II SA/Po 853/20

Sygn. II SA/Po 853/20 POSTANOWIENIE Dnia 30 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi E. G. na czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie zapewnienia transportu do placówki oświatowej postanawia odmówić uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] marca 2021 r., sygn. akt II SA/Po [...].

Wyrokiem z dnia [...] marca 2021 r. sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, rozpoznając skargę E. G. (dalej skarżąca lub strona) na opisaną powyżej czynność Prezydenta Miasta z [...] września 2020 r. orzekł o uznaniu czynności za bezskuteczną (pkt I wyroku) i zasądził od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] marca 2021 r. skarżąca wniosła o uzupełnienie ww. wyroku WSA w Poznaniu przez orzeczenie obowiązku zorganizowania przez organ bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu małoletniego K. G. z miejsca zamieszkania do Ośrodka Rewalidacyjno-Wychowawczego "C. " w W. i z powrotem do końca roku szkolnego [...] oraz orzeczenie obowiązku zwrotu na rzecz skarżącej kosztów dojazdu małoletniego K. G. z miejsca zamieszkania do ww. Ośrodka i z powrotem w okresie od dnia [...] września 2020 r. W ocenie skarżącej żądanie orzeczenia przez Sąd w powyższym zakresie zostało wprost wyartykułowane w skardze, a wydany w sprawie wyrok nie zawiera rozstrzygnięcia w powyższym zakresie. Wobec tego koniecznym stało się złożenie wniosku o uzupełnienie wyroku przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej "P.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z powyższego wynika, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przez brak orzeczenia o całości skargi rozumieć należy sytuację sytuacji, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Żadna ze wskazanych wyżej okoliczności uzasadniających uzupełnienie wyroku w kontrolowanej sprawie nie zaistniała. Z treści złożonego przez skarżącą wniosku wynika, ze domaga się ona uzupełnienia wyroku o orzeczenie przez Sąd na podstawie art. 146 § 2 P.p.s.a. o obowiązku zorganizowania przez organ bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu małoletniego syna skarżącej z miejsca zamieszkania do Ośrodka Rewalidacyjno- Wychowawczego "C. " w W. i z powrotem do końca roku szkolnego [...] oraz orzeczenia obowiązku zwrotu na rzecz skarżącej kosztów dojazdu syna skarżącej z miejsca zamieszkania do ww. Ośrodka i z powrotem w okresie od dnia [...] września 2020 r. Przyjdzie wskazać, że choć faktycznie powyższy wniosek został wyartykułowany w złożonej przez E. G. skardze, to jednak aktem objętym skargą była czynność Prezydenta Miasta w postaci odmowy zapewnienia transportu do placówki oświatowej i odnośnie tegoż aktu rozstrzygnął orzekający w sprawie Sąd stwierdzając bezskuteczności tej czynności w całości. Nie zaistniała zatem sytuacja braku orzeczenia o całości przedmiotu zaskarżenia wskazanego w skardze, uzasadniająca uzupełnienie w tym zakresie wyroku. Nadto przypomnieć należy, iż w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] marca 2021 r. Sąd wskazał, że zasadniczym powodem stwierdzenia bezskuteczności czynności Prezydenta Miasta była okoliczność niezwykle lakonicznego przedstawienia przez organ swojego stanowiska, które w związku z tym Sąd uznał za gołosłowne i arbitralne. W czynności Prezydenta zabrakło powołania konkretnych argumentów przemawiających za tym, że faktycznie przeanalizowano orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego syna skarżącej oraz dlaczego uznano, że inna szkoła może spełnić wszelkie zalecenia i potrzeby małoletniego K. G.. Stwierdzając bezskuteczność zaskarżonej czynności Sąd doszedł do przekonania, że z uwagi na brak odpowiedniego uzasadnienia przez Prezydenta swojego stanowiska, jak i niezwykle lakoniczne i skrótowe stanowisko organu nie jest w stanie zweryfikować czy zasadnie odmówiono skarżącej zorganizowania transportu do Ośrodka "T. w W.. Jednocześnie Sąd zobowiązał organ do ponownego wnikliwego zbadania sprawy i wydania rozstrzygnięcia, które w pełni odzwierciedlać będzie przyjęty przez organ tok myślenia. Co istotne Sąd nie przesądził w powyższym wyroku, że małoletniemu synowi skarżącej gmina ma zorganizować transport do ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego. Sąd wskazał, co wynika z uzasadnienia wyroku, że na obecnym etapie sprawy z zaskarżonej czynności nie sposób odczytać motywów jakie przemawiały za odmową zapewnienia transportu, gdyż za takie nie można uznać dwuzdaniowej wypowiedzi Prezydenta Miasta. Sąd wskazał również, że nawet w odpowiedzi na skargę organ nie powołał żadnej argumentacji na poparcie swojego stanowiska, wobec czego wymyka się ono spod sądowej kontroli. Wobec powyższego na etapie orzekania przez Sąd brak było podstaw do wydania orzeczenia o obowiązku zorganizowania przez organ transportu do ośrodka rewalidacyjno- wychowawczego "T. w Wolnicy, czy rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów dojazdu. Zaskarżona czynność organu była bowiem przedwczesna, a jej wadliwość nie wynikała z odmowy zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do ośrodka synowi skarżącej w następstwie jedynie błędnej wykładni bądź zastosowania przepisów prawa materialnego, lecz przede wszystkim z braku wystarczająco wnikliwego zbadania sprawy przez organ i zbyt lakonicznego uzasadnienia stanowiska przez Prezydenta. Podsumowując ta cześć rozważań stwierdzić należy, iż wbrew twierdzeniom strony wnioskującej o uzupełnienie wyroku Sąd orzekł o całości skargi, przedmiotem której było zaskarżenie czynności odmowy zapewnienia transportu do placówki oświatowej, stwierdzając bezskuteczność tej czynności. Nie zaistniała także druga z przesłanek uzupełnienia wyroku wskazywana w art. 157 § 1 P.p.s.a. polegająca na braku zamieszczenia w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zauważyć bowiem trzeba, iż zgodnie z art. 146 § 2 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na czynność organu, może - a więc nie ma takiego obowiązku - uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisu prawa, co oznacza, że orzeczenie w tym przedmiocie nie musi być zamieszczane przez sąd w wyroku z urzędu. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 194 § 1 pkt 5a i art. 16 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia [...] marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 poz. 374 ze zm.).