II SA/Rz 127/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ WSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2024 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 28 marca 2018 r. nr SKO.4131/4/2017 w przedmiocie uchylenia decyzji o wykreśleniu wpisu z ewidencji działalności gospodarczej oraz umorzenia postępowania - skargę oddala -

Zaskarżoną decyzją z 28 marca 2018 r. nr SKO.131/4/2017 Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w Rzeszowie, po rozpoznaniu odwołania E. M. (dalej również: "Skarżąca") od decyzji Prezydenta Miasta [...] z 26 września 2011 r. w przedmiocie wykreślenia wpisu w ewidencji działalności gospodarczej uchyliło tę decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r. poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". We wniosku z 23 kwietnia 2014 r. Skarżąca wystąpiła do Prezydenta Miasta o wygaszenie decyzji tego Organu z 26 września 2011 r. w przedmiocie wykreślenia wpisu dotyczącego Jej [...]. W piśmie z 2 maja 2014 r. sprecyzowała ten wniosek wskazując, że stanowi on w istocie odwołanie od wspomnianej decyzji. Następnie, we wniosku z 23 maja 2014 r. Skarżąca wystąpiła o wyłącznie wszystkich etatowych członków SKO podnosząc, że jest byłym członkiem tego Organu. Postanowieniem z 10 lipca 2014 r. Prezes SKO odmówił wyłączenia etatowych członków Kolegium, a postanowieniem z 11 lipca 2014 r. Kolegium stwierdziło niedopuszczalność odwołania, przyjmując, że kwestionuje ono wydruk komputerowy, nie mający walorów decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Rzeszowie, wyrokiem z 15 września 2015 r. sygn. akt: II SA/Rz 943/15, uchylił ten ostatni akt. Wskazał, że jak przyznało SKO, akta sprawy nadesłane przez Organ I instancji nie zawierały kwestionowanego przez Skarżącą "wydruku komputerowego". Nie jest zatem wiadome, i okoliczności tych nie wyjaśnił Organ odwoławczy, o jaki wydruk, jakiej treści i z jakiego systemu chodzi. Tymczasem ze złożonego przez Skarżącą na rozprawie przed WSA odpisu kwestionowanego aktu Prezydenta Miasta nie wynika, że dokument ten nie jest decyzją administracyjną. Został wyraźnie zatytułowany jako "decyzja", zawiera oznaczenie organu (Prezydent Miasta [...]), datę wydania (26 września 2011 r.), nr sprawy (EDG.7330.3.978.2011.II4) i został skierowany do Skarżącej. Zawiera również podstawę prawną (art. 7e ust. 1 pkt 4, ust. 4 i art. 7g ust. 1 ustawy z 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej oraz art. 104 K.p.a.), a przede wszystkim rozstrzygnięcie o wykreśleniu z urzędu wpisu Skarżącej do ewidencji działalności gospodarczej. Zaopatrzono go również w uzasadnienie, pouczenie o możliwości wniesienia odwołania oraz podpis Dyrektora Biura. Zawiera zatem wszelkie wymagane przepisem art. 107 § 1 K.p.a. elementy decyzji administracyjnej i dotyczy sprawy rozstrzyganej w drodze decyzji (art. 7g ust. 1 ustawy Prawo o działalności gospodarczej). Skarga kasacyjna od powołanego orzeczenia została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3625/15. Prowadząc ponownie postępowanie Kolegium uznało, że pozyskana z akt sądowych kopia decyzji Prezydenta Miasta z 26 września 2011 r. (według wyjaśnień Organu I instancji, nie posiada on oryginału tego rozstrzygnięcia) wypełnia wszystkie elementy pozwalające na uznanie, że jest aktem administracyjnym rozstrzygającym sprawę co do istoty. SKO zauważyło, że wbrew twierdzeniom Organu I instancji nie jest to wydruk z systemu informatycznego nie doręczony stronie, gdyż właśnie ten dokument był w posiadaniu Skarżącej i został przedłożony na rozprawie przed WSA w Rzeszowie. Kolegium wskazało, że kwestionowana decyzja została wydana na podstawie art. 7e ust. 1 pkt 4, ust. 4 i art. 7g ust. 1 P.d.g. Przepisy te uprawniają organ administracji do podjęcia i wydania decyzji w sprawie wykreślenia z urzędu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w przypadku zmiany miejsca zamieszkania przedsiębiorcy. W toku prowadzonego postępowania nie ujawniono dokumentu lub faktu, który dawałby podstawę do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Dodatkowo Kolegium