II SA/Po 807/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Robert Talaga (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2025 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. P. sp. k. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody z dnia 9 października 2024 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

Wnioskiem z dnia 20 marca 2024 r. I. P. Sp. k. (dalej jako: "Spółka" lub "Wnioskodawca") wystąpiła do Prezydenta Miasta (dalej jako: "Prezydent" lub "Organ pierwszej instancji") o pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w części parteru na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w P. (dz. nr ewid. [...], [...], ark. [...], obręb R. oraz część dz. nr ewid. [...], ark. [...], obręb R.; dalej jako: "Inwestycja"). Po uzupełnieniu braków formalnych wniosku oraz złożeniu odpowiednich wyjaśnień Prezydent, postanowieniem z dnia 23 maja 2024 r., wezwał pełnomocnika Spółki do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji, w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia poprzez: 1. doprowadzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wykazanie zgodności projektowanych rozwiązań z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, m.in. w zakresie: a) odległości projektowanego balkonu od granicy z sąsiednią działką budowlaną (§ 12 ust. 6 pkt 1 ww. rozporządzenia), b) zapewnienia dojścia i dojazdu do działki budowlanej oraz do projektowanego budynku (§ 14-15 ww. rozporządzenia), c) określenia w oparciu o szczegółowy bilans i analizę graficzną powierzchni teren biologicznie czynnego w rozróżnieniu na zieleń na gruncie, zieleń na stropie garażu, pow. ażurowe na stropie itp., z uwzględnieniem parametrów określonych w obowiązującym planie miejscowym (§ 39 ww. rozporządzenia), d) przedstawienia odpowiednich rysunków uwzględniających sposób odprowadzenia wody deszczowej oraz jej zatrzymanie na terenie inwestycji (§ 29 ww. rozporządzenia), e) wskazania stanowisk postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo (§ 18 ww. rozporządzenia), f) wykazania spełnienia klasy odporności ogniowej przegród wewnętrznych oddzielających mieszkania (§ 217 ust. 1 ww. rozporządzenia), g) podania wymiarów i odległości dla samochodów innych niż osobowe, w zgodności oraz usunięcia z nazwy słowa "tymczasowe" (§ 19 ust. 1 ww. rozporządzenia); 2. doprowadzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego do zgodności z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez: a) przedstawienie uzgodnienia z spółką A. Retencja sposobu odprowadzenia wód deszczowych (art. 5 ust. 1 pkt 1g i 2b ww. ustawy), b) przedstawienie oświadczenia projektanta z pełną podstawą prawną (art. 34 ust. 3d pkt 3 ww. ustawy), c) doprowadzenie dokumentacji do zgodności z przepisami Prawa budowlanego w zakresie potwierdzenia za zgodność z oryginałem decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych przez sporządzającego projekt (art. 34 ust. 3d pkt 1 ww. ustawy), d) zapewnienie minimalnego udziału lokali mieszkalnych dostępnych dla osób niepełnosprawnych (2 lokale) (art. 5 ust. 1 pkt 4a ww. ustawy), e) przedstawienie uzgodnienia z zarządcą działki drogowej dotyczącego zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla inwestycji (art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 35 ust. 3 ww. ustawy), f) przedstawienie uzgodnienia projektu z rzeczoznawcą sanitarno-higienicznym w zakresie lokalu usługowego (art. 35 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy); 3. wykazanie w projekcie budowlanym zgodności z regulacjami obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] - [...]" część [...] w P. (Uchwała nr XV/216/VI11/2019 Rady Miasta z dnia 9 lipca 2019 r.) poprzez: a) ujednolicenie w ramach terenu geometrii i kolorystyki dachów oraz materiałów wykorzystanych do ich pokrycia (§ 3 ust. 2 pkt 1 ww. planu), b) uwzględnienie istniejących drzew oraz nowych nasadzeń drzew i krzewów (§ 3 ust. 3 pkt 1 ww. planu), c) wskazanie na rysunkach lokalizacji akcentów architektonicznych (§ 3 ust. 5 pkt 1 ww. planu), d) wykazanie w bilansie że do pow. zabudowy wliczono takie elementy zagospodarowania terenu jak wiata śmietnikowa oraz winda samochodowa (§ 3 ust. 6 pkt 1 