II SA/Rz 103/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku L. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi L. T. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia - postanawia - przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata.

Skarżąca L. wezwana została do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł. W odpowiedzi wpłaciła powyższą kwotę i wniosła o ustanowienie adwokata. Podała, że ma 82 lata. Od urodzenia jest osobą głuchoniemą. Mieszka samotnie, nie posiada radia i telewizora. Jej jedyny majątek to nieruchomość o pow. 0,1463 ha. Wnioskodawczyni pobiera emeryturę w kwocie 967,80 zł. Pokrywa z niej koszty leczenia (300 zł) oraz wyżywienia i opłat mieszkaniowych (667,80 zł). Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zasadniczo więc to strona postępowania sądowego obowiązana jest do poczynienia z uzyskiwanych dochodów oszczędności na poczet kosztów postępowania. Jeśli jednak jej sytuacja finansowa na to nie pozwala, wówczas prawodawca przewidział możliwość udzielenia jej wsparcia bądź w całkowitym bądź w częściowym zakresie. W tym drugim przypadku chodzi np. o ustanowienie zawodowego pełnomocnika (art. 245 § 3 P.p.s.a.). W świetle art 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., pomoc w takich granicach przyznawana jest osobie, która nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie, że tego rodzaju sytuacja zaistniała w danym wypadku należy do wnioskującego o pomoc. Oceniając informacje podane przez skarżącą w jej wniosku należy uznać, że wykazała ona, iż spełnia wskazaną wyżej, a wymienioną w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przesłankę przyznania wsparcia ze środków publicznych. L. T. to bowiem osoba głuchoniema od urodzenia, która mieszka samotnie. Nie posiada żadnego majątku, poza nieruchomością o pow. 0,1463 ha. Utrzymuje się tylko z emerytury, której wysokość to 967,80 zł, a którą w całości przeznacza na wyżywienie, leczenie i opłaty mieszkaniowe. Wobec powyższych danych konieczne stało się przyznanie skarżącej częściowego wsparcia, o które się ubiega, a mianowicie ustanowienie na jej rzecz adwokata. O powyższym orzeczono na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.