II SA/Po 908/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Asesor WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Komendanta Policji z dnia 27 października 2025 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z 27 października 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji (dalej: KWP, organ II instancji) stwierdził niedopuszczalność odwołania J. G. (dalej: skarżący, policjant) od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] (dalej: KMP, organ I instancji) z 12 września 2025 r., wydanego na podstawie art. 6f w związku z art. 37 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 636 ze zm., dalej: u.P.), w przedmiocie czasowego powierzenia skarżącemu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku. Zaskarżone postanowienie wydano na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm., dalej: K.p.a.) w oparciu o poniżej przedstawione okoliczności faktyczne i prawne. Dnia 11 lipca 2025 r. policjant zawnioskował do KMP o przeniesienie go na inne stanowisko służbowe do innej jednostki Policji z zachowaniem uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego w dotychczasowej wysokości. Wniosek ten rozpatrzono rozkazem personalnym z 15 lipca 2025 r., na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 w związku z art. 38a u.P., przenosząc i mianując policjanta z urzędu na stanowisko służbowe detektywa Jednoosobowego Stanowiska ds. Kryminalnych Posterunku Policji w [...] Komisariatu Policji w [...], z zachowaniem uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego w dotychczasowej wysokości. Policjant odmówił odebrania tego rozkazu personalnego. Jak wynika z adnotacji na tym rozkazie personalnym, nie wszedł on w życie. Przełożeni policjanta podjęli szeroką analizę kadrową nad obsadą poszczególnych komórek KMP w [...]. Uznano, że czasowo zachodzi potrzeba wykonywania przez skarżącego obowiązków w innej komórce. Rozkazem personalnym z 12 września 2025 r. KMP z dniem 15 września 2025 r. powierzył policjantowi pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku starszego dzielnicowego Rewiru Dzielnicowych [...] KMP w [...] z zachowaniem uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego w dotychczasowej wysokości. Rozkaz ten wydano na podstawie art. 6f w związku z art. 37 u.P. Opatrzono go pouczeniem, że nie jest decyzją administracyjną i nie przysługuje od niego odwołanie w rozumieniu przepisów K.p.a. Ów rozkaz personalny policjant odebrał 12 września 2025 r. Policjant złożył odwołanie od ww. rozkazu personalnego organu I instancji. Podniósł przede wszystkim zarzut naruszenia przepisów u.P. poprzez ich niezastosowanie i wydanie na błędnej podstawie prawnej, co skutkuje nieważnością decyzji. Ponadto policjant zarzucił naruszenie zasad ogólnych K.p.a. Jak wskazano na wstępie, zaskarżonym, postanowieniem z 27 października 2025 r. KWP stwierdził niedopuszczalność odwołania policjanta względem rozkazu personalnego organu I instancji z 12 września 2025 r. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że rozkaz personalny KMP nie stanowi decyzji administracyjnej. Policja jest zmilitaryzowaną służbą mundurową. Przystąpienie do tej służby sprawia, że jej funkcjonariusze są zobowiązani do przestrzegania rozkazów, które mogą ograniczać ich swobody obywatelskie. Przełożony może z kolei władczo decydować o pewnych aspektach służby danego funkcjonariusza, jak np. o czasowym powierzeniu obowiązków. Rozkaz personalny z art. 37 u.P. nie jest decyzją administracyjną, bowiem nie kształtuje on praw ani obowiązków adresata tego rozkazu. Jest to raczej akt powierzenia obowiązków służbowych na określony czas. Przepisy u.P. przewidują wydanie rozkazu personalnego o doniosłości decyzji administracyjnej, ale w innych, skonkretyzowanych przypadkach. Dotyczy to np. powołania, zwolnienia ze służby, czy przeniesienia na inne stanowisko. Czasowe powierzenie pełnienia obowiązków służbowych nie kreuje praw ani obowiązków policjanta. Regulacja z art. 37 u.P. ma na celu umożliwienie przełożonemu czasowe powierzenie policjantowi zadań innych niż dotychczas wykonywane, w sytuacji zaistnienia określonych potrzeb kadrowych dla realizacji zadań ustawowych