ww. planu), e) wykazanie w oparciu o bilans i analizę graficzną powierzchni terenu biologicznie czynnego w rozróżnieniu na zieleń na gruncie, zieleń na stropie garażu, pow. ażurowe na stropie itp. (§ 3 ust. 6 pkt 2 ww. planu), f) wykazanie lokalizowania zabudowy zgodnie z wyznaczonymi liniami zabudowy, przed którymi na odległość do 1,5 m dopuszcza się sytuowanie: wykuszy, balkonów, galerii, tarasów – na rysunkach oznaczyć obowiązującą linie zabudowy z podaniem wartości wysunięcia przed obowiązującą linię zabudowy, z wykazaniem zgodności z definicją zawartą w planie miejscowym (§ 3 ust. 6 pkt 3 ww. planu), g) wykazanie lokalizowania zabudowy wewnątrz terenu pod warunkiem usytuowania jej w odległości większej niż 30,0 m od obowiązującej linii zabudowy (winda oraz pomieszczenie na odpady - podać odległość) (§ 3 ust. 6 pkt 4 ww. planu), h) wykazanie zgodności rzędnej dachu (podanie na przekrojach rzędnej terenu istniejącego oraz wymiaru liniowego do najwyższego punktu na dachu) z ustaleniami planu miejscowego (§ 3 ust. 6 pkt 5 ww. planu), i) oznaczenia symboli terenu zgodnie z rysunkiem planu (§ 3 ust. 10 pkt 1e ww. planu); j) wykazanie zapewnienia 1,5 stanowiska postojowego na każde mieszkanie w budynku wielorodzinnym, w tym dla pojazdów osób niepełnosprawnych 1 stanowisko na każde 30 mieszkań (doprowadzić do jednoznaczności w zakresie: liczby mieszkań, opis 35 lokali, na rzutach ozn. lokalne mieszkalne od nr [...] do nr [...] - należy wykazać rzeczywistą liczbę mieszkań oraz ponumerować wszystkie miejsca postojowe z wykazaniem, że są to stanowiska postojowe niezależne) (§ 3 ust. 10 pkt 2a ww. planu), k) wykazanie zapewnienia stanowisk do przeładunku towarów poza stanowiskami postojowymi - na PZT należy podać wymiary i odległości dla samochodów innych niż osobowe oraz usunąć z nazwy słowo "tymczasowe" (§ 3 ust. 10 pkt 3 ww. planu), l) wykazanie istnienia 15 stanowisk postojowych na każde 1000,0 m2 powierzchni użytkowej obiektów usługowych (doprecyzowanie funkcji lokalu usługowego) (§ 3 ust. 10 pkt 4e ww. planu); 4. doprowadzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego do zgodności z ustawą z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, w zakresie: a) wykazania, że budynki mieszkalne, z którymi związane jest więcej niż 10 stanowisk postojowych, zapewnione mają zainstalowanie kanałów na przewody i kable elektryczne na wszystkich stanowiskach postojowych, umożliwiających zainstalowanie punktów ładowania na każdym stanowisku postojowym, jeżeli te stanowiska postojowe znajdują się wewnątrz budynku (art. 12a ust. 2 ww. ustawy); 5. doprowadzenie do jednoznaczności projektu poprzez: a) wykazanie, że do każdego miejsca parkingowego zapewniono bezkolizyjny dojazd (załączony projekt budowlany nie przedstawia szczegółów zastosowanego systemu parkingowego – podnośniki samochodowe i nie wyjaśnia działania sytemu; załączenie karty katalogowej), b) oznaczenie liczby lokali mieszkalnych w części opisowej i rysunkowej (opis 35 lokali, rys ozn. [...], ponadto brak numeracji wszystkich lokali), c) oznaczenie odpowiednio sieci, wewn. Instalacji (w przypadku gdy wewnętrzne instalacje objęte są niniejszym postępowaniem projekt należy uzupełnić o: podpis projektantów odpowiedniej specjalności, w przypadku kolizji z sieciami należy przedstawić uzgodniony projekt tych sieci z gestorem sieci, d) wskazanie w opisie i na rzutach lokale przystosowane dla osób niepełnosprawnych uwzględniając bilans miejsc postojowych zawarty w planie miejscowym, e) oznaczenie rzędnej wentylacji na dachu, f) zwymiarowanie szer. drzwi w windzie samochodowej, g) załączenie czystej mapy do celów projektowych, h) uzupełnienie legendy na wszystkich rysunkach; 6. usunięcie następujących nieprawidłowości poprzez doprowadzenie projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu do zgodności z Rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 18 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (ze zmianami), poprzez uzupełnienie projektu zagospodarowania terenu o: a) czytelne granice działek, na których ma być realizowana inwestycja, b) wrysowane linie rozgraniczające poszczególne tereny wraz z nazwą funkcji terenu zgodnie z obowiązującym planem miejscowym, c) utwardzony