II SA/Po 877/22

Dnia 24 sierpnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 sierpnia 2023 roku sprawy ze skargi H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 września 2022 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 września 2022 r. znak [...], działając na podstawie art. 1, 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018r., poz. 570), art. 17 pkt 1, 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a (Dz.U. z 2021 r., poz. 735), po rozpatrzeniu odwołania H. B. (dalej jako Skarżąca) od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 6 lipca 2022 r. znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Elektrownia [...] sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...], [...] W. (dalej jako Inwestorka) wniosła o ustalenie warunków zabudowy dla budowy elektrowni fotowoltaicznej zlokalizowanej na działce nr [...], [...], [...], [...], [...], obręb S., gmina S.. Panele fotowoltaiczne o łącznej mocy do 1 MW, wielkości powierzchni zabudowy do 12.463 m2 (do 1,2463ha). Pismem dnia 15 czerwca 2022 r. inwestor zmodyfikował wniosek poprzez wykreślenie z inwestycji działek nr [...], [...]. Dla terenu inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarować przestrzennego Wójt Gminy S., decyzją z dnia 6 lipca 2022 r. (znak: [...]), działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i 3 oraz art. 63 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 503 ze zmianami) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 roku – Kodeks Postępowania Administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zmianami), po rozpoznaniu wniosku z dnia 30 marca 2022 r. ustalił na rzecz inwestorki warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW zlokalizowanej w m. S. na działce nr [...] i [...]. Organ wskazał, że obszar objęty wnioskiem nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd też warunki zabudowy ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie organu zostały spełnione wszystkie przesłanki wskazane w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 61 ust. 3 w/w ustawy. Od przedmiotowej decyzji odwołanie wniosła Skarżąca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 września 2022 r. w sprawie znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 tej ustawy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.in. warunki zabudowy dla inwestycji innych niż celu publicznego ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie zaś do przepisu art. 61 ust. 1 ww. ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w nim wymienionych. Zdaniem organu wymagane dla omawianej inwestycji przesłanki wskazane w art. 61 ust. 1 zostały zrealizowane. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 3 ustawy "przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii". SKO, powołując się na art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 marca 2022 r. IV SA/Po [...], przyjęło, iż bez wątpienia mamy w niniejszej sprawie do czynienia z instalacją odnawialnego źródła energii. Zatem w stosunku do tej inwestycji organ nie powinien analizować tzw. zasady dobrego sąsiedztwa wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. (dostępu do drogi). Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego – w ocenie Kolegium niniejszy warunek został spełniony, gdyż istnieje możliwość zaopatrzenia w media projektowanym przyłączem do sieci elektroenergetycznej, zgodnie z warunkami technicznymi wydanym przez odpowiedniego zarządcę sieci (zapewnienie gestora sieci z dnia 6 października 2021 r. i z dnia 25 maja 2022 r.). Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązujących planów miejscowych – w ocenie Kolegium niniejszy warunek został spełniony, gdyż działka inwestycja nr [...] stanowi klasoużytki RVI, PsVi, RV, Łv, PsV o łącznej powierzchni 3,3371 ha. Natomiast działka nr [...] stanowi klasoużytek W o powierzchni 0.0800 ha. Działka inwestycja nr [...] 1 stanowi klasoużytki dr. Zatem teren ten nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. decyzja musi być zgodna z przepisami odrębnymi – w ocenie Kolegium niniejszy warunek również został spełniony. Nadto Kolegium ustaliło, iż inwestycja nie znajduje się w obszarze, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6. Tym samym, w ocenie Kolegium planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie wymagane w niniejszej sprawie przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem zasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Od przedmiotowej decyzji skargę pismem z dnia 2 listopada 2022 r. wniosła Skarżąca i K. Z. reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika. W skardze podnieśli: 1. Zarzut naruszenia art. 8 §1 kpa poprzez nieuwzględnienie zasady proporcjonalności przy wydaniu zaskarżonej decyzji i zaniechaniu wzięcia pod uwagę skutków planowanej dla inwestycji dla nieruchomości sąsiednich; 2. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja nie zakłóci spójnego charakteru istniejącej zabudowy na analizowanym obszarze; 3. Zarzut naruszenia art. 140 kc w zw. z art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez ograniczenie możliwości korzystania z działek przez skarżących H. B. i K. Z. stanowiących przedmiot ich własności zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem przysługującego im do nich prawa własności wskutek planowanej zabudowy, co prowadzi do częściowego wywłaszczenia bez odszkodowania; 4. Zarzut naruszenia art. 10 ust. 2a pkt. 1) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie przeprowadzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z powołaniem się na brak obowiązku w tym zakresie ze względu na planowaną moc farmy fotowoltaicznej nie przekraczającej 1000 kW, podczas gdy faktycznie na terenie Gminy S. planowana jest budowa wielu farm fotowoltaicznych na sąsiadujących ze sobą gruntach, które należy postrzegać jako jedną całość istotnie wpływającą na zagospodarowanie przestrzenne w gminie, natomiast dzielenie poszczególnych zamierzeń o mocy nieprzekraczającej każdorazowo 1 MW jest próbą obejścia tego przepisu; 5. Zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt. 5) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez bezpodstawne założone z góry przyjęcie, że decyzja Organu I instancji jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6. zarzut naruszenia art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U z 2020 r. poz. 55) poprzez zaniechanie przeprowadzenia odpowiedniej oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. SKO podtrzymało w całości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 15 lutego 2023 r., odrzucił skargę p. K. Z. z powodu wniesienia jej po upływie ustawowego terminu. Na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego p. K. Z., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 6 lipca 2023r., oddalił ww. zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwanej dalej - p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 6 grudnia 2022 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Kontrolą Sądu w niniejszej sprawie objęta była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 września 2022 r. znak [...], które działając na podstawie art. 1, 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018r., poz. 570), art. 17 pkt 1, 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a (Dz.U. z 2021 r., poz. 735), po rozpatrzeniu odwołania H. B. (dalej jako Skarżąca) od decyzji Wójta Gminy S. z dnia 6 lipca 2022 r. znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach 1-6. W art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. sformułowano wymóg polegający na tym, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (zasada dobrego sąsiedztwa). Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Wskazać należy, że aktualne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (obowiązujące od 29 sierpnia 2019 r.) przepis ten uzyskał wskutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1524). W przepisie tym dodano zwrot "a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii". Zgodnie z art. 2 pkt 13 u.o.z.e., instalacja odnawialnego źródła energii to instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. W art. 2 pkt 22 u.o.z.e. za odnawialne źródło energii uznano odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. W związku z powyższym, brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie budzi żadnych wątpliwości, ponieważ w przypadku instalacji odnawialnego źródła energii przepis wprost odsyła do definicji zawartej w odrębnej ustawie. Skoro zatem ustawodawca nakazał w procesie wydawania decyzji w sprawie warunków zabudowy dotyczącej instalacji odnawialnego źródła energii stosowanie definicji legalnej zawartej w odrębnej ustawie, to brak jest możliwości dokonywania takiej wykładni przepisu, która prowadziłaby do modyfikacji definicji legalnej i byłaby w istocie jej kwestionowaniem. Z gramatycznego punktu widzenia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie budzi wątpliwości. Przepis jest jasny i jednoznacznie wskazuje, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie stosuje się m.in. do instalacji oze w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wynika, aby ustawodawca różnicował instalacje w zależności od ich mocy, co w założeniu miałoby determinować badanie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Takiego rozróżnienia nie sposób również wywieść z treści art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2023 r. II OSK 2619/22). Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 8 §1 kpa poprzez nieuwzględnienie zasady proporcjonalności przy wydaniu zaskarżonej decyzji i zaniechaniu wzięcia pod uwagę skutków planowanej dla inwestycji dla nieruchomości sąsiednich – należy w świetle powyższych rozważań uznać za nietrafny, gdyż zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje art. 61 ust. 3 u.p.z.p., który w odniesieniu do instalacji odnawialnego źródła energii wyłącza wymóg realizacji tzw. zasady dobrego sąsiedztwa wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1. Nie potwierdził się także w tej sytuacji i z tego samego powodu zarzut błędu w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja nie zakłóci spójnego charakteru istniejącej zabudowy na analizowanym obszarze. Sąd nie podzielił argumentacji uzasadniającej podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 140 kc w zw. z art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez ograniczenie możliwości korzystania z działek przez skarżących H. B. i K. Z. stanowiących przedmiot ich własności zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem przysługującego im do nich prawa własności wskutek planowanej zabudowy, co prowadzi do częściowego wywłaszczenia bez odszkodowania, gdyż Skarżąca nie wykazała w sposób dostateczny, iż omawiana inwestycja faktycznie ogranicza przysługujące jej prawo własności do nieruchomości w stopniu wyższym niż pozwala na to aktualny stan prawny. Nie można uznać za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 10 ust. 2a pkt. 1) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie przeprowadzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z powołaniem się na brak obowiązku w tym zakresie ze względu na planowaną moc farmv fotowoltaicznej nie przekraczającej 1000 kW, podczas gdy faktycznie na terenie Gminy S. planowana jest budowa wielu farm fotowoltaicznych na sąsiadujących ze sobą gruntach, które należy postrzegać jako jedną całość istotnie wpływającą na zagospodarowanie przestrzenne w gminie, natomiast dzielenie poszczególnych zamierzeń o mocy nieprzekraczającej każdorazowo 1 MW jest próbą obejścia tego przepisu. Zarzut ten jest nietrafny, gdyż art. 10 ust. 2a pkt. 1) u.p.z.p. nie stanowi właściwego kontekstu systemowego dla art. 61 u.p.z.p., w związku z czym nie wprowadza on ograniczeń do wydania omawianej decyzji. Innymi słowy, nawet gdyby stan faktyczny odpowiadał twierdzeniom Skarżącej, to wciąż nie stałoby to na przeszkodzie wydaniu przez organy omawianych decyzji. Jak zwrócił uwagę NSA w wyroku z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1276/21, dokonywania rekonstrukcji treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. z uwzględnieniem art. 10 ust. 2a u.p.z.p., nie można utożsamiać z zastosowaniem systemowej wykładni prawa. Co prawda oba wymienione przepisy są zawarte w tej samej ustawie, jednakże z uwagi na prawny charakter decyzji o warunkach zabudowy, jak i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, błędne byłoby uznanie ich systemowego powiązania. Studium jest bowiem aktem planowania przestrzennego, stanowiącym jedną z podstaw kształtowania lokalnego porządku planistycznego znajdującego wyraz w ustaleniach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast decyzje o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p., określają sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich treść jest wypadkową ogólnego porządku planistycznego kształtowanego przez ustawy oraz inne akty normatywne o powszechnej mocy obowiązującej i w tym kontekście są postrzegane jako decyzje związane o charakterze deklaratoryjnym. Poza tym ustalenia zawarte w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (określanym mianem aktu polityki planowania przestrzennego oraz aktem kierownictwa wewnętrznego i niebędącym, w myśl art. 9 ust. 5 u.p.z.p., aktem prawa miejscowego, wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych zob. art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), nie mogą z uwagi na ich wewnętrzny charakter wiązać organu wydającego decyzję administracyjną. Ta bowiem jest wydawana na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących. Nie potwierdził się zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt. 5) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez bezpodstawne założone z góry przyjęcie, że decyzja Organu I instancji jest zgodna z przepisami odrębnymi, podczas gdy decyzja ta narusza art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U z 2020 r. poz. 55) poprzez zaniechanie przeprowadzenia odpowiedniej oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zdaniem Skarżącej konieczność przeprowadzenia tej oceny wynika z faktu, że planowana inwestycja ma zostać zlokalizowana w granicach obszaru Natura 2000 oraz parku Krajobrazowego [...], a ocena ta powinna nastąpić z uwzględnieniem wszystkich planowanych i istniejących farm fotowoltaicznych i nie może się opierać jedynie na uwzględnieniu okoliczności wziętych pod uwagę w decyzji Wójta Gminy [...] w decyzji z dnia 29.12.2020 r., znak [...] Pismem nr [...] z 7 września 2020 Wójt Gminy [...], działając na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Państwowe Gospodarstwo Wodne [...] Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we W. z prośbą o opinię co do obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa Elektrowni Słonecznej [...] na działce nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb [...]) w miejscowości S., Gmina S.. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny oraz Państwowe Gospodarstwo Wodne [...] Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we W. wskazały, że nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Na podstawie powyższych wskazań, decyzją nr [...] z dnia 29.12.2020 r. znak [...] Wójt Gminy [...] orzekł brak obowiązku poprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa Elektrowni Słonecznej [...] na działce nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb [...]) w miejscowości S., Gmina S." do 1MW na działce nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Skarżąca nie uprawdopodobniła, by wskazania te były błędne ze względu na fakt, iż teren, na którym realizowane ma być przedsięwzięcie znajduje się na terenie obszaru Natura 2000 bądź parku Krajobrazowego [...]. W związku z tym nie ma wystarczających podstaw do twierdzenia, że realizowane przedsięwzięcie wymaga oceny środowiskowej ze względu na położenie na obszarze Natura 2000. Co więcej, zgodnie informacjami zawartymi w serwisie https://geoserwis.gdos.gov.pl, działki, o których mowa w niniejszej sprawie nie znajdują się na obszarze Natura 2000 (działka [...] graniczy z obszarem siedliskowym Natura 2000). Dodatkowo Sąd zauważa, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie pierwszym etapem realizacji inwestycji i służy m.in. temu, aby wnioskodawca uzyskał informację, czy planowane przez niego zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalne na danym terenie z punktu widzenia wymagań planistycznych. Decyzja o warunkach zabudowy określa tylko ogólne ramy inwestycji, które ulegają konkretyzacji dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Dla podjęcia decyzji o warunkach zabudowy na określonym terenie nie jest wymagana zgoda właścicieli działki, na której inwestycja jest planowana, a także właścicieli sąsiednich nieruchomości, bowiem taka decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, co wynika z treści art. 63 ust. 2 u.p.z.p. Decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga zagadnień techniczno-budowlanych, bowiem należą one do postępowania prowadzonego przez organy architektoniczno - budowlane (starosta) w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W przedstawionym stanie rzeczy, skoro wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla elektrowni fotowoltaicznej, bez względu na jej moc, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymaga oceny przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., a żaden z pozostałych podniesionych w skardze zarzutów nie okazał się uzasadniony, należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu, a skarga podlegała oddaleniu zgodnie z przepisem art. 151 p.p.s.a.