II SA/Po 805/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi /-/ W. Batorowicz

W dniu [...] września 2020 r. A. K. wniósł do tut. Sądu, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na decyzję wskazaną w rubrum. W tym samym piśmie w pkt 1 skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podając jako przyczynę braku dochowania terminu "niewydolność" skarżącego oraz "utrudnienia w epidemii" (k. 4). W dalszej części pisma skarżący odniósł się merytorycznie do skargi wskazując z jakich względów nie zgadza się z zaskarżonym rozstrzygnięciem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. zwanej dalej Ppsa), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast zgodnie z art. 87 § 1 Ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze przedmiotu przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. wyrok NSA z 18 października 2012 r. I FSK 179/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przy ocenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania danej czynności istotne jest wykazanie zaistnienia okoliczności, które świadczą o tym, że wnioskodawca dołożył należytej staranności, aby pomimo zaistnienia danej przeszkody dokonać czynności w stosownym terminie (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2017 r. II FSK 1980/15 Lex nr 2364547). Reasumując zatem stwierdzić należy, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona zaprezentowaną argumentacją – popartą stosownymi dokumentami uprawdopodobni brak swojej winy. Przywrócenie terminu nie jest zatem możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Odnosząc powyższe ogólne uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Skarżący uzasadnił wniosek trwającą w Polsce epidemią koronawirusa. Sąd zauważa jednak, że powyższe ogólne twierdzenia nie mogą stanowić przyczyny przywrócenia terminu. Stan trwającej epidemii nie oznacza jeszcze bowiem, że skarżący nie miał możliwości wysłania skargi w ustawowym terminie. W szczególności skarżący nie podnosił, że został przykładowo objęty kwarantanną domową, czy też że był hospitalizowany, co uniemożliwiało nadanie przesyłki u operatora pocztowego. Zatem twierdzenia skarżącego o jego "niewydolności" nie mogą skutkować przywróceniem terminu do wniesienia skargi. Okoliczności wynikające z ustalonego stanu faktycznego przemawiają za uznaniem, iż uchybienie terminowi do wniesienia skargi nie może być w tym przypadku uznane za niezawinione przez skarżącego. W ocenie Sądu przy dołożeniu należytej staranności skarżący był bowiem w stanie wnieść w terminie skargę. Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 Ppsa orzekł jak w sentencji. /-/ W. Batorowicz