II SA/Rz 1309/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Maria Mikolik /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 31 lipca 2025 r. nr SKO.4170.30.654.2025 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia - oddala skargę -

II SA/Rz 1309/25 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi B. J. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "Organ II instancji", "Organ odwoławczy", "SKO", "Kolegium") z 31 lipca 2025 r. nr SKO.4170.30.654.2025 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w następujący sposób. Wnioskiem z 28 lutego 2024 r. P. (dalej: "Inwestor") zwrócił się do Wójta Gminy [...] (dalej: "Organ I instancji", "Wójt") o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa obwodnicy N. (powiat [...]) w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]". Inwestycja polegała będzie na budowie nowego odcinka drogi wojewódzkiej [...] łączącego projektowane według odrębnego opracowania rondo na skrzyżowaniu dróg wojewódzkich [...] (ul. [...]) i [...] (ul. [...]) z ul. [...], stanowiącą istniejący ciąg drogi wojewódzkiej [...]. Inwestycja pozwoli ominąć centrum miejscowości N., co docelowo po powstaniu drogi ekspresowej [....] ułatwi przejazd tranzytu na linii N1. – D. (węzeł [....]) oraz zmniejszy ruch i zagrożenia bezpieczeństwa z nim związane w centrum N. Po rozpoznaniu złożonego wniosku, Wójt Gminy [...] decyzją z 31 marca 2025 r. nr IOŚ.6220.4.2024 określił warunki realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa obwodnicy N. (powiat [...]) w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]" polegającego na budowie nowego odcinka drogi wojewódzkiej [...] łączącego projektowane wg odrębnego opracowania rondo na skrzyżowaniu dróg wojewódzkich [...] (ul. [...]) i [...] (ul. [...]) z ul. [...] stanowiącą istniejący ciąg drogi wojewódzkiej [...] według wariantu 1 inwestycyjnego oraz stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (pkt I i II.1-29 decyzji); w pkt III nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności oraz stwierdził, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do przedmiotowej decyzji (pkt IV decyzji). W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i należy do przedsięwzięć wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 62 oraz pkt 67 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839; dalej: "rozporządzenie"). Po zasięgnięciu opinii w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (dalej: PPIS) w swojej opinii uznał za niezbędne zobowiązanie Inwestora do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i opracowania raportu o oddziaływaniu na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1-9 i 11-20 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm.; dalej: "ustawa środowiskowa", "u.i.o.ś."), ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływania przedsięwzięcia na ludzi oraz elementy przyrodnicze środowiska. Natomiast Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] (dalej: PGW WP) oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ) wyrazili opinie, że dla ww. przedsięwzięcia przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest wymagane pod pewnymi warunkami, a warunki te zostały uwzględnione w sentencji decyzji. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia analizowane były dwa warianty realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia: – wariant 1 inwestycyjny (W1) zakłada budowę odcinka drogi o długości ok. 940 m (plus projektowane pozostałe wloty ronda o całkowitej długości ok. 245 m) zakończonego na włączeniu do ul. [...] skrzyżowaniem typu rondo; w ramach wariantu 1 przewidziano przebudowę potoku [....] polegającą na przesunięciu koryta w kierunku północnym i poprowadzenie nowej drogi w miejscu dotychczasowego przebiegu potoku, – wariant 2 (W2) zakłada budowę odcinka drogi o długości ok. 1082 m (plus projektowany wlot skrzyżowania od centrum N. o całkowitej długości ok. 85 m) zakończonego na włączeniu do ul. [...] skrzyżowaniem trójwlotowym; w ramach wariantu 2 przewidziano przejście przez potok [....] poprzez budowę dwóch obiektów mostowych wraz z możliwie najmniejszą regulacją i przebudową potoku [....]. Organ I instancji wyjaśnił, że w ramach każdego z wariatów zaprojektowano niezbędną infrastrukturę techniczną związaną z drogą, tj.: kanalizację deszczową, oświetlenie uliczne, kanał technologiczny oraz przebudowę niezbędnych sieci niezwiązanych z drogą, tj.: kanalizację sanitarną, sieć gazową, sieć wodociągową, sieć teletechniczną oraz sieć elektroenergetyczną. W miejscu planowanej inwestycji w większości zlokalizowane są pola uprawne oraz sady, zieleń nieurządzona oraz tereny prywatnych posesji. W planowanym korytarzu drogi zlokalizowany jest potok [...]. Realizacja przedmiotowego zamierzenia w wariancie inwestycyjnym przewiduje przesunięcie koryta cieku [...], tak, aby możliwe było poprowadzenie przedsięwzięcia bez stosowania rozwiązań inżynierskich, tj. estakady czy mostu. Przesunięcie koryta cieku nie przyczyni się do zmiany krajobrazu, a wręcz przeciwnie pozwoli na zachowanie dotychczasowych walorów potoku [....]. Organ I instancji wyjaśnił, że w sprawie dokonano również analizy akustycznej, która wykazała, że realizacja zadania bez zabezpieczeń akustycznych, będzie powodować przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku w receptorze 10 wynoszące w porze dnia do 0,7 dB (A). Celem dotrzymania norm akustycznych, zaprojektowany zostały środek ograniczający oddziaływania akustyczne w postaci ekranu akustycznego co zostało uwzględnione w punkcie 22 sentencji decyzji. Z kolei analiza rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu na etapie eksploatacji drogi, nie wykazała przekroczeń standardów jakości środowiska w zakresie ochrony powietrza poza pasem drogowym. Wobec powyższego zachowane będą dopuszczalne stężenia zanieczyszczeń w powietrzu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. 2021 r., poz. 845). Natomiast prognozowane wartości stężeń zanieczyszczeń w wodach opadowych lub roztopowych, odprowadzanych z powierzchni drogi, uwzględniając przewidywane natężenie ruchu, będą spełniać wymogi rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1311). Odnosząc się do ochrony przyrody, Organ I instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja została oceniona pod względem oddziaływania na środowisko, w tym przyrodnicze i wszystkie rzeczywiście, jak i potencjalnie występujące gatunki roślin i zwierząt podlegające ochronie na obszarze planowanej inwestycji. Żaden z organów opiniujących nie wniósł w tym zakresie zastrzeżeń. Ponadto budowa przedmiotowego zadania będzie prowadzona pod nadzorem przyrodniczym, który w razie stwierdzenia zagrożeń względem przyrody ma prawo nakazać zastosowanie odpowiednich dodatkowych działań minimalizujących dla wykonawcy zadania. Wójt wyjaśnił także, że w związku z realizacją inwestycji zachodzi konieczność wycinki drzew i krzewów. W przypadku wariantu inwestycyjnego usunięciu podlegać będzie 360 szt. drzew oraz przewidziano usunięcie podszytu i podrostu o powierzchni 2.763 m2, przy czym planuje się wykonanie nasadzeń kompensacyjnych, zlokalizowanych w pasie drogowym projektowanej drogi. Organ I instancji wyjaśnił, że biorąc pod uwagę rodzaj, charakter i usytuowanie przedsięwzięcia oraz wskazane warunki jego realizacji, stwierdza się, iż nie będzie ono w sposób znaczący oddziaływać na środowisko przyrodnicze oraz na obszary wchodzące w skład sieci obszarów Natura 2000, stąd nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w tym na obszary Natura. Realizacja planowanej inwestycji nie wpłynie także w sposób istotny na funkcjonalność głównych korytarzy ekologicznych. Wójt uznał również, mając na uwadze rodzaj i skalę przedmiotowego przedsięwzięcia oraz jego lokalizację i zasięg oddziaływania, a także wymienione w decyzji technologie i działania minimalizujące wpływ tego zadania inwestycyjnego na środowisko, że zamierzenie nie spowoduje znacząco negatywnych oddziaływań na środowisko gruntowo-wodne. Jednocześnie, przedsięwzięcie nie będzie wpływać negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, wyznaczonych dla jednolitych części wód oraz dla obszarów chronionych. Organ I instancji podkreślił również, że na terenie realizacji przedsięwzięcia mogą wystąpić oddziaływania skumulowane. Organ I instancji wyjaśnił, że postanowieniem z 9 lutego 2023 r. odmówił wszczęcia postępowania dla przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...] od km ok. 15+945 do km ok. 16+200 polegająca na rozbudowie skrzyżowania dróg wojewódzkich nr [...] oraz [...] wraz z niezbędną rozbiórką, budową i przebudową infrastruktury technicznej, budowli i urządzeń budowlanych w m. N." w ramach zadania pn.: "Rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...] G.