podniosło, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie decyzją z 26 września 2011 r. nr SKO.460-3/1000/11 ostatecznie orzekło o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej ze skutkiem od 15 września 1997 r. wpisu pod nr [...] w ewidencji prowadzonej przez Prezydenta Miasta [...] - co wykluczało faktyczną podstawę do wydawania późniejszych decyzji w sprawie. Z powyższych przyczyn SKO w Rzeszowie, wskazaną na wstępie decyzją z 28 marca 2018 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] z 26 września 2011 r. w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. E. M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję SKO w Rzeszowie z 28 marca 2018 r., wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją Prezydenta Miasta z 26 września 2011 r. i jednocześnie stwierdzenie nieważności decyzji Organu II instancji, wskazując, że argumentacja prawna w tym zakresie znajduje się we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z 28 marca 2018 r. W związku z ustaleniem, że Skarżąca przed złożeniem skargi do Sądu złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, Sąd postanowieniem z 10 sierpnia 2018 r. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne, a następnie w 6 listopada 2018 r. podjął je wobec uprawomocnienia się decyzji SKO w Rzeszowie z 13 września 2018 r. umarzającej postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z 28 marca 2018 r. Wyrokiem z 27 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 653/18 Sąd uchylił decyzję SKO w Rzeszowie z 28 marca 2018 r. Sąd uznał, że z uwagi na lakoniczność i brak ustosunkowania się do twierdzeń Skarżącej skarżona decyzja nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 K.p.a., art. 136 w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. SKO nie zwróciło wystarczającej uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z decyzją Organu I instancji z 26 września 2011 r., wykreślono nią wpis w ewidencji działalności gospodarczej dokonany 19 lipca 1995 r. pod numerem [...] dotyczący firmy pod nazwą E. M. [...]. Przedmiot działalności opisano jako usługi w zakresie porad prawnych; doradztwo podatkowe; usługi finansowo - księgowe, w tym: prowadzenie ksiąg podatkowych; usługi wydawnicze; pośrednictwo w zakresie obrotu nieruchomościami z wyłączeniem działalności, których wykonywanie wymaga uzyskania stosownych koncesji lub zezwoleń określonych przepisami ustaw szczególnych. Sąd podniósł, że nie jest w stanie zweryfikować tezy Kolegium, że "w toku prowadzonego postępowania nie ujawniono dokumentu lub faktu, który dawałby podstawę do podjęcia takiego rozstrzygnięcia". Brak akt Organu I instancji wymagał wręcz umożliwienia Skarżącej przedstawienia swoich racji i dowodów, czego z obrazą art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. odmówiono. Sąd zauważył, iż w chwili orzekania przez Organ II instancji nie obowiązywały już przepisy ustawy Prawo o działalności gospodarczej stanowiące podstawę materialnoprawną decyzji Organu I instancji, które zostały zastąpione przepisami wprowadzającymi ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (ustawa z 2 lipca 2004 r. - Dz.U. z 2004 r., Nr 173, poz. 1808 ze zm.). Organ odwoławczy obowiązany jest zaś uwzględnić zmiany stanu prawnego, jakie zaszły w sprawie w okresie między wydaniem orzeczenia I instancji a orzeczeniem II instancji Sąd podkreślił też, że w udostępnionych aktach sprawy nie ma decyzji SKO w Krośnie z 26 września 2011 r. Sąd otrzymał kopię tej decyzji od Skarżącej i nie ma informacji co do tego, czy pozostaje ona w obrocie prawnym czy nie, co winno zostać wyjaśnione. Po drugie decyzja ta (w brzmieniu na niepoświadczonej kopii dostępnej Sądowi) dotyczy wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej wpisu pod nr [...] ze skutkiem od 15 września 1997 r. Uzasadnienie tej decyzji dotyczy bezprzedmiotowości wpisu w ewidencji działalności gospodarczej w postaci świadczenia pomocy prawnej przez radców prawnych i adwokatów. Tyle, że wpis pod wymienionym numerem miał dużo szerszy zakres przedmiotowy niż prowadzenie kancelarii przez radcę czy adwokata, a