II SA/Po 937/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Daniel (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Robert Talaga Asesor WSA Jacek Rejman Protokolant specjalista Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2026 r. sprawy ze skargi R. B. i K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 2025 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia 29 listopada 2024 r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia 10 lipca 2023 r. K. B. oraz R. B. (dalej jako: "wnioskodawcy") wystąpili do Burmistrza Gminy [...] (dalej jako: "Burmistrz" lub "organ pierwszej instancji") z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego oraz budynku usługowo-handlowo-mieszkalnego, przewidzianej do realizacji na działce o nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...]. Pismem z dnia 7 sierpnia 2023 r. wnioskodawcy zmodyfikowali treść ww. wniosku. W toku postępowania organ pierwszej instancji sporządził analizę urbanistyczną, a następnie, w oparciu o jej treść, przygotował projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zaplanowanego zamierzenia inwestycyjnego. Po zapoznaniu się z treścią sporządzonej analizy wnioskodawcy nie wyrazili zgody na zaproponowaną szerokość elewacji frontowej. Z analizy wynikało bowiem, że parametr ten może wynieść 24 m z tolerancją ±20% dla budynku usługowo-handlowego oraz 9 m z tolerancją ±20% dla budynku usługowo-handlowo-mieszkalnego. Wnioskodawcy zażądali zaś ustalenia tego parametru na 42 m dla budynku pierwszego z wymienionych budynków. W wyniku ponownie przeprowadzonej analizy urbanistycznej Burmistrz stwierdził, że możliwe jest ustalenie tego parametru na 24 m z tolerancją ±20% dla budynku usługowo-handlowego oraz 11 m z tolerancją ±20% dla budynku usługowo-handlowo-mieszkalnego. Jednocześnie dopuszczono zwiększenie parametru dla pierwszego z tych budynków do maks. 44 m pod warunkiem wycofania budynku względem ustalonej linii zabudowy o minimum 30 m oraz obniżenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki lub okapu i wysokości górnej kalenicy do 8 m. Pismem z dnia 25 października 2023 r. znak: [...] Kierownik Referatu Inwestycji i Rozwoju Gminy [...] negatywnie zaopiniował sporządzony projekt decyzji w zakresie obsługi komunikacyjnej wskazując, że względy bezpieczeństwa ruchu drogowego nie pozwalają na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej – ul. [...] w [...], z której ma być realizowana komunikacja dla inwestycji. Jak dalej podano przyszły zjazd byłby położony w obszarze włączenia drogi gminnej do drogi powiatowej. W ostatnich latach Gmina [...] dla poprawienia bezpieczeństwa ruchu drogowego (brak prawidłowej widoczności) zamontowała na powyższym włączeniu drogową sygnalizację świetlną. Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2023 r., znak: [...], Zarząd Dróg Powiatowych w [...] nie uzgodnił projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Odmowa uzgodnienia nastąpiła z uwagi na ustaloną obsługę komunikacyjną tj. bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...] tj. drogi powiatowej usytuowanej na działce nr [...]. Zarządca poinformował, że dostęp do drogi powiatowej nr [...] z terenu inwestycji ma odbywać się pośrednio przez działki o nr ewid. [...] i [...]. Z uwagi na brak uzgodnienia wcześniej sporządzonego projektu decyzji o warunkach zabudowy organ pierwszej instancji sporządził nowy projekt decyzji. Projekt ten ponownie został poddany procedurze uzgodnieniowej z Zarządem Dróg Powiatowych w [...]. Organ uzgadniający nie zajął stanowiska w ustawowym terminie. Decyzją z dnia 29 listopada 2024 r., znak [...], Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego oraz budynku usługowo-handlowo-mieszkalnego, przewidzianej do realizacji na działce o nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli wnioskodawcy w części dotyczącej ustalenia warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji – obsługa komunikacyjna i dostęp do drogi publicznej. Odwołujący podnieśli, że brama wjazdowa na teren ich nieruchomości istnieje "od zawsze" i winna być brana pod uwagę przy wydawaniu przez Burmistrza jakichkolwiek uzgodnień dotyczących rozwiązań komunikacyjnych w tej części [...]