II SA/Rz 1384/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Podkarpackiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie z dnia 3 września 2025 r. nr SP.906.1.41.2025.JW w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej - oddala skargę -

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Podkarpackiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie (dalej: "PPWIS", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z 3 września 2025 r. nr SP.906.1.41.2025.JW, wydana w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Decyzją z [...] lipca 2025 r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (dalej: "PPIS" lub "organ I instancji") stwierdził u GD chorobę zawodową – przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienioną w poz. 20 pkt 1 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Organ I instancji podał, że GD była zatrudniona: [...]. W ocenie organu I instancji, przeprowadzona ocena narażenia zawodowego potwierdziła, że GD pracując na stanowiskach pracy: robotnik; obuwnik; szwaczka, szwaczka/krojczy, wykonywała różnorodne ruchu dłońmi, przy których często musiała użyć siły, w tym ruchy: zginania-prostowania nadgarstków, ruchy zakręcania i odkręcania, chwytania i przytrzymywania palcami, naciągania, obracania, odwracania, manewrowania produktem, ruchy zakręcania i odkręcania; rozciągania-prostowania elementów z skóry. Przeprowadzone postępowanie diagnostyczno-orzecznicze w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w [...] obejmowało badania laboratoryjne, badanie podmiotowe, przedmiotowe, konsultację specjalistów w dziedzinie neurologii i ortopedii oraz analizę dokumentacji medycznej przez lekarzy orzeczników. Jak wynika z wywiadu przeprowadzonego przez lekarzy Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...], GD jest osobą praworęczną, natomiast pierwsze dolegliwości pojawiły się około 2012 r. i dotyczyły ręki lewej, w późniejszym okresie dolegliwości bólowe dotyczyły również ręki prawej, które były bardziej dokuczliwe ponieważ uniemożliwiały wypoczynek nocny. Jak wynika z treści orzeczenia WOMP [...] nr [...], GD była hospitalizowana w Oddziale [...], gdzie [...]. Organ I instancji podał, że lekarze orzecznicy WOMP w [...] po analizie narażenia zawodowego, zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz wyników aktualnie wykonanych badań i konsultacji medycznych, biorąc pod uwagę okres narażenia zawodowego, rodzaj wykonywanych czynności manualnych potwierdzili u GD obustronny zespół cieśni nadgarstka i [...] czerwca 2025 r. wydali orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej poz. 20 pkt. 1 wykazu chorób. W związku z powyższym PPIS po analizie orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej oraz zapoznaniu się z warunkami pracy oraz narażenia zawodowego, stwierdził u GD chorobę zawodową wskazaną w rozstrzygnięciu decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z 3 września 2025 r. nr SP.906.1.41.2025.JW Podkarpacki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Podzielając w całości stanowisko organu I instancji PPWIS podał, że w orzeczeniu lekarskim biegli z zakresu medycyny pracy wskazali na zaangażowanie kończyn górnych i wykonywanie ruchów powtarzalnych przez GD. Jest to okoliczność warunkująca potwierdzenie narażenia zawodowego koniecznego do powstania zespołu cieśni nadgarstka. W ocenie organu odwoławczego, szczegółowo wyjaśniono zakres narażenia zawodowego oraz warunki pracy GD, które potwierdziły uznanie ich za przyczynę występującego zespołu cieśnie nadgarstka. Strona podczas pracy zawodowej zszywałą elementy skórzane i czynności te wymagały od niej wykonywania ruchów powtarzalnych, ruchów zginania i prostowania nadgarstków, ruchów zakręcania i odkręcania, chwytania i przytrzymywania palcami. Wyraźnie wskazano, że charakter pracy, jaką wykonywała strona stwarzał ryzyko powstania przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem jej wykonywania. Ponadto biegli rozpoznali chorobę w sensie medycznym i powiązali ją z narażeniem zawodowym. W konsekwencji prawidłowo organ I instancji wydał decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej u GD. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 77 § 1 i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691) – dalej: "k.p.a.", poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia GD oraz przyczyn wystąpienia u niej opisanego wyżej schorzenia i chwili jego powstania, wyrażające się w zaniechaniu zebrania i dołączenia do akt sprawy dokumentacji medycznej strony, w tym z poradni lekarza pierwszego kontaktu z okresu przed podjęciem pracy w [...] Sp. z o.o., w celu ustalenia: – przyczyn powstania u GD stwierdzonej choroby zespołu cieśni nadgarstka, a także ustalenia czy było ono związane wyłącznie z wykonywaną pracą, – okresu, w którym powstało schorzenie, w szczególności, czy nie ujawniło się ono w okresie przed podjęciem pracy w odwołującej się Spółce; 2. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w zaniechaniu kontroli orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] pod względem formalnym, podczas gdy orzeczenie to: – wskazuje na fakt przeprowadzenia u pacjentki w 2021 r. zabiegu operacyjnego lewego zespołu cieśni nadgarstka, a w 2022 r. operacji zespołu cieśni nadgarstka prawego, – nie zawiera odniesienia do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby, – zostało sporządzone w sposób ogólnikowy, lakoniczny i nie zawiera nawet podstawowych danych o badaniach przeprowadzonych w ramach rozpoznania choroby zawodowej, co powoduje, że postawiona w tej opinii diagnoza o rozpoznaniu u GD zespołu cieśni nadgarstka o zawodowej etiologii nie została podparta dostatecznym, merytorycznym uzasadnieniem, – nie zawiera odniesienia do dokumentacji medycznej, w tym z poradni lekarza pierwszego kontaktu z okresu pracy w przedsiębiorstwie skarżącej, a także dokumentacji powstałej w okresie pracy u innych pracodawców, u których występowało narażenie zawodowe; 3. § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, poprzez stwierdzenie choroby zawodowej pomimo nieustalenia bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem szkodliwych czynników w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy, gdyż nie zostały zbadane ewentualne pozazawodowe czynniki mogące mieć wpływ na jej powstanie; 4. § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, poprzez wydanie decyzji w oparciu o wadliwe orzeczenie lekarskie, tj. w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz bez odniesienia się do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby, 5. art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 277 z późn. zm.) – dalej: "k.p.", poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy do stwierdzenia choroby zawodowej wymagane jest udowodnienie bezspornego lub wysokiego prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy u skarżącej. W odpowiedzi na skargę PPWIS wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga została oddalona w całości, bowiem nie okazała się zasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu ustalenia dokonane w sprawie przez organy są wystarczające i mogą stanowić podstawę do poddania kontroli legalności stanowiska wyrażonego w wydanej decyzji, w tym zastosowanych przepisów prawa – art. 133 § 1 p.p.s.a. Stan faktyczny sprawy został zatem ustalony zgodnie z wymogami stawianymi art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organy dokonały ustaleń adekwatnych do zakresu i przedmiotu postępowania wyjaśniającego determinowanego przepisami prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. Uwzględniły również specyfikę danej sprawy, która stanowi o stanie faktycznym. Ocena zgromadzonego materiału dokonana została natomiast zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a motywy którymi kierowały się organy zostały szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji. Przekazane akta sprawy dostatecznie przedstawiają konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego okoliczności faktyczne, nie wymagając tym samym przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dodatkowych dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy art. 2351 i art. 2352 k.p. Pierwszy z nich stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Na tle tego unormowania w orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie "choroby zawodowej" jest pojęciem prawnym, posiadającym ustawową definicję. Zatem dla uznania choroby za chorobę zawodową konieczne jest, aby rozpoznane schorzenie figurowało w wykazie chorób zawodowych oraz aby istniał związek przyczyno-skutkowy pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi a warunkami, w jakich pracownik świadczył pracę ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem (zob. wyrok NSA z 11 maja 2023 r. sygn. akt II OSK 1335/20). Podkreśla się również, że nie jest wymagane bezsporne wykazanie związku przyczynowego między pracą w warunkach narażenia ("narażeniem zawodowym") a stwierdzonym schorzeniem. Uznanie danej choroby za chorobę zawodową zależy zatem od ustalenia wykonywania zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie. Wystąpienie szkodliwych czynników nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość (zob. wyroki NSA z 5 lutego 2020 r. II OSK 1111/19 i z 22 lutego 2022 r. II OSK 567/19). W myśl natomiast art. 2352 k.p., rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Z