-N. –D. polegającą na budowie mostu w km 28+557 przez rz. [....] wraz z rozbudową dojazdów oraz rozbiórką, budową i przebudową infrastruktury technicznej, budowli i urządzeń budowlanych w m. N.". Ponadto decyzją z [...] grudnia 2023 r. Wójt ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...] G.-N. –D. polegającego na budowie mostu w km28+557przezrz. [....] wraz z rozbudową dojazdów oraz rozbiórką, budową i przebudową infrastruktury technicznej, budowli i urządzeń budowlanych w m. N.". Oddziaływania skumulowane mogą wystąpić wyłącznie na etapie realizacji przedsięwzięć, jednak będzie to możliwe jedynie w sytuacji gdy budowa ww. odcinków będzie odbywała się w tym samym czasie. Charakter odziaływań będzie miał jednak charakter krótkotrwały i przemijający z chwilą z zakończenia etapu budowy. Wobec powyższego, biorąc pod uwagę charakter i skalę, w ocenie Organu I instancji przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko oraz ochronę przyrody. Planowana inwestycja nie obciąży istniejącej infrastruktury technicznej. Wystąpi nieznaczna uciążliwość dla środowiska związana z fazą budowy przedsięwzięcia. Będzie ona jednak miała charakter krótkotrwały i ustanie po zakończeniu prac. Towarzysząca temu emisja hałasu również będzie miała charakter przejściowy, a w miejscu przekroczeń hałasu zostaną wykonane zabezpieczenia akustyczne (ekrany akustyczne). Bezpośrednie oddziaływanie będzie miało charakter miejscowy, krótkotrwały, odwracalny i nie wpłynie znacząco na pogorszenie stanu jakości środowiska. Ponadto inwestycja nie wiąże się z nadmiernym wykorzystywaniem zasobów naturalnych i występowaniem innych uciążliwości. Organ I instancji wskazał, że uwzględnił opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wód Polskich w [...] i stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] nie została przez niego uwzględniona, gdyż przy uwzględnieniu łącznie szczegółowych uwarunkowań z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej zaznaczyć należało, iż kwestie hałasu oraz życia i zdrowia ludzi zostały szczegółowo opisane w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia oraz aneksie do Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia, które to zawierają elementy raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz zostały szczegółowo wyjaśnione w pismach pełnomocnika Inwestora. Organ I instancji wskazał również, że inwestycja dotyczy budowy drogi publicznej, która nie wymaga stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji odniósł się również szczegółowo do zgłaszanych w trakcie postępowania uwag i zastrzeżeń stron. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli: B. J., D. J., T. G., J. S., K. D., A. R., K. R., J. N., L. R., K. K., Z. S., M. W., E. J., K. J., J. D., T. K., B. S., K. O., B. R., W. W., A. W., D. W., J. D., W. W., S. K., B. M. i D. C. W odwołaniu tym zarzucono, naruszenie prawa materialnego i procesowego, w tym m.in. pominięcie opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], który wskazał konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w sytuacji, gdy Organ powinien uwzględnić taką opinię przy stwierdzaniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Odwołujący wnieśli o przekazanie sprawy do rozpatrzenia innemu organowi, z uwagi na to, że Wójt Gminy [...] jako Organ wydający decyzję reprezentuje jednocześnie Gminę będącą beneficjentem planowanej inwestycji oraz ją współfinansuje, co rodzi wątpliwości co do jego bezstronności. Odwołujący zarzucili również, że zaskarżona decyzja została wydana bez należytego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy oraz z pominięciem udziału uprawnionych organów opiniujących i społeczeństwa, co miało wpływ na wynik sprawy. Odwołujący zarzucili niewłaściwe nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż Inwestor nie udowodnił, że zachodziły w sprawie przesłanki z art. 108 § 1 k.p.a., a samej decyzji zarzucili pominięcie wiążącej opinii PPiS w [...], niewłączenie do materiału dowodowego istotnych dokumentów i nieuwzględnienie ich w decyzji; ograniczenie realnego udziału społeczeństwa w procedurze wydawania decyzji środowiskowej oraz naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, sztuczne podzielenie przedsięwzięcia na etapy (tzw. salami slicing) i pominięcie oceny łącznych oddziaływań, fikcyjną analizę oddziaływań skumulowanych, zaniechanie powołania niezależnych ekspertów, zwłaszcza w zakresie prognozy ruchu oraz analizy akustycznej, a także brak rzeczywistej analizy wariantów przebiegu trasy. Wobec tak sformułowanych zarzutów, Odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ wyższego stopnia z uwagi na konflikt interesów, a ponadto wnieśli o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. Dodatkowo wnieśli o zobowiązanie Inwestora do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; zobowiązanie Organu I instancji do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; zapewnienia udziału społeczeństwa na każdym etapie postępowania; uzupełnienie materiału dowodowego o opinię niezależnych biegłych z zakresu akustyki i inżynierii ruchu; uwzględnienia rzeczywistych danych o natężeniu ruchu oraz ponownej analizy zgodności inwestycji z dokumentami planistycznymi i Strategią Rozwoju Gminy [...]. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie, opisaną na wstępie decyzją z 31 lipca 2025 r. nr SKO.4170.30.654.2025, działając na podstawie art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 59 ust. 1, art. 62a, art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 79 ust. 1, art. 84 ust. 1 i ust. 2 ustawy środowiskowej i § 3 ust. 1 pkt 62 oraz § 3 ust. 1 pkt 67 rozporządzenia, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy odwołując się do treści ww. przepisów stanowiących podstawę wydanej decyzji wyjaśnił, że Organ I instancji nie naruszył przepisów ustawy środowiskowej oraz przepisów k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na treść decyzji. SKO podało, że wniosek o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji został odrębnie rozpatrzony przez Kolegium i w tej sprawie zostało wydane postanowienie z [...] lipca 2025 r. nr [...] o odmowie wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z 31 marca 2025 r. Odnosząc się do żądania stron w zakresie wyłączenia Wójta Gminy [...] od rozpoznania niniejszej sprawy z tego powodu, że gmina jest beneficjentem planowanej inwestycji oraz partycypuje finansowo w jej przygotowaniu lub realizacji, Kolegium wyjaśniło, że w świetle obowiązujących przepisów prawa brak jest wyraźnej normy nakazującej wyłączenie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta od orzekania w sprawie, w której podmiotem inicjującym postępowanie (stroną tego postępowania) jest jego gmina lub podmiot od niej zależny, co znalazło odzwierciedlenie w zabiegach ustawodawcy dotyczących przepisu art. 75 ust. 1 pkt 1 i art. 64 ust. 1d ustawy środowiskowej. Oznacza to, że z mocy prawa dopuszczalne jest połączenie ról procesowych organu orzekającego sprawie z rolą strony uprawnioną do złożenia wniosku o jego wszczęcie (uczestniczenie na prawach strony). Gmina jest bowiem tworem o szczególnej pozycji ustrojowej. Z jednej strony jest nosicielem imperium (władztwa administracyjnego), zaś z drugiej podmiotem dominium (własności). Te dwie role co do zasady są rozdzielne, co nie oznacza, że nie mogą być wykonywane przez gminę jednocześnie. Zastosowania w niniejszej sprawie nie ma również przepis art. 24 § 1 pkt 1 oraz art. 25 § 1 k.p.a. dotyczący wyłączenia pracownika organu oraz samego organu od rozpoznania sprawy. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do wyłączenia Wójta Gminy [...] jako organu administracji, od załatwienia tej sprawy, gdyż sprawa nie dotyczy interesów majątkowych osoby wójta lub osób pozostających z nim w stosunkach wskazanych w art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ II instancji odnosząc się do meritum sprawy wskazał, że planowana inwestycja zakłada budowę nowego odcinka drogi o długości ponad 1 km, liczonym wraz z włączeniem obwodnicy do ul. [...] skrzyżowaniem typu rondo lub trójwlotowym (w zależności od wariantu). Przedsięwzięcie to jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 62 oraz § 3 ust. 1 pkt 67 rozporządzenia. SKO wyjaśniło, że postanowienie w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ wydaje po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej (art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej). Natomiast w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a (art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej). W niniejszej sprawie Wójt wydał decyzję środowiskową po zasięgnięciu opinii organów uzgadniających, tj. PPIS w [...], Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] oraz RDOŚ w [...], z których Wody Polskie w [...] i RDOŚ w [...] wyrazili opinie, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest wymagane (pod warunkiem spełnienia określonych w tych opiniach warunków), natomiast PPIS w [...] uznał za niezbędne zobowiązanie Inwestora do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i