. W ich ocenie przyjęty w decyzji sposób obsługi komunikacyjnej pozbawi ich nabytych praw do obecnego korzystania z połączenia ich nieruchomości z drogą publiczną. Decyzją z dnia 30 września 2025 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "Kolegium" lub "organ odwoławczy") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepisy ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 538, dalej również jako: "ustawa" albo "u.p.z.p.") i przeprowadził postępowanie. Wnioskodawcy zaskarżyli zaś decyzję Burmistrza jedynie w zakresie ustaleń dotyczących warunków obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji i dostępu do drogi publicznej. W takcie prowadzonego postępowania organ uzgadniający tj. Zarząd Dróg Powiatowych w [...] wydał postanowienie z 14 grudnia 2023 r. znak: [...] odmawiające uzgodnienia pierwotnego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Odmowa uzgodnienia nastąpiła z uwagi na ustaloną przez organ pierwszej instancji obsługę komunikacyjną tj. bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...] (drogi powiatowej usytuowanej na działce nr [...]). Zarządca poinformował, że dostęp do drogi powiatowej nr [...] z terenu inwestycji ma odbywać się pośrednio przez działki o nr ewid. [...] i [...]. Z uwagi na powyższe Burmistrz sporządził nowy projekt decyzji o warunkach zabudowy z uwzględnieniem uwag zawartych w ww. postanowieniu uzgadniającym, który następnie został ponownie poddany procedurze uzgodnieniowej. Zarząd Dróg Powiatowych w [...] w ustawowym terminie nie zajął stanowiska, zatem zgodnie z treścią art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnienie należało uznać za dokonane. Zaproponowanie przez organ alternatywnej od przyjętego wcześniej przez wnioskodawców sposobu obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji wynikało z dokonanego wcześniej negatywnego uzgodnienia, które jako forma współdziałania organów administracji publicznej, stanowiło przeszkodę wydania decyzji w przedłożonym i zaopiniowanym kształcie. Ul. [...] jest drogą powiatową, a tym samym drogą o dużym natężeniu ruchu. Włączenie terenu inwestycji bezpośrednio do drogi powiatowej może wiązać się z zagrożeniem bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Szczególnie, że obecny wjazd na przedmiotową działkę znajduje się u zbiegu aż trzech ulic. Nadto godzi się zauważyć, że w piśmie z 25 października 2023 r. znak [...] Kierownik Referatu Inwestycji i Rozwoju Gminy [...] wskazał, że względy bezpieczeństwa ruchu drogowego nie pozwalają na lokalizację zjazdu publicznego również z drogi gminnej – ul. [...] w [...]. Z tych też względów zasadne było w ocenie Kolegium zaproponowanie innej możliwości obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że na postanowienie negatywnie opiniujące obsługę komunikacyjną, wnioskodawcom przysługiwało zażalenie, którego jednak nie wywiedziono. Organ pierwszej instancji był więc w tej sprawie związany dokonanymi w nim ustaleniami, co doprowadziło do ustalenia warunków zabudowy w przyjętym kształcie. Końcowo Kolegium wskazało, że Burmistrz podjął wszelkie działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy oraz dokonał stosownych ocen w treści decyzji. Pismem z dnia 24 listopada 2025 r. R. B. i K. B. (dalej jako: "skarżący"), reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wyżej opisaną decyzję Kolegium zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Rozstrzygnięciu temu zarzucono naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 60 ust. 1 oraz 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji o warunkach zabudowy dla nieruchomości, która posiada dostęp do drogi publicznej, jednak