II SA/Rz 1483/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej J. M. kwotę 980 zł /słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi J.M. (dalej w skrócie: "Skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "Kolegium", "SKO") z dnia [...] października 2019 r. nr [...] wydana w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 54 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm. - zwana dalej "u.p.z.p."). Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z [..] lipca 2019 r. (data wpływu) A S.A. w [...] zwróciła się do Wójta Gminy [....] o wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego na zamierzenie inwestycyjne pn.: Przebudowa sieci elektroenergetycznej SN 15 kV w ramach zadania "Przebudowa odcinka linii napowietrznej 15 kV L. - G. odg. od stan. 874 do 984 w miejscowościach: B.S. gmina [...], W. gmina [...]" - na działkach nr ew. 909, 910 położonych w miejscowości W., gmina [...]". Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego na opisane na wstępie przedsięwzięcie. Stwierdził, że przedsięwzięcie spełnia wymogi ustawowe. Inwestycja posiada charakter inwestycji liniowej o znaczeniu lokalnym. Wniosek inwestora zawierał niezbędne dokumenty. Uzyskano wymagane prawem uzgodnienia z właściwymi organami. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami szczególnymi, nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Teren przeznaczony pod inwestycję znajduje się w Brzóźniańskim Obszarze Chronionego Krajobrazu (rozporządzenie nr 76/05 Wojew. Podkarp. z 31.10.2005 r.). Inwestycja nie powoduje naruszenia ustanowionych w ww. rozporządzeniu zakazów. Inwestycja nie będzie oddziaływać na obszary Natura 2000. Organ zaznaczył, że stronom zapewniono udział w postępowaniu, dokonano analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, projekt decyzji sporządzony został przez uprawnioną osobę. Odwołanie od tej decyzji złożyła J.M. wnioskując o jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego; naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez brak starannego i zgodnego z prawem prowadzenia postępowania przez organ oraz naruszenie art. 33 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niezłożenie przez wnioskodawcę dokumentu pełnomocnictwa wskazującego umocowanie W.T. i M.D. do działania w imieniu A S.A. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2019 r. SKO utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Na wstępie zaznaczyło, że planowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego o jakiej mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. i art. 6 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204). Kolegium podało, że wniosek inwestora zawierał wszystkie wymagane prawem informacje i charakterystyki zgodnie z art. 52 ust. 1 u.p.z.p.. Przedstawiony we wniosku przebieg inwestycji jest zgodny z prawem. Brak jest podstaw do jego kwestionowania. SKO zaznaczyło, że właścicielom nieruchomości przez które przebiegać będzie inwestycja przysługiwać będą środki określone w przepisach prawa związane z wejściem w granice ich nieruchomości. Dopiero projekt budowlany określi sposób zagospodarowania terenu oraz rozwiązania techniczno - użytkowe i konkretny, ostateczny przebieg inwestycji w terenie. W ocenie SKO zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji przeprowadzone zostało prawidłowo i nie narusza wskazanych w odwołaniu przepisów. Odnosząc się do zarzutów odwołania, w którym wskazano na błąd w treści decyzji pkt 1.a).tiret1, gdzie organ pierwszej instancji wskazał, że linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono literami ABCD, Kolegium podało, że zapis ten stoi w sprzeczności z załącznikiem nr 1 do decyzji. Wynika z niego, że linia rozgraniczająca teren inwestycji oznaczona jest literami ABCDE; jej opis w legendzie mapy: "A-E linia rozgraniczająca teren inwestycji". Zdaniem organu uchybienie to nie skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji, ale powoduje, że organ I instancji winien sprostować decyzję w trybie art. 113 § 1 k.p.a., niezwłocznie po otrzymaniu akt sprawy od organu odwoławczego. Jako niezasadny oceniono zarzut braku w aktach sprawy pełnomocnictwa udzielonego W.T. Organ I instancji pismem z [...] września 2019 r. wezwał M.D. do uzupełnienia akt sprawy o pełnomocnictwo. Wezwanie wykonano 5 września 2019 r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła J.M. – reprezentowana przez r. pr. M.J. wnioskując o jej uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego. Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 113 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że oznaczenie w treści decyzji terenu inwestycji literami "ABCD" na "ABCDE" podlega jedynie sprostowaniu jako oczywisty błąd pisarski. Tymczasem dokonanie sprostowania decyzji w tym trybie doprowadzi do zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia decyzji. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 54 ust. 3 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że do decyzji został załączony załącznik w postaci mapy zawierający w swej treści prawidłowe dane, a wadliwa jest jedynie treść decyzji. Skarżąca podkreśliła, że załącznik graficzny jest integralną częścią decyzji o warunkach zabudowy i nie może zawierać odrębnego uregulowania niż wynika to z treści decyzji. Decyzja nie zawiera zatem wymaganego prawem załącznika graficznego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości argumenty podane w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sądy administracyjne, po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się zatem kryterium legalności dokonują oceny zgodności zaskarżonego aktu oraz postępowania poprzedzającego jego wydanie z normami prawnymi – proceduralnymi i materialnymi – a ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowiący, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga złożona przez J.M. zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze z.), a kwestionowane w skardze rozstrzygnięcie organów administracji podjęte zostało na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 54 i art. 56 ustawy ww. Decyzje – wydane na wniosek A S.A. w [....] – dotyczą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego p.n. "Przebudowa odcinka linii sieci elektroenergetycznej SN15kV w ramach zadania "Przebudowa odcinka linii napowietrznej 15kV L. – G. odg. Od stan. 874 do 984 w miejscowościach: B.S. gm.[...], W. gm. [....] – na działkach nr ew. 909, 910 położonych w miejscowości W., gm. [...]". Nie jest kwestyjne, że przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, będącego uzupełnieniem art. 6 ustawy, co prawidłowo zostało wyjaśnione przez organy obu instancji. Na terenie objętym wnioskiem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (również brak obowiązku jego sporządzenia) i dlatego stosownie do przepisów art. 4 ust. 2 pkt 1 i art. 50 ust. 1 ustawy dla lokalizacji tej inwestycji niezbędne było wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z akt sprawy, przed sporządzeniem projektu tej decyzji, przez osobę posiadającą kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty, sporządzona została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy) oraz analiza prawna i faktyczna dotycząca terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy). Po myśli art. 54 ustawy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji, 2) warunki i szczegółowe zasady gospodarowania terenem oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych, 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji, utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2019 r. posiada elementy wyszczególnione w cytowanym wyżej przepisie, a także uzgodnienia prawem wymagane, co przez żadną ze stron nie było kwestionowane. Należy jednak zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącej, że przy wydawaniu decyzji doszło do naruszenia prawa i to z tego względu należało ją wyeliminować z obrotu prawnego. Otóż w odwołaniu – i następnie w skardze – pełnomocnik skarżącej zarzucił sprzeczność zapisów dotyczących przebiegu linii rozgraniczających przebieg inwestycji: w treści decyzji linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono literami ABCD, natomiast w załączniku graficznym nr 1 do tej decyzji linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczone zostały literami ABCDE. Zarzut ten, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w istocie uznany za słuszny, skwitowany został w ten sposób, że nie skutkuje on uchyleniem decyzji, ale "powoduje, że na organie pierwszej instancji ciąży obowiązek sprostowania wydanej decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. niezwłocznie po otrzymaniu akt sprawy od organu odwoławczego". W ocenie Sądu, stanowisko organu odwoławczego w tym względzie jest błędne i tym samym nie zasługuje na akceptację. Przypomnieć należy, że stosownie do przepisu art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz nie oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przepis ten przyznaje prawo prostowania decyzji wyłącznie temu organowi, który wydał daną decyzję, jednakże w orzecznictwie przyjęto, iż organ odwoławczy może naprawić wady i błędy postępowania oraz decyzji organu pierwszej instancji, bez potrzeby polecania ich prostowania przez organ pierwszej instancji (zob. teza druga wyroku NSA z dnia 8 października 1992 r., III SA 1115/92 – ONSA 1994/1/22). Rolą tego przepisu, co należy podkreślić, jest umożliwienie organowi administracji dokonania rektyfikacji decyzji, czyli usunięcia nieistotnych wad decyzji. Oczywistym więc jest, że w trybie tego artykułu nie jest dopuszczalne sprostowanie merytorycznego błędu jako oczywistej omyłki (zob. wyrok NSA z dnia 25 października 1999 r., II SA 1662/99 – LEX nr 47277). Sprostowanie nie może prowadzić do zmiany lub uzupełnienia rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r., III SA 1466/87 – OSP 1990/11/398). W świetle tych wyjaśnień, dokonana przez organ odwoławczy ocena zarzutu podniesionego w odwołaniu nie jest prawidłowa, skutkuje wadliwością wydanej przez ten organ decyzji i oczywiście błędnym jest wskazanie organowi I instancji na zastosowanie trybu przewidzianego w art. 113 § 1 k.p.a. (po zwrocie akt administracyjnych). Trzeba tu podkreślić, że załącznik graficzny w postaci mapy z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji jest integralną częścią decyzji w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a., stanowiąc jednocześnie merytoryczny jej element, stąd wykluczona jest ich wewnętrzna sprzeczność, której likwidacja w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie jest dopuszczalna. Podsumowując, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja opiera się na wadliwym zapatrywaniu prawnym co do charakteru sprzeczności składników decyzji, jak również zastosowania trybu z art. 113 § 1 k.p.a. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.