II SA/Po 51/23

Dnia 24 sierpnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak–Owczarczak Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska–Tylewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 sierpnia 2023 roku sprawy ze skargi H. K. i W. K. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 18 listopada 2022 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") decyzją z 18 listopada 2022 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania H. K. i W. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. (dalej: "PINB") z 24 czerwca 2022 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki, uchylił decyzję organu I instancji w części określającej przedmiot rozbiórki orzekając, że rozbiórce podlegać ma wiata magazynowa w konstrukcji stalowej, samonośnej o wymiarach 7,9 m x 9,9 m zlokalizowana na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w Z. , gm. S. – przedstawiona jako obiekt nr [...] na załączniku do decyzji, w pozostałej części utrzymując w mocy decyzję I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. W dniu 14 września 2020 r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę na działce nr ewid.[...] i [...] przy ul. [...] w Z. . Dokonując kontroli działki nr ewid.[...] ustalono, że zlokalizowana jest na niej wiata magazynowa w konstrukcji stalowej, samonośnej o wymiarach 7,9 m x 9,9 m. W trakcie kontroli nie przedłożono dokumentów związanych z jej budową. Pismem z 15 października 2020 r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zabudowy zlokalizowanej na działce o nr ewid.[...] przy ul. [...] w Z. , gm. S.. Postanowieniem z 14 stycznia 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) i art. 123 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "K.p.a."), PINB nakazał właścicielowi – J. K. wstrzymać roboty budowlane przy budowie wiaty magazynowej w konstrukcji stalowej, samonośnej o wymiarach 7,9 x 9,9 m zlokalizowanej na działce o nr ewid.[...] przy ul. [...] w Z. . Następnie postanowieniem z 26 stycznia 2021 r. PINB zmienił ostatnio podane postanowienie w taki sposób, że jako adresatów powyższego nakazu wskazał H. K. i W. K.. Decyzją z 5 maja 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 49e ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i art. 104 K.p.a., PINB nakazał właścicielom H. K. i W. K. rozbiórkę wiaty magazynowej. WINB decyzją z 8 lipca 2021 r., nr [...], uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z 12 sierpnia 2021 r., nr [...], PINB nakazał wstrzymać roboty budowlane przy budowie wiaty magazynowej w konstrukcji stalowej, samonośnej o wymiarach 7,9 x 9,9 m zlokalizowanej na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w Z. , gm. S.. PINB decyzją z 2 listopada 2021 r., nr [...], nakazał właścicielom rozbiórkę wiaty magazynowej. WINB decyzją z 17 grudnia 2021 r., nr [...], uchylił ostatnio podaną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. PINB w dniu 7 marca 2022 r. przeprowadził ponowną kontrolę na działce nr [...] przy ul. [...] w Z. . Postanowieniem z 20 kwietnia 2022 r., nr [...], PINB – na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i art. 123 K.p.a. – ponownie nakazał właścicielom H. K. i W. K. wstrzymać roboty budowlane przy budowie wiaty magazynowej o wymiarach 7,9 x 9,9 m zlokalizowanej na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w Z. , gm. S.. Decyzją z 24 czerwca 2022 r., nr [...], na podstawie art. 49e ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i art. 104 K.p.a., PINB nakazał właścicielom H. K. i W. K. rozbiórkę wiaty magazynowej w konstrukcji stalowej, samonośnej o wymiarach 7,9 x 9,9 m zlokalizowanej na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w Z. , gmina S.. WINB, wydając decyzję wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia, podał, że przedmiotem postępowania jest wiata magazynowa o wymiarach 7,9 x 9,9 m zlokalizowana na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w Z. , gm. S.. Obiekt ten został zwymiarowany przez PINB podczas kontroli przeprowadzonej 14 września 2020 r., gdzie stwierdzono podane wymiary (tj. 78,21 m2) i nazwano go wiatą magazynową w konstrukcji stalowej i samonośnej. Wobec tego, że w aktach nie było szkicu obrazującego te wymiary oraz z uwagi na wątpliwości, czy część obiektu wykonana między budynkiem murowanym a działką nr [...] również objęta jest prowadzonym postępowaniem, czy jest odrębnym obiektem i jakiej części dotyczą podane wymiary, organ II instancji zlecił przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Do protokołu z kontroli przeprowadzonej 22 września 2022 r. załączono szkic, na którym naniesiono obiekt będący przedmiotem postępowania wraz z jego wymiarami. Ze zdjęć wykonanych podczas kontroli 7 marca 2022 r. wynika, że obiekt od strony działki [...] nie posiada ściany, jest wsparty na słupach, a wewnątrz magazynowane są bliżej nie określone materiały. Na dachu wiaty zamontowano panele fotowoltaiczne. Ze zdjęć dostępnych na Google [...] wynika, że powstał później niż we wrześniu 2016 r. Wiata ta posiada ponad 78 m2, zatem już z tej przyczyny nie może skorzystać ze zwolnienia z obowiązku pozwolenia na budowę. Wiata o takiej powierzchni wybudowana między 2016 a 2018 rokiem wymagała (w dacie jej wykonania i obecnie) uzyskania pozwolenia na budowę, którego w sprawie nie uzyskano, zatem zasadne było wdrożenie wobec właścicieli działki postępowania legalizacyjnego uregulowanego w art. 48-49e Prawa budowlanego. Organ odwoławczy powołał się jednocześnie na rozumienie wiaty jako samodzielnej, lekkiej budowli, posiadającej dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca, rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym i stwierdził, że cechą odróżniającą budynki od budowli, do których zaliczyć trzeba wiatę, jest między innymi wydzielenie pewnej przestrzeni przez przegrody budowlane. Zdaniem tego organu sporny obiekt należy zakwalifikować jako wiatę. PINB postanowieniem z 20 kwietnia 2022 r. nakazał wstrzymać roboty budowlane przy budowie wiaty magazynowej. W zakreślonym terminie nie wniesiono wniosku o legalizację, stąd zastosowanie znalazł art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego. Zdaniem organu II instancji prawidłowo przy tym nałożono obowiązek na H. i W. K., którzy właścicielami działki byli od [...] lipca 2016 r., zatem byli nimi w dacie posadowienia przedmiotowej wiaty. Rozbiórkę wiaty należało uznać za uzasadnioną. WINB zdecydował jednak o doprecyzowaniu rozstrzygnięcia poprzez odniesienie do załącznika graficznego z uwagi na wielość obiektów na działce i zarzuty podnoszone w tym zakresie. Na koniec organ odniósł się do zarzutów odwołania skupiających się na próbie wykazania, że przedmiotowa wiata to w istocie panele fotowoltaiczne, dla których podstawą jest konstrukcja zakwalifikowana błędnie przez organ jako wiata, a roboty związane z ich wykonaniem powinny być kwalifikowane zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego jako niewymagające pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Zdaniem WINB obiekt będący przedmiotem postępowania posiada wszelkie cechy pozwalające uznać go za wiatę – zarówno z uwagi na sposób wykonania, jak i pełnioną funkcję. Fakt zainstalowania na tym obiekcie paneli fotowoltaicznych nie czyni tego obiektu legalnym i nie niweczy skutków przeprowadzonego postępowania administracyjnego. W skardze skierowanej do tut. Sądu reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata H. K. i W. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, zarzucili naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz podjęcia niezbędnej inicjatywy w zakresie zgromadzenia materiału dowodowego oraz jego wszechstronnej analizy, co ujawniało się w szczególności w braku dokonania prawidłowej kwalifikacji robót objętych decyzją oraz nierozważenia, czy roboty te nie obejmowały instalacji urządzenia fotowoltaicznego, o którym mowa w art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego; 2. art. 81a § 1 K.p.a. przez jego niezastosowanie w związku z wątpliwościami co do kwalifikacji obiektu objętego decyzją i brak przyjęcia, że obiekt ten stanowi instalację urządzenia fotowoltaicznego, o którym mowa w art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego; 3. art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego przez niezastosowanie tego przepisu jako zwalniającego sporne roboty budowlane od obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, 