przepisów tych nie wynika, aby rozpoznanie choroby zawodowej było możliwe tylko wówczas, gdy w dacie wydawania decyzji choroba ta nadal istnieje. Jedynymi przesłankami wydania pozytywnej dla pracownika decyzji na podstawie art. 2351 i art. 2352 k.p. jest stwierdzenie wystąpienia u niego w trakcie zatrudnienia lub po zakończeniu zatrudnienia w terminie określonym w załączniku do rozporządzenia dla konkretnej choroby wymienionej w tym załączniku, co do której można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy (zob. wyrok NSA z 20 stycznia 2022 r. II OSK 654/19). W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjęto, że w każdej sprawie w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej zachodzi konieczność zbadania warunków wykonywania pracy przez osobę, u której podejrzewa się chorobę zawodową, przez cały okres jej zatrudnienia pod kątem ustalenia, czy i w których zakładach pracy występował tzw. czynnik narażenia zawodowego - czy to związany ze sposobem wykonywania pracy, czy też określony czynnik szkodliwy dla zdrowia występujący w środowisku pracy. Istotą sprawy w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest bowiem potwierdzenie, że określone schorzenie kwalifikowane jako choroba zawodowa ma swoje źródło w środowisku pracy. Jednocześnie, nie należy od organu każdorazowo wymagać bezspornego wykazania związku między warunkami pracy w warunkach narażenia a stwierdzoną dolegliwością (zob. wyrok NSA z 21 listopad 2017 r. II OSK 120/17). W razie ustalenia przez właściwego lekarza, że rodzaj rozpoznanej u pracownika choroby mieści się w wykazie, a pracownik świadczył pracę w warunkach narażenia zawodowego, które w świetle dostępnej wiedzy medycznej mogą tę chorobę wywoływać, tak lekarz, jak i organy inspekcji sanitarnej obowiązane są uznać takie schorzenie za chorobę zawodową. Domniemanie to upada, tylko wtedy, jeżeli zebrany materiał dowodowy pozwala jednoznacznie lub z wysokim prawdopodobieństwem wykluczyć taki związek przyczynowo - skutkowy, to znaczy wskazać inną niż zawodowa etiologię choroby (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 15 listopada 2017 r. IV SA/GI 444/17). Sąd w składzie rozpoznającym sprawę utożsamia się z tymi poglądami. W realiach sprawy postępowanie przeprowadzone zostało w sposób określony w rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. PPIS, otrzymawszy zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej wszczął postępowanie, w ramach którego przeprowadził ocenę narażenia zawodowego oraz sporządził kartę oceny narażenia zawodowego, którą wraz ze skierowaniem na badania przekazał do jednostki orzeczniczej I stopnia (WOMP). Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, przez jednostkę tą wydane zostało orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej. Orzeczenie, jak wynika z uzasadnienia, oparto na wynikach przeprowadzonych badań laboratoryjnych, konsultacjach w dziedzinie neurologii i ortopedii oraz dokonano analizy dokumentacji medycznej. W uzasadnieniu orzeczenia szczegółowo wyjaśniono, dlaczego rozpoznano u strony chorobę zawodową z poz. 20 pkt 1 wykazu chorób zawodowych. Sąd stwierdza, że uzasadnienie jest kompletne i odpowiada wymogom opinii, o jakiej mowa w art. 84 § 1 k.p.a. Wobec tego niezasadne są zarzuty skargi, które podważają dokonaną ocenę tego dowodu. Należy również pamiętać, że orzeczenie lekarskie w postępowaniu orzeczniczym w sprawach chorób zawodowych korzysta jako dokument urzędowy z domniemania wiarygodności i autentyczności, a zatem zakresem tego domniemania objęte są także twierdzenia i wnioski medyczne z przeprowadzonych badań specjalistycznych (m.in. badań laboratoryjnych, obrazowych i neurologicznych). Szczegółowa dokumentacja ze specjalistycznych badań lekarskich przeprowadzanych w ramach postępowania orzeczniczego z zakresu medycyny pracy nie jest załączana do akt administracyjnych. Zgodnie natomiast z § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy (w szczególności dane zawarte w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika) jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Rzecz jednak w tym, że w przedmiotowej sprawie organy administracji sanitarnej trafnie uznały, że materiał dowodowy jest wystarczający do wydania orzeczenia i nie zachodzi konieczność podejmowania dalszych czynności dowodowych. Podkreślić należy, że organy administracji sanitarnej nie są uprawnione do wkraczania w sferę ustaleń i ocen medycznych orzeczników, lecz jedynie mogą żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczeń lekarskich albo poddać te orzeczenia weryfikacji przez jednostki orzecznicze wyższego stopnia. Ocena w tym zakresie pozostawiona jest uznaniu organów, które zawsze jest odnoszone do specyfiki danej sprawy. Przypomnieć należy, że orzeczenie jednostki orzeczniczej, odpowiadające opinii biegłych, wiąże organy Inspekcji Sanitarnej. Zatem organ nie może wbrew temu orzeczeniu dokonać własnych, odmiennych ustaleń. Również bez orzeczenia uprawnionej jednostki, względnie sprzecznie z orzeczeniem organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych (zob. wyrok NSA z 3 marca 2015 r. II OSK 1872/13, wyrok WSA w Gliwicach z 26 marca 2024 r. III SA/Gl 825/23). W tym stanie sprawy Sąd stwierdza, że wbrew skardze organy zebrały materiał dowodowy w zakresie niezbędnym do merytorycznego rozstrzygnięcia i żadnym wypadku nie naruszyły art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. Natomiast zgromadzone dowody ocenione zostały w granicach określonych art. 80 k.p.a., co wynika ze szczegółowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, które Sąd w zupełności podziela. Zatem w sytuacji, gdy bezsporne jest, że stronę w okresie zatrudnienia w Spółce (od [...]) wykonywała czynności na stanowisku szwaczka, szwaczka/krojczy, na którym występują ruchy powtarzalne typu: zginania-prostowania nadgarstków, zakręcania i odkręcania, chwytania i przytrzymywania palcami, rozchylania/przesuwania palcami materiału, szybkie i wielokrotne ruchy nadgarstka rąk w różnych pozycjach, to stwierdzone schorzenie pozostaje w związku przyczynowo – skutkowym ze sposobem wykonywanej pracy. Ponadto z orzeczenia jednoznacznie wynika, że zgromadzona dokumentacja medyczna wykluczyła inne jednostki chorobowe, mogące mieć wpływ na rozwój zespołu cieśni nadgarstka. Niezależnie do treści orzeczenia i jego uzasadnienia, Sąd stwierdza, że nie ma konieczności w sprawach chorób zawodowych udowadniać, że w danym przypadku to warunki pracy spowodowały taką chorobę. Wynika to z art. 2351 k.p. Dla ustalenia, czy choroba jest chorobą zawodową wystarczająca jest ocena warunków pracy, których analiza pozwala stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Innymi słowy, chodzi o zatrudnienie w warunkach, które mogły spowodować określone skutki zdrowotne, a nie o zatrudnienie w warunkach, które te skutki spowodowały. W kontrolowanej sprawie z danych o narażeniu zawodowym, zawartych w Karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej wynika narażenie zawodowe (sposób wykonywania pracy obciążający stawy nadgarstkowe) od [...]. Postępowanie diagnostyczno-orzeczniczego nie wykazało na istnienie u strony czynników pozazawodowych zespołu cieśni nadgarstka. Ustalono ponadto, że GD była hospitalizowana w Oddziale [...], gdzie wykluczono układowe choroby tkanki łącznej, rozpoznano chorobę zwyrodnieniową stawów rąk i stóp. [...] WOMP w [...], po analizie narażenia zawodowego, zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz wyników aktualnie wykonanych badań i konsultacji medycznych, biorąc pod uwagę okres narażenia zawodowego, rodzaj wykonywanych czynności manualnych potwierdzili u strony obustronny zespół cieśni nadgarstka. Wymaga podkreślenia, że skoro organ stwierdza, czy choroba zawodowa została rozpoznana w czasie zatrudnienia pracownika w warunkach narażenia zawodowego lub po ustaniu narażenia, w ściśle określonym dla każdej z chorób przez ustawodawcę czasie, to nie ma podstaw do przyjęcia, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na częściowe wycofanie się dolegliwości po przeprowadzeniu zabiegów operacyjnych. Podjęcie leczenia i jego wpływ na ustanie dolegliwości nie ma z punktu widzenia przepisów kodeksu pracy i w/w rozporządzenia znaczenia dla możliwości wydania rozstrzygnięcia o rozpoznaniu choroby zawodowej. Istotne jest tu jedynie to czy chorobę taką w określonym przepisami czasookresie rozpoznano u pracownika i czy występuje opisany już wyżej związek przyczynowo – skutkowy. Fakt, iż określone symptomy choroby zawodowej ustąpiły nie przekreśla zaś tego, że takie zdarzenie (powstanie choroby zawodowej u określonego pracownika) miało miejsce. Pracownik jak i podmioty lecznicze nie mogą powstrzymywać się od leczenia, tylko po to, aby przynajmniej do chwili zakończenia postępowania trwały wynikające z choroby zawodowej dolegliwości. Innymi słowy, nie można oczekiwać od pracownika, aby nie podejmował się zaleconych mu zabiegów medycznych w celu podtrzymania stanu chorobowego do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego przez Organy Inspekcji Sanitarnej (wyroki WSA w Rzeszowie z 9 grudnia 2021 r. II SA/Rz 1393/21, z 10 grudnia 2024 r. II SA/Rz 1166/24 oraz z 10 stycznia 2024 r. II SA/Rz 1360/23). Z powyższych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym stanowi z kolei art. 120 p.p.s.a. Powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).