przedstawieniem w trakcie postępowania wznowieniowego uzupełnionego projektu zagospodarowania terenu, który modyfikował pierwotne rozwiązania, zatwierdzone decyzją ostateczną, należało przeprowadzić postępowanie w celu zbadania projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i w razie potrzeby dokonać stosownych uzupełnień i ponownego zatwierdzenia docelowych elementów projektu budowlanego. Taki zakres postępowania, konieczny do przeprowadzenia oznacza, że zaistniały przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. i wydania decyzji kasatoryjnej. W ponownie prowadzonym postępowaniu wznowieniowym Starosta po zrealizowaniu wytycznych, wynikających z decyzji Wojewody zobowiązany będzie do wydania jednej z decyzji, wymienionych w art. 151 § i § 2 k.p.a. w zależności od wyników postepowania, dotyczącego rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Z tych przyczyn Sąd stwierdził, że zarzuty sprzeciwu nie są uzasadnione a zaskarżona decyzja Wojewody odpowiada prawu. W związku z powyższym sprzeciw oddalono na podstawie art. art. 151a § 2 P.p.s.a.