II SA/Rz 1246/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 21 lipca 2025 r. nr SKO.415/254/2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - postanawia – przywrócić termin do wniesienia skargi.

M. P. w dniu 26 sierpnia 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 21 lipca 2025 r. nr SKO.415/254/2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W dniu następnym tj. 27 sierpnia 2025 r. Skarżący złożył pismo, w którym wniósł o "przedłużenie terminu (...) celem możliwości wniesienia skargi". Zwrócił uwagę na zły stan zdrowia, połączony z przeprowadzaniem różnych badań, który uniemożliwiał Mu wystąpienie z przedmiotowym środkiem zaskarżenia w ustawowym terminie. Do wniosku Skarżący dołączył dokumentację medyczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wskazuje, że termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, wynikającym z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W związku z powyższym, nie podlega on przedłużeniu, natomiast może zostać przywrócony w razie spełnienia warunków wskazanych w art. 85 i nast. P.p.s.a. W świetle tego ostatniego przepisu, czynność, którą strona podjęła w postępowaniu sądowym po upływie terminu do jej dokonania jest bezskuteczna. Jak jednak stanowi art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona spóźniła się z określoną czynnością bez swojej winy, wówczas sąd – na jej wniosek – orzeka o przywróceniu terminu. Wniosek ten należy złożyć w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). Należy uprawdopodobnić w nim okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Niewątpliwie przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przy analizie zasadności wniosku w tym przedmiocie należy więc oceniać obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. O braku winy można mówić w razie zaistnienia okoliczności niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia. Jak wynika z akt sprawy, objęta skargą decyzja została doręczona Skarżącemu 25 lipca 2025 r., a zatem trzydziestodniowy termin do złożenia tej skargi upływał 25 sierpnia 2025 r. Powyższe związane jest z regulacją zawartą w art. 83 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którą, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W niniejszej sprawie termin przypadł na 24 sierpnia 2025r., a zatem niedzielę, więc uległ "przesunięciu" na kolejny dzień tj. poniedziałek 25 sierpnia 2025 r. Skargę złożono 26 sierpnia 2025 r., a więc z jednodniowym opóźnieniem, a wniosek o przywrócenie terminu w dniu 27 sierpnia 2025 r. Motywując żądanie Skarżący powołał się na zły stan swojego zdrowia, który potwierdził przedłożoną jednocześnie dokumentacją. Wynika z niej, że dzień przed doręczeniem skarżonej decyzji Skarżący otrzymał trzy skierowania na określone badania. Następnie, w trakcie biegu terminu na wystąpienie ze skargą Skarżącemu wykonano dwa badania, a miało to miejsce 5 i 19 sierpnia 2025 r. Opis jednego z nich wskazuje na stwierdzenie [...]. Z kolei, w dniu 26 sierpnia 2025 r., Skarżący otrzymał skierowanie na kolejne badanie. Z jednego ze wskazanych skierowań wynika, że Skarżący cierpi na przewlekłe bóle głowy. Powyższe wskazuje na to, że Skarżący zachował siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Skargę tę złożył 26 sierpnia 2025 r., kiedy poczuł się lepiej, a zatem to w tym dniu ustała przeszkoda do dokonania tej czynności. Natomiast z wnioskiem wystąpił w dniu następnym tj. 27 sierpnia 2025 r. Ponadto, zdaniem Sądu, wskazywane przez Skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności związane z Jego stanem zdrowia stanowiły dostateczną podstawę przemawiającą za uwzględnieniem żądania. Należy bowiem w tym miejscu zwrócić uwagę na to, że art. 87 § 2 P.p.s.a. stanowi o konieczności uprawdopodobnienia okoliczności świadczących o braku winy, a nie o konieczności ich udowodnienia. Dla przychylenia się do złożonego wniosku nie musi więc istnieć pewność co do twierdzenia o jakimś fakcie, lecz tylko prawdopodobieństwo w tym zakresie. To ostatnie winno zaś wynikać z przedstawionej argumentacji, jak też potwierdzających ją dokumentów. Oczywistym jest więc, że nie jest możliwa dokładna ocena stanu zdrowia Skarżącego w okresie biegu terminu do wniesienia skargi, jednak załączone przez Niego dokumenty medyczne niewątpliwie świadczą o tym, że stan ten mógł mieć wpływ na niemożność dochowania ustawowego terminu do wystąpienia ze skargą, zwłaszcza przewlekłe bóle głowy, które mogły się "przełożyć" na problemy z percepcją, koncentracją i pamięcią. Jak tylko poczuł się lepiej Skarżący złożył przedmiotową skargę oraz niezwłocznie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Z tych przyczyn orzeczono o przywróceniu Skarżącemu terminu do wniesienia skargi, czego podstawę stanowił art. 86 § 1 P.p.s.a.