opracowania raportu dla planowanego przedsięwzięcia. Po rozważeniu ww. opinii, Wójt Gminy [...] uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co znalazło wyraz w zaskarżonej decyzji. Kolegium wyjaśniło, że rozstrzygając co do fakultatywnego, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, organ prowadzący sprawę nie jest związany opiniami organów współdziałających. Stanowisko wyspecjalizowanych organów współdziałających nie może zostać pominięte, jednak to organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji środowiskowej ocenia te opinie i w oparciu o nie stwierdza, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności - przyjmując wyrażone w opinii stanowisko bądź je negując. Zdaniem SKO, Organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawił uwzględniony zakres planowanego przedsięwzięcia, jego charakter, skalę oraz usytuowanie i stwierdził, że nie istnieje możliwość negatywnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko, nie zachodzi więc konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu. Organ ten podał także motywy, dla których uznał, że wbrew opinii PPIS w [...] (a zgodnie z opiniami Wód Polskich w [...] i RDOŚ w [...]), przeprowadzenie oceny oddziaływania dla planowanego przedsięwzięcia nie jest konieczne. PPIS w [...] stwierdził w swojej opinii, że eksploatacja przedsięwzięcia może spowodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w sąsiedztwie terenów prawnie chronionych akustycznie, a dodatkowo inne uciążliwości generowane przez to przedsięwzięcia, np. emisje zanieczyszczeń do powietrza mogą stać się powodem konfliktów społecznych. Organ I instancji wyjaśnił jednak, że kwestie hałasu oraz wpływu przedsięwzięcia na zdrowie i życie ludzi zostały szczegółowo opisane w KIP oraz aneksie do KIP, bowiem dokumenty te posiadają cechy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a ponadto zostały wyjaśnione szczegółowo w pismach pełnomocnika Inwestora. Materiały te zawierają analizę akustyczną sporządzoną w oparciu o obowiązujące normy oraz uznane metody obliczeniowe. Ponadto wskazać należy również, że KIP zawiera także analizę emisji zanieczyszczeń do powietrza w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Należy zatem stwierdzić, że KIP przedstawiony przez inwestora zawiera elementy w zakresie hałasu i emisji zanieczyszczeń do powietrza, które zostałyby przedstawione w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zatem dane dotyczące hałasu i zanieczyszczeń do powietrza również byłyby danymi prognozowanymi opartymi o określone metody prognozowania, tak jak zostało to określone dla niniejszej sprawy w KIP. W niniejszej sprawie Inwestor przedstawił w KIP dwa różniące się od siebie warianty planowanego przedsięwzięcia, z czego preferowanym (inwestorskim) wariantem był wariant 1. W przedmiotowej sprawie Inwestor, pomimo braku takiego obowiązku, dokonał w KIP wariantowania planowanego przedsięwzięcia oraz określił oddziaływanie każdego z tych wariantów na środowisko. Kolegium podkreśliło, że wbrew zarzutom odwołania, to Inwestor określa warianty przedsięwzięcia, zatem ani gmina, ani społeczeństwo czy strony postępowania nie mogą narzucić Inwestorowi określonego rozwiązania. Organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach może co najwyżej wybrać do realizacji inny wariant zaproponowany przez inwestora niż wariant inwestorski, ewentualnie, gdy są do tego podstawy odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla danego przedsięwzięcia. Warianty zaproponowane przez inwestora winny różnić się sposobem, w jaki oddziałują na środowisko, przy czym nie ma obowiązku, by warianty przedsięwzięcia liniowego przedstawiały różne trasy przebiegu tego przedsięwzięcia (a wręcz jest to niewskazane). W niniejszej sprawie warianty zaproponowane przez Inwestora różniły się sposobem rozwiązania kolizji pomiędzy trasą obwodnicy a korytem potoku [...] (przesunięcie koryta potoku w dwóch miejscach, bądź budowa dwóch mostów nad potokiem), co w ocenie SKO należy ocenić jako różne i realne do realizacji warianty. Odnosząc się do kwestii podzielenia przez Inwestora planowanego przedsięwzięcia na kilka etapów, tj. niedozwolonego tzw. salami slicing, Organ odwoławczy nie zgodził się co do tego, by podział ten miał znaczenie dla prawidłowej, kompleksowej i merytorycznej oceny odziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podział inwestycji liniowej, takiej jak budowa drogi, na kolejne etapy jest zazwyczaj uzasadniony względami organizacyjno-finansowymi i technicznymi. Kolegium podkreśliło, że dla przedsięwzięcia polegającego na zastąpieniu istniejącego mostu nowym mostem na rzece [....], Organ I instancji przeprowadził odrębne postępowanie zakończone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po dokonaniu w sprawie oceny (w oparciu o opinie organów opiniujących), czy zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Nie można zatem uznać, że wyłączając ww. przedsięwzięcie z ogólnego przedsięwzięcia budowy obwodnicy N. doszło do niedozwolonego dzielenia przedsięwzięcia w celu uniknięcia przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, skoro przeprowadzono postępowanie dotyczące tego, czy taką ocenę przeprowadzić dla budowy mostu oraz dla budowy nowego odcinka obwodnicy, a obydwa te zamierzenia zostały zakończone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które zawierały szereg warunków realizacji ww. przedsięwzięć. Z kolei drugie z ww. przedsięwzięć (budowa ronda w miejsce istniejącego skrzyżowania) nie podlegało procedowaniu z uwagi na to, że nie mieściło się w katalogu przedsięwzięć wskazanych w rozporządzeniu. W ocenie SKO nie można twierdzić, że w ten sposób (przez podzielenie inwestycji) Inwestor uniknął przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla całości przedsięwzięcia. Nawet bowiem gdyby obecnie procedowane przedsięwzięcie połączyć z przedsięwzięciem budowy skrzyżowania typu rondo, całość przedsięwzięcia wciąż byłaby kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 pkt 62 rozporządzenia, bowiem wciąż przedsięwzięcie takie spełniałoby warunek uznania za drogę o nawierzchni twardej, której długość przekracza 1 km (tak jak kwalifikowane jest obecnie niniejsze przedsięwzięcie budowy nowego odcinka drogi - obwodnicy). Zatem nawet, gdyby obecnie rozpatrywane przedsięwzięcie połączyć z przedsięwzięciem budowy ronda, to wciąż ocenie organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach podlegałaby kwestia przeprowadzenia lub nie przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Kwestia nieuprawnionego dzielenia przedsięwzięcia na mniejsze przedsięwzięcia wiąże się również z kwestią kumulowania się oddziaływań. Jakkolwiek dla przedsięwzięcia stanowiącego budowę ronda w miejscu istniejącego skrzyżowania nie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, to jednak Organ I instancji rozpatrywał oddziaływania skumulowane tej inwestycji z przedsięwzięciem budowy obwodnicy. Zdaniem SKO, należy podzielić ocenę Organu I instancji, że jeżeli chodzi o fazę eksploatacji przedsięwzięcia to przedsięwzięcia polegające na budowie nowego mostu w miejsce starego oraz budowie nowego skrzyżowania (ronda) w miejsce istniejącego skrzyżowania nie spowodują kumulowania się oddziaływań z planowaną inwestycją budowy nowej drogi (obwodnicy). Pierwsze dwa przedsięwzięcia zastąpią jedynie obiekty już istniejące most i skrzyżowanie, na których i obecnie normalnie odbywa się ruch drogowy. W szczególności ww. skrzyżowanie obsługuje cały ruch tranzytowy przez N. (odbywający się zarówno w stronę i z G., jak i w stronę i z J.). Słusznie zatem Organ I instancji wskazuje, że budowa ronda jedynie zagospodaruje już istniejący ruch, a zatem również już istniejące oddziaływania na środowisko (hałas, zanieczyszczenie powietrza), natomiast upłynnienie ruchu na nowocześniejszym skrzyżowaniu typu rondo może jedynie zmniejszyć wskazane oddziaływania. Kumulowanie oddziaływań nowej obwodnicy z dalej leżącym mostem na rzece [...] również nie nastąpi, z uwagi na to, że oddziaływania występujące w związku z realizacją tego zamierzenia dotyczą głównie ingerencji człowieka w przebieg cieku wodnego, w którego korycie zamierzenie to będzie realizowane oraz wycinki drzew (co wynika z warunków realizacji tego przedsięwzięcia zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia). Odnosząc się do zarzutu niezapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu, czym naruszył przepisy, SKO wskazało, że jest on nieuzasadniony, gdyż w niniejszej sprawie ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie została przeprowadzona. Niniejsza sprawa nie spełniała warunku obligatoryjnego przeprowadzenia postępowania z udziałem społeczeństwa, a stronami tego postępowania były konkretne osoby, którym przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę. Niezależnie od tego, strony aktywnie brały udział w niniejszym postępowaniu, bowiem składały pisma, a Organ I instancji wskazane w pismach kwestie wyjaśniał, ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ I instancji odniósł się do wszelkich wątpliwości zgłaszanych w postępowaniu przez strony. Kolegium wskazało, że największe zastrzeżenia strony zgłaszały co do prognozy ruchu wskazanego w KIP na rok 2028 i 2038, a także co do analizy akustycznej. Wyjaśnienia inwestora co do przyjętego natężenia ruchu zostały zawarte w aneksie do KIP sporządzonym na wniosek RDOŚ w [...]