II SA/Rz 1075/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 8 października 2025 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 11 czerwca 2025 r. nr SKO.4170/49/2025 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę.

W dniu 14 sierpnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga D.R. (dalej jako: "skarżący") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 11 czerwca 2025 r. nr SKO.4170/49/2025 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 sierpnia 2025 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 100 zł. Wezwanie zawierało pouczenie, że powyższej czynności należy dokonać w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący zwrócił się z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia go od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 9 września 2025 r. sygn. II SPP/Rz 156/25, starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie zarządził pozostawienie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wobec niewykonania wezwania w zakresie złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 12 września 2025 r. i nie zostało one zaskarżone. W konsekwencji zakończenia postępowania w przedmiocie prawa pomocy, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 września 2025 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 18 sierpnia 2025 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia ponownego wezwania, pouczając, że procesową konsekwencją jego niewykonania będzie odrzucenie wniesionej skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 września 2025 r. W tym samym dniu skarżący przesłał do Sądu pismo informujące, że rezygnuje z postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 - dalej: "P.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis, przy czym pismem takim jest również skarga. W przypadku gdy skarga nie została należycie opłacona, zgodnie z art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, ponieważ wobec braku opłaty Sąd nie podejmie żadnej czynności. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie wywiązał się z obowiązku uiszczenia wymaganego wpisu od skargi. W konsekwencji zakończenia postępowania w przedmiocie prawa pomocy, skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi. Wymaga podkreślenia, że od takiego zarządzenia nie przysługuje środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Jest ono wydawane wówczas, gdy kwestia przedmiotowej opłaty została prawomocnie przesądzona. Ponowne wezwanie dotyczące uiszczenia wpisu sądowego, wystosowane po ostatecznym rozpoznaniu sprawy w przedmiocie prawa pomocy, zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 września 2025 r. Ostatnim zatem dniem siedmiodniowego terminu przewidzianego na uzupełnienie braków fiskalnych skargi był dzień 2 października 2025 r. We wskazanym terminie skarżący nie uiścił wpisu od skargi, to zaś uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu. Odnosząc się do pisma informującego o rezygnacji z postępowania, Sąd wyjaśnia, że wniosek ten – równoznaczny z cofnięciem skargi – nie mógł odnieść skutku w postaci umorzenia postępowania sądowego, to bowiem musi zostać najpierw skutecznie wszczęte, a zatem skarga nie może być dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej biegu. Mając na uwadze powyższe, Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi, o czym orzeczono na podstawie art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a.