dojazd przez dz. nr [...] spełniający odpowiednie wymagania d) zwymiarowanie obowiązującej linii zabudowy zgodnie z rysunkiem planu, e) oznaczenie i zwymiarowanie drogi p.poż. uwzględniając § 12 i §13 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, f) określenie sposobu odprowadzania wód opadowych z podaniem niezbędnych spadków, g) czytelne oznaczenie układu istniejącej zieleni, z oznaczeniem jej elementów podlegających likwidacji, oraz układu projektowanej zieleni wysokiej i niskiej, h) zwymiarowanie i podanie odległości w zakresie miejsc parkingowych, i) przekrojów budynku uzupełnionych o rzędne terenu otaczającego wraz uzupełnionym wymiarem liniowym do najwyższego punktu na dachu; 7. projekty należy uzupełnić o opis i rysunki projektowanych: szyldów reklamowych - (wysokość, szerokość, grubość) oraz wykazać zgodność planowanego zamierzenia z uchwałą nr LXXXVIII/1671/VIII/2023 Rady Miasta z dnia 11 lipca 2023 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń na terenie P.; 8. Podanie w projekcie najmniejszej odległości od krawędzi jezdni do projektowanego budynku. W przypadku niespełnienia odległości, o której mowa w art. 43 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – należy załączyć zgodę zarządcy drogi na lokalizację projektowanego budynku w odległości mniejszej niż 6 m od krawędzi jezdni. Pismem z dnia 23 maja 2024 r. organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji, informując o możliwości zgłaszania uwag i wniosków oraz zapoznawania się z aktami sprawy. Pismem z dnia 26 czerwca 2024 r. pełnomocnik Spółki odpowiedział na zobowiązanie od usunięcia nieprawidłowości zawarte w postanowieniu z dnia 23 maja 2024 r., poprzez odniesienie się do zawartych w nim ustaleń. Do pisma przedłożone zostało: pismo Zarządu Dróg Miejskich w [...] z dnia 27 stycznia 2022 r. (znak: [...]) dotyczące uzgodnienia projektu budowy dwóch zjazdów z ul. [...], decyzja Zarządu Dróg Miejskich w [...] z 20 sierpnia 2019 r. (znak: [...]) zezwalająca na budowę tych zjazdów, opinia spółki A. retencja z dnia 27 lipca 2023 r. dotycząca możliwości uzyskania warunków przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej dla planowanej inwestycji, specyfikacja platformy parkingowej, uzupełniający rysunek. Zawiadomieniem z dnia 5 lipca 2024 r. Prezydent poinformował strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego oraz o możliwości wypowiedzenia się w tym przedmiocie. Pismem z dnia 9 lipca 2024 r. Spółka wniosła o zawieszenie postępowania z uwagi na potrzebę uzyskania informacji, co do zgodności 35 z 45 zagadnień z przekazanej odpowiedzi na postanowienie z dnia 23 maja 2024 r. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 10 lipca 2024 r. Prezydent odmówił zawieszenia postępowania z uwagi na upływ trzydziestodniowego terminu do usunięcia nieprawidłowości w projekcie. Decyzją z dnia 10 lipca 2024 r. (znak: [...]) Prezydenta Miasta odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji. W uzasadnieniu organ wskazał, że Wnioskodawca nie przedstawił wyjaśnień dotyczących przedstawionych w postanowieniu z dnia 23 maja 2024 r. nieprawidłowości i nie wykazał zgodności projektu z odpowiednimi ustaleniami obowiązującego na terenie planowanej inwestycji planu miejscowego, wymaganiami w zakresie ochrony środowiska, przepisami techniczno-budowlanymi, jednocześnie podkreślając, że nie uzupełnił wymaganej dokumentacji we wskazanym terminie, mimo zawiadomienia Spółki o możliwości złożenia dodatkowych wyjaśnień i złożenia uzupełnień. Pismem z dnia 24 lipca 2024 r. Spółka złożyła odwołanie od wyżej opisanej decyzji Organu pierwszej instancji zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, wnosząc o jej uchylenie. W szczególności stwierdzono, że w piśmie z dnia 5 lipca 2024 r. doręczonym wnioskodawcy w dniu 9 lipca 2024 r. organ powiadomił strony w trybie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego o zakończeniu postępowania dowodowego, wyznaczając jednocześnie termin pięciu dni na wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego (termin dla Wnioskodawcy upływał 14 lipca 2024 r.). W tym samym piśmie Prezydent wskazał na istniejące w jego opinii uchybienia projektowe, informując że do dnia 11 