z koniecznością zorganizowania obsługi komunikacyjnej nie z tej drogi publicznej, ale z drogi prywatnej (co wymagałoby uzyskania zgody właściciela), pomimo że wnioskodawcy zapewnili dostęp komunikacyjny dla inwestycji z drogi publicznej, a dostęp taki nie naruszałby chronionego prawem interesu publicznego ani interesu osób trzecich. W uzasadnieniu skarżący podali, że decyzja o warunkach zabudowy, w kształcie zaproponowanym przez Burmistrza, narusza ich prawo własności oraz zasadę wolności zagospodarowania terenu, do którego ma się tytuł prawny. W ich ocenie decyzja nakazująca realizację obsługi komunikacyjnej inwestycji z drogi prywatnej, zlokalizowanej na działce o nr [...], w sytuacji gdy działka posiada dostęp do dwóch dróg publicznych (ul. [...] i ul. [...] w [...]) nie może się ostać. Wymusza ona bowiem na skarżących uzyskanie zgody od właściciela sąsiedniej nieruchomości. Rozwiązanie tego rodzaju jest niedopuszczalne w świetle powołanych wyżej przepisów. Skoro warunkiem koniecznym, umożliwiającym wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jest dostęp nieruchomości do drogi publicznej, to w sytuacji spełnienia tego warunki dostęp komunikacyjny powinien być zapewniony z tej właśnie drogi publicznej. Zdaniem skarżących sprawie zachodzi konieczność wyważenia interesu publicznego i słusznego interesu wnioskodawców, a względy bezpieczeństwa ruchu drogowego nie mogą przesądzać o faktycznym pozbawieniu dostępu ich nieruchomości do drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona w niniejszej sprawie, w tak zakreślonych ramach, kontrola legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 2025 r., znak: [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia 29 listopada 2024 r., znak [...], wykazała, że organy obu instancji dopuściły się naruszeń prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie tych decyzji z obrotu prawnego. Okoliczności faktyczne sprawy nie są kwestionowane przez strony. I tak. pismem z dnia 10 lipca 2023 r. K. B. oraz R. B. wystąpili do Burmistrza Gminy [...] z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego oraz budynku usługowo-handlowo-mieszkalnego, przewidzianej do realizacji na działce o nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...]. Pismem z dnia 07 sierpnia 2023 r. wnioskodawcy w sposób wyraźny zmodyfikowali treść rzeczonego wniosku. W przedłożonym dokumencie inwestorzy jednoznacznie wskazali, że obsługa komunikacyjna terenu inwestycji ma następować istniejącym wjazdem z działki o numerze [...] (ul. [...]). Jest to też istota sporu w niniejszej sprawie, gdzie kwestią kluczową pozostaje zagadnienie obsługi komunikacyjnej zamierzenia inwestycyjnego. Pismem z dnia 25 października 2023 r. (znak: [...]) Kierownik Referatu Inwestycji i Rozwoju Gminy [...] zaopiniował negatywnie projekt w zakresie zjazdu z drogi gminnej (ul. [...]), podnosząc względy bezpieczeństwa ruchu drogowego (bliskość obszaru włączenia do drogi powiatowej i istniejąca sygnalizacja świetlna). Następnie, postanowieniem z dnia 14 grudnia 2023 r. (znak: [...]) Zarząd Dróg Powiatowych w [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji z uwagi na zaplanowany bezpośredni dostęp do ul. [...], będącej drogą powiatową zlokalizowaną na działce nr [...]. Zarządca w swoim stanowisku wskazał, że dostęp inwestycji do drogi powiatowej powinien odbywać się w sposób pośredni, poprzez działki o nr ewid. [...] i [...]. W odpowiedzi na brak pozytywnego uzgodnienia Burmistrz zdecydował się na sporządzenie nowego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Projekt ten został dostosowany do wymogów zarządcy drogi, bez ingerencji i woli inwestorów, a następnie ponownie wysłany do Zarządu Dróg Powiatowych, który tym razem nie zajął stanowiska, co organ pierwszej instancji potraktował jako uzgodnienie milczące w trybie art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W rezultacie Burmistrz wydał w dniu 29 listopada 2024 r. decyzję ustalającą warunki zabudowy, w której nałożył warunki w zakresie obsługi infrastrukturalnej obejmujące obsługę komunikacyjną inwestycji zjazdem poprzez drogę wewnętrzną – działkę nr [...] (ul. [...]) za zgodą jej właściciela/zarządcy, lub alternatywnie poprzez przebudowę całego układu drogowego na koszt inwestora (zawarcie umowy na podstawie art. 16 ustawy o drogach publicznych). Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, uzasadniając to faktem, iż skarżący nie wnieśli zażalenia na odmowne postanowienie z 14 grudnia 2023 r., zatem organ pierwszej instancji był nim związany i musiał określić komunikację w ukształtowaniu alternatywnym. Stanowisko organów obu instancji wyrażone w zaskarżonych decyzjach jest wadliwe i narusza podstawowe zasady prawa procesowego i materialnego. Skarżący słusznie zarzucili w skardze naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 60 ust. 1 oraz 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie warunków zabudowy nakładających na stronę konieczność organizowania komunikacji z drogi prywatnej. Wymusza to bowiem na stronach konieczność ubiegania się o stosowną zgodę właściciela nieruchomości sąsiedniej. Niewątpliwie decyzja o warunkach zabudowy nie jest aktem wydawanym w sposób arbitralny, lecz musi zostać ukształtowana w rygorystycznym trybie, w tym we współdziałaniu z wyspecjalizowanymi organami. I tak, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (stosowanym na mocy art. 64 ust. 1 powołanej ustawy również do decyzji o warunkach zabudowy, wydanie decyzji następuje po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Formą uzgodnienia, zgodnie z art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej jako: "K.p.a.") jest postanowienie organu uzgadniającego, na które służy zażalenie. Organ wydający decyzję główną (w niniejszej sprawie Burmistrz) przesyła przygotowany projekt decyzji do organu współdziałającego. Organ ten analizuje przedłożony projekt wyłącznie w zakresie swoich kompetencji rzeczowych. W niniejszej sprawie organem właściwym dla uzgodnienia obsługi komunikacyjnej dla dróg powiatowych był Zarząd Dróg Powiatowych w [...]. Organ ten wydał w dniu 14 grudnia 2023 r. postanowienie odmawiające uzgodnienia przedłożonego przez Burmistrza projektu decyzji, wskazując na istotne argumenty związane z ruchem drogowym na ul. [...]. Co należy wyraźnie podkreślić, stanowisko organu współdziałającego wiąże organ prowadzący postępowanie główne. Burmistrz nie mógł zatem zignorować tego negatywnego postanowienia. Wiążący charakter negatywnego uzgodnienia nie oznacza jednak, że organ pierwszej instancji uzyskuje swobodę do dowolnego ukształtowania nowego projektu decyzji w celu uzyskania "pozytywnego" stanowiska. Trzeba bowiem wskazać, że w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy, które jest postępowaniem wnioskowym, organ nie może modyfikować wniosku strony. Zasadą naczelną postępowania administracyjnego jest związanie organu granicami żądania inwestora. Treść żądania zakreśla granice przedmiotowe sprawy administracyjnej. Z akt sprawy w sposób bezsporny wynika, że wnioskodawcy w dokumencie z dnia 7 sierpnia 2023 r. wnieśli o ustalenie obsługi komunikacyjnej inwestycji realizowanej z wykorzystaniem istniejącego zjazdu z działki nr [...] w [...] (ul. [...]). Mimo negatywnego stanowiska zarządcy drogi, inwestorzy nie zmodyfikowali na żadnym etapie swojego wniosku i nie wyrazili woli na realizację obsługi komunikacyjnej poprzez działkę prywatną nr [...] (ul. [...]). Skoro postępowanie jest wnioskowe, to organ urbanistyczny nie ma jakiegokolwiek prawa do zastępowania woli inwestora własnymi propozycjami "alternatywnymi". Projektowanie z urzędu innej koncepcji dostępu drogowego, w tym nakazującej korzystanie z nieruchomości będącej własnością osoby trzeciej (dz. [...]) oraz warunkującej to zgodą tej osoby, stanowi rażące naruszenie art. 61 § 1 K.p.a. oraz art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Organ odwoławczy, dostrzegając tę nieprawidłowość w działaniu organu I instancji, zamiast uchylić decyzję, bezpodstawnie uznał działanie to za usprawiedliwioną formę "współdziałania administracji" w celu przezwyciężenia przeszkody. Jest to pogląd nieznajdujący jakiegokolwiek oparcia w obowiązujących normach prawnych. Zgoda skarżących na konkretne rozwiązanie drogowe nie mogła być domniemana. Ustalenie przez Burmistrza w punkcie 4.1. lit. d decyzji warunku uzyskania zgody zarządcy/właściciela drogi wewnętrznej na działce [...] było działaniem ultra vires, pozbawionym oparcia we wniosku inwestorskim. Skoro organ pierwszej instancji uzyskał od organu uzgadniającego stanowisko negatywne, które uniemożliwiało wydanie decyzji zgodnej z pierwotnym (zmodyfikowanym 7 sierpnia 2023 r.) wnioskiem strony, winien był podjąć odpowiednie czynności proceduralne o charakterze gwarancyjnym, chroniące stronę przed rozstrzygnięciem wadliwym. W szczególności, organ w tej sytuacji powinien był skorzystać z art. 79a K.p.a. Zgodnie z powyższym przepisem, w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, organ administracji publicznej ma bezwzględny obowiązek wskazać stronie przesłanki zależne od niej, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Powołany przepis K.p.a. zakłada instytucję swoistego "ostrzeżenia" strony o tym, że w dotychczas zebranym materiale dowodowym brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. W analizowanej sprawie, konsekwencją odmowy uzgodnienia dostępu drogowego dla kształtu inwestycji przewidzianego we wniosku, Burmistrz obowiązany był zawiadomić skarżących – w trybie art. 79a K.p.a. – o tym fakcie i wezwać ich do ewentualnego przedłożenia skorygowanego wniosku (np. zmieniającego koncepcję zagospodarowania komunikacyjnego stosownie do sugestii Zarządu Dróg Powiatowych), udzielając im terminu na podjęcie stosownej decyzji. Tymczasem organ z własnej inicjatywy dokonał niedozwolonej modyfikacji wniosku. Wydanie decyzji wbrew tej regule stanowi istotne naruszenie art. 79a K.p.a., co wprost wyczerpuje znamiona przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W kontekście powyższego, chybiona jest również w pełni argumentacja Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotycząca faktu niewniesienia zażalenia na postanowienie opiniujące przez inwestorów. Niewykorzystanie środka zaskarżenia na wpadkowe postanowienie uzgadniające nie legalizuje bezprawnych działań organu polegających na zmianie tożsamości przedmiotu wnioskowanej decyzji w postępowaniu głównym. Podsumowując powyższe rozważania należy podkreślić, że Burmistrz Gminy [...] procedował z rażącym przekroczeniem zasady związania wnioskiem. Dokonał arbitralnych i samowolnych zmian w zakresie warunków obsługi drogowej zamierzenia inwestycyjnego, zastępując tym samym wolę inwestorów. Okoliczność nieprzychylnego stanowiska zarządcy drogi winna wygenerować konieczność wszczęcia dialogu proceduralnego z inwestorami – obligatoryjnie przy wykorzystaniu instytucji uregulowanej w art. 79a K.p.a. – dając im możliwość odniesienia się do zaistniałych braków lub do ewentualnego wniesienia modyfikacji parametrów projektowych we własnym zakresie. Skoro jednak organy postąpiły zgoła odmiennie, wymuszając realizację alternatywnych i prywatnoprawnych porozumień dla dojazdu do drogi publicznej z działki [...], doszło do jawnego naruszenia przepisów postępowania. Z tych wszystkich względów, uznając, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, naruszają przepisy postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł o ich uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 116). Na zasądzonę kwotę składają się: 480;- zł – tytułem wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym (zgodnie z ww. rozporządzeniem); 500 zł;- – tytułem wpisu sądowego od skargi; 17 zł,- – tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.