. Wynika z nich, że analizy i prognozy ruchu zostały wykonane na bazie modelu IKMR (Intermodalny Krajowy Model Ruchu), który jest wykorzystywany przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad. Całe opracowanie zostało wykonane zgodnie ze standardami GDDKiA, a model IMKR został poddany uszczegółowieniu w rejonie analizy i został skalibrowany do wyników pomiarów własnych z 2023 roku. Ponadto w ocenie SKO, brak jest podstaw do kwestionowania sporządzonej prognozy ruchu na planowanym odcinku obwodnicy N., gdyż dla ruchu tranzytowego samochodów ciężarowych ważny jest przede wszystkim czas, w jakim można pokonać dany odcinek (tachografy kierowców samochodów ciężarowych), a nie odległość. W ocenie Kolegium, brak jest również podstaw do kwestionowania wyników obliczeń poziomu hałasu w oparciu o tak przeprowadzoną w sprawie analizę. Dodatkowo, wbrew twierdzeniom Odwołujących, dopuszczalne poziomu hałasu zostały określone w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 112) i wynoszą dla dróg w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - 61 dB w przedziale czasu równym 16 godzinom oraz 56 dB w przedziale czasu równym 8 godzinom. Normy te przyjęto w KIP dla porównania z uzyskanymi obliczeniami poziomu hałasu. Jak wykazały obliczenia, po zastosowaniu ekranu akustycznego, wskazane wyżej normy nie zostaną przekroczone. W ocenie Kolegium, Odwołujące strony nie przedstawiły również dowodów, które mogłyby podważyć ustalenia dokonane w KIP. Karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem prywatnym, ale przysługuje jej szczególna wartość dowodowa, wynikająca z kompleksowego charakteru analizy planowanego przedsięwzięcia. Podważenie ustaleń wynikających z karty informacyjnej mogłoby jedynie nastąpić, co do zasady, przez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia lub z powodu wykazania wewnętrznej sprzeczności, względnie niepełności i co za tym idzie nieprzydatności dowodowej tego dokumentu. Ustalenia KIP i aneksu do KIP nie zostały zakwestionowane również przez organy współdziałające przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Zarówno RDOŚ w [...], jak i Wody Polskie w [...] domagały się uszczegółowienia KIP, czego Inwestor dokonał w aneksie do KIP. W wyniku tego, ww. organy opiniujące stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast PPIS w [...] uznając za konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko stwierdził jedynie, że planowana inwestycja w trakcie eksploatacji może spowodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w sąsiedztwie terenów prawnie chronionych akustycznie (co nie wynika z analizy KIP, bowiem z dokumentu tego wynika, że normy hałasu nie zostaną przekroczone po zastosowaniu ekranu akustycznego), a głównym argumentem był fakt, że hałas i emisje zanieczyszczeń do powietrza mogą stać się powodem konfliktów społecznych. W zasadzie zatem należy uznać, że także PPIS w [...] nie zakwestionował przedstawionej przez Inwestora karty, a opinia została oparta o argumenty odnoszące się do kwestii pozanormatywnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, B. J. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy temu Organowi do ponownego rozpoznania. Skarżący wniósł także o zasądzenie od Organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący podał, że jest właścicielem nieruchomości położonych w N., znajdujących się w bezpośrednim zasięgu planowanej inwestycji drogowej polegającej na budowie obwodnicy N. w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]. Podał, że SKO nie odniosło się merytorycznie do wielu podniesionych kwestii i nie uwzględniło materiału dowodowego, na który powoływali się Odwołujący. W efekcie, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego i przepisów prawa ochrony środowiska, co uzasadnia jej uchylenie. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja narusza m.in.: 1. art. 63 ust. 1 oraz art. 66 ust. 1 pkt 4 i 6 ustawy środowiskowej - poprzez zaniechanie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko mimo istnienia opinii PPIS w [...] nakazującej sporządzenie raportu OOŚ; 2. art. 35 § 1 pkt 4 k.p.a. - obowiązek uzasadnienia rozstrzygnięcia sprzecznego z opinią PPIS w [...] nakazującej sporządzenie raportu OOŚ; 3. art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, nieuwzględnienie dowodów zgłoszonych przez stronę a także oparcie rozstrzygnięcia na jednostronnym materiale dowodowym przedstawionym przez inwestora; 4. art. 33 ust. 1 ustawy środowiskowej oraz art. 10 k.p.a. - poprzez ograniczenie rzeczywistego udziału społeczeństwa w postępowaniu, nieudzielenie odpowiedzi na zarzuty, brak możliwości przygotowania kontrraportu; 5. art. 24 § 1 k.p.a. - poprzez brak wyłączenia Organu I instancji (Wójta) z uwagi na istniejący konflikt interesów: gmina jako beneficjent inwestycji; 6. art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy środowiskowej - poprzez brak analizy skumulowanych oddziaływań inwestycji (obwodnicy, mostu, ronda), co miało na celu obejście pełnej procedury OOŚ (tzw. salami slicing); 7. art. 66 ust. 1 pkt 6, 8 i 9 ustawy środowiskowej - poprzez nierzetelną analizę hałasu, zaniżone prognozy natężenia ruchu, brak analizy odbić akustycznych i pominięcie istniejącej zabudowy; 8. art. 5 Konstytucji RP oraz art. 3 ustawy środowiskowej - poprzez naruszenie zasady zrównoważonego rozwoju i dobra wspólnego, faworyzowanie interesu Inwestora kosztem ochrony zdrowia i życia mieszkańców. W ocenie Skarżącego również nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji przez Wójta było niewłaściwe i nieuzasadnione, gdyż planowana obwodnica jest inwestycją o charakterze planistycznym, a nie nagłym przedsięwzięciem ratującym zdrowie lub mienie. W uzasadnieniu skargi Skarżący podtrzymał zarzuty odwołania dotyczące braku udziału społeczeństwa w postępowaniu oraz dokonaniu przez Inwestora oraz Organ I instancji tzw. "Salami slicing", przytaczając obszerne uzasadnienie podniesionych zarzutów. W ocenie Skarżącego, Organ wydający decyzję dopuścił się istotnych uchybień proceduralnych i merytorycznych, m.in. nie zapewnił kompleksowej oceny całego zamierzenia drogowego, przez co nie ocenił w pełni rzeczywistego wpływu inwestycji na środowisko. Takie postępowanie jest sprzeczne z prawem krajowym i unijnym, a więc spełnia przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy. Tylko integralna, przejrzysta OOŚ - obejmująca rondo, most i obwodnicę łącznie – zapewni realizację celu ustawy środowiskowej i dyrektywy EIA, którym jest skuteczna ochrona środowiska przed znaczącymi skutkami planowanych inwestycji. Podsumowując, Skarżący stwierdził, że SKO przyjęło linię obrony Organu I instancji, nie uwzględniając żadnego z poważnych zarzutów odwołania. SKO nie uzupełniło postępowania dowodowego, nie skorygowało oczywistych uchybień proceduralnych, ani nie podeszło krytycznie do ocen Inwestora. W efekcie utrzymano w mocy decyzję obarczoną licznymi wadami. W ocenie Skarżącego doszło do naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego (m.in. art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej - niewłaściwa ocena konieczności przeprowadzenia OOŚ; art. 82-84 ustawy - błędne określenie warunków bez raportu; art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej - ograniczenie kręgu stron; art. 362 p.o.ś. - błędne podejście do norm hałasu) jak i przepisów postępowania administracyjnego (m.in. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77, art. 80 k.p.a. - naruszenie zasad: praworządności, zaufania, informowania stron, czynnego udziału, dokładnego wyjaśnienia sprawy i oceny dowodów). W ocenie Skarżącego uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowo przeprowadzone postępowanie powinno doprowadzić bądź do nałożenia rygorystycznych warunków ochronnych, bądź wręcz do sporządzenia pełnego raportu OOŚ przed podjęciem decyzji co do realizacji przedsięwzięcia. W świetle powyższego, zaskarżona decyzja SKO nie odpowiada prawu i winna zostać uchylona. Uchylenie decyzji organu odwoławczego otworzy drogę do ponownego, rzetelnego rozpoznania sprawy - z uwzględnieniem wszystkich zarzutów i dowodów przedstawionych przez strony, a przede wszystkim z należytą ochroną prawa mieszkańców do życia w czystym i bezpiecznym środowisku. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja wraz z decyzją organu I instancji w pełni odpowiadają prawu. Organy dochowały wszelkich wymogów, wnikających z przepisów regulujących sposób prowadzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Wydane w sprawie decyzje zgodne są z przepisami prawa materialnego, określającymi podstawy rozstrzygania tego rodzaju spraw. Na wstępie należy wskazać, że Skarżący w sposób niezasadny zarzucał Organom naruszenie art. 24 § 1 k.p.a. – poprzez brak wyłączenia Wójta od rozpoznania sprawy. W tym zakresie Sąd w całości podziela stanowisko Kolegium, które w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób obszerny odniosło się do tego zarzutu. Wskazany w skardze art. 24 § 1 k.p.a. dotyczy wyłączenia pracownika organu. W postępowaniu nie ujawniono żadnych okoliczności, świadczących o wystąpieniu podstaw do wyłączenia pracownika, wskazanych w tym przepisie. Odnośnie wyłączenia Organu, art. 25 k.p.a. wskazuje przesłanki, dające podstawę do takiego wyłączenia. Skarżący upatrywał podstaw do wyłączenia organu w tym, że gmina jest beneficjentem inwestycji i partycypuje finansowo w jej przygotowaniu i realizacji. Tego rodzaju okoliczności nie mogą stanowić podstawy do wyłączenia organu od rozpoznania sprawy, gdyż nie mieszczą się w ramach przesłanek, wskazanych w art. 25 § 1 k.p.a. Zasadnie SKO wskazało, że z mocy prawa dopuszczalne jest połączenie ról procesowych organu orzekającego w sprawie z rolą wnioskodawcy (inwestora). Z dniem 24 września 2019r. z ustawy środowiskowej wykreślony został bowiem przepis art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. l. Obecnie w przypadku takiego połącznia ról procesowych ustawodawca przewidział mechanizm, zawarty w art. 64 ust. 1d u.i.o.ś., zgodnie z którym, regionalny dyrektor ochrony środowiska zajmuje stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie formie niewiążącej opinii, lecz wiążącego uzgodnienia. W tej sprawie jednak nie doszło do połączenia roli organu i inwestora. Wnioskodawcą w niniejszej sprawie jest bowiem P. Niezasadnie Skarżący zarzucał naruszenie przepisów postępowania, w tym zasady czynnego udziału w postępowaniu oraz naruszenie art. 33 ust. 1 u.i.o.ś., poprzez ograniczenie udziału społeczeństwa w postępowaniu, nieudzielenie odpowiedzi na zarzuty i brak możliwości przygotowania kontrraportu. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że zgodnie z art. 30 u.i.o.ś., organ właściwy do wydania decyzji lub opracowania projektów dokumentów, w przypadku których przepisy niniejszej ustawy lub innych ustaw wymagają zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa, zapewniają możliwość udziału społeczeństwa odpowiednio przed wydaniem tych decyzji lub ich zmiana oraz przed przyjęciem tych dokumentów lub ich zmianą. Natomiast przepis art. 33 u.i.o.ś. stanowi, że przed wydaniem decyzji i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa, organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje w nim wymienione. Zgodnie natomiast z art. 79 ust. 1 powołanej ustawy przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Należy zatem nawiązać do art. 59 ust. 1 u.i.o.ś. zgodnie z którym przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagane jest obligatoryjnie w odniesieniu do planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a odnośnie planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 przez właściwy organ poprzez wydanie postanowienia. Zatem w postępowaniach, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko ma charakter fakultatywny społeczeństwo będzie miało zagwarantowany udział dopiero od momentu wydania postanowienia ustalającego konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania. Dopiero zatem od tego momentu aktualizują się obowiązki informacyjne organu określone w art. 33 ust. 1 u.i.o.ś. (zob. wyrok NSA z 9.09.2025 r., III OSK 931/22, LEX nr 3916741). W niniejszej sprawie postępowanie dotyczyło przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dla którego nie stwierdzono obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania w oparciu o art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. W związku z powyższym na organie nie spoczywały obowiązki informacyjne, wskazane w art. 33 ust. 1 u.i.o.ś. Nie można również organom postawić zarzutu, dotyczącego naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. Organ I instancji na początkowym etapie postępowania ustalił krąg stron a następnie publikował, stosownie do art. 49 k.p.a. obwieszczenia o wszystkich istotnych etapach postępowania: w tym o jego wszczęciu, o skierowanych do Inwestora wezwaniach do uzupełniania KIP, o uzupełnieniu KIP przez Inwestora, o wydaniu opinii przez PPIS, RDOŚ i PGW WP, o nowych terminach załatwienia sprawy, o zakończeniu postępowania dowodowego, o wydaniu decyzji środowiskowej i decyzji organu II instancji. Organ I instancji ustosunkował się również do uwag, składanych przez strony w toku postępowania. Organ ustosunkował się do pisma stron z 22 maja 2024r., co uczynił w odpowiedzi udzielonej 27 czerwca 2024r. Organ wraz z otrzymaniem uwag stron postępowania, (zawartych w ww. piśmie, jak również w piśmie z 26 listopada 2024r.), kierował do Inwestora wezwanie do ustosunkowania się do uwag. W decyzji środowiskowej Wójt w sposób gruntowny (na str. 8-19) ustosunkował się do wszystkich zarzutów, zgłaszanych w toku postępowania, w tym dotyczących pominięcia stanowiska Rady Gminy [...] z [...] września 2021r., braku konsultacji społecznych, wariantowania przedsięwzięcia, badania natężenia ruchu pojazdów, kolizji z potokiem [...], inwentaryzacji przyrodniczej, emisji zanieczyszczeń do powietrza, podzielenia inwestycji na 3 etapy. Przedstawione w tym zakresie wyjaśnienia Organu I instancji Sąd akceptuje, jako znajdujące odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym i przedstawionych w uzasadnieniu decyzji środowiskowej przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu organ wywiązał się z obowiązku przekonywania stron, wynikającego z art. 11 k.p.a. a uzasadnienie decyzji środowiskowej spełnia wymogi, wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Decyzja środowiskowa spełnia również szczegółowe wymogi co do uzasadnienia, wynikające z art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że rozstrzygniecie w sprawie potrzeby oceny oddziaływana na środowisko ma charakter uznaniowy, z granicami uznania w postaci uwzględnienia kryteriów wskazanych w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., oraz uzyskania opinii właściwych organów. Jak wskazał NSA w wyroku z 11 stycznia 2023 r. III OSK 6469/21, określony w art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. wymóg zawarcia w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, informacji o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. wskazuje, że ustawodawca zobowiązał organ do szczegółowego wykazania, jakimi przesłankami kierował się odstępując od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W związku z tym brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji powodów odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w kontekście kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., czy też wyjaśnienie ich w sposób ogólnikowy nie tylko narusza art. 107 ust. 3 k.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś., ale nie pozwala na weryfikację prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. Trzeba zaś podkreślić, że decyzja organu stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ma charakter uznaniowy. W związku z tym uzasadnienie decyzji ma szczególne znaczenie, gdyż pozwala na ocenę czy rozstrzygnięcie organu nie miało cech dowolności. Organ prowadzący postępowanie, w wyniku którego ma być wydana decyzja uznaniowa, a tym samym także organ odwoławczy, ma zatem nie tylko obowiązek wypełnić określony w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania (lub uzupełnienia) i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokonania jego oceny w oparciu o art. 80 k.p.a., ale także zawrzeć istotne dla sprawy ustalenia i wnioski w motywach podjętego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu Organ I instancji wywiązał się z wymogów, dotyczących uzasadnienia decyzji środowiskowej, wynikającej z art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. Na kartach stron od 19 do 28 Organ I instancji przedstawił szczegółowe ustalenia, odpowiadające kryteriom z art. 63 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 u.i.o.ś. które doprowadziły do wniosku, że ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest wymagana. Organ powyższych ustaleń dokonał nie tylko na podstawie KIP, lecz przede wszystkim w oparciu o opinię RDOŚ i PGW WP. Warunki, dotyczące realizacji przedsięwzięcia, które zostały sformułowane przez organy współdziałające, zostały wprost uwzględnione przez Organ I instancji, który w sentencji decyzji zamieścił istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji, eksploatacji, użytkowania przedsięwzięcia, zgodnie z treścią uzyskanych opinii, stosownie do art. 84 ust. 1a u.i.o.