Policji. Taka potrzeba zaistniała w przypadku skarżącego. Organ II instancji uznał, że odwołanie od rozkazu personalnego było niedopuszczalne, bowiem nie zostało wydane orzeczenie w rozumieniu K.p.a., od którego przysługiwałoby ono. J. G. wnosząc do tutejszego Sądu skargę na powyższe postanowienien KWP zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 134 K.p.a. w związku z art. 37 u.P. w sposób rażący poprzez błędne zastosowanie tej normy skutkujące stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania od rozkazu personalnego KMP podczas, gdy przepis ten nie mógł mieć w sprawie zastosowania, gdyż nie zaszła jakakolwiek z przesłanek uzasadniających odmowę rozpoznania odwołania, a od decyzji organu I instancji przysługiwało skarżącemu odwołanie, co tym samym stanowi określoną w art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 126 K.p.a. przyczynę nieważności zaskarżonego postanowienia; 2) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 6 w związku z art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 126 K.p.a.: a) w sposób rażący, poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji pomimo, iż KMP orzekł poza granicami i zakresem sprawy administracyjnej co stanowi określoną w art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 126 K.p.a. przyczynę nieważności zaskarżonej decyzji i w następstwie samego postanowienia, b) poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji w sytuacji zaniechania przez KMP podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; 3) art. 10 § 1 w związku z art. 126 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, podczas, gdy organ II instancji winien był uchylić decyzję KMP w sytuacji, gdy organ ten zaniechał zawiadomienia skarżącego o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się w sprawie w wyznaczonym terminie, w tym nie odniósł się do wniosków skarżącego zawartych w piśmie z 12 września 2025 r.; 4) art. 127 § 1 w związku z art. 15 K.p.a. poprzez uznanie, że skarżącemu nie przysługuje odwołanie podczas, gdy w związku z wydaniem decyzji organu I instancji skarżący miał prawo do skorzystania ze wskazanego środka prawnego i tym samym został pozbawiony możliwości realizacji swoich uprawnień wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; 5) art. 138 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania jednego z rozstrzygnięć określonych w tym przepisie pomimo, iż obowiązek taki wynika 2 przepisów prawa, a tym samym uniemożliwienie skarżącemu uzyskania orzeczeni, od którego przysługiwałby środek odwoławczy; 6) art. 15 K.p.a. statuującego ogólną zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego przez odmowę rzeczowego rozpoznania odwołania od decyzji organu I instancji, a tym samym niewydanie decyzji merytorycznej w sprawie; 7) art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 w związku z art. 38a u.P. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji pomimo, iż została wydana na błędnej podstawie prawnej; 8) art. 6f w związku z art. 37 u.P. poprzez nieuchylenie decyzji KMP pomimo, iż decyzja ta nie mogła być wydana w oparciu o powołaną podstawę prawną; 9) art. 9 w związku z art. 107 § 1 pkt 7 K.p.a. poprzez niedostrzeżenie w decyzji organu I instancji nie zawarcia pouczenia czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach jego zrzeczenia się, co winno skutkować uchyleniem orzeczenia organu I instancji nie zaś wydaniem postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. Skarżący zażądał stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia, ewentualnie jego uchylenia, uchylenia rozkazu personalnego KMP, wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, zasądzenia zwrotu kosztów postępowania oraz rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Postanowieniem z 23 stycznia 2026 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania rozkazu personalnego KMP. Pismem z 7 maja 2026 r. skarżący wskazał, że w związku z zawiadomieniem go o zaplanowanym posiedzeniu niejawnym, na którym ma zapaść rozstrzygnięcie sprawy z jego skargi, stwierdził, że w składzie orzekającym tutejszego Sądu zasiadać będą sędziowie powołani przez Krajową Radę Sądownictwa ukształtowaną w sposób niezgodny z prawem po dniu 1 stycznia 2018 r. Skarżący szeroko opisał problematykę ustrojową Krajowej Rady Sądownictwa, po czym wniósł o zmianę składu orzekającego. Następnie dodał kolejne twierdzenia na poparcie swojej skargi. Sąd zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Ów przepis określa, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie kończące postępowanie administracyjne. Z tych względów sprawę Sąd rozpoznał w trybie uproszczonym, w składzie trzysobowym, uwzględniając dodatkowo normę z art. 120 P.p.s.a. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, dalej: P.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując, jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Kognicja sądów administracyjnych obejmuje m.in. sądową kontrolę postanowień kończących postępowanie administracyjne, o czym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami podniesionymi w skardze, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności sprawy, mających wpływ na wynik sprawy, choćby strona skarżąca nie podniosła ich w skardze. Przedmiotem skargi jest ocena zgodności z prawem postanowienia KWP, którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania od rozkazu personalnego KMP. W wyniku przeprowadzonej kontroli sądowej Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Tym samym skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zanim Sąd jednak przejdzie do zasadniczych rozważań nad istotą sprawy, zasadne jest odniesienie się do pisma skarżącego z 7 maja 2026 r., w którym zakwestionowano umocowanie składu orzekającego Sądu i zażądano zmiany tego składu. W pierwszej kolejności zasługuje na podkreślenie to, że skarżący nie sformułował de iure wniosków o wyłączenie sędziów zasiadających w składzie orzekającym w niniejszej sprawie. W piśmie nie powołano przepisu art. 18, ani art. 19 P.p.s.a., które mogłyby stanowić podstawę do wyłączenia sędziów. Skarżący raczył podnieść, że orzekanie w niniejszej sprawie przez skład orzekający będzie obarczone wadą nieważności postępowania sądowego z art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a., wynikającą z - jego zdaniem - nieuprawnionego wniosku Krajowej Rady Sądownictwa do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o powołanie na urząd sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu osób orzekających w niniejszej sprawie jako Sąd. Konsekwencją tego było żądanie zmiany składu orzekającego. Wskazać należy, że skarżący w takiej sytuacji winien był domagać się wyłączenia sędziów, czego nie uczynił. Sąd nie mógł zatem potraktować pisma z 7 maja 2026 r. jako wniosku o wyłączenie sędziego. Sąd miał na względzie, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 25 lutego 2026 r. o sygn. akt SK 68/25 stwierdzono, że art. 5a ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) jest niezgodny z art. 60 w związku z art. 31 ust. 3, w związku z art. 2 oraz w związku z art. 178 ust. 1, art. 179 i art. 180 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z uwagi na fakt, że wyrok ten ma charakter derogacyjny, Trybunał Konstytucyjny nie odroczył terminu wejścia w życie swego orzeczenia, a także fakt, iż wyrok ten nie został ogłoszony we właściwym publikatorze – Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej – nie można wywodzić z niego wprost skutków derogacyjnych. Niezależnie od tego, wyrok polskiego sądu konstytucyjnego posiada doniosłość orzeczenia sądowego i z całą pewnością należy stwierdzić, że orzeczenie to powoduje utratę domniemania konstytucyjności zakwestionowanego przepisu (zob. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Po 124/23 – publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis ten pozwalał na dokonanie oceny prawidłowości powołania sędziów i asesorów sądów administracyjnych w procedurze badającej okoliczności powołania tych orzeczników oraz ich zachowania po powołaniu na wskazane urzędy. Wobec utraty domniemania konstytucyjności, Sąd w składzie orzekającym uznał za zasadne zastosować bezpośrednio przepisy Konstytucji RP i stwierdził, że wniosek Krajowej Rady Sądownictwa do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o powołanie na urząd sędziowski składu orzekającego w niniejszej sprawie miał miejsce z zachowaniem obowiązujących przepisów konstytucyjnych oraz ustawowych regulujących ustrój Krajowej Rady Sądownictwa i nie było podstaw do jakiegokolwiek weryfikowania tej okoliczności. "Brak reakcji ustawodawcy na wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie oznacza, że stan niekonstytucyjności przestaje istnieć. Wprost przeciwnie, to wówczas na sądach spoczywa powinność podjęcia takiego rozstrzygnięcia, które w realiach zaistniałego stanu faktycznego i prawnego będzie prowadziło do osiągnięcia w możliwie jak najwyższym stopniu stanu zgodności z obowiązującym prawem rozumianym całościowo, a zatem z uwzględnieniem aktów stojących na szczycie hierarchii źródeł prawa, do których z pewnością należy Konstytucja RP." (por. wyrok NSA z 22 lutego 2023 r., sygn. akt III OSK 2336/21 – publ.: jak wyżej). Skoro zaś brak reakcji ustawodawcy nie zwalnia podmiotów stosujących prawo z obowiązku uwzględniania niekonstytucyjności określonego przypisu, to tym bardziej skutku takiego nie może rodzić opóźnienie w publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego, które nie powinno prowadzić do pozbawienia obywatela możliwości realizacji konstytucyjnego uprawnienia do sądu. Ponadto, jak zasadnie wskazało w swoim stanowisku z 13 sierpnia 2024 r. Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego (dostępnym na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego pod adresem: https://nsa.gov.pl/media/yo3fasu3/stanowisko_kolegium_nsa_z_dn_13_08_2024.pdf) w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) sama wadliwość ukształtowania składu sędziowskiego Krajowej Rady Sądownictwa, która przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosek o powołanie sędziego lub asesora sądowego, nie jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia naruszenia prawa do sądu albo do wyłączenia z urzędu tego sędziego od rozpoznania przydzielonej mu sprawy. Taka ocena wynika m.in. z wyroku TSUE z dnia 6 października 2021 r., sygn. akt C-487/19. W wyroku tym odmowa uznania statusu niezawisłego i bezstronnego sądu nie nastąpiła wyłącznie z powodu powołania sędziego z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa, której skład sędziowski został wybrany przez władzę ustawodawczą. Podobnie stwierdzono w wyroku TSUE z dnia: 21 grudnia 2023 r., sygn. akt C-718/21, dotyczącym Sądu Najwyższego – Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. Odmowa uznania statusu niezawisłego i bezstronnego sądu nie nastąpiła w tej sprawie wyłącznie z powodu zastrzeżeń co do składu Krajowej Rady Sądownictwa, ale po uwzględnieniu szeregu innych przesłanek rozpatrywanych łącznie i dotyczących konkretnych okoliczności faktycznych (pkt 77 uzasadnienia). Wskazane w powołanych orzeczeniach przesłanki nie zaistniały w stosunku do sędziów sądów administracyjnych. Z kolei w wyroku TSUE z dnia 9 stycznia 2024 r., w sprawach połączonych C-181/21 i C-269/21, Trybunał, odmawiając udzielenia odpowiedzi na pytanie polskiego sądu stwierdził, że nie została spełniona przesłanka "niezbędności" udzielenia odpowiedzi w rozumieniu art. 267 TFUE, ponieważ sąd krajowy nie może z urzędu samodzielnie ocenić zgodności z prawem powołania innego sędziego z tego samego składu orzekającego i – w razie potrzeby – wyłączyć tego sędziego od rozpoznania sprawy. Powołanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na stanowisko sędziego i asesora sądowego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, której skład sędziowski ukształtowała władza ustawodawcza według przepisów obowiązujących od dnia 1 stycznia 2018 r., nie stanowi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawy do odmowy uznania statusu powołanego sędziego albo asesora sądowego (zob. np. wyrok NSA z: 6 maja 2021 r., sygn. akt II GOK 2/18 i II GOK 6/18 – publ.: j.w.). Nie stanowi również wystarczającej podstawy do wyłączenia sędziego lub asesora sądowego od rozpoznania sprawy ze względu na brak jego niezawisłości albo bezstronności, albo uznania, że skład sądu jest sprzeczny z przepisami prawa, lub w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy (np. wyrok NSA z 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2372/21, postanowienie NSA z: 8 maja 2023 r., sygn. akt I FSK 2040/22, 18 grudnia 2023 r., sygn. akt I FSK 1827/23 – publ.: j.w.). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że pismo skarżącego z 7 maja 2026 r. nie zawiera w swej treści wniosku o wyłączenie sędziego ze względu na sposób jego sformułowania – nie powołano przepisu art. 18, ani art. 19 P.p.s.a. Przepis zaś art. 5a P.u.s.a., mimo iż nie został derogowany przez brak publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego, jest niekonstytucyjny i z tego względu Sąd w składzie orzekającym mógł odmówić jego zastosowania bez konieczności stosowania innych procedur prawem przewidzianych. Przechodząc do właściwych rozważań nad istotą sprawy należy tylko przypomnieć, że skarżący kwestionuje postanowienie KWP o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania wniesionego wobec rozkazu personalnego KMP, wydanego na podstawie art. 37 u.P. Jak zasadnie zważył organ II instancji Policja jest państwową, zmilitaryzowaną służbą mundurową, która opiera się na zasadzie podporządkowania w ramach stosunku służbowego. Objawia się to w obowiązku przestrzegania rozkazów kierowanych przez przełożonych do podwładnych. Taki przejaw wewnętrznej podległości nie jest źródłem praw ani obowiązków, które kreują osobistą sytuację każdego funkcjonariusza Policji. Oczywistym jest, że z rozkazu mogą powstać nowe obowiązki służbowe, jednakże to pozostaje nadal domeną stosunku służbowego. Ustawa o Policji wyraźnie przewiduje sytuacje, w których rozkaz personalny jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów K.p.a. – są to rozkazy wydawane na podstawie art. 32 ust. 1 u.P. Dotyczą one mianowania, przenoszenia oraz zwalniania ze stanowisk. Rozkazy personalne określone przepisem art. 32 ust. 1 u.P. są decyzjami, ponieważ kształtują prawa i obowiązki funkcjonariusza. Podczas mianowania, nawiązuje się stosunek służbowy, z którego wynikają obowiązki respektowania porządku wewnętrznego Policji oraz wykonywanie zadań ustawowych przypisanych tej służbie mundurowej. Na podstawie tego rozkazu powstają także uprawnienia – prawny status funkcjonariusza publicznego, prawo do urlopu, uprawnienie do noszenia i użycia broni etc. Podobnie jest więc przy przeniesieniu na inne stanowisko oraz zwolnieniu ze służby. Zgodnie z art. 37 u.P. policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone. Jak wynika z drugiej części zacytowanego przepisu, w sytuacji prawnej funkcjonariusza Policji nie zachodzą żadne zmiany – nie powstają nowe obowiązki dotyczące jego osobistej sytuacji prawnej, nie powstają także nowe uprawnienia. Tylko w relacji podległości służbowej czasowo powstają nowe obowiązki służbowe. Wykonywanie tych, czy czasowo innych obowiązków służbowych nadal mieści się w granicach nawiązanego rozkazem personalnym (decyzją administracyjną) stosunku służbowego. Nic poza tym nie ulega zmianie. Zasadne jest zatem stanowisko, wielokrotnie prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że rozkaz personalny, wydany na podstawie art. 37 u.P., nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 K.p.a., a więc nie przysługuje od niego odwołanie do organu wyższej instancji. Istotnie jest to akt władczy, jednakże o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej funkcjonariusza, niepodlegający zaskarżeniu w trybie administracyjnym ani sądowym (wyrok NSA z: 20 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 1025/23, 21 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 465/17, 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1562/13 – publ. j.w.). Przepis art. 37 u.P. ma na celu zapewnienie ciągłości prawidłowości wykonywania zadań ustawowych Policji, przez czasowe skierowanie funkcjonariusza do pełnienia obowiązków na innym stanowisku. Te zadania Policji wiążą się przede wszystkim z koniecznością zapewnienia przez Policję nieprzerwanej służby społeczeństwu, ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. W tym ujęciu przepis ten pełni rolę gwarancyjną względem społeczeństwa i jednostki (wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 402/21 – publ.: j.w.). Możliwość powierzania policjantowi na podstawie art. 37 u.P. pełnienia obowiązków na innym stanowisku bez jego zgody, jest prawnym wyrazem jego dyspozycyjności. Zakreślenie granic władczego i jednostronnego kształtowania istotnych elementów jego stosunku służbowego czyni z art. 37 u.P. przepis typu gwarancyjnego również względem policjanta. Funkcję gwarancyjną spełnia określenie okresu powierzenia obowiązków na innym stanowisku oraz konieczność zapewnienia pełnienia służby w tej samej miejscowości. Bezwzględną granicą temporalną dyspozycyjności policjanta jest okres 12 miesięcy. Nie jest istotne, czy zadysponowanie policjantem w tym okresie nastąpiło w drodze jednorazowego, czy wielokrotnego wydania rozkazu. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Wobec powyższych rozważań stwierdzić należało, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 134 K.p.a. w związku z art. 37 u.P., a tym bardziej w sposób rażący. Rozkaz personalny z art. 37 u.P. nie jest decyzją administracyjną, a więc nie można było się od niego odwołać do KWP. Organ II instancji prawidłowo zastosował art. 134 K.p.a., bowiem nie spełniły się przesłanki przedmiotowe dopuszczające odwołanie do rozpoznania. Gdyby organ ten rozpoznał odwołanie, wówczas dopuściłby się rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Administracyjne postępowanie odwoławcze zawsze jest inicjowane "na wniosek" strony. Tym wnioskiem jest środek odwoławczy. Jeżeli zatem taki środek nie przysługuje, to organ odwoławczy nie ma prawa podejmować żadnych działań procesowych w celu rozpoznania go. Sąd nie mógł podzielić zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 6 w związku z art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 126 K.p.a., ponieważ niezależnie od tego co zrobił w znaczeniu procesowym organ I instancji albo czego nie zrobił, jego rozkaz personalny wydany na mocy art. 37 u.P. jest niezaskarżalny. Niemożność zainicjowania odwołaniem postępowania odwoławczego ma charakter bezwzględny. Podobnie rzecz się ma z zarzutem naruszenia art. 10 § 1 w związku z art. 126 K.p.a. Organ II instancji nie miał prawa rozpoznawać odwołania od rozkazu personalnego KMP. KMP nie prowadził postępowania administracyjnego, bowiem jego rozkaz personalny nie zapadał w takowym, a zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym niczego nie zmieniłby w ocenie tego, że zaskarżone postanowienie w pełni odpowiada prawu. Tak samo byłoby, gdyby organ odniósł się do kolejnych pism skarżącego. Sąd nie mógł też przychylić się do zarzutu naruszenia art. 127 § 1 w związku z art. 15 K.p.a. Nie każdy rozkaz personalny wydawany na podstawie przepisów u.P. jest decyzją administracyjną. Są takie rozkazy, które są decyzjami oraz takie, którym tego przymiotu należy im odmówić. Rozkaz z art. 37 u.P. nie jest decyzją, bowiem odnosi się on wyłącznie do wewnętrznej relacji pomiędzy przełożonym a podwładnym. Nie ma tu mowy o jakimkolwiek postępowaniu administracyjnym, zatem zasada dwuinstancyjności w rozumieniu ustrojowym i procesowym nie znajdowała zastosowania. Konsekwencją niezasadności tego zarzutu jest niezasadność zarzutu naruszenia art. 138 K.p.a., jako kolejnego podniesionego w skardze oraz zarzutu naruszenia art. 15 K.p.a. Co do zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 w związku z art. 38a u.P. Sąd pragnie wyjaśnić, że organ I instancji wydał rozkaz personalny, bowiem w jego ocenie ziściły się przesłanki do czasowego powierzenia skarżącemu obowiązków służbowych na innym stanowisku. Nie jest to przeniesienie na inne stanowisko, tylko "oddelegowanie". Nie zmienia się zatem nic w ramach stosunku służbowego skarżącego. Niezasadny jest zatem następny zarzut – KMP wydał właściwe rozstrzygnięcie, które było niezaskarżalne. Ostatni z zarzutów dotyczący niezawarcia pouczenia przez organ I instancji jest niezasadny, co wynika z niezasadności poprzedniego zarzutu. Skoro rozkaz personalny wydany na podstawie art. 37 u.P. nie jest decyzją administracyjną, to i pouczenie trafnie to eksponowało i wskazywało na niemożność wniesienia odwołania. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi. Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalono.