II SA/Po 546/23

Dnia 7 lutego 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lutego 2024 roku sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 maja 2023 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Związku Międzygminnego "C. " z dnia 13 października 2022 r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 2004 zł (dwa tysiące cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium") decyzją z 31 maja 2023 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania spółki I. Sp. z o.o. (dalej: "spółka", "I.") od decyzji Związku Międzygminnego "C. " w C. (dalej: "ZM [...]") z 13 października 2022 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej za nieterminowe złożenie rocznego sprawozdania za rok 2021, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. ZM [...] decyzją z 13 października 2022 r., nr [...], na podstawie art. 104 § 1 i art. 107 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 6q, art. 9x ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 9n ust. 1 i 7 oraz art. 12a ust. 1, art. 9zc, art. 9zb ust. 1 i art. 9zd ust. 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1297, dalej: "u.c.p.g."), wymierzył I. karę pieniężną za nieterminowe złożenie za pośrednictwem bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO) rocznego sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości z terenu gminy K. będącej członkiem Związku Międzygminnego "C. " za rok 2021 w wysokości [...] zł, to jest po [...] zł za każdy dzień zwłoki licząc od 1 lutego 2022 r., a więc pierwszego dnia następującego po terminie obowiązkowego złożenia sprawozdania przypadającego na 31 stycznia 2022 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wymóg złożenia sprawozdania wynika z art. 9n ust. 1 u.c.p.g. w związku z faktem, że spółka wpisana jest do rejestru działalności regulowanej prowadzonego przez Związek Międzygminny "C. " pod nr rejestrowym [...] Sprawozdanie zostało przesłane 24 marca 2022 r., a więc 51 dni po terminie, do którego należało jest złożyć (31 stycznia 2022 r.). W świetle powyższego oraz zgodnie z art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. Zarząd zobligowany był do wymierzenia spółce kary pieniężnej. W myśl art. 9n ust. 6 u.c.p.g. jeżeli podmiot odbierający odpady komunalne w danym roku nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości powinien przekazać organowi, o który mowa w art. 9n ust. 2 u.c.p.g., sprawozdanie zerowe. Kolegium wydając podaną na wstępie decyzję powołało się na art. 9n ust. 1, ust. 6 i 7 u.c.p.g. oraz wskazało, że zgodnie z tą ustawą podmioty zbierające odpady komunalne zobowiązane są składać roczne sprawozdanie w zakresie zebranych odpadów komunalnych w terminie do 31 stycznia za poprzedni rok kalendarzowy. Sprawozdanie dotyczyć musi konkretnej gminy. Działalność polegająca na odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości podlega wpisowi do rejestru działalności regulowanej, a za adresata norm wynikających z cytowanych regulacji uważać trzeba wszystkich przedsiębiorców figurujących w tym rejestrze. Jeżeli spółka została ujawniona jako przedsiębiorca prowadzący działalność na terenie działania C. i nie doszło do wykreślenia jej wpisu, to mogła być uznana za przedsiębiorcę prowadzącego przedmiotową działalność we wszystkich gminach zrzeszonych w Związku, niezależnie od faktycznego prowadzenia, czy nieprowadzenia tam działalności. Kolegium uznało za nietrafne zarzuty naruszenia art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, art. 7, art. 7a § 1 w zw. z art. 81a § 1 K.p.a., przez ich niezastosowanie i rozstrzygnięcie wątpliwości co do wykładni i interpretacji przepisów prawa na niekorzyść odwołującej się. W skardze skierowanej do tut. Sądu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, a alternatywnie o stwierdzenie jej nieważności, spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 9n u.c.p.g. przez przyjęcie, że obowiązek sprawozdawczy dotyczy wszystkich podmiotów niezależnie od tego, czy faktycznie odbierały odpady komunalne, podczas gdy obowiązek sprawozdawczy dotyczy tylko podmiotów, które generalnie na terenie danej gminy odbierały odpady komunalne, lecz z jakiegoś względu nie czyniły tego w kolejnym roku. W konsekwencji sankcja za niezłożenie sprawozdania zerowego w terminie nałożona może być jedynie na takie właśnie podmioty, lecz nie na podmiot, który co prawda został wpisany do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów, jednak działalności tej w ogóle nie podejmował; 2) art. 9n ust. 6 u.c.p.g. przez jego zastosowanie, mimo że skarżąca nie odbierała odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy K. w 2021 r., a była jedynie podwykonawcą świadczącym na rzecz firmy P.H.U. K. Sp. z o.o. usługę transportu odpadów i to główny wykonawca rzeczonej usługi, to jest P.H.U. K. Sp. z o.o. zobowiązany był do złożenia rocznego sprawozdania, o którym mowa we wskazanym przepisie; 3) art. 9n ust. 6 w zw. z art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. przez nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za brak przekazania sprawozdania zerowego, mimo że spółka nie miała takiego obowiązku, gdyż nie odbierała odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy K. w 2021 r., a była jedynie podwykonawcą świadczącym na rzecz P.H.U. K. Sp. z o.o. usługę transportu odpadów; 4) art. 9x ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 9n u.c.p.g. przez nałożenie na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za przekazanie sprawozdania zerowego po terminie, podczas gdy obowiązek sprawozdawczy dotyczy tylko podmiotów, które generalnie na terenie danej gminy odbierały odpady komunalne, lecz z jakiegoś względu nie czyniły tego w kolejnym roku. W konsekwencji sankcja za niezłożenie sprawozdania zerowego w terminie nałożona może być jedynie na taki właśnie podmiot, lecz nie na podmiot, który co prawda został wpisany do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów, jednak działalności tej w ogóle nie podejmował; II. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 11 ust. 1 ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 221 ze zm.) przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji rozstrzygnięcie wątpliwości co do norm prawnych na niekorzyść skarżącej. Organ niewłaściwie i błędnie przyjął, że jednolity jest pogląd, iż sankcja za niezłożenie sprawozdania dotyczy wszystkich – bez wyjątków – adresatów obowiązku sprawozdawczego, podczas gdy w orzecznictwie przepisy art. 9n i art. 9x u.c.p.g. interpretowane są niejednolicie; 2) art. 7 K.p.a. przez naruszenie zasady obiektywizmu i praworządności w trakcie prowadzonego postępowania, co doprowadziło do naruszenia słusznych interesów podmiotu zainteresowanego; 3) art. 7a § 1 w zw. z art. 81a § 1 K.p.a. przez niezastosowanie i rozstrzygnięcie wątpliwości co do normy prawnej na niekorzyść skarżącej, podczas gdy organ powinien w procesie stosowania normy prawnej stosować zasadę przyjaznej interpretacji przepisów; 4) art. 8 K.p.a. przez działanie wobec skarżącej bez należytego przekonania co do słuszności podjętych działań. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż w niej podniesiono. Na wstępie wskazać trzeba, że sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 1 zd. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1327 ze zm.) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania tego z nich, który obowiązywał jako ostatni, wojewódzkie sądy administracyjne i Naczelny Sąd Administracyjny mogą rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, chyba że strona lub uczestnik postępowania wniosą o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 14 czerwca 2023 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2023 r., poz. 1118) z dniem 1 lipca 2023 r. odwołano stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Zarządzeniem z 3 października 2023 r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu, w oparciu o ostatnio podaną podstawę ustawową, skierował tę sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym poinformowano strony, które nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 31 maja 2023 r., nr [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Związku Międzygminnego "C. " z 13 października 2022 r., nr [...], wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") stanowi podstawę ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Przed przystąpieniem do wskazania powodów, dla których doszło do uwzględnienia skargi zachodzi jednak potrzeba odniesienia się do podniesionych w niej zarzutów, jako że są one dalej idące, zmierzając – z perspektywy znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego – do uwolnienia skarżącej spod odpowiedzialności administracyjnej, jako podmiotu na którym w ogóle nie ciążyłby kontestowany w sprawie obowiązek. Przywołując zatem w pierwszej kolejności znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego wskazać przyjdzie, że zgodnie z art. 9n ust. 1 u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do sporządzenia rocznych sprawozdań. Jak przewidziano w ust. 2 tego artykułu sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do dnia 31 stycznia za poprzedni rok kalendarzowy. Stosownie zaś do jego ust. 6 podmiot, o którym mowa w ust. 1, który w danym roku nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, przekazuje wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, w terminie, o którym mowa w ust. 2, sprawozdanie zerowe. Sankcja administracyjna za niezrealizowanie powyższego obowiązku w terminie przewidziana została w art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9n – podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, które podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, zgodnie z którym z normy ustanowionej w art. 9n ust. 1 u.c.p.g. wynika, że adresatem obowiązku sporządzania sprawozdań jest każdy podmiot prowadzący działalność w przedmiocie odbioru odpadów komunalnych, a nie tylko taki podmiot, który faktycznie odpady odbiera. Stosownie do art. 9n ust. 6 u.c.p.g. okoliczność, że mimo zarejestrowanej działalności dany podmiot nie odbiera faktycznie odpadów od właścicieli nieruchomości nie zwalnia go od obowiązku sporządzenia sprawozdania, a obliguje go do złożenia sprawozdania zerowego (por. m.in. wyroki NSA 6 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 234/18, z 16 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 3510/19, z 16 lutego 2021 r., sygn. akt III OSK 3257/21, dostępny w CBOSA, na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Za powyższą wykładnią przemawiają zarówno reguły wykładni systemowej, jak i celowościowej. Zwrócić trzeba uwagę, że w myśl art. 9b ust. 1 i 2 u.c.p.g. działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy – Prawo przedsiębiorców. Rejestr działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości prowadzi wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Przy czym zgodnie z art. 9b ust. 3 tej ustawy rejestr prowadzi się w postaci bazy danych zapisanej na informatycznych nośnikach danych, która może stanowić część innych baz danych z zakresu ochrony środowiska, w tym gospodarki odpadami. W myśl zaś art. 9c ust. 1 u.c.p.g. przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do uzyskania wpisu do rejestru w gminie, na terenie której zamierza odbierać odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. W powołanym jako ostatni przepisie ustawodawca posługuje się zatem pojęciem "przedsiębiorca odbierający odpady komunalne" w odniesieniu do podmiotu, który nie rozpoczął jeszcze faktycznie prowadzenia danej działalności, albowiem rozpoczęcie tej działalności możliwe jest dopiero po uzyskaniu wpisu do rejestru. Podzielić więc należy stanowisko, że skoro wyrażenie "podmiot/ przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości" jest wielokrotnie używane w ustawie, to temu zwrotowi trzeba nadać jednolite znaczenie i rozumieć je jednakowo w całym akcie prawnym. Ustawodawca posługując się zwrotem "podmiot/ przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości" odnosił się nie tylko do pewnej czynności faktycznej (odbieranie odpadów komunalnych przez przedsiębiorcę), ale także oznaczonego rodzaju działalności, którą dany podmiot prowadzi lub zamierza prowadzić (działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych). Za takim rozumieniem przepisów przemawia także wykładnia celowościowa. O ile w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 lutego 2015 r. kwestia składania tzw. sprawozdań zerowych nie była jednolicie oceniana w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 29 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 866/15, CBOSA), to po nowelizacji ustawą z 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 87) obowiązek składania sprawozdania zerowego został w art. 9n ust. 6 u.c.p.g. jednoznacznie określony podmiotowo i przedmiotowo. W obecnym stanie prawnym nie ulega już wątpliwości, że każdy przedsiębiorca wpisany do prowadzonego rejestru działalności regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości ma obowiązek składania sprawozdania niezależnie od tego, czy rzeczywiście w danym okresie odbierał odpady. Takie rozwiązanie jest niezbędne dla realizacji przez właściwe organy obowiązku ciągłej analizy stanu gospodarowania odpadami komunalnymi na danym terenie gminy, czy miasta. Brak sprawozdania nie pozwalałby na dokonanie prawidłowej analizy, gdyż nie byłoby pewności czy przekazane dane są kompletne. Dopiero złożenie sprawozdania przez wszystkie podmioty wpisane do rejestru, w tym złożenie sprawozdań zerowych, pozwala na dokonanie właściwej analizy stanu gospodarowania odpadami. Ponadto, obowiązek sprawozdawczy pozwala wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta na wykonanie obowiązku sporządzania rocznego sprawozdania z realizacji zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi (por. art. 9q u.c.p.g.). Wreszcie realizacja tego obowiązku pozwala również na wykonanie obowiązku związanego z nadzorem na przedsiębiorcami odbierającymi odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, a w konsekwencji na stosowanie sankcji w postaci wykreślenia przedsiębiorcy z rejestru (art. 9j u.c.p.g.). Bez znaczenia pozostają wobec tego akcentowane w skardze okoliczności, w świetle których skarżąca miała nie odbierać odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy K. w roku 2021, czy też zgodnie z którymi spółka ta miała być jedynie podwykonawcą świadczącym usługę transportu odpadów na rzecz innego podmiotu. W tym względzie podniesione przez skarżącą spółkę zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 7, art. 7a § 1 w zw. z art. 81a § 1, czy art. 8 K.p.a., art. 11 ust. 1 ustawy – Prawo przedsiębiorców, bądź art. 9x ust. 1 pkt 5 w zw. z art 9n ust. 6 u.c.p.g. nie zasługują na uwzględnienie. Okoliczność, że skarżąca odmiennie odczytuje treść obowiązku wynikającego z art. 9n ust. 1 w zw. z ust. 6 u.c.p.g. nie oznacza, że przepis ten budzi takie wątpliwości interpretacyjne, które musiałyby być rozstrzygane na jej korzyść. W sprawie w następstwie przeprowadzonej wykładni językowej, systemowej i celowościowej odkodowano w sposób jednoznaczny obowiązek składania sprawozdania zerowego przez podmiot odbierający odpady komunalne niezależnie od tego, czy i w ogóle podmiot ten podjął kiedykolwiek i wykonywał działalność polegającą na odbieraniu odpadów komunalnych na terenie danej jednostki samorządu terytorialnego. Obowiązek ten powstaje zgodnie z art. 9n ust. 1 u.c.p.g. z chwilą wpisania do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych, a konsekwencją jego naruszenia jest nałożenie sankcji z art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. Powyższe nie oznacza jednak, że wydane w kontrolowanej sprawie rozstrzygnięcie - na obecnym etapie postępowania - uznane być może za zgodne z prawem. Tut. Sąd doszukał się bowiem z urzędu takich naruszeń art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., które wymagały wyeliminowania tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, jako podjętego co najmniej przedwcześnie. Po pierwsze, wskazać trzeba, że w aktach administracyjnych tej sprawy w ogóle brakuje kluczowych dla jej rozpoznania i rozstrzygnięcia dokumentów. Akta ta nie zawierają ani sprawozdania za rok 2021, które miało zostać przesłane przez skarżącą w dniu 24 marca 2022 r., wraz z dowodem jego złożenia, ani też jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałby wpis skarżącej spółki do rejestru działalności regulowanej w istotnym dla rozstrzygnięcia zakresie. Okoliczności te są wprawdzie bezsporne pomiędzy stronami i założyć można, że organ I instancji korzystał w tym względzie z dostępu do baz danych, jednak celem umożliwienia przeprowadzenia pełnej kontroli zgodności z prawem decyzji, konieczne jest udokumentowanie tak istotnych dla jej wydania okoliczności także w aktach administracyjnych. Dla sprawy uwaga ta nabiera tym bardziej istotnego znaczenia jeżeli zauważyć dodatkowo, że brak jest już podstaw do twierdzenia, aby także Kolegium miało dostęp do takich samych baz danych, jak organ I instancji, a przecież organ ten w ramach postępowania odwoławczego obowiązany jest nie tylko odnieść się do argumentacji zawartej w odwołaniu, lecz przede wszystkim ma obowiązek ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. Organ II instancji nie może zatem poprzestać na stwierdzeniu, że kluczowe dla sprawy okoliczności faktyczne są bezsporne, nie posiadając ich potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Już to powoduje konieczność uwzględnienia skierowanej do tut. Sądu skargi z uwagi na istotne uchybienie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Po drugie, w sprawie na żadnym etapie nie rozważono zastosowania art. 189f K.p.a., w tym nie wyjaśniono, czy zaistniały ujęte w tym przepisie okoliczności, co stanowi o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 189f K.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszenia prawa, 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowej, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna (§ 1). W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa określając termin i sposób powiadomienia (§ 2). Organ administracji w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia (§ 3). Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą z 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21, orzekł, że do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d u.c.p.g. stosuje się art. 189f K.p.a. Tymczasem w realiach rozpoznawanej sprawy organy w ogóle nie dokonały ustaleń w zakresie zaistnienia ewentualnych przesłanek do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej, nie wykazując nawet przyczyn takiego zaniechania w uzasadnieniu wydanych decyzji. Uchybienia te skutkują stwierdzeniem, że rozstrzygnięcie o nałożeniu na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za nieterminowe wykonanie obowiązku złożenia sprawozdania jest co najmniej przedwczesne. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzeczono jak w pkt I. sentencji wyroku. O kosztach postępowania postanowiono w pkt II. na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. uwzględniając uiszczony wpis od skargi w kwocie 204 zł, a także wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 1.800 zł (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).