II SA/Rz 1386/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku W.K. o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy.

Sygn. II SA/Rz 1386/17 U Z A S A D N I E N I E Skarżący W.K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego oświadczając, że jest osobą schorowaną, wymieniając przy tym liczne dolegliwości. Nie wskazał jakiegokolwiek majątku w postaci nieruchomości ani wartościowych rzeczy ruchomych. Źródłem utrzymania jego dwuosobowej rodziny są świadczenia emerytalne skarżącego w wysokości 2.100 zł i jego żony w wysokości 1.100 zł. Dochód wydatkuje na: czynsz najmu 600 zł, prąd 150 zł, butlę gazową 45 zł, opał miesięcznie ok. 240 zł, wodę i ścieki 100 zł, lekarstwa 400 zł, kredyt 800 zł, wyżywienie 1000 zł. Skarżący został wezwany do uzupełnienia swojego oświadczenia w ramach przepisu art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.), tj. o wyjaśnienie warunków mieszkaniowych (tytuł prawny do lokalu, powierzchnia, szacunkowa wartość, w przypadku wynajmu – nadesłanie umowy), przedłożenie kserokopii rachunków za dostarczane media, udokumentowanie wysokości dochodów własnych i żony, wyjaśnienie na jaki cel został zaciągnięty wskazany we wniosku kredyt i udokumentowanie jego ratalnej spłaty, udokumentowanie wysokości kosztów leczenia, przedłożenie wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych, kart kredytowych z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, udzielenia informacji o ewentualnym uzyskiwaniu pomocy materialnej od instytucji, tj. zasiłków, dodatków, zapomóg oraz pomocy od innych osób (pomoc w każdej formie materialna, rzeczowa, inna) i przedłożenia dokumentów wskazujących na trudną sytuację materialną, zdrowotną itp. jeśli takowe są w posiadaniu strony, a także o podanie informacji o wszystkich posiadanych środkach transportu (marka, model, rok produkcji) i podanie wszystkich innych informacji, mających znaczenie w kwestii postępowania o przyznanie prawa pomocy, a nie ujętych we wniosku złożonym na formularzu. Skarżący przemilczał wezwanie. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., osobie fizycznej przyznane zostaje prawo pomocy z jej wniosku w zakresie całkowitym (o taki ubiega się w tej sprawie Skarżący żądając zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego), jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyznanie tego rodzaju preferencji powoduje uszczuplenie dochodów państwa, zatem może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zdobycie środków na pokrycie udziału w postępowaniu sądowym, w jakimkolwiek jego zakresie, jest przez stronę obiektywnie niemożliwe, zaś ciężar dowodu na okoliczność ubóstwa spoczywa na wnioskodawcy, na co wyraźnie wskazuje użyte w przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże". W ocenie rozpoznającego wniosek Skarżący nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania w jakimkolwiek zakresie. Przede wszystkim nie wywiązał się z nałożonego w wezwaniu obowiązku. Milczenie Skarżącego w kwestiach odnoszących się do jego sytuacji, należy potraktować jako odmowę ujawnienia swojej rzeczywistej sytuacji materialnej i życiowej, uniemożliwiając ustalenie istnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy. Brak wymienionych informacji budzi wątpliwości czy Skarżący faktycznie wymaga wsparcia w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i równocześnie ustanowienia dla niego pełnomocnika z urzędu, z powodu obiektywnego braku możliwości poniesienia ciężaru postepowania sądowego w jakimkolwiek jego zakresie. W takim stanie rzeczy, bez dodatkowych informacji, o które był wzywany Skarżący, nie można dokonać prawidłowej oceny jej możliwości płatniczych. W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.