II SA/Rz 1399/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej - postanawia - I. umorzyć postępowanie w zakresie zwolnienia wnioskodawcy od kosztów sądowych, II. ustanowić dla wnioskodawcy adwokata.

Wyrokiem z dnia 7 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej. Po otrzymaniu odpisu tego orzeczenia skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Podał, że jest osobą niepełnosprawną – obecnie w stopniu lekkim. Od dziecka choruje na lewostronny niedowład kończyny górnej i dolnej, ma także inne schorzenia. Z uwagi na zły stan zdrowia zmuszony jest do korzystania z pomocy lekarzy specjalistów, jak też nie jest w stanie podjąć pracy zarobkowej, a utrzymuje się ze świadczeń pomocy społecznej: zasiłek okresowy – 213 zł, dodatek mieszkaniowy – 196,75 zł, dodatek energetyczny – 11,29 zł. Wydatki strony to: opłata za mieszkanie o pow. 37,40 m.kw. – 87,63 zł, energia elektryczna 20,64 zł, gaz – 56,31 zł. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: M. K. kwestionuje decyzję o odmowie umorzenia należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej. Sprawa ze skargi wymienionego mieści się w kategorii spraw z zakresu pomocy i opieki społecznej, w przypadku których ustawodawca przewidział zwolnienie strony od kosztów sądowych, a to w art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a." W takiej sytuacji, a zatem wobec tego, że skarżący nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, postępowanie z jego wniosku w tym właśnie zakresie należało umorzyć na podstawie art. 249 P.p.s.a., jako że rozpoznanie wniosku w tej części stało się zbędne. O powyższym orzeczono w pkt I niniejszego postanowienia. Natomiast do rozstrzygnięcia pozostała kwestia ustanowienia na rzecz strony zawodowego pełnomocnika. Z mocy art. 245 § 3 P.p.s.a., wsparcie takie to prawo pomocy w częściowym zakresie, którego przesłankę przyznania stanowi niemożność poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Jak wynika z wniosku skarżącego, jest on osobą niepełnosprawną, aktualnie w stopniu lekkim, chociaż od orzeczenia w tym zakresie złożył on odwołanie (poprzednio skarżący dysponował orzeczeniem o zaliczeniu do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności). Jego stan zdrowia wymaga pomocy lekarskiej i nie pozwala na podjęcie pracy zarobkowej. Źródłem utrzymania strony są wyłącznie środki z pomocy społecznej w łącznej wysokości 421,04 zł, z których część przeznacza na pokrycie wydatków związanych z mieszkaniem. Oczywistym jest, że strona nie jest z nich w stanie pokryć wynagrodzenia pełnomocnika. Powyższe dane w powiązaniu z okolicznością, iż ewentualne zaskarżenie niekorzystnego dla wnioskodawcy wyroku wymaga sporządzenia środka zaskarżenia przez zawodowego pełnomocnika, przemawiają za przychyleniem się do jego prośby w zakresie ustanowienia takiego zastępcy prawnego. Dlatego w pkt II niniejszego postanowienia orzeczono o ustanowieniu da M. K. adwokata, czego podstawę stanowił art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.