II SA/Po 743/19

Dnia 4 czerwca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 czerwca 2020 roku sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2019 roku Nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę

Prezydent Miasta [...], decyzją z [...] kwietnia 2019 r. o nr [...] odmówił, M. D. przyznania pomocy w formie zasiłku okresowego. W uzasadnieniu wyjaśniono, iż podczas przeprowadzania rodzinnego wywiadu środowiskowego w dniu [...] kwietnia 2019 roku M. D. poinformował, że od miesiąca marca 2019 roku prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, zaś jego małżonka wraz z synem A. D., który uczęszcza do szkoły podstawowej, gospodarują oddzielnie. M. D. nie wystąpił z wnioskiem do sądu o rozwód czy separację oświadczył, że konflikt w małżeństwie występuje od około połowy roku z uwagi na problemy finansowe. Wskazano, że M. D. ma ustalony znaczny stopień niepełnosprawności czasowo do [...] kwietnia 2023r. zgodnie z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności nr [...] z dnia [...].04.2018r. a jego syn A. D. również zaliczony został do osób niepełnosprawnych czasowo do [...] czerwca 2021 r. M. D. poinformował, że jedynym jego dochodem jest zasiłek pielęgnacyjny w kwocie [...]zł i z tego tylko się utrzymuje. Strona nigdzie nie pracuje zawodowo ani dorywczo, jest zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego przy świadczeniu pobieranym przez żonę. W ocenie organu w świetle prawa M. D. nadal stanowi z żoną E. D. i synem A. D. rodzinę, brak jest dowodów prawnych na rozkład pożycia małżeńskiego. Zaznaczono, iż z godnie z art. 38 ust 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek okresowy ustala się w przypadku rodziny do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy oraz paragraf 1 pkt 1 lit. "b" Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 roku w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych i kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty [...]zł. Dochodem rodziny w miesiącu lutym 2019 roku były: zasiłek pielęgnacyjny strony w wysokości [...] zł przyznany na okres od [...] listopada 2018r. do [...] października 2019r. i w kwocie [...]zł na okres od [...] listopada 2019r. do [...] kwietnia 2023r. zgodnie z decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r., zasiłek pielęgnacyjny przyznany na A. D. w kwocie [...]zł na okres od [...] listopada 2018r. do [...] października 2019 r., i w kwocie [...]zł na okres od [...] listopada 2019r. do [...] czerwca 2021 r. zgodnie z decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2018r., dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego na A. D. w kwocie [...]- zł przyznany na okres od [...] listopada 2018r. do [...] października 2019r. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2019r., zasiłek rodzinny w kwocie [...]- zł przyznany decyzją z [...] stycznia 2019 r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w kwocie [...]- zł przyznany na okres od [...] stycznia 2019r. do [...] czerwca 2021 r. zgodnie z decyzją nr [...] dnia [...] stycznia 2019r. Łączny dochód rodziny w miesiącu lutym 2019r. wyniósł [...] zł, co na osobę stanowi [...] zł i przekracza kryterium dochodowe dla osoby w rodzinie, które wynosi 528,- zł. Ponieważ dochód strony jest wyższy od kryterium dochodowego dla osoby w rodzinie zasiłek okresowy nie przysługuje. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji M. D. podniósł, iż co prawda złożył wniosek o przyznaniu zasiłku okresowego jednak w związku z informacją uzyskana od pracownika socjalnego w trakcie wywiadu środowiskowego, iż nie może ubiegać się o ta formę pomocy wystąpił o pomoc w postaci zasiłku stałego. Zatem decyzja dotyczy zasiłku, o który nie wnioskował. Zaznaczył, iż z uwagi, że jest osobą niewidomą to treść wniosku sporządziła S. G.. Podczas odczytywania mu tego wniosku nie było w nim mowy o zasiłku okresowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z [...] czerwca 2019 r. o nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy zważył, iż pierwszą i zasadniczą przesłanką kwalifikującą do uzyskania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej jest spełnienie warunków określonych w art.8 ust. l ustawy o pomocy społecznej przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednej z okoliczności wymienionych w art.7 pkt 2-15 ww ustawy. Ustawowe kryterium dochodowe dla osoby w rodzinie uprawniające do korzystania z świadczeń pomocy społecznej - stosownie do art.8 ust.l pkt 1 i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej ( Dz.U. z 2018 r., poz.1358 ) nie może przekraczać 528,00 zł. Jak wynika z przeprowadzonego w sprawie postępowania, odwołujący się prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i synem. Uzyskiwany przez rodzinę dochód wynosi łącznie [...] zł i przekracza kryterium dochodowe o [...] zł. Kolegium zauważyło, iż jedną z form pomocy społecznej jest zasiłek okresowy, który - zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej - jest przyznawany w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego: osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, a także rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Tym samym organ I instancji zobligowany był odmówić M. D. przyznania zasiłku okresowego. Kolegium nie kwestionuje sytuacji rodzinnej M. D., która jest niewątpliwie trudna. Nie zmienia to jednak faktu, że dochód rodziny ([...] zł) przekracza kryterium dochodowe ustalone w ustawie o pomocy społecznej (1.584 zł). W tak ustalonym stanie faktycznym, organ zobowiązany był odmówić przyznania wnioskowanego świadczenia. Ustawa o pomocy społecznej nie przewiduje bowiem możliwości przyznania zasiłku okresowego osobom, których dochód przekroczył okrełsone kryterium. Podkreślono, że odmowa pomocy w formie zasiłku okresowego nie oznacza, że odwołujący się w razie pogorszenia się sytuacji życiowej nie może ubiegać się o przyznanie innego rodzaju pomocy, zarówno pieniężnej, jak i niepieniężnej. W ocenie Kolegium organ I instancji rzetelnie zbadał stan faktyczny sprawy oraz prawidłowo zastosował przepisy prawa, jak również nie naruszył granic wyznaczonych przez przepisy postępowania administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. D. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niezgromadzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygniecie oraz naruszenie prawa materialnego poprzez odmowę jego uwzględnienia i przyznania zasiłku okresowego. Skarżący podniósł, iż nie zgadza się z twierdzeniem organów, że prowadzi żoną wspólne gospodarstwo domowe. Zgodnie z oświadczeniem prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Zamieszkuje z żoną. Pożycza od kolegów środki finansowe i utrzymuje się z nich i z zasiłków. Zauważył, iż wspólne gospodarowanie ma miejsce nie tylko wtedy, gdy małżonkowie zamieszkują w jednym mieszkaniu i tylko jedno z nich opłaca rachunki związane z utrzymaniem mieszkania. Wspólne gospodarowanie ma miejsce wtedy gdy faktycznie małżonkowie współdecydują o przeznaczeniu dochodów osiąganych przez jej jedno z nich, gdy współdziałają przy załatwianiu codziennych spraw związanych z prowadzeniem domu. Definicję osoby samotnie gospodarującej zawiera art. 6 pkt 10 ustawy o pomocy społecznej, zaś definicję rodziny określa art. 6 pkt 14 tej ustawy. W myśl wskazanych regulacji osobą samotnie gospodarującą jest osoba prowadząca jednoosobowe gospodarstwo domowe, zaś pod pojęciem rodziny należy rozumieć osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Faktyczny związek, o którym mowa w art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej oznacza codzienne współdziałanie osób zmierzające do lepszego zaspokojenia ich potrzeb życiowych mieszkaniowych, żywnościowych) i polegających na zapewnieniu dochodu stanowiącego źródło ich utrzymania. Ustawodawca uznanie za rodzinę uzależnił także od wymogu wspólnego zamieszkiwania i gospodarowania. Wspólne gospodarowanie oznacza wspólne prowadzenie gospodarstwa domowego. Skarżący podkreślił, iż to, że nie wystąpił z wnioskiem o rozwód lub separację nie jest to dowodem, na nieprowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego. Odpowiadając na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie. Organ wskazał, iż bez wątpienia skarżący i jego żona oraz syn wspólnie korzystają ze wszystkich pomieszczeń zajmowanego mieszkania, istnieje między nimi więź ekonomiczna. Skarżący jest niepełnosprawny i jedynym źródłem jego dochodu jest zasiłek pielęgnacyjny. Nie partycypuje w kosztach utrzymania mieszkania, a dochody uzyskiwane przez żonę są przeznaczone również na jego utrzymanie. W piśmie procesowym z [...] stycznia 2020 r. pełnomocnik wyznaczony dla skarżącego z urzędu, podniósł, iż stan faktyczny sprawy nie został zbadany w sposób należycie wnikliwy i wszechstronny, a wnioski wyciągnięte przez organy obu instancji z wywiadu środowiskowego są błędne. Sama wielkość mieszkania oraz liczb jego izb wraz z liczbą zamieszkujących w nim osób (3 osoby) nie może przekreślać możliwości prowadzenia odrębnego