zatem ustalone winno zostać, co dokładnie zostało wykreślone decyzją SKO. Sąd podniósł, że Kolegium nie ustosunkowało się do argumentacji Skarżącej, która od początku wskazywała, że w sprawie wykreślenia przedmiotowego wpisu istnieją dwie merytoryczne decyzje administracyjne i każda z nich jest z 26 września 2011 r. oraz dotyczy wykreślenia wpisu z lokalnej EDG ([...] E. M. z siedzibą w [...]) prowadzonej przez Prezydenta Miasta do 31 grudnia 2011 r. Jedną z tych merytorycznych decyzji wydało SKO w Krośnie, wyznaczone - wobec zaistnienia przesłanki z art. 27 § 3 K.p.a. - przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpatrzenia odwołania w sprawie wykreślenia wpisu z EDG. Drugą natomiast decyzję w tej samej sprawie wydał Prezydent Miasta [...], również w dniu 26 września 2011 r., która została przez SKO kontrolowaną decyzją uchylona z jednoczesnym umorzeniem postępowania I instancji. Wynikają z nich różne daty wykreślenia wpisu z EDG. Kolegium wykreśliło wpis z EDG z mocą od dnia 15 września 1997 r., czyli przed rozpoczęciem przez Skarżącą wykonywania funkcji [...] w [...], a Prezydent Miasta wykreślił ten sam wpis ze swojej lokalnej EDG z mocą od 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), wyrokiem z 30 października 2023 r. sygn. akt II GSK 434/19, na skutek skargi kasacyjnej E. M. uchylił kwestionowany wyrok i przekazał sprawę WSA w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, jak też oddalił skargę kasacyjną SKO w Rzeszowie. NSA uznał za uzasadniony zarzut nierozpoznania przez Sąd I instancji najdalej idących i istotnych zarzutów zawartych w skardze do tegoż Sądu, a dotyczących naruszenia przez SKO w Rzeszowie art. 156 § 1 pkt 1, 2 i pkt 3 K.p.a. w sytuacji gdy Skarżąca sformułowała w skardze i pismach procesowych do Sądu I instancji (a wcześniej do organu – SKO w Rzeszowie) wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z 26 września 2011 r., zarzucając rażące naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 157 K.p.a. i art. 17 pkt 1 K.p.a., poprzez wydanie decyzji administracyjnej z 26 września 2011 r., w sytuacji gdy Prezydent Miasta [...] związany był postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 10 sierpnia 2011 r. o wyznaczeniu SKO w Krośnie do rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym sprawy wykreślenia wpisu pod nr [...] z EDG, które to postanowienie MSWiA Prezydent otrzymał 16 sierpnia 2011 r., a pomimo tego w tej samej dacie co SKO w Krośnie tj. 26 września 2011 r. wydał decyzję tożsamą podmiotowo i przedmiotowo z decyzją SKO w Krośnie; 2) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 61 § 1 K.p.a. poprzez poświadczenie nieprawdy w decyzji Prezydenta z 26 września 2011 r., że Skarżąca miała złożyć wniosek szczegółowo opisany w zaskarżonej decyzji Prezydenta z 26 września 2011 r. o wykreśleniu wpisu, gdy brak było wniosku o wykreślenie wpisu i nie powstał stan zawisłości sprawy; 3) art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., poprzez rozstrzygnięcie przez Prezydenta o wykreśleniu tego samego wpisu z ewidencji działalności gospodarczej, w stosunku do tej samej osoby fizycznej - radcy prawnego E. M. - na tej samej podstawie prawnej, pomimo wydania w tej samej dacie tj. 26 września 2011 r. przez organ upoważniony przez MSWiA, tj. SKO w Krośnie decyzji w tej samej sprawie i pomimo posiadania przez Prezydenta od 16 sierpnia 2011 r. wiedzy o stanie zawiśnięcia tożsamej sprawy przed SKO w Krośnie; 4) art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. wobec zaistnienia powagi rzeczy osądzonej w następstwie wydania przez ten sam organ administracyjny tzn. Prezydenta innej decyzji, w tej samej sprawie, nieostatecznej z 6 lipca 2011 r. o wykreśleniu wpisu, która była przedmiotem orzekania SKO w Krośnie, co oznacza, że Prezydent co najmniej dwukrotnie naruszył zakaz res iudicata, raz w stosunku do decyzji SKO w Krośnie z 26 września 2011 r., a drugi raz w stosunku do własnej decyzji z 6 lipca 2011 r. W ocenie NSA, nierozpoznanie wskazanych zarzutów przez Sąd I instancji prowadzi do zasadności twierdzenia o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1-3 K.p.a. Na wezwanie Sądu SKO w Krośnie nadesłało postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 10 sierpnia 2011 r. nr DAP-WST-754-16/2011/Ako, w którym organ ten wyznaczył SKO w Krośnie do rozpatrzenia odwołania Skarżącej od decyzji Prezydenta Miasta [...] z 6 lipca 2011 r. o wykreśleniu z urzędu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dotyczący [...] Skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszym postępowaniu Sąd kontrolował decyzję administracyjną, która stanowi jeden z dopuszczalnych przedmiotów kontroli sądowej, a to w myśl art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a.". Kontrola ta odbyła się pod względem zgodności z prawem, do czego zobowiązuje treść art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. 2492 ze zm.). Nie stwierdzając uchybień określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. Sąd skargę - jako bezzasadną oddalił w oparciu na art. 151 P.p.s.a. Uznał więc, że nie zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. bądź w innych przepisach (tzn. przyczyny nieważności), jak też, że nie naruszono w sprawie prawa materialnego o wpływie na wynik tej sprawy, nie naruszono prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz nie dopuszczono się innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, w postępowaniu nie został też naruszony art. 153 P.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W niniejszej sprawie Sąd ustalił, że decyzją z 6 lipca 2011 r. Prezydent Miasta [...] wykreślił z urzędu wpis do ewidencji działalności gospodarczej dotyczący [...] Skarżącej (nr [...]). Postanowieniem z 10 sierpnia 2011 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wyznaczył SKO w Krośnie do rozpatrzenia odwołania Skarżącej od tej decyzji. Rozstrzygnięcie wyznaczonego organu o uchyleniu kwestionowanego aktu w całości i wykreśleniu wpisu w EDG znajdującego się pod numerem [...] zapadło 26 września 2011 r. W tym samym dniu tj. 26 września 2011 r. Prezydent Miasta [...] orzekł o wykreśleniu wskazanego wyżej wpisu z ewidencji działalności gospodarczej. W związku z wnioskiem Skarżącej z 26 lutego 2018 r. o wyłączenie wszystkich członków SKO w Rzeszowie, postanowieniem z 28 marca 2018 r. Kolegium orzekło o odmowie takiego wyłączenia, zaś decyzją z tego samego dnia uchyliło decyzję Prezydenta z 26 września 2011 r. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z 27 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 653/18 uchylił decyzję Kolegium z 28 marca 2018 r., z tym, że skarga kasacyjna Skarżącej od tego orzeczenia została uwzględniona przez NSA, który wyrokiem z 30 października 2023 r., sygn. akt II GSK 434/19 uchylił przedmiotowe orzeczenie i przekazał sprawę WSA w Rzeszowie do ponownego rozpoznania. Sąd drugiej instancji zwrócił uwagę, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska WSA co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zarzucił, że WSA nie ustosunkował się do najdalej idących i istotnych zarzutów zawartych w skardze do tegoż Sądu, a dotyczących naruszenia przez SKO w Rzeszowie art. 156 § 1 pkt 1, 2 i pkt 3 K.p.a. w sytuacji gdy Skarżąca sformułowała w skardze i innych pismach procesowych do Sądu I instancji, a wcześniej do Kolegium wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z 26 września 2011 r. Mając powyższe na uwadze Sąd uzupełnił materiał dowodowy sprawy, bowiem uzyskał wskazane postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 10 sierpnia 2011 r. o wyznaczeniu SKO w Krośnie do rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [....] z 6 lipca 2011 r. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji należy podnieść, że uchylała ona decyzję Prezydenta Miasta [...] i umarzała postępowanie pierwszej instancji w całości ze względu na dwie przyczyny. Pierwsza to brak w sprawie materiału dowodowego, który pozwoliłby na rozstrzygnięcie o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej wpisu z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, bowiem nie dowiedziono, że zmiana taka miała miejsce. Druga zaś to fakt, iż SKO w Krośnie orzekło ostatecznie o wykreśleniu przedmiotowego wpisu z ewidencji działalności gospodarczej, co uniemożliwiało podejmowanie kolejnych rozstrzygnięć w tej sprawie. Odnosząc się do powyższego Sąd uznał, że decyzja SKO w Rzeszowie jest prawidłowa. O wykreśleniu z EDG wpisu [....] (nr [...]) Skarżącej orzekł z urzędu Prezydent Miasta [....] w decyzji z 6 lipca 2011 r. Następnie, wobec odwołania Skarżącej, SKO w Krośnie - wyznaczone do rozpoznania tej sprawy postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 10 sierpnia 2011 r. - utrzymało w mocy wskazane rozstrzygnięcie Organu I instancji. Tym samym, sprawa dotycząca wykreślenia przedmiotowego wpisu z EDG została ostatecznie rozpoznana, co z kolei oznacza, ze zastosowanie znalazła w takich uwarunkowaniach zasada trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej wyrażona w art. 16 § 1 K.p.a., wedle którego, uchylenie lub zmiana tego rodzaju decyzji, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Decyzje administracyjne ostateczne nie mogą być więc już weryfikowane w administracyjnym toku instancji, a dopuszczalna jest w stosunku do nich jedynie droga sądowa, ewentualnie wskazane wyżej tzw. tryby nadzwyczajne. Decyzji ostatecznej służy zatem tzw. domniemanie legalności, które oznacza, że jest ona ważna i powinna być wykonywana dopóty, dopóki nie zostanie zmieniona, uchylona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność przez właściwy organ i z zachowaniem przepisanego trybu postępowania. Ostateczna decyzja administracyjna jest wiążąca erga omnes tj. wobec wszystkich. Ostateczne rozstrzygnięcie danej sprawy oznacza jednocześnie bezwzględną przeszkodę dla ponownego wszczęcia postępowania w tej samej przedmiotowo sprawie, które winno stanowić - w razie gdy złożono w tym zakresie wniosek - podstawę do wydania przez organ postanowienia o odmowie wszczęcia takiego postępowania. Jest to przypadek odmowy wszczęcia postępowania z tzw. "innych uzasadnionych przyczyn" (tj. innych niż wniesienie żądanie przez osobę niebędącą stroną), o czym mowa w art. 61a § 1 K.p.a. Z tym, że jeśli już postępowanie zostało wszczęte (nawet, jak podnosi Skarżąca, bez Jej wniosku o powyższe), to w takiej sytuacji winno ono zostać umorzone. Brak jest bowiem wówczas podstaw do jego prowadzenia, skoro co do danego przedmiotu wypowiedziały się już Organy obydwu instancji. Tak więc jako prawidłową należało uznać decyzję Kolegium o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta [...] i umorzeniu postępowania pierwszej instancji w całości. SKO nie miało bowiem możliwości merytorycznego odniesienia się do kwestii już ostatecznie przesądzonej w dotychczasowych rozstrzygnięciach Organów. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że SKO w Rzeszowie było organem właściwym do rozpoznania odwołania Skarżącej od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 26 września 2011 r., bowiem powołane wyżej postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 10 sierpnia 2011 r., wyznaczające SKO w Krośnie, dotyczyło rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z 6 lipca 2011 r. Z kolei, wobec wniosku Skarżącej o wyłączenie członków SKO w Rzeszowie od rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z 26 września 2011 r., Organ ten (tj. SKO w Rzeszowie) postanowieniem z 28 marca 2018 r. odmówił jego uwzględnienia. Jeśli zaś chodzi o powód umorzenia przez Kolegium postępowania pierwszej instancji w postaci braku stosownej dokumentacji, która potwierdzałaby zmianę przez przedsiębiorcę miejsca zamieszkania - co w świetle przepisów ustawy Prawo działalności gospodarczej uzasadniałoby takie wykreślenie, to Sąd nie odnosi się do tej kwestii, bowiem z uwagi na stwierdzenie stanu ostatecznego rozpoznania sprawy (tzw. res iudicata) po stronie Kolegium zaistniała sytuacja braku podstaw do merytorycznego rozpoznania tej sprawy. Organ odwoławczy zobowiązany był więc do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta [...] i umorzeniu postępowania pierwszej instancji w całości. Dlatego skargę oddalono w oparciu na art. 151 P.p.s.a.