ś. Tym samym organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. W ocenie Sądu do naruszenia zasad prowadzenia postępowania nie doszło również na etapie postępowania odwoławczego. Organ II instancji, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, wyrażoną w art. 15 k.p.a. rozpoznał odwołanie, wniesione przez strony postępowania. Organ II instancji w pierwszej kolejności przeprowadził postępowanie w celu wyjaśnienia, czy wszystkim osobom podpisanym pod odwołaniem przysługuje przymiot strony postępowania. Po zweryfikowaniu legitymacji stron SKO wydało dwa postanowienia stwierdzające niedopuszczalność odwołań, złożonych przez A. H. i D. S. (postanowienia z [...] lipca 2025r.). W stosunku do osób, którym przysługiwał przymiot stron postępowania, SKO rozpoznało merytorycznie odwołanie, przy czym w zaskarżonej decyzji obszernie odniosło się do wszystkich zarzutów w nim podniesionych. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. odpowiada prawu. Kolegium w uzasadnieniu decyzji przedstawiło wyczerpujące wyjaśnienie dla utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, odnosząc się przy tym do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Sąd jako niezasadny ocenił zarzut naruszenia art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, które wedle Skarżącego miało polegać na nie przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko mimo istnienia opinii PPIS w [...] nakazującej sporządzenie raportu OOŚ. Zgodnie z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie kryteria, szczegółowo wymienione w tym przepisie. Przy czym, zgodnie z art. 64 ust. 1 u.i.o.ś. postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, wydaje się po zasięgnięciu opinii: 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; 2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3a, 10-19 i 21-29, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b; 3) organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy; 4) organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. W sprawie nie zachodziły okoliczności, opisane w ust. 1a-1d, które wymagałyby wydania od organów współdziałających uzgodnienia (które ma charakter wiążący). Należy tu wyjaśnić, że opinia wydana przez organy wskazane w art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej nie ma charakteru wiążącego. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wprawdzie opinia, o której mowa w art. 64 ust. 1 u.i.o.ś. jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji publicznej i nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego postanowienie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to jednak z woli ustawodawcy stanowi obligatoryjny element procedury zmierzającej do stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i stanowisko wskazanych w tym przepisie wyspecjalizowanych organów współdziałających nie może zostać pominięte. Ustawodawca obligując organ rozpoznający sprawę do zasięgnięcia opinii innych, wyspecjalizowanych w danej dziedzinie organów i instytucji, zakłada, że z racji posiadania odpowiedniej wiedzy i doświadczenia, wspomogą one w sposób istotny proces decyzyjny. Nie można zatem pominąć czy zakwestionować opinii wyspecjalizowanych jednostek tylko dlatego, że te stanowiska nie są dla organu wiążące. Organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji środowiskowej ocenia te opinie i w oparciu o nie stwierdza, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności - przyjmując wyrażone w opinii stanowisko bądź je negując. Zajmując stanowisko odmienne od zaprezentowanego w opinii, organ powinien jednoznacznie, przekonująco i wyczerpująco to stanowisko uargumentować (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 698/19; wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 375/20). W sytuacji wyrażenia sprzecznych opinii przez oba organy współdziałające, organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej może przychylić się do stanowiska jednego z tych organów. Powinien jednak w uzasadnieniu wydanej decyzji wyczerpująco uzasadnić wybór zajętego ostatecznie stanowiska. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że w tej sprawie organy współdziałające zajęły odmienne stanowiska co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. PPIS uznał, że zachodzi konieczność przeprowadzenia takiej oceny (opinia sanitarna z 10 maja 2024r.). Z kolei RDOŚ (w opinii z 14 października 2024r.) i PGW WP (w opinii z 8 października 2024r.) stwierdzili, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia procedury ocenowej pod określonymi warunkami realizacji przedsięwzięcia. Organ I instancji przychylił się do drugiego stanowiska, przy czym zdaniem Sądu w sposób wyczerpujący uzasadnił ten wybór. Należy tutaj zwrócić uwagę, że uzasadnienie opinii PPIS o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest dość lakoniczne w porównaniu z treścią opinii dwóch pozostałych organów współdziałających. PPIS uzasadnił konieczność przeprowadzenia procedury ocenowej tym, że planowana inwestycja może spowodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w sąsiedztwie terenów chronionych akustycznie (chodzi tu o zabudowę mieszkaniową zlokalizowaną w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji). Uciążliwości generowane przez przedsięwzięcie – tj. hałas i emisja zanieczyszczeń – mogą powodować konflikty społeczne. W związku z tym na podstawie KIP PPIS stwierdził, że nie można wykluczyć negatywnego wpływu na życie i zdrowie mieszkańców w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia. Stanowisko to nie zostało poparte szerszą argumentacją. Tymczasem zarówno RDOŚ, jak i PGW WP, przed wydaniem swoich opinii wzywali Inwestora do uzupełnienia KIP w efekcie czego Inwestor przedłożył aneks do KIP, precyzujący kwestie oddziaływania przedsięwzięcia na środowiska, w tym jeżeli chodzi o hałas i emisję zanieczyszczeń od powietrza. Zarówno RDOŚ, jak i PGW WP stwierdzili w oparciu o uzupełnioną Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia, że przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest konieczne pod warunkami, przetransponowanymi wprost do sentencji decyzji środowiskowej. Organ I instancji uzasadniając, dlaczego kierował się opinią RDOŚ oraz PGW WP a nie opinią PPIS wskazał, że kwestie hałasu oraz życia i zdrowia ludzi, na które zwracał uwagę organ sanitarny, zostały szczegółowo opisane w KIP, Aneksie do KIP oraz szczegółowo wyjaśnione w pismach Inwestora. Należy podzielić w tym zakresie stanowisko Organu I instancji, że zagadnienia dotyczące oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko były przedmiotem szczegółowej analizy na etapie poprzedzającym wydanie opinii przez RDOŚ oraz PGW WP. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wzywał Inwestora do uzupełnienia KIP w zakresie dotyczącym: - wycinki drzew i nasadzeń kompensacyjnych; - konstrukcji mostu nad potokiem oraz prac związanych z przełożeniem potoku [...], - badania natężenia ruchu pojazdów na planowanej obwodnicy; - przyjęcia róży wiatrów dla planowanego przedsięwzięcia. Szczegółowe pytania, odnoszące się do tych zagadnień zostały przedstawione w piśmie z 3.06.2024r. Z kolei PGW WP wezwało inwestora do uszczegółowienia informacji dotyczących prac prowadzonych w korycie potoku, w tym do uszczegółowienia sposobu postępowania z wodami gruntowymi podczas prowadzenia robót, dokonania oceny wpływu planowanych prac na jakość wód potoku [...], wskazania indywidualnych ujęć wód podziemnych, terenów osuwiskowych i sposobu utrzymania terenów zielonych (pismo z 7.06.2024r.). W efekcie tych wezwań Inwestor przedstawił Aneks do KIP wraz z załącznikami z września 2024r., w którym odniósł się szczegółowo do wszystkich pytań, postawionych przez organy współdziałające. Mając na względzie zakres postępowania wyjaśniającego, jaki poprzedzał wydanie opinii przez RDOŚ i PGW WP należy stwierdzić, że Organ I instancji wspólnie z ww. organami opiniującymi gruntownie wyjaśnili rodzaj, charakter i skalę przedsięwzięcia o końcowa ocena o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko znajduje pełne odzwierciedlenie w materiale dowodowym, zgromadzonym w sposób wyczerpujący. Postępowanie, które poprzedzało wydanie opinii było nakierowane na wyjaśnienie wątpliwych kwestii (t.j. hałas, emisja zanieczyszczeń do powietrza, oddziaływanie na zasoby przyrodnicze, w tym faunę i florę, zachowanie potoku [...]), które miały rzutować na końcową decyzję co do przeprowadzenia procedury ocenowej. W wyniku tego postępowania, Inwestor uzupełnił KIP o zagadnienia, które budziły wątpliwości w tej sprawie, w szczególności chodziło tu o sposób przeniesienia koryta potoku [...] w wariancie inwestycyjnym, prognozę ruchu w aspekcie emisji hałasu przez planowane przedsięwzięcie, emisję zanieczyszczeń. Inwestor przedstawił w załącznikach szczegółowe analizy, które odnosiły się do tych kwestii. W związku z powyższym w ocenie Sądu Organ I instancji miał pełne podstawy do tego, aby decydując o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oprzeć się na opiniach wydanych przez RDOŚ oraz PGW WP, które zostały podjęte w oparciu o wyczerpujące wyjaśnienia Inwestora. Należy tutaj jeszcze raz podkreślić, że sam fakt nie uwzględnienia opinii PPIS nie może świadczyć o wadliwości przeprowadzonego postępowania a w konsekwencji i wadliwości wydanej decyzji. Opinia PPIS miała charakter niewiążący i była sprzeczna z dwoma pozostałymi opiniami, które, zwłaszcza w przypadku opinii RDOŚ zostały wyczerpująco uzasadnione i były poprzedzone wezwaniami Inwestora do uzupełnienia dokumentacji i przedstawienia dodatkowych wyjaśnień i analiz. W tej sytuacji Organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej był uprawniony do tego, aby przychylić się do stanowiska o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, które zostało w sposób wyczerpujący uzasadnione i poprzedzone wyczerpującym postępowaniem wyjaśniającym. Sąd nie podzielił również zarzutów, dotyczących nieuprawnionego podzielenia przedsięwzięcia (tzw. salami slicing) w celu obejścia pełnej procedury ocenowej i braku analizy skumulowanego oddziaływania dla planowanego przedsięwzięcia. Jak wynika z ustaleń Organów, oprócz planowanego przedsięwzięcia, które polega na budowie nowego odcinka drogi wojewódzkiej łączącego projektowane wg odrębnego opracowania rondo na skrzyżowaniu dróg wojewódzkich z ul. [...], również stanowiącą istniejący ciąg drogi wojewódzkiej, w realizacji są jeszcze dwa przedsięwzięcia. Odnośnie budowy ronda w miejscu istniejącego skrzyżowania Wójt Gminy [...] wydał w dniu [...] lutego 2023 roku postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dla przedsięwzięcia, gdyż łączna długość dróg objętych tą inwestycją wynosi 633 m a zatem nie przekracza 1 km, toteż nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei dla przedsięwzięcia polegającego na budowie mostu Wójt Gminy [...] wydał w dniu [...] grudnia 2023 roku decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia (znak: [...]). Przedsięwzięcie to zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jako przedsięwzięcie wymienione w § 3 ust. 1 pkt 62 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku. Zasadniczy zakres ww. przedsięwzięcia stanowiła rozbiórka istniejącego obiektu mostowego oraz realizacja w jego miejsce nowego mostu. Kolegium przyjęło, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z niedozwolonym dzieleniem przedsięwzięcia, ponieważ podział inwestycji liniowej na kolejne etapy zazwyczaj uzasadniony jest względami organizacyjno – finansowymi i technicznymi. Przede wszystkim Kolegium podkreśliło, że nie stanowi obejścia zakazu salami slicing takie etapowanie przedsięwzięcia, które nie skutkuje pominięciem procedury oceny oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do tych argumentów należy wskazać, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś., przez "przedsięwzięcie" należy rozumieć "zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty". Z powyższej definicji, odczytywanej w kontekście dalszych przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (zwłaszcza art. 59 i nast.) wynika, że zamiarem ustawodawcy był wyeliminowanie możliwości dzielenia przez inwestorów zamierzonych przedsięwzięć inwestycyjnych na mniejsze części (elementy, etapy) i objęcie jedną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach (oraz przeprowadzaną ewentualnie w jej ramach OOŚ) danego przedsięwzięcia jako całości (całego zamierzenia), wszystkich jego elementów. Inna wykładnia prowadziłaby do zakazanego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zjawiska tzw. salami slicing (por. np. wyroki ETS w sprawach o sygn.: C-142/07, C-205/08, C-275/09 i C-227/01). Temat salami slicing był wielokrotnie poruszany w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z 29 stycznia 2015 r. II OSK 1605/13, (LEX nr 1769926) NSA wyjaśnił, że salami slicing oznacza: "dzielenie przedsięwzięcia wymagającego oceny środowiskowej na kilka mniejszych zamierzeń, które ze względu na swoje jednostkowe parametry takiej oceny nie wymagają i są realizowane jednocześnie lub etapowo w ramach formalnie odrębnych procesów inwestycyjnych jedynie w tym celu, by uniknąć przeprowadzania oceny całego podzielonego tak przedsięwzięcia". Nie stanowi więc salami slicing dzielenie przedsięwzięcia, które nie będzie skutkowało pominięciem oceny oddziaływania na środowisko, np. wydanie kilku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla de facto jednego przedsięwzięcia, poprzedzonych oceną oddziaływania na środowisko. Ponadto nie będzie stanowiło niedozwolonego podziału przedsięwzięcia uzyskanie dla de facto jednego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedzonej oceną oddziaływania na środowisko i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdzie ocena nie była wykonana, gdyż organy uznały, że nie jest ona dla danej inwestycji wymagana. Nie stanowi obejścia zakazu salami slicing dzielenie przedsięwzięcia, które nie będzie skutkowało pominięciem oceny oddziaływania na środowisko, np. wydanie kilku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla faktycznie jednego przedsięwzięcia, poprzedzonych oceną oddziaływania na środowisko (por. T. Filipowicz, A. Plucińska-Filipowicz. M. Wierzbowski (red.), ibidem). Należy również zauważyć, że w sytuacjach, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to jest to poprzedzone odpowiednią oceną właściwego organu popartą opiniami. Tym samym brak jest podstaw, aby uznać zarzut sztucznego podziału przedsięwzięcia w celu uniknięcia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 22.12.2022 r., II SA/Po 437/22, LEX nr 3480194). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do obejścia zakazu salami slicing, ponieważ etapowanie przedsięwzięcia liniowego nie skutkowało pominięciem oceny oddziaływania na środowisko. Jak już powyżej wskazano, zarówno przedsięwzięcie, dotyczące budowy ronda (w miejscu istniejącego skrzyżowania), jak i budowy mostu (w miejscu już istniejącego) było przedmiotem rozstrzygnięć Organu (wskazanej powyżej decyzji i postanowienia). Co nie mniej istotne, podzielenie przedsięwzięcia na kolejne jego etapy (co w przypadku inwestycji drogowych jest zjawiskiem oczywistym i nieodłącznie wpisanym w proces inwestycji liniowych) nie skutkowało zmianą kwalifikacji przedsięwzięcia z zawsze znacząco oddziałującego na środowisko na potencjalnie znacząco oddziałujące na środowisko. Jak wynika z § 2 ust. 1 pkt 32 oraz z § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia, budowa drogi jest przedsięwzięciem zawsze znacząco oddziałującym na środowisko gdy jej długość jest nie mniejsza niż 10 km. Uwzględniając łączny kilometraż ww. trzech przedsięwzięć należy stwierdzić, że nie przekracza on 10 km. Inwestycja, polegająca na budowie mostu wraz z rozbudową dojazdów, zakłada rozbudowę fragmentu drogi o łącznej długości 630m wraz mostem o długości 91,70m. Z kolei inwestycja polegająca na rozbudowie skrzyżowania zakłada budowę łącznej długości drogi – 633m. W przypadku przedmiotowej inwestycji, łączna długość planowanej drogi wynosi łącznie 1185 m.b. Należy mieć również na uwadze, że w tej sprawie mamy do czynienia z inwestycją o charakterze liniowym w postaci drogi. Jest to zatem przedsięwzięcie, które co do zasady ma pewien związek z innymi przedsięwzięciami drogowymi (zob. wyrok NSA z 18.11.2025 r., III OSK 2892/22, LEX nr 3952113). Zdaniem Sądu nie jest również zasadny zarzut braku analizy akumulowanych oddziaływań inwestycji (tj. obwodnicy, mostu, ronda). Zgodnie z art. 62a ust. 1 pkt 11 u.i.o.ś., KIP powinna zawierać dane o przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Przedłożona w niniejszej sprawie KIP (w wersji uzupełnionej) taką analizę kumulacji oddziaływań zawiera. W tym zakresie stwierdzono, że odnośnie inwestycji polegającej na rozbudowie mostu, zasadnicza część przedsięwzięcia dotyczy rozbiórki już istniejącego mostu i budowy w jego miejsce nowego. W przypadku budowy ronda, zasadniczy zakres przedsięwzięcia dotyczy zastąpienia istniejącego już skrzyżowania skrzyżowaniem czterowlotowym typu rondo. Jak wskazywano, te przedsięwzięcia nie wpłyną na zwiększenie natężenia ruchu w obrębie istniejącego układu drogowego lecz wpłyną pozytywnie na płynność i bezpieczeństwo ruchu. Inwestor zastrzegł, że może dojść do kumulacji oddziaływań na etapie realizacji przedsięwzięcia, gdy budowa odcinka dróg będzie odbywała się w tym samym czasie. Niemniej jednak w odniesieniu do sposobu realizacji przedsięwzięcia RDOŚ sformułował warunki, ujęte następnie w decyzji środowiskowej, które określają sposób prowadzenia robót budowlanych w sposób minimalizujący oddziaływanie na środowisko. Sąd nie podzielił również zarzutu skargi, dotyczącego nierzetelnej analizy hałasu, zaniżonych prognoz natężenia ruchu, braku analizy odbić akustycznych i pominięcie istniejącej zabudowy. Skarżący kwestionował zwłaszcza analizę natężenia ruchu, przedstawioną przez Inwestora. Podnosił, że tranzyt nadal będzie odbywał się drogą wojewódzką, która jest drogą najkrótszą. Kwestionował stanowisko Inwestora, że z uwagi na oddawane i planowane do oddania nowe odcinki dróg krajowych, tranzyt będzie odbywał się tymi drogami, co pozwoli odciążyć drogi wojewódzkie w tym rejonie. Zdaniem Skarżącego analiza akustyczna została oparta na wadliwej ocenie natężenia ruchu, ponieważ nawet po realizacji inwestycji krajowych drogi wojewódzkie nie utracą swojej roli jako ważne szlaki tranzytowe. Obecne natężenie ruchu jest 8-10 razy większe niż zakładane. Skarżący wraz z innymi stronami postępowania kwestionował dane dotyczące zakładanego natężenia ruchu na planowanej do budowy drodze w piśmie z 22 maja 2024r., powołując się na dane dotyczące średniego osobowego ruchu, publikowane przez Podkarpacki Zarząd Dróg Wojewódzkich. Do tej argumentacji Inwestor odniósł się w piśmie z 18 lipca 2024r. wskazując, że ruch ciężki pojawiający się na drodze wojewódzkiej nr [...] i [...] jest przede wszystkim ruchem tranzytowym kierującym się w stronę do/z przejścia granicznego w [....]