lipca 2024 r. wnioskodawca może przedłożyć skorygowany projekt celem spełniania wymagań określonych przepisami Prawa budowlanego. Organ z kolei w dniu 10 lipca 2024 r. wydał decyzję mimo, że terminy wskazane w zawiadomieniu nie upłynęły. Spółka podniosła ponadto, że treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wyjaśnia należycie podstaw podjętego rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia 9 października 2024 r. (znak: [...]) Wojewoda (dalej jako: "Wojewoda" lub "organ drugiej instancji") uchylił decyzję w części podstawy prawnej, tj. art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego i w to miejsce przywołał art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 35 ust. 1, 3 Prawa budowlanego oraz w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, że w zakresie wydania decyzji z dnia 10 lipca 2024 r. Prezydent naruszył przepisy prawa, jednak uchybienie to nie stanowi przesłanki do zastosowania w sprawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w zawiadomieniu z dnia 5 lipca 2024 r., organ pierwszej instancji ustalił termin 5 dni od dnia otrzymania zawiadomienia na zapoznanie się z aktami sprawy, a do dnia 11 lipca 2024 r. inwestor mógł przedłożyć skorygowany projekt budowlany w celu wypełnienia przesłanek, umożliwiających wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zawiadomienie to zostało odebrane 9 lipca 2024 r., więc termin na zapoznanie się z aktami upływał 15 lipca 2024 r. z kolei termin na przedstawienie poprawionego projektu mijał 11 lipca 2024 r., dlatego wydanie decyzji w dniu 10 lipca 2024 r. narusza art. 10 § 1 oraz art. 79a Kodeksu postępowania administracyjnego. Uchybienie to jednak nie miało znaczenia na wynik sprawy. Inwestor skorzystał z prawa do zapoznania się z aktami w trakcie postępowania odwoławczego. Ponadto do odwołania, a także w trakcie postępowania odwoławczego nie wpłynęła poprawiona dokumentacja projektowa. Z kolei w odwołaniu inwestor stwierdza, iż zarzuty stanowiące podstawę wydania decyzji z 10 lipca 2024 r. są nieuzasadnione. Wobec okoliczności, że Spółka nie wykazała, że zarzucone uchybienie uniemożliwiło jej przeprowadzenie konkretnych działań czy czynności procesowych, nie miało ono wpływu na tok postępowania oraz na wydane rozstrzygnięcie. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda szczegółowo odniósł się do uchybień i nieścisłości wskazanych przez organ pierwszej instancji w postanowieniu oraz braku ich wyjaśnienia ze strony wnioskodawcy. Pismem z dnia 28 października 2024 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody z dnia 9 października 2024 r. (znak: [...]) zaskarżając ją w całości, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy bez przeprowadzania rozprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 10, art. 79a oraz art. 7b Kodeksu postępowania administracyjnego, a także przepisów prawa materialnego, w szczególności Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę z dnia 2 grudnia 2024 r. Wojewoda wniósł o jej oddalenie, oświadczając jednocześnie, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935; dalej jako: "P.p.s.a."). Stosownie do wymienionego przepisu sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli legalności, rozumianej w wyżej przedstawiony sposób była w niniejszej sprawie decyzja Wojewody z dnia 9 października 2024 r. (znak: [...]) uchylająca w części podstawy prawnej, tj. art. 35 ust 5 ustayw z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane (Dz.U. z 2024 roku , poz. 725 ze zm.) i w to miejsce przywołująca art. 35 ust 1 pkt 1 lit a, art. 35 ust 1 pkt 2,3 Prawa budowlanego, a w pozostałej części utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 lipca 2024 r. (znak: [...]) odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w części parteru na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w P. (dz. o nr ewid. [...], [...] ark. [...], obręb R. oraz część dz. o nr ewid. [...], art. [...], obręb R.). Materialnoprawną podstawę wydania wyżej wskazanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn, zm.; dalej jako: "Prawo budowlane"), w związku z regulacjami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.; dalej jako: "Rozporządzenie"), a także ustaleniami uchwały LVIII/757/V/2009 Rady Miasta z dnia 7 lipca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] - [...]" część [...] w P. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2009 r., nr 173, poz. 2926; dalej jako: "Plan miejscowy"). Decyzje wydane zostały na podstawie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej jako: "K.p.a."). Analizując akta administracyjne Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Wojewody odpowiada prawu, choć część ze wskazanych w skardze zarzutów jest zasadna. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że Spółka postanowieniem z dnia 23 maja 2024 r. zobowiązana została do usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji dołączonej do wniosku z dnia 20 marca 2024 r. w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia, które miało miejsce w dniu 28 maja 2024 r. (ZPO przesyłki zaadresowanej na pełnomocnika Spółki – M. K. – s. [...] akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W terminie otwartym na uzupełnienie dokumentacji, pełnomocnik Spółki przedłożył w dniu 12 czerwca 2024 r. dwa egzemplarze projektu, a pismem z dnia 26 czerwca 2024 r. złożył wyjaśnienia odnosząc się do każdego z przedstawionych przez Prezydenta uchybień oraz składając uzupełniające dokumenty. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była kwestia prawidłowego wydania przez Prezydenta Miasta decyzji w dniu 10 lipca 2024 r. pomimo, że organ pierwszej instancji, pismem z dnia 5 lipca 2024 r. (doręczonym Spółce w dniu 9 lipca 2024 r.) zawiadomił w trybie art. 10 § 1 K.p.a. o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, w terminie 5 dni (termin ten dla Spółki upływał więc z dniem 15 lipca 2024 r.). To samo pismo zawiadamiało Wnioskodawcę w trybie art. 79a K.p.a. o niewyjaśnieniu uchybień projektu wskazanych w postanowieniu z dnia 23 maja 2024 r. W ocenie spółki stanowiło to naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy (zarzut naruszenie przepisów postępowania wskazany w skardze z dnia 28 października 2024 r.). W ocenie Sądu stanowisko spółki w tym względzie jest niezasadne. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że o ile spółka przedstawiła w wyznaczonym terminie część wyjaśnień do wskazanych przez Prezydenta w projekcie uchybień, to nie zwróciła się do o przedłużenie wskazanego w postanowieniu z dnia 23 maja 2024 r. terminu na uzupełnienie dokumentacji mimo, że żaden przepis prawa nie zabraniał takiego działania. Trzydziestodniowy termin wskazany przez organ pierwszej instancji bezskutecznie upłynął z dniem 23 czerwca 2024 r., a w jego toku Wnioskodawca nie złożył wniosku o przedłużenie terminu na składanie wyjaśnień. Zaznaczenia wymaga, że Spółka na etapie całego postępowania korzystała z przysługujących jej uprawnień procesowych, co widoczne jest w aktach sprawy, a organ pierwszej instancji przedstawiał jej stosowne pouczenia. W tym miejscu podkreślenia wymaga także, że wniosek o zawieszenie postępowania z dnia 9 lipca 2024 r., uznać należało za spóźniony, ponieważ został wniesiony po upływie wyznaczonego, trzydziestodniowego terminu, dlatego też organ pierwszej instancji nie uwzględnił żądania Wnioskodawcy. Kwestia wydania decyzji przed upływem terminów wskazanych w zawiadomieniu była także przedmiotem rozważań Wojewody, który w swoim rozstrzygnięciu uznał działanie Prezydenta za naruszenie prawa, które nie miało wpływu na wynik sprawy. Z tym twierdzeniem należy się zgodzić. Wnioskodawca nadal mógł (w toku postępowania odwoławczego) przedstawić odpowiednie wyjaśnienia i korekty projektu, czego nie uczynił. Wnioskodawca mógł korzystać ze swoich praw do składania wyjaśnień i realizować swoje interesy. W tym zakresie Wojewoda słusznie przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2023 r. (sygn. akt II OSK 563/21), w którym "dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy". W rozpoznawanej sprawie Spółka wskazała jedynie lakonicznie, że wyraziła we wniosku o zawieszenie postepowania chęć korygowania dokumentacji projektowej. Powyższego nie można uznać za wykazanie, że wydanie decyzji przed upływem terminu wskazanego w zawiadomieniu uniemożliwiło jej dokonanie czynności procesowej, która nie mogłaby mieć miejsca przed organem drugiej instancji. Wnioskodawca nie wykazał więc, że został pozbawiony możliwości korzystania ze swoich uprawnień procesowych. Podkreślenia wymaga, że rozpoznawanie sprawy przez organ odwoławczy nie polega jedynie na weryfikacji czynności i ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji, a na kompleksowym, ponownym rozpoznaniu całej sprawy administracyjnej. Odwołanie, jako środek odformalizowany inicjuje jedynie postępowanie w drugiej instancji, nie stanowi jednak przedmiotu rozpoznania. Organ odwoławczy zobowiązany był, zgodnie z art. 136 i art. 138 K.p.a. do dokonania własnej analizy i oceny całokształtu sprawy, co uczynił w przedmiotowej sprawie Wojewoda. Sąd analizując akta administracyjne, w tym mając na uwadze treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewody, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że w sprawie naruszone zostały przepisy postępowania, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Drugi z zarzutów podniesionych przez Spółkę dotyczył naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego, które nie zostały w pełni określone. W ocenie Sądu te zarzuty również nie zasługują na uwzględnienie, choć nie wszystkie. Pierwszy z zarzutów spółki odnosił się do zobowiązania Spółki do wykazania, że odległość projektowanych balkonów od granicy z działką spełnia wymagania § 12 ust. 6 pkt 1 Rozporządzenia, tj. wynosi co najmniej 1,5 m. Odnosząc się do tego zarzutu Wnioskodawca wskazał, że w budynku nie zaplanowano żadnego balkonu. Analiza rysunków elewacji oraz rzutów poszczególnych pięter wykazuje jednak, że taki rodzaj przestrzeni jest w niniejszym budynku zaplanowany, a Wnioskodawca nazywa go w dokumentacji projektowej "loggią elewacji frontowej". W tym zakresie wskazać należy, że loggia, choć nie posiada swojej definicji legalnej w przepisach prawa budowlanego, jest w istocie rodzajem balkonu wpuszczonego we wnętrze budynku, nie wystającego poza jego bryłę. Podkreślenia wymaga, iż charakter projektowanego budynku uwzględniający "uskoki elewacji" sprawia, że zaprojektowane "loggie elewacji frontowej", których powierzchnie nota bene nie zostały wykazane w dokumentacji projektowej, nie są klasycznym przykładem tego typu rozwiązań architektonicznych. Nie są one bowiem całkowicie "wtopione" w bryłę budynku, co tym bardziej uzasadnia uznanie ich za rodzaj balkonu. Przepisy odnoszące się więc do balkonów i tarasów powinny być do nich stosowane odpowiednio. Wskazać należy, że tego rodzaju balkony przewidziane zostały do realizacji na kondygnacjach 2-5 i znajdują się niemal bezpośrednio w granicy dz. o nr ewid. [...] (w części zasłonięte ścianą, a w części jedynie balustradą) oraz dz. o nr ewid. [...] (zasłonięte ścianą w całości). Zarzut ten jest więc nie zasadny, ponieważ Spółka nie zrealizowała wezwania organu w przedmiotowym zakresie. Drugi z zarzutów skargi dotyczył określenia powierzchni biologicznie czynnej przy pomocy bilansu i wykazania, że stanowił ona odpowiedni procent powierzchni działki. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że słusznie Wojewoda wskazał, że rozpatrywany powinien on być w powiązaniu z regulacjami Planu miejscowego (wskazującego, że powierzchnia biologicznie czynna wynosić powinna 30%). Argumentacja Wnioskodawcy przedstawiona w tym zakresie, wedle której za powierzchnię biologicznie czynną uznać można zieleń na ścianach, jest błędna. Sąd podziela stanowisko, zgodnie z którym regulacja zawarta w § 3 pkt 22 Rozporządzenia nie daje możliwości przyjęcia, że w zakresie tej definicji mieszczą się struktury pionowe. Należy bowiem podnieść, że wspomniany przepis stanowi o "terenie" biologicznie czynnym, a przez teren w języku krajowym rozumie się część powierzchni ziemi wraz z jej rzeźbą i pokryciem. Innymi słowy, teren biologicznie czynny powinien być wyznaczony poziomo, horyzontalnie, choć nie są tu wykluczone pewne spadki. Prawodawca wskazuje, że nawierzchnia terenu biologicznie czynnego musi być urządzona w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych - a nawet kiedy zalicza do tego terenu 50% powierzchni tarasów i stropodachów, to czyni to z zastrzeżeniem, że również one muszą się cechować taką nawierzchnią. Przyjęcie, że "inne powierzchnie zapewniające naturalną wegetację roślin" mogłyby mieć strukturę pionową, dopuszczałoby np. sytuacje, w których inwestor na terenie w całości utwardzonej działki budowlanej tworzyłby pionowe konstrukcje "ścian zielonych" nie tylko na elewacji budynku ale np. jako odrębne pionowe struktury, które w żadnym wypadku nie spełniają funkcji chłonnej, tj. funkcji retencji wód opadowych (por. wyrok WSA w Warszawie z 25 lipca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 887/23, LEX nr 3608619). W efekcie Spółka powinna była dokonać stosownych poprawek w projekcie zagospodarowania terenu, zmierzających do wykazania uwzględnienia 30% powierzchni biologicznie czynnej, gdyż zgodnie z pkt 4 projektu powierzchnia ta wynosi (wraz ze strukturami pionowymi) 30,33%. Podniesiony w tym zakresie zarzut również okazał się niezasadny. Trzeci zarzut dotyczący przedstawienia rysunków uwzgledniających sposób odprowadzenia wody deszczowej oraz jej zatrzymywanie również uznać należy za niezasadny. Zdaniem spółki powyższe zagadnienie znajdowało się poza zakresem opracowania. Podkreślenia jednak wymaga, że opis zawarty w projekcie zagospodarowania terenu, nie odpowiadał części rysunkowej, co uniemożliwia weryfikację tego parametru. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wskazania stanowisk postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo wskazać należy, że w części graficznej Spółka nie wskazała, które miejsca postojowe mają jaki charakter. Niewystarczające w tym zakresie okazały się także wyjaśnienia Wnioskodawcy, który stwierdził, że miejsca postojowe dla lokali mieszkalnych są przeznaczone dla użytkowników stałych, a dla użytkowników przebywających okresowo miejsca postojowe dla lokali usługowych. Informacje te nie zostały przedstawione na rysunkach, ani odpowiednio oznaczone. W efekcie uznanie, że dwa miejsca postojowe znajdujące się obok miejsc dla osób niepełnosprawnych na rysunku projektu zagospodarowania terenu, są stanowiskami dla samochodów użytkowników przebywających okresowo pozostawało jedynie w sferze domysłu. W odniesieniu do kolejnego zarzutu dotyczącego umieszczenia stanowiska postojowego do przeładunku przy granicy działki Sąd zgodził się z Wojewodą, że naruszono § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a Rozporządzenia, gdyż stanowisko takie należało uznać za rodzaj miejsca postojowego, a te nie powinno znajdować się bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką. Uzasadnienie decyzji Wojewody odnosiło się jednak w przypadku tego parametru do wymagań wskazanych w Rozporządzeniu dla samochodów osobowych, podczas gdy spełniać powinno wymagania dla samochodów innych niż osobowe. Analizując zarzut dotyczący braku uzgodnienia rzeczoznawcy do spraw sanitarno-higienicznych dla lokalu usługowego wskazać trzeba, że Spółka nie określiła w sposób dokładny funkcji, jaką ma pełnić lokal usługowy. Wnioskodawca wskazał w tym zakresie zarówno w odpowiedzi na postanowienie z dnia 23 maja 2024 r., jak i w skardze, że określenie jej rodzaju należeć będzie do przyszłego najemcy lub właściciela. Wskazanie bardziej szczegółowego przeznaczenia lokalu jest jednak istotne z perspektywy postanowień Planu miejscowego, który uwzględnia inne wskaźniki dotyczące miejsc postojowych dla obiektów handlowych (45 stanowisk na każde 1000 m powierzchni użytkowej, w tym 6 dla pojazdów osób niepełnosprawnych), obiektów gastronomicznych (36 stanowisk na każde 100 miejsc, w tym 6 dla pojazdów osób niepełnosprawnych) oraz innych obiektów usługowych (30 stanowisk na każde 1000 m˛ powierzchni użytkowej, w tym 3 dla pojazdów osób niepełnosprawnych). Ponadto zaniechanie wskazania konkretnej funkcji lokalu uniemożliwiało weryfikację warunku posiadania uzgodnienia rzeczoznawcy ds. sanitarno-higienicznych. Zarzut ten również okazał się niezasadny. Odnosząc się do zarzutu braku ujednolicenia w ramach terenu geometrii i kolorystyki dachu oraz materiałów wykorzystanych do ich pokrycia, Sąd zauważa że choć Spółka wskazała w odpowiedzi na postanowienie, że "zgodnie z rysunkami: rzut dachu, elewacje, przekroje [...] / [...] – budynek posiada dach płaski kryty papą, analogicznie jak dachy budynków na sąsiednich działkach [...], [...]. Zgodnie z MPZP kąt dachu nie przekracza 35 stopni". W istocie jednak ani część opisowa projektu budowlanego, ani też wymienione rysunki nie zawierały żadnych informacji o materiale pokrycia dachu, jego kolorze czy o kącie nachylenia. Projekt ten uznać należało w tym zakresie za niepełny. Zarzut ten nie był wobec powyższego zasadny. Kolejne dwa zarzuty wskazane w skardze dotyczące nieuwzględnienia istniejących drzew oraz braku akcentów architektonicznych nie mogły odnieść zamierzonego skutku, ponieważ Wojewoda w swojej decyzji zaznaczył, że na rysunku projektu zagospodarowania terenu wskazane zostały istniejące drzewa, które będą musiały zostać usunięte z uwagi na kolizję z projektowaną inwestycją. Podobnie niewymaganym było wezwanie do przedstawienia akcentów architektonicznych, ponieważ miały one występować tylko w miejscach wskazanych na rysunku Planu miejscowego. Powyższe kwestie zostały wskazane przez Organ drugiej instancji w kontekście braku należytych rozważań organu I instancji. Sąd podzielił w tym względzie argumentację zaprezentowaną przez organ odwoławczy wskazujący na regulacje zawarte w § 13 ust. 5 pkt 1-2 planu miejscowego, zgodnie z którymi nie każda inwestycja realizowana na terenie [...] musiała posiadać akcent architektoniczny, a wymagane było usytuowanie akcentu architektonicznego na terenie [...] w miejscu wskazanym z części rysunkowej planu miejscowego. Kolejny zarzut skargi dotyczył zaprojektowania budynków w wysokości niezgodnej z postanowieniami Planu miejscowego. W tym zakresie Sąd podzielił również argumentację Wojewody, że w związku z brakiem przekrojów dla pomieszczenia śmietnika, niemożliwa była jego odpowiednia kwalifikacja, a co za tym idzie stwierdzenie zgodności jego posadowienia z przepisami. W tym zakresie słusznie organ odwoławczy wskazał, że powyższe nie odnosi się do windy samochodowej prowadzącej do garażu, gdyż stanowiła ona funkcjonalnie całość z resztą budynku, co wynika z przekroju (rys. nr [...]). Kolejny zarzut dotyczył braku sprecyzowania funkcji lokalu i został już wcześniej przeanalizowany i znajduje w tym względzie pełne zastosowanie. Z kolei zarzuty dotyczące braku informacji o kanałach na przewody do ładowarek samochodowych, niewyjaśnienia kwestii wpustu deszczowego, a także nieuzupełnienia rysunków dla szyldów reklamowych zostały poddane analizie Wojewody i w następstwie zostały uznane za zasadne, co oznaczało ich nietrafne wskazanie jako przyczyny odmowy wydania pozytywnego rozstrzygnięcia, Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego uznając, że jest ono korzystne dla skarżącego i zostało dostatecznie wyjaśnione w zaskarżonej decyzji. Ostatnim zarzutem wskazanym w skardze jest ten dotyczący określenia charakterystyki podnośników samochodowych. Okazał się on niezasadny, gdyż dopiero po uwzględnieniu dokładnej specyfiki tych urządzeń stwierdzić można było, że projekt nie spełnia warunku uwzględnienia minimalnej liczby miejsc postojowych niezależnych. Sąd podzielił stanowisko, zgodnie z którym miejsca postojowe powinny spełniać warunek ich dostępności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Po 211/23), dlatego też ustalenie, że samochody zaparkowane będą jeden nad drugim prowadziło do wniosku, że planowana inwestycja nie spełniała wymagań stawianych przez plan miejscowy odnoszących się do (niezależnych) miejsc parkingowych, mimo deklaracji wskazanych w projekcie przez Wnioskodawcę. Końcowo podkreślenia wymaga, że na rysunku projektu nie została uwzględniona obowiązująca linia zabudowy, która wyrysowana została na osobnej mapce i dołączona jako załącznik, bez wyrysowanego projektowanego budynku (s. [...] akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Powyższe skutecznie uniemożliwiło kontrolę właściwego posadowienia przez Wnioskodawcę szóstej kondygnacji. Ponadto rysunki projektowe nie zawierały, na co słusznie zwrócił uwagę zarówno Prezydent Miasta i Wojewoda właściwych rzędnych wysokości. Reasumując, przedstawione wyżej uchybienia dotyczące projektu inwestycji musiały skutkować decyzją o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. W konsekwencji uznania zaskarżonego rozstrzygnięcia za prawidłowe Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.