4. art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego przez zastosowanie tego przepisu w stosunku do wykonania robót budowlanych nie wymagających uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz dokonania zgłoszenia. W uzasadnieniu podniesiono, że kluczowe znaczenie dla prawidłowości rozstrzygnięcia ma trafność kwalifikacji przeprowadzonych robót budowlanych. W ocenie skarżących organ dokonał w tym zakresie nieprawidłowych ustaleń faktycznych. Z treści uzasadnienia wynika, że organ przyjął, iż doszło do wykonania robót budowlanych obejmujących wzniesienie wiaty o określonej powierzchni. Całkowicie poza oceną pozostało natomiast czy obiekt ten nie stanowi raczej instalacji fotowoltaicznej wskazanej w art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego. Bezspornie mamy do czynienia z zainstalowanymi panelami fotowoltaicznymi, dla których podstawą jest konstrukcja zakwalifikowana błędnie jako wiata. Skarżący podkreślili, że wyłącznym i samodzielnym celem instalacji jest produkcja energii elektrycznej na potrzeby nieruchomości, przy wykorzystaniu paneli fotowoltaicznych. Okoliczność ta została całkowicie pominięta, pomimo, że w toku postępowania ustalono, że takie panele są zlokalizowane. WINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Postanowieniem z 29 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Po [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 20 czerwca 2023 r., sygn. akt II OZ [...], oddalił zażalenie na to postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać trzeba, że sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), jeżeli przewodniczący uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku ani w siedzibie sądu, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli nie sprzeciwiają się temu strony lub uczestnik postępowania. Z-ca Przewodniczącego Wydziału II zarządzeniem z 14 lipca 2023 r. skierował niniejszą sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym poinformowano strony i uczestników postępowania, którzy nie złożyli sprzeciwu wobec takiego trybu jej rozpoznania. Zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 18 listopada 2022 r., nr [...], nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "P.p.s.a.") dawałby podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły przepisy Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 49e pkt 1 tej ustawy organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie. W art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przewidziano, że organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy, co przewiduje art. 48 ust. 5 Prawa budowlanego. Stosownie zaś do art. 48a ust. 1 Prawa budowlanego w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację. W realiach rozpatrywanego przypadku organy nadzoru budowlanego stwierdziły, że na należącej do skarżących działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w Z. , gm. S., wykonano bez pozwolenia na budowę wiatę magazynową o konstrukcji stalowej, samonośnej, wymiarach 7,9 x 9,9 m – oznaczoną jako obiekt nr [...] na załączniku do zaskarżonej decyzji. Do obiektu tego bezspornie nie znajdował zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c Prawa budowlanego, zgodnie z którym nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 cytowanej ustawy, budowa wolno stojących wiat o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Nie jest on również objęty art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, który przewiduje, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1.000 m2 powierzchni działki (por. art. 29 ust. 1 pkt 2 i pkt 2c w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do 19 września 2020 r.). Przedmiotowa wiata posiada ponad 78 m2 w konsekwencji nie mieści się w hipotezie żadnej z norm prawnych przewidujących odstępstwo od uzyskania pozwolenia na budowę, który to obowiązek wynika z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Do skarżących trzykrotnie skierowano postanowienie o wstrzymaniu budowy z art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Za każdym razem otwierało to możliwość przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, z czego skarżący nie skorzystali. W tych okolicznościach sięgnięcie po art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego i nakazanie rozbiórki spornej wiaty stało się nie tylko zasadne, lecz wręcz było obowiązkiem organu nadzoru budowlanego. Istota sporu sprowadza się zaś do stwierdzenia, czy do objętej nakazem rozbiórki wiaty może znaleźć zastosowanie art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego. Skarżący podnoszą bowiem, że doszło do zainstalowania paneli fotowoltaicznych, dla których podstawą jest konstrukcja błędnie zakwalifikowana jako wiata i twierdzą, iż nie było wymagane ani pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie. Zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 tej ustawy, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu pomp ciepła, wolno stojących kolektorów słonecznych, urządzeń fotowoltaicznych o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW z zastrzeżeniem, że do urządzeń fotowoltaicznych o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 6,5 kW stosuje się obowiązek uzgodnienia z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej projektu tych urządzeń oraz zawiadomienia organów Państwowej Straży Pożarnej, o którym mowa w art. 56 ust. 1a (por. art. 29 ust. 2 pkt 16 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do 19 września 2020 r., w którym mowa była o robotach budowlanych polegających na montażu urządzeń fotowoltaicznych). W orzecznictwie sądów administracyjnych, z uwagi na brak legalnej definicji wiaty, za podstawowe cechy tej budowli uznaje się przede wszystkim wsparcie jej na słupach będących podstawowym elementem konstrukcyjnym, wiążącym tę budowlę trwale z gruntem. Ponadto, przyjmuje się, że wiata powinna posiadać lekką konstrukcję i brak wydzielenia z przestrzeni przy pomocy przegród budowlanych. Częściowe wyposażenie w ściany nie zmienia charakteru obiektu, zwłaszcza jeżeli nie stanowią one elementu konstrukcyjnego, a konstrukcja nadal pozostaje słupowa, gdy funkcję nośną spełniają słupy, a nie ściany. Wiata nie może być obiektem zamkniętym, a więc obudowanym ze wszystkich stron. Wiata może też przylegać do budynku. Kwalifikacja obiektu budowlanego jako wiaty wymaga także uwzględnienia jego funkcji – przyjmuje się, że celem tej budowli jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym (por. m.in. wyroki NSA z 16 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1481/14, z 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 575/17, z 29 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1091/18, z 24 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2266/18, dostępne w CBOSA, na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W powyżej przedstawione rozumienie wiaty wpisuje się obiekt budowlany objęty zaskarżoną decyzją. Jak zostało to już przedstawione jest to obiekt o konstrukcji stalowej, samonośnej, o wymiarach 7,9 x 9,9 m. Jak ponadto ustalono obiekt ten od strony działki ewid. nr [...] nie posiada ściany (jest wsparty na słupach), a wewnątrz magazynowane są bliżej nieokreślone materiały. Na dachu tego obiektu zamontowano panele fotowoltaiczne. Te okoliczności faktyczne znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Zwłaszcza analiza protokołów z przeprowadzonych kontroli i pozyskanej dokumentacji zdjęciowej świadczy o prawidłowości kwalifikacji spornego obiektu. W oparciu o wskazane okoliczności faktyczne w pełni prawidłowe jest przyjęcie, że przedmiotem postępowania jest wiata. Kwalifikacji spornego obiektu jako wiaty nie zmienia okoliczność, że na dachu wiaty inwestorzy zamontowali panele fotowoltaiczne. Ze zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji fotograficznej (k. [...] akt administracyjnych) w sposób nie budzący wątpliwości wynika bowiem, że przedmiotowy obiekt ma wysokość wykraczającą poza potrzeby związane z zainstalowaniem na jego dachu paneli fotowoltaicznych, a jednocześnie wystarczającą dla pełnienia funkcji typowej dla wiaty, to jest ochrony przed oddziaływaniami atmosferycznymi przechowywanych w nim rzeczy ruchomych. Podkreślenia przy tym wymaga, że funkcję magazynową rzeczonej wiaty potwierdzają przeprowadzone w sprawie czynności dowodowe. Skarżący nie dostrzegają zaś tego, że instalacja paneli fotowoltaicznych na wiacie nie jest przedmiotem przeprowadzonego przez organy postępowania, bowiem przedmiotem tym jest wspomniana wiata, która bezsprzecznie wykonana została w warunkach samowoli budowlanej, a wobec której zainstalowane panele uznane być mogą co najwyżej za jej część. Nie można zaaprobować stanowiska skarżących, którzy poprzez odwołalnie się do treści art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego usiłują nie tyle wykazać legalność samej tylko instalacji paneli fotowoltaicznych na wiacie, co - należy to ponownie, wyraźnie podkreślić - nie było przedmiotem zainteresowania organów, lecz chcą w istocie nijako dodatkowo doprowadzić poprzez to do zalegalizowania budowli, na której do rzeczonej instalacji doszło. Takie podejście nosi znamiona chęci obejścia przez skarżących powszechnie obowiązującego prawa i nie zasługuje na ochronę. Równie dobrze, idąc tokiem rozumowania pełnomocnika skarżących, można by próbować zalegalizować np. budynek mieszkalny jednorodzinny wskazując na to, że na budynku tym znajdują się panele fotowoltaiczne i całość przedsięwzięcia polegała na ich instalacji. Nie można przyjąć, że zainstalowanie na samowolnie wybudowanej wiacie urządzeń fotowoltaicznych i potraktowanie wiaty jako urządzenia wsporczego dla tych urządzeń, znosi skutki stwierdzonej samowoli i uczyni wiatę (nazywaną na użytek postępowania urządzeniem wsporczym - czy jak wykazuje się w skardze skierowanej do tut. Sądu konstrukcją będącą podstawą dla urządzeń fotowoltaicznych) obiektem budowlanym wzniesionym legalnie. Inna wykładnia otwierałaby drogę do obchodzenia prawa (zob. wyroki WSA w Szczecinie z 9 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 1084/14, WSA w Poznaniu z 9 lutego 2023 r., sygn. akt IV Sa/Po 699/22, CBOSA). W konsekwencji powyższego nie sposób uznać za zasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego. Przepis ten nie znajdował w kontrolowanej sprawie zastosowania, bowiem nie reguluje on kwestii budowy znajdującej się na nieruchomości skarżących wiaty. Konsekwentnie organy nadzoru budowlanego w oparciu o prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne słusznie zastosowały w sprawie art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego. Niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, czy art. 81a § 1 K.p.a. Organy nadzoru budowlanego przeprowadziły wystarczające postępowanie wyjaśniające, w oparciu o które ustalono istotne dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy i niebudzące wątpliwości okoliczności faktyczne. To że skarżący nie zgadzają się z przeprowadzoną oceną dowodów i dokonanymi ustaleniami faktycznymi nie oznacza, że doszło w tym względzie do istotnego naruszenia przepisów postępowania. Skarżący zresztą nawet nie próbują podniesionych w tym względzie zarzutów bardziej skonkretyzować. Nie podają jakie dokładnie okoliczności faktyczne zostały przez organ nieprawidłowo ustalone, bądź do ustalenia jakich to okoliczności w sprawie nie doszło. Skarżący zarzucają, że w sprawie nie rozważono należycie charakteru wykonanych robót budowlanych, gdy tymczasem było to przedmiotem dostatecznie szczegółowych rozważań w zaskarżonej decyzji, a skarżący w żaden sposób do wykazanych tam okoliczności faktycznych nawet się nie odnoszą. Skarżący poprzez zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego starają się w istocie wykazać, że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego. Jednak twierdzenie to nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, a jedynym co mogłoby wskazywać na jego słuszność jest to, iż na wykonanej bez pozwolenia na budowę wiacie znalazły się panele fotowoltaiczne, którą to okoliczność potwierdzono zresztą w zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądowym wyraźnie dopuszcza się jednak sytuacje, w których poszczególne części danego obiektu budowlanego (np. budynku) są kwalifikowane do różnych kategorii obiektów budowlanych (por. m.in. wyroki NSA z 2 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1782/10, z 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2767/13, CBOSA). Mając na względzie powyżej poczynione rozważania na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalono.