II SA/Po 867/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2019., sygn. akt. II SA/Po [...] w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia odrzucić skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia [...] grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2019 r. [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego w lokalu nr [...] w D. . Wyrok z uzasadnieniem i pouczeniem o warunkach wnoszenia skargi kasacyjnej, w tym konieczności sporządzenia jej przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, doręczono skarżącej [...] stycznia 2020 r. (k.67). Pismem z dnia [...] lutego 2020 (nadanym na poczcie [...] lutego 2020 r.) sporządzonym osobiście przez skarżącą, wniosła ona skargę kasacyjną od wyroku z [...] grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stwierdzić należy, iż skarga kasacyjna, pomimo pouczenia (k.66 akt sądowych), sporządzona osobiście przez skarżącą, nie odpowiada wymogom określonym w art. 175 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz.2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną. Okoliczności tych skarżąca w skardze kasacyjnej nie wykazała. W tej sytuacji skargę kasacyjną sporządzoną osobiście przez J. B., a nie przez profesjonalnego pełnomocnika, należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 P.p.s.a.