II SA/Rz 1326/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Marcin Kamiński AWSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2023 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 5 sierpnia 2022 r. nr SKO.4170.47.1628.2022 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie na rzecz strony skarżącej E. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym postanowieniem z 5 sierpnia 2022 r. nr SKO.4170.47.1628.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie (dalej: Organ II instancji, Organ odwoławczy, SKO, Kolegium) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Jak wynika z akt sprawy, spółka E. sp. z o.o. w W. (dalej: Strona skarżąca, Spółka) zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych wniosku w sprawie zmiany decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2015 r. nr [...], zmienionej decyzją Prezydenta Miasta [....] z [...] sierpnia 2018 r. nr [...], udzielającej zezwolenia E. sp. z o.o. z siedzibą w W., na zbieranie odpadów na terenie miasta [...] przy ul. [...] na działce o nr ewid. [...], obręb [...]. Prezydent Miasta [...] postanowieniem z [...] czerwca 2022 r. nr [...] odmówił przywrócenia ww. terminu. Od powyższego postanowienia Strona skarżąca złożyła zażalenie, w którym wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, opisanym na wstępie postanowieniem z 5 sierpnia 2022 r. nr SKO.4170.47.1628.2022, działając na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 134 w zw. z art. 141 § 2, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie zaskarżone postanowienie zostało doręczone E. Sp. z o.o. w dniu 22 marca 2022 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru postanowienia zalegające w aktach organu I instancji. Zatem w przedmiotowej sprawie termin do wniesienia przez Spółkę zażalenia na ww. postanowienie Prezydenta Miasta [...] upłynął w dniu 29 czerwca 2022 r. Wobec sporządzenia i złożenia (nadania) zażalenia w placówce pocztowej dopiero w dniu 30 czerwca 2022 r., w ocenie Organu odwoławczego nie [pic]ulega wątpliwości, że zażalenie zostało złożone już po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. Natomiast treść zażalenia nie zawiera prośby o przywrócenie terminu w myśl art. 58 k.p.a. Wobec powyższego, zdaniem SKO ustawowy termin przewidziany do wniesienia zażalenia został przekroczony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, E. sp. z o.o. w W. reprezentowana przez radcę prawnego G.G. zarzuciła naruszenie przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: – art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegające na sprzeczności istotnych ustaleń faktycznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, skutkujące przyjęciem, że Strona skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta [...], w sytuacji gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że termin ten został zachowany; – art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez niezastosowanie wynikających z tych przepisów zasady prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania do organów państwa, a tym samym urzeczywistniania zasady sprawiedliwości społecznej, poprzez niedołożenie należytej staranności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oceny materiału dowodowego. Wobec tak sformułowanych zarzutów Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ II instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wyjaśnił, że przesyłka zawierająca postanowienie Prezydenta Miast [...] została nadana przez Organ w dniu 20 czerwca 2022 r. i została doręczona w dniu 23 czerwca 2022 r., a potwierdzeniem tego jest pieczątka z datą wpływu oraz wydruk ze strony śledzenia przesyłek e-monitoring Poczty Polskiej. Wobec powyższego 7-dniowy termin na złożenie zażalenia upływał 30 czerwca 2022 r. a nie jak wskazał organ w dniu 29 czerwca 2022 r. Przedmiotowe zażalenie zostało wniesione w dniu 30 czerwca 2022 r., a dowodem na potwierdzenie powyższego faktu jest data pisma, ale także jak wskazał sam organ, pieczęć pocztowa na kopercie, w której przesłano zażalenie, znajdująca się w aktach sprawy. Pełnomocnik wskazał, że zaskarżone postanowienie Kolegium zostało wydane z naruszeniem prawa. Organ nie dopełnił prawem nałożonych obowiązków i w sposób błędny ocenił znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy, nie dokonując weryfikacji daty odbioru przez Stronę skarżącą postanowienia Prezydenta Miasta [...] z [...] czerwca 2022 r. Pełnomocnik podniósł, że gdyby organ w sposób prawidłowy i rzetelny zapoznał się z dokumentacją zalegającą w aktach sprawy lub sprawdził datę odbioru na stronie e-monitoring Poczty Polskiej nie dopuściłby się błędu w ustaleniach faktycznych, wskutek którego uznał, że Spółka uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia. Pełnomocnik podkreślił również, że w niniejszej sprawie wydanie postanowienia przez organ II instancji w sposób błędny powoduje pozbawienie strony możliwości działania i skutecznej ochrony swoich praw i słusznych interesów w postępowaniu zażaleniowym, ponieważ zażalenie w gruncie rzeczy nie zostało rozpoznane pod względem merytorycznym z uwagi na rzekome uchybienie terminu do jego wniesienia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023r., poz. 259 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach - sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Skarga okazała się zasadna. Kontrolowane przez Sąd postanowienie, stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia zostało wydane na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. Z brzmienia tych przepisów wynika, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Termin, w jakim należy złożyć zażalenie wynosi 7 dni, od dnia doręczenia postanowienia stronie, stosownie do art. 141 § 2 k.p.a. Natomiast Organ przed wydaniem postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia powinien w sposób niewątpliwy ustalić, z jakim dniem doszło do skutecznego doręczenia postanowienia, które strona chce zaskarżyć. Dopiero bowiem skuteczne doręczenie postanowienia powoduje, że zaczyna biec termin do wniesienia przysługującego środka zaskarżenia. Kolegium przyjęło, że postanowienie Organu I instancji z [...] czerwca 2022r. o odmowie przywrócenia terminu, zostało Skarżącej doręczone 22 czerwca 2022r., co ma potwierdzać zwrotne potwierdzenie odbioru. Jednak z dokumentu tego wynika, że przesyłkę zaadresowaną do E. sp. z o.o. odebrała V. sp. z o.o., poprzez upoważnioną osobę. Przesyłka zawierająca postanowienie Organu I instancji została więc odebrana przez inną spółkę niż skarżąca. Strona skarżąca wywodziła natomiast, powołując się na wydruk ze śledzenia przesyłki, że postanowienie Prezydenta odebrała dzień później – 23 czerwca 2022r. a co za tym idzie, że zażalenie nadane dnia 30 czerwca 2022r. zostało złożone z zachowaniem terminu. Pomiędzy zwrotnym potwierdzeniem odbioru a wydrukiem śledzenia przesyłki zachodzi sprzeczność co do daty jej odbioru. Co do zasady w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w przypadku rozbieżności pomiędzy datą widniejącą na zwrotnym poświadczeniu odbioru a datą na wydruku ze strony internetowej Poczty Polskiej "śledzenie przesyłek", rozstrzygająca jest data na zwrotnym poświadczeniu odbioru. Zwrotne poświadczenie odbioru, na którym strona własnoręcznym podpisem potwierdza datę odbioru przesyłki, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Takiego charakteru nie posiada natomiast wydruk "śledzenia przesyłek" z internetowej strony Poczty Polskiej (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 703/17, LEX nr 2373321). Jednak w niniejszej sprawie treść zwrotnego potwierdzenia odbioru budzi istotne wątpliwości, bowiem wynika z niego, że zaskarżone postanowienie zostało odebrane przez inną osobę prawną niż Skarżąca jako adresat, co prowadzi do wniosku o podważeniu domniemania prawdziwości tego dokumentu. W związku z tym wyłącznie na jego podstawie nie można stwierdzić, że postanowienie zostało Skarżącej skutecznie doręczone dnia 22 czerwca 2022r. Przedstawionego przez Skarżącą wydruku śledzenia przesyłki również nie można zignorować, bowiem wydruk dotyczy tego samego numeru przesyłki, jaki widnieje na ww. zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Jednak wydruk śledzenia przesyłki z uwagi na swój charakter nie może stanowić skutecznego przeciwdowodu dla zwrotnego potwierdzenia odbioru. Z tego powodu, realizując wymogi wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ winien uzyskać reklamację od operatora pocztowego aby rozstrzygnąć, w której dacie postanowienie Prezydenta Miasta [...] zostało doręczone Skarżącej. Sąd uznał więc, że w realiach niniejszej sprawy organ, w celu wyjaśnienia wątpliwości co do informacji zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...] czerwca 2022r. powinien wystąpić do Poczty Polskiej S.A. z wnioskiem o przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego, nakierowanego na usunięcie rozbieżności występujących pomiędzy informacjami zawartymi na zwrotnym potwierdzeniu odbioru i tymi znajdującymi się na przekazanym przez skarżącą wydruku strony internetowej "Śledzenie przesyłek – Tracking", a także o ustalenie prawidłowej daty doręczenia ww. postanowienia. Z tych przyczyn Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Na podstawie art. 200, art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) Sąd na rzecz Skarżącej od Organu zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, na które składa się wpis sądowy, koszty zastępstwa procesowego oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a.