II SA/Rz 1360/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. K. oraz K. K. – reprezentowanej przez H. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] znak: [...] nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych i jednocześnie nakazał S., E. i A. C. wykonać szczegółowo wskazane w decyzji roboty budowlane przy budynku mieszkalnym, położonym na działce nr ewid. 898 w M. w celu doprowadzenia wybudowanego budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z przepisami, w terminie do dnia 31 grudnia 2016 r. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się Z. K. oraz K. K. – reprezentowana przez H. K. i zaskarżyli go do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wnioskiem z dnia 15 grudnia 2016 r., uzupełnionym pismami z dnia 23 i 31 stycznia 2017 r. skarżący zwrócili się o natychmiastowe wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. do czasu uzyskania prawomocnego orzeczenia Sądu. Podnieśli, że jest to uzasadnione faktem, iż decyzja jest "sprzeczna ze stanem faktycznym, licznej samowoli, rażąco narusza warunki techniczne, nie uwzględnia wszystkich elementów licznej samowoli i nie może pozostać w obrocie prawnym". Podali, że inwestorzy podjęli prace przy samowoli. Wydana tymczasem decyzja nie zawiera "nakazów doprowadzenia pozostałej części samowoli z rażącym naruszeniem warunków technicznych i przepisów Pr. budowlanego do stanu zgodnego z prawem." Wskazali, że budynek został posadowiony z naruszeniem "wszystkich odległości". Organ powinien wydać "od razu jedną decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty", zapewniając doprowadzenie całości wykonanych samowolnie robót do stanu zgodnego z prawem". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – zwanej dalej jako "P.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby nastąpić jedynie w wyjątkowym stanie faktycznym sprawy, z pewnością zaś jedynie w sytuacji, w której skarżący w precyzyjny sposób wykazaliby, jakie ryzyko płynie dla nich z wykonania w/w decyzji. Takich okoliczności skarżący nie wykazali a zatem ich wniosek nie podlega uwzględnieniu. Nie może ujść uwadze, że wniosek skarżących o udzielenie ochrony tymczasowej dotyczy decyzji mocą której organ nadzoru budowlanego nakazał S., E. i A. C. wykonanie szczegółowo wskazanych w decyzji robót budowlanych przy budynku mieszkalnym, położonym na działce nr ewid. 898 w M. w celu doprowadzenia tego budynku do stanu zgodnego z przepisami. W ocenie Sądu nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w żaden sposób nie wykazali na czym te następstwa miałyby polegać, nie uprawdopodobnili konkretnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Nałożony decyzją nakaz wykonanie określonych robót budowlanych był wynikiem konieczności doprowadzenia budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem. Argumenty podniesione jako uzasadnieniu wniosku odnoszą się tymczasem do kwestionowania zasadności i prawidłowości wydanej przez organ odwoławczy decyzji. Podkreślenia przy tym wymaga, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.