gospodarstwa domowego przez skarżącego M. D.. Jako osoba niewidoma posiada on wręcz na tyle specyficzne potrzeby i uwarunkowania zdrowotne i osobiste, że osobność w zakresie trybu życia jest naturalnie wpisana w jego sytuację mieszkaniowo-życiową. Co więcej, nie można uznawać, że osoba niewidoma nie jest zdolna do samodzielnego prowadzenia gospodarstwa domowego - elementem wiedzy powszechnej jest bowiem, że osoby niewidome lub słabo widzące potrafią w wielu przykładach samodzielnie funkcjonować w społeczeństwie. Założenie (choćby domniemane), iż osoba niewidoma lub słabo widząca jest niezdolna do samodzielnego prowadzenia gospodarstwa domowego, może stanowić przejaw (choćby nieintencjonalny) dyskryminacyjnego postrzegania takich osób. Nadto konstytucyjne prawo do zabezpieczenia społecznego nie może zostać przekreślone przez dowolne ustalenia organu, zwłaszcza gdy dotyczy obywatela w przypadku choroby lub inwalidztwa lub obywatela pozostającego bez pracy nie z własnej woli i nie mającego innych środków utrzymania. Brak wystąpienia przez skarżącego M. D. na drogę sądową o rozwód albo separację i formalne pozostawanie w związku małżeńskim (oraz zamieszkiwanie wraz z żoną i dzieckiem w przestrzeniu jednego lokalu) nie przesądzają automatycznie, że pan M. D. nie może funkcjonować odrębnie i samodzielnie zaspokajać swoich potrzeb egzystencjalnych. Faktyczny konflikt małżonków jest przesłanką wystarczającą do uznania, że mogło dojść do rozpadu więzi (również gospodarczej) między małżonkami, a co za tym idzie - rozpoczęcia odrębnego prowadzenia gospodarstw pomimo przebywania w przestrzeni jednego lokalu. Skarżący sam przyznał, że otrzymuje dodatkowe pieniądze od kolegów, a gospodarzy się sam, do czego jest przecież zdolny. Zdaniem pełnomocnika skarżącego wywiad środowiskowy powinien być raz jeszcze i o wiele bardziej wnikliwie przeprowadzony, i poparty odmiennymi wnioskami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 P.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu pisanym w powołanych wyżej przepisach. Podstawę materialoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz 1507 ) – w skrócie "u.p.s.". Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1lit. b tej ustawy świadczeniami z pomocy społecznej są świadczenia pieniężne w tym m.in. zasiłek okresowy. Zgodnie z art. 38 ust. 1 u.p.s. zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Z kolei stosownie do art. 8. ust. 1 u.p.s. prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 701 zł , zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 528 zł , zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie", 3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny" - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. W rozpoznanej sprawie, spór skupia się wokół ustalenia, czy skarżący M. D. jest osobą samotnie gospodarująca, czy też tworzy wraz swoja zona i synem rodzinę w rozumieniu art. 38 ust. 1pkt 2 w wz. z art. 6 pkt 14 u.p.s. a w konsekwencji czy przy ustaleniu jego prawa do wnioskowego zasiłku okresowego winne być brane pod uwagę tylko jego dochody, czy także dochody uzyskiwane przez jego żonę E. D. oraz syna A. D.. Art. 6 pkt 14 u.p.s. stanowi, iż na gruncie tej ustawy pod pojęciem "rodzina" rozumie się osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wyjaśniono, iż faktyczny związek, o jakim mowa w powołanym przepisie, oznacza codzienne współdziałanie osób zmierzające do lepszego zaspokojenia ich potrzeb bytowych, w tym mieszkaniowych, żywnościowych i polegających na zapewnieniu dochodu stanowiącego źródło utrzymania (zarobkowych). Wspólne zamieszkiwanie jest przesłanką uznania za rodzinę osób zamieszkujących ze sobą, jeżeli równocześnie z tym zamieszkiwaniem występuje element wspólnego gospodarowania. Polega ono na dzieleniu lokalu mieszkalnego w sposób pozwalający stwierdzić, że koncentruje się w nim aktywność życiowa osoby zamieszkującej. Wspólne gospodarowanie opiera się zaś na podziale zadań związanych z właściwym prowadzeniem gospodarstwa domowego, a także – jeżeli występuje w funkcjonalnym związku z tym gospodarstwem – gospodarstwa rolnego. Za wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 1996 r. (sygn. akt II URN 56/95) wskazuje się, iż cechami charakterystycznymi dla prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego może być udział i wzajemna ścisła współpraca w załatwianiu codziennych spraw związanych z prowadzeniem domu, niezarobkowanie i pozostawanie w związku z tym na całkowitym lub częściowym utrzymaniu osoby, z którą się gospodarstwo domowe prowadzi, a wszystko dodatkowo uzupełnione cechami stałości, które tego typu sytuację charakteryzują. Pojęcie wspólnego gospodarowania nie oznacza zatem wyłącznie, przyczyniania się do funkcjonowania wspólnoty poprzez wykonywanie na jej rzecz jakichkolwiek czynności, współdecydowania o przeznaczeniu dochodu rodziny oraz wykonywania czynności związanych z codziennymi zajęciami. Istotną cechą wspólnego gospodarowania jest również pozostawanie na utrzymaniu osoby, z którą takie gospodarstwo się tworzy. Wspólne zamieszkiwanie finansowane z dochodu tylko jednej osoby zawsze będzie oznaczać wspólne gospodarowanie (por. wyroki NSA z 11 czerwca 2013 r., I OSK 1947/12; z 9 lipca 2013 r., I OSK 2287/12; z 5 września 2013 r., I OSK 2836/2012 z 28 listopada 2014 r., I OSK 1326/13, z 13 czerwca 2017 r. o sygn. akt I OSK 156/17, z 13 października 2017r. o sygn. akt I OSK 1274/16 oraz 29 sierpnia 2019 r. o sygn. akt I OSK 4273/18 – wszystkie dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jak wynika z akt sprawy skarżący oraz jego żona E. D. oraz syn A. D. zamieszkują razem w lokalu mieszkalnym składającym się z kuchni i jednego pokoju. Oboje nie pracują, E. D. pobiera świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem A. . Organ ustalił, iż na dochód M. D. składa się zasiłek pielęgnacyjny w kwocie [...]Natomiast jego syn i małżonka uzyskują dochód w kwocie [...]z tytułu świadczenia pielęgnacyjnego, zasiłku pielęgnacyjnego, dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego, zasiłku rodzinnego. Z ustaleń poczynionych w toku wywiadu środowiskowego wynika nadto, iż skarżący legitymuje się orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018r. o niepełnosprawności w stopniu znacznym ustalonym do dnia [...] kwietnia 2023 r. Odnosząc się do tej ostatniej okoliczności zauważyć należy, iż zgodnie z art. 4 ust 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Jak wynika z wywiadu środowiskowego do października 2018 r. E. D. pobierała specjalny zasiłek opiekuńczy w wysokości [...],- zł z tytułu sprawianej opieki nad niepełnosprawnym mężem. Z akta sprawy oraz oświadczeń skarżącego nie wynika, aby, wobec stwierdzonej u niego niepełnosprawności w stopniu znacznym , E. D. zaprzestała wspierania go w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Skarżący nie wskazał, aby takie stałe wsparcie otrzymywał od innych osób. Powyższy stan faktyczny ustalony przez organy, niekwestionowany w tym zakresie przez skarżącego, pozwala na stwierdzenie, iż skarżący wraz z żoną i synem tworzą rodzinę w rozumieniu art. 6 pkt 14 u.p.s. W świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego prawidłowa była zatem ocena, że warunki mieszkaniowe oraz zależność finansowa istniejąca między skarżącym i jego żoną oraz synem, a także sytuacja zdrowotna skarżącego, który wymaga "stałej lub długotrwałej opieki" stwarzają obiektywnie stan wskazujący na to, że prowadzą oni wspólne gospodarstwo domowe. Ustalając istnienie obydwu przesłanek z art. 6 pkt 14 u.p.s., a więc wspólne zamieszkiwanie i gospodarowanie trzeba mieć na uwadze istniejący w chwili orzekania stan faktyczny, a nie tylko oświadczenia (deklaracje) członków rodziny co do prowadzenia lub nie prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego. W rozpoznanej sprawie organu słusznie zatem badały, czy dochód rodziny M. D. jest niższy od kryterium dochodowego rodziny – art. 38 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.s. Wobec ustalenia, iż łączny dochód rodziny przekracza kryterium, które dla trzyosobowej rodziny wynosi 1584,- zł, organy prawidłowo odmówiły przyznania wnioskowanego świadczenia. Odnosząc się do uwag podnoszonych w odwołaniu, które nie zostały już powtórzone w skardze do sądu administracyjnego, zauważyć należy, iż w aktach sprawy brak jest jednoznacznego oświadczenia skarżącego o rezygnacji z ubiegania się o pomoc w formie zasiłku okresowego. W aktach znajduje się wniosek skarżącego o ten rodzaj pomocy (pismo z [...] marca 2019 r. ), a w wywiadzie środowiskowym odnotowano jego prośbę o pomoc w formie przyznania zasiłku stałego, zasiłku okresowego oraz zasiłku celowego na zakup okularów. Mając powyższe na uwadze oraz że treść skargi prowadzi do wniosku , iż M. D. nie zrezygnował z ubiegania się o zasiłek okresowy, Sąd uznał, iż treści odwołania nie należy odczytywać jako oświadczenie o cofnięcie wniosku o przyznanie zasiłku okresowego. W tym stanie sprawy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.