. Jak zaobserwowano w piśmie stron z 22 maja 2024r. oraz wykonanych pomiarach natężenia ruchu, wartości tego ruch są znaczące i wynikają z niedostatecznej przepustowości układu drogowego dróg krajowych, który powinien taki ruch przejmować. W przedstawianych horyzontach prognostycznych wartości ruchu pojazdów ciężkich znacznie spadają w stosunku do obecnie rejestrowanych, ze względu na skumulowanie oddawanych inwestycji na drogach krajowych nr [...] oraz [...] (tutaj wymieniono konkretne odcinki dróg planowanych do oddania). Inwestycje te znacząco poprawiają połączenie przejścia granicznego w [...] z siecią dróg wyższych klas, czyniąc je znacznie korzystniejszymi i preferowanymi przez ruch tranzytowy. W takiej sytuacji prognozowane spadki wartości natężenia ruchu ciężkiego (a w późniejszym okresie tylko jego nieznaczny przyrost) mają swoje uzasadnienie w utraceniu znaczenia dróg wojewódzkich nr [...] i [...], jako dróg konkurencyjnych w stosunku do istniejących aktualnie ciągów dróg krajowych w analizowanym obszarze. Argumentacja Inwestora została poparta analizami, dotyczącymi prognozy natężenia ruchu, które zostały przedstawione w załączniku nr 1 do Aneksu do KIP z września 2024r. wraz z poziomem emisji hałasu. Inwestor przedstawił analizy natężenia ruchu dla dwóch wariantów inwestycyjnych dla roku 2028 i 2038. Metodologia sporządzenia analizy prognozy ruchu została wyjaśniona w ww. aneksie i zaakceptowana przez organ współdziałający – tj. RDOŚ. Na skutek tej analizy natężenia ruchu RDOŚ nałożył warunek wykonania ekranu akustycznego (pkt 22-24 decyzji środowiskowej). W aneksie do KIP przedstawiono również szczegółową analizę emisji zanieczyszczeń do powietrza wraz z izoliniami stężeń zanieczyszczeń (załącznik nr 2), jak również szczegółowe informacje dotyczące nasadzeń kompensacyjnych, szczegółowe dane i analizy dotyczące przełożenia potoku [...], wymagane przez RDOŚ oraz Państwowe Gospodarstwo Wodne. Należy tu wskazać, że przedłożona przez Inwestora Karta Informacyjna Przedsięwzięcia wraz z aneksem stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny. Jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, a także emisji i występowania innych uciążliwości, nadaje jej szczególne znaczenie jako źródłu ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów (np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia). Jeżeli więc strony postępowania - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 u.i.o.ś. Wbrew twierdzeniom skargi, brak przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie stanowił bariery do przedstawienia kontrdowodu w celu zakwestionowania KIP (określanego przez Skarżącego kontrraportem). Twierdzenia, zawarte w skardze o tym, że nowo oddane odcinki drogi ekspresowej, czy też obwodnic okolicznych miast nie odciążą ruchu, ponieważ wiele ciężarówek nadal będzie korzystać z trasy przez N. stanowią polemikę z ustaleniami, zawartymi w KIP. Jednak nie zostały poparte żadnym dowodem (w postaci opinii uprawnionego specjalisty), który pozwalałby na zakwestionowanie ustaleń KIP. Nie można zatem uznać za skuteczne zarzutów strony skarżącej wobec ustaleń organów co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, w sytuacji gdy strona ta nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (zob. np. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1944/11). Organy orzekające w sprawie mają z kolei obowiązek rzetelnej weryfikacji danych zawartych w karcie informacyjnej oraz przeprowadzenia dodatkowych dowodów, jeżeli stwierdzą, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności danych zawartych w karcie informacyjnej. W sytuacji gdyby istniały wątpliwości co do danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, obowiązkiem organu byłoby, zgodnie z zasadą ogólną prawdy materialnej wyznaczonej dyspozycją art. 7 k.p.a., wezwanie wnioskodawcy do usunięcia takich wątpliwości. Dopiero gdyby wątpliwości tych nie usunięto, to zgodnie z zasadą przezorności, należałoby orzec o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (zob. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1837/11, LEX nr 1358412). W przedmiotowej sprawie stan faktyczny został ustalony z zachowaniem wymogów określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 84, art. 63, 62a ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś., jak również został oparty na zebranym w sposób wyczerpujący i rozpatrzonym całościowo materiale dowodowym (art. 80 k.p.a.). Poddane sądowej ocenie decyzje zawierają pełne i wyczerpujące informacje o uwzględnionych łącznie i we wzajemnym powiązaniu uwarunkowaniach środowiskowych, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. i które zostały uwzględnione przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uzasadnienia te uwzględniają przede wszystkim rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do uwarunkowań technologicznych i lokalizacyjnych (zob. wyrok NSA z 2.02.2024 r., III OSK 1240/22, LEX nr 3696562). Reasumując Sąd stwierdził, że decyzja środowiskowa Wójta Gminy [...] została wydana po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, stosownie do wymagań, wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także z przepisów, zawartych w rozdziale 1 i 3 działu V ustawy środowiskowej. Decyzja środowiskowa zawiera wymagane elementy, wskazane w art. 82 i art. 84 ustawy środowiskowej. Uzasadnienie decyzji spełnia wymogi, wynikające z art. 85 ust. 2 ustawy środowiskowej. Należy również wskazać, że Sąd nie podzielił zarzutów, dotyczących błędnego nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. Zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. Istotą natychmiastowej wykonalności decyzji administracyjnych jest to, że decyzja staje się wykonalna pomimo tego, że nie jest ostateczna. Instytucja ta dotyczy zatem wykonalności decyzji nieostatecznych. W przypadku gdy decyzja natychmiast wykonalna staje się ostateczna, nie obowiązują już żadne ograniczenia w jej wykonaniu. Tym samym nadanie rygoru na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. wywołuje skutki w sferze tymczasowej wykonalności decyzji i w takiej też sferze pozostaje aktualne kontestowanie prawidłowości zastosowania owego rygoru. Generalnie, co do zasady nie ma przeszkód, aby nieostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nadać rygor natychmiastowej wykonalności (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2169/11; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 851/13, tak również wyrok NSA z 8.05.2025 r., III OSK 7602/21, LEX nr 3894531). W niniejszej sprawie Inwestor wnioskował o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności podnosząc, że budowa nowego odcinka obwodnicy N. przyczyni się do zmniejszenia emisji hałasu i zanieczyszczeń, gdyż w chwili obecnej ruch tranzytowy prowadzony jest w gęstej zabudowie w centrum miasta. Budowa obwodnicy poprawi warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego – poprzez upłynnienie ruchu i skierowane go poza centrum miejscowości. Organ I instancji uwzględnił ten wniosek i uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wykazano przesłanki dające podstawę do nadania rygoru natychmiastowej decyzji. Poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego, poprzez wyprowadzenie ruchu tranzytowego z centrum miejscowości, zwłaszcza w aspekcie specyficznych warunków drogowych w N. (problemy związane z pokonywaniem tzw. górki [...] przez ciężki tranzyt, zwłaszcza w okresie jesienno – zimowym, która to okoliczność była powoływana przez Inwestora), mieści się w zakresie przesłanki interesu społecznego, wymienionej w art. 108 § 1 k.p.a. Z przyczyn powyżej wskazanych Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz decyzja Organu I instancji odpowiadają prawu. Z tego też powodu skarga została oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.