II SA/Po 463/19

Dnia 26 maja 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jan Szuma Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2021 roku sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2019 roku Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji oddala skargę

A. J. (zwany dalej "wnioskodawcą" lub "Skarżącym") złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zmianami, zwanej dalej "k.p.a."), w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta M. P. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] (zwana dalej "decyzją Prezydenta z dnia 12 czerwca 2015 r."), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. sp. z o.o. z siedzibą w P. (zwanej dalej "inwestorem") pozwolenia na budowę: 1) kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej z rur [...] o średnicy Ř [...] mm, o łącznej długości L = [...] m; 2) kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej z rur [...] o średnicy Ř [...] mm o łącznej długości L= [...],0 m; 3) kanalizacji sanitarnej tłocznej z rur [...] o średnicy wewnętrznej Ř [...] mm i grubości ścianki [...] mm, L- [...] m; 4) kanalizacji sanitarnej tłocznej z rur [...] o średnicy wewnętrznej Ř [...] mm i grubości ścianki [...] mm, L=[...] m; 5) kanalizacji sanitarnej tłocznej z rur [...] Ř [...] mm i grubości ścianki [...] mm, L=[...] m; 6) kanalizacji sanitarnej tłocznej z rur [...] o średnicy wewnętrznej Ř [...] mm i grubości ścianki [...] mm, L=[...] m; 7) kanalizacji sanitarnej tłocznej z rur [...] o średnicy wewnętrznej Ř [...] mm i grubości ścianki [...] mm, L=[...] m; 8) kanalizacji sanitarnej tłocznej z rur [...] mm, grubości ścianki [...] mm, L=[...] m. Wskazane kanalizacje miały być zbudowane w ulicach: T., P., U., W., P., P., O., S., B., S., P., D., R. i bocznej od ul. [...] (obręb K.: ark. [...] dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], [...] ark. [...] dz. ew. nr [...], [...], [...], ark. [...], dz. ew. nr [...], [...] [...], [...], [...], [...], ark. [...], dz. ew. nr [...], [...], obręb K.: ark. [...] dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], ark. [...], dz. ew. nr [...], [...], [...] [...], [...], [...] [...], [...], ark. [...], dz. ew. nr [...], [...] ark. [...], dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], ark. [...], dz. ew. nr [...], ark. [...], dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]). Postanowieniem z dnia 23 marca 2016 r. Prezydent M. P. odmówił wznowienia postępowania, jednakże na skutek odwołania wnioskodawcy, Wojewoda postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2016 r. uchylił w/w postanowienie oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2016 r. Prezydent M. P. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej w/w decyzją o pozwoleniu na budowę w/w kanalizacji. Decyzją z dnia 31 sierpnia 2016 r. Prezydent M. P. (zwany dalej "Prezydentem" lub "organem I instancji") wydał decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej, która to decyzja na skutek odwołania została uchylona przez Wojewodę (zwanego dalej "Wojewodą" lub "organem II instancji") decyzją z dnia 18 października 2016 r. i przekazana do ponownego rozpoznania. W dniu 22 grudnia 2016 r. Prezydent wydał decyzję, którą ponownie odmówił uchylenia decyzji Prezydenta z dnia 12 czerwca 2015 r. o pozwoleniu na budowę i na skutek odwołania decyzją z dnia 1 marca 2017 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta, która to decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Prawomocnym wyrokiem z dnia 20 września 2017 r. o sygn. akt II SA/Po 350/17 Sąd uchylił decyzję Wojewody z dnia 1 marca 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta z 22 grudnia 2016 r. Sąd wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy przyjąć, iż Skarżący jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę (wcześniej organy administracji publicznej odmawiały jemu tego przymiotu). Organ I instancji był zobowiązany uwzględnić argumentację wskazaną w uzasadnieniu wyroku i dokonać ponownej oceny oddziaływania inwestycji w jej części dotyczącej przepompowni w odniesieniu do wnioskodawcy, a następnie wydać decyzję na podstawie art. 151 k.p.a. W dniu 4 maja 2018 r. Prezydent wydał decyzję nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta z dnia 12 czerwca 2015 r. nr [...] oraz stwierdzającą, iż ww. decyzja została wydana z naruszeniem prawa polegającym na pominięciu udziału strony w postępowaniu. Na skutek odwołania, decyzją z dnia 28 czerwca 2018 r. Wojewoda uchylił decyzję z 4 maja 2018 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu 12 grudnia 2018 r. Prezydent ponownie wydał na podstawie art. 146 § 2 w związku z art. 151 § 2 k.p.a. decyzję nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta z dnia 12 czerwca 2015 r. oraz stwierdzającą, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa polegającym na pominięciu udziału strony w postępowaniu. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż jeżeli w rozpatrywanej sprawie zostałaby wydana nowa decyzja, to odpowiadałaby ona w swojej istocie decyzji dotychczasowej, zatem zgodnie z art. 146 § 2 w związku z art. 151 § 2 k.p.a. decyzja Prezydenta z dnia 12 czerwca 2015 r. nie może być uchylona. Od ww. decyzji odwołał się wnioskodawca wskazując na naruszenie przepisów postępowania tj. błędne rozstrzygnięcie, brak właściwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, zignorowanie wniosków dowodowych, błędy w ustaleniach faktycznych. Decyzją z dnia 16 kwietnia 2019 r. nr [...] Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji w części orzekającej o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta z dnia 12 czerwca 2015 r. stwierdzając, iż ww. decyzja została wydana z naruszeniem prawa polegającym na pominięciu udziału strony A. J. w postępowaniu. Jednocześnie organ II instancji odmówił uchylenia ww. decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. W pozostałej części Wojewoda utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu swojego stanowiska Wojewoda wskazał, iż wnioskodawca winien zostać uznany za stronę w postępowaniu w przedmiocie udzielenia ww. pozwolenia na budowę. Jednocześnie w ramach wznowionego postępowania organ II instancji dokonał ponownej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, uzupełniając go w zakresie oddziaływania inwestycji na nieruchomość Skarżącego. Zdaniem organu II instancji analiza ta nie potwierdza, aby istniały przesłanki do uchylenia decyzji Prezydenta z dnia 12 czerwca 2015 r. o pozwoleniu na budowę i wydania nowej decyzji w zmienionym kształcie albo do odmownego załatwienia wniosku inwestora. Wojewoda stwierdził, iż udzielone pozwolenie na budowę jest zgodne z wymogami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zmianami, zwanej dalej "p.b."). W ocenie Wojewody projekt przedmiotowej inwestycji został opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlane ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 (zgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania terenu albo decyzji o warunkach zabudowy) i 2 (zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi) p.b. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że działka, na której zlokalizowano ww. przepompownię (nr [...]), została wymieniona w ostatecznej decyzji Prezydenta M. P. z [...] października 2014 r. nr [...], [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej oraz sieci kanalizacji sanitarnej tłocznej z przepompowniami ścieków, przewidzianej do realizacji w rejonie ul. [...] w P. (ul. T., P., D., R., S., P., B., O., W., P., P., U.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł Skarżący działając samodzielnie. Skarżący zakwestionował decyzję organu II instancji w całości podnosząc zarzut naruszenia: 1) art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. poprzez ich zastosowanie wynikające z przyjęcia, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej, pomimo iż nieuczestniczenie strony bez własnej winy w postępowaniu wyłącza dopuszczalność zastosowania art. 146 § 2 k.p.a., a nadto naruszenie ww. przepisów przez nie zgromadzenie pełnego materiału dowodowego, co w żadnym zakresie nie pozwalałoby na przyjęcie, że w sprawie nie mogłaby zapaść inna decyzja, niż kwestionowana w podaniu o wznowienie postępowania; 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób szczątkowy, bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, z pominięciem wniosków dowodowych strony, pomimo, iż przedmiotem dowodu były okoliczności mające znaczenie dla sprawy, przez co niemożliwe stało się zrekonstruowanie stanu faktycznego, co stało się przyczyną naruszenia zasady prawdy obiektywnej, albowiem organy nie podjęły wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a nadto naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez niesprostanie ustawowym wymogom stawianym uzasadnieniu faktycznemu; 3) art. 6 i 8 § 1 k.p.a. poprzez podejmowanie przez organ działań mających charakter rażących naruszeń prawa i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, z naruszeniem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto Skarżący wniósł o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym. Skarżący podniósł w uzasadnieniu, że wydając zaskarżoną decyzję nie wzięto pod uwagę tego, że Skarżący nie miał możliwości ochrony swojego interesu prawnego. Wobec wady prawnej o charakterze materialnym i formalnym nie mogła zapaść decyzja, w której stwierdza się brak potrzeby uchylenia decyzji ostatecznej z uwagi na tożsamość rozstrzygnięcia w wyniku wznowienia postępowania. To sprawiło, że Skarżący nie mógł wziąć udziału w całym postępowaniu administracyjnym. Następnie podkreślono, że organy administracji publicznej nie zebrały całokształtu materiału dowodowego. Zapadłe decyzje były wydane na podstawie fragmentarycznych ustaleń. W poprzednio uchylanych decyzjach Wojewoda wskazywał na uchybienia w toku postępowania administracyjnego, a mimo to postępowanie nie było przeprowadzone właściwie. Nie uwzględniono immisji dźwiękowych, odorowych i wibracyjnych emitowanych przez przepompownię PS3, o czym szeroko mowa była w poprzednich pismach, do których Sąd ma dostęp. Uzasadnienie faktyczne decyzji, zdaniem Skarżącego, nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący zarzuca rażące działanie organów obu instancji, jakoby miały prowadzić postępowanie w sposób uniemożliwiający wydanie decyzji wznowieniowej ze względu na ograniczenia czasowe z art. 146 § 1 k.p.a. Dawanie wiary twierdzeniom inwestora jako aksjomatów jest, zdaniem Skarżącego, jaskrawym przejawem łamania zasady bezstronności i równego traktowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie z 20 sierpnia 2019 r. uczestnik postępowania tj. inwestor wniósł o oddalenie skargi na decyzję organu II instancji wskazując, że ocenie uczestnika zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Uczestnik wskazał, że ustawodawca, chcąc podkreślić szczególny charakter inwestycji celu publicznego, zagwarantował inwestorom szczególne bezpieczeństwo na tle innych decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym, co znalazło wyraz w przepisie art. 53 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zmianami), zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. W związku ze śmiercią jednego z uczestników postępowania sądowego – J. F., postanowieniem z dnia 24 października 2019 r., sygn. akt II SA/Po 463/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie do czasu wyznaczenia jego następców prawnych. Postanowieniem z dnia 25 września 2020 r., sygn. akt II SA/Po 463/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie z uwagi na wyznaczenie następców prawnych po zmarłym J. F. – M. F., A. B., J. F. oraz J. F.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy." Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron postępowania nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Z tych względów zarządzeniem z dnia 20 maja 2021 r. Przewodniczący Wydziału II. tut. Sądu wyznaczył termin posiedzenia niejawnego na dzień 26 maja 2021 r. zaznaczając, że sprawa ma być skierowana do rozpoznana w trybie uproszczonym. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Przedmiotem sprawy jest decyzja Wojewody uchylająca decyzję Prezydenta w części orzekającej o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta z dnia 12 czerwca 2015 r. o pozwoleniu na budowę kanalizacji sanitarnej oraz stwierdzającej, że ww. decyzja została wydana z naruszeniem prawa polegającym na pominięciu udziału strony w postępowaniu i stwierdzająca, iż ta decyzja została wydana z naruszeniem prawa tj. pominięciu udziału Skarżącego w postępowaniu, odmówiono uchylenia ww. decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, a w pozostałej części Wojewoda utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Z kolei przedmiotem decyzji Prezydenta z dnia 12 czerwca 2015 r. jest pozwolenie na budowę sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej oraz sieci kanalizacji sanitarnej tłocznej z przepompowniami ścieków przewidzianej do realizacji w rejonie ul. [...] w P. (ul. T., P., D., R., S., P., B., O., W., P., P., U.). Co szczególnie istotne dla sprawy przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisu art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2204 ze zmianami, zwanej dalej "u.g.n."), co nie było kwestionowane w sprawie. W dniu 7 października 2014 roku nr [...], [...] Prezydent wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Charakter przedmiotowej inwestycji oznacza, że organy architektoniczno-budowlane, przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę były związane treścią tej decyzji i nie mogły dokonać jej weryfikacji. Zasadnie Wojewoda stwierdził w zaskarżonej decyzji, że organy architektoniczno-budowlane są obowiązane jedynie stwierdzić, czy doszło do zachowania wymogów przewidzianych w p.b. oraz aktów wykonawczych (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SA 1394/96, dostępny na stronie: publ. bazy – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę jest ściśle związana z decyzją lokalizacyjną i dzieli jej los prawny. Zasadą procesu inwestycyjnego jest poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, co dotyczy m.in. właścicieli nieruchomości graniczących z działką inwestora. Przepisami odrębnymi, które wprowadzają dla innych działek ograniczenia związane z obiektem budowlanym inwestora, są także przepisy prawa cywilnego, które gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z jego nieruchomości oraz zakazują naruszania jego własności (art. 140 i art. 222 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny [t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1025 ze zmianami]). Z przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zmianami). Legitymacja Skarżącego w postępowaniu administracyjnym, która była przedmiotem rozważań poczynionych w prawomocnym wyroku tut. Sądu w dniu 20 września 2017 r. wydanym w sprawie II SA/Po 350/17. Stwierdzono wówczas, że Skarżący powinien mieć przymiot strony postępowania administracyjnego. Kwestią sporną jest ocena oddziaływania inwestycji w części dotyczącej przepompowni PS3 – inwestycji mającej charakter liniowy – systemu kanalizacji tłocznej z 6 przepompowaniami. Sama budowla tj. przepompownia kanalizacyjna stanowiąca niezbędny element inwestycji polegającej na budowie kanalizacji sanitarnej znajduje się w pobliżu działki stanowiącej własność Skarżącego oraz jego małżonki o nr [...] na której usytuowany jest budynek mieszkalny przy ul. [...] w P. tj. na działce sąsiedniej nr [...], użytkowanej jako droga w odległości ok. [...] m od ww. budynku mieszkalnego oraz w odległości ok. [...] m od granicy działki nr [...]. Tym samym należało ustalić czy zasadnie organy odmówiły uchylenia decyzji Prezydenta z dnia 12 czerwca 2015 r. o pozwoleniu na budowę i wydania nowej decyzji w zmienionym kształcie albo do odmownego załatwienia wniosku inwestora. W szczególności w odwołaniu Skarżący wskazywał, że jego zdaniem przepompownia PS3 w sposób istotny, ponad przeciętną miarę, zakłóca korzystanie przez niego z nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Ponadto podniósł kwestie odległości ww. przepompowni od swojej nieruchomości, emitowanie przez nią odoru, wibracji i hałasu, istniejące rozbieżności pomiędzy projektem przepompowni PS3, a jej rzeczywistym wykonaniem. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 p.b.: "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7." Z treści powołanego przepisu wynika, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę może być wydana przez organ architektoniczno-budowlany po uprzednim jego sprawdzeniu w zakresie w tym przepisie wskazanym. Po sprawdzeniu i ustaleniu kompletności projektu budowlanego, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 32 i art. 34 p.b., architektoniczno-budowlany, zgodnie z art. 35 ust. 4, nie może odmówić wydania pozytywnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu w składzie orzekającym wyżej wskazane wymagania formalne niezbędne do wydania pozwolenia na budowę zostały przez inwestora spełnione. Inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 p.b. oraz jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Nadto przedłożony projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia. W ocenie Sądu w szczególności organy obu instancji prawidłowo uznały, że inwestycja polegająca na budowie przepompowni zostanie przeprowadzona zgodnie z poszanowaniem interesów Skarżącego, jako właściciela działki sąsiedniej. Organy obu instancji podjęły bowiem czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Swoją ocenę w tym zakresie organ II instancji właściwie uzasadnił. Należy zaznaczyć, że Skarżący nie precyzuje jakie konkretnie przepisy prawa materialnego jego zdaniem zostały naruszone w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego. W szczególności Skarżący zarzucał niezgodność inwestycji z projektem. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż z pisma z dnia 21 lutego 2019 r. P. I. N. B. dla M. P. wynika, iż w trakcie budowy nie doszło do zmiany lokalizacji przepompowni PS3 na działce nr [...]. Także w piśmie z dnia 5 października 2018 r. organ nadzoru budowlanego wyjaśnił, iż przeprowadzono kontrolę obiektów zrealizowanych na podstawie decyzji Prezydenta z dnia 12 czerwca 2015 r., która wykazała, iż roboty budowlane zostały wykonane z nieistotnymi odstępstwami od projektu zatwierdzonego ww. decyzją o pozwoleniu na budowę. Zmiany dotyczące lokalizacji studni i trasy odcinków kanalizacji zostały udokumentowane na rysunkach zamiennych, a oświadczenie kierownika budowy zostało potwierdzone przez projektanta i inspektora nadzoru. We wskazanym piśmie zaznaczono, iż P. I. N. B. dla M. P. nie miał powodu, by odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Prawidłowo wskazał zatem Wojewoda w zaskarżonej decyzji, iż w przypadku obaw co do jakości wody w studni Skarżący może zwrócić się do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w P. celem zbadania jej jakości. W ocenie organu II instancji skoro organ do tego powołany potwierdził, iż nie doszło do zmiany lokalizacji przepompowni, to należy to uznać za wiarygodny dowód w sprawie. Także w piśmie z 20 lutego 2019 r. projektant potwierdził, iż przepompownia PS3 została wykonana zgodnie z projektem i pozwoleniem. Odpowiedzialność projektanta niewątpliwie stanowi gwarancję dla inwestora i dla organu, na co prawidłowo zwrócił uwagę organ II instancji. Odnosząc się do zarzutu niewłaściwej lokalizacji przepompowni w pobliżu działki Skarżącego to wskazać należy, że o przebiegu i lokalizacji inwestycji decyduje inwestor i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązania lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Lokalizacja przepompowni została zdeterminowana układem sieci kanalizacyjnej (z uwagi na wymagane spadki kanałów oraz ograniczenia w zagłębieniu kanalizacji). Co istotne właściciel działki nr [...] wyraził zgodę na lokalizację przepompowni na jego terenie. W piśmie z 6 lutego 2018 r. projektant wyjaśnił, iż na etapie prac projektowych w pierwszej kolejności analizowano lokalizację przepompowni PS3 na działce nr [...] przy ul. [...] (wskazanej przez Skarżącego). Jednak właściciel tej działki nie wyraził zgody na budowę przepompowni na ww. nieruchomości. Podkreślono, iż nawet w przypadku lokalizacji przepompowni na działce nr [...] odległość kominków wentylacyjnych od budynku Skarżącego wyniosłaby od [...] do [...] m (w zależności od lokalizacji na działce nr [...]). Jednak w tym przypadku kominki te znalazłyby się w odległości ok. [...] m od budynku przy ul. [...] lub w odległości ok. [...] m od budynku przy ul. [...]. Co szczególnie istotne w kontekście zarzutów Skarżącego negatywnego oddziaływania przepompowni na jego nieruchomość to zauważyć należy, że z wyjaśnień projektanta wynika, iż przepompownie zostały wyposażone w system monitoringu i powiadamiania eksploatatora o ewentualnych awariach celem umożliwienia natychmiastowej reakcji serwisu oraz że nie istnieje zagrożenie przepełnienia lub wylania się ścieków z przepompowni. Nie stwierdzono przy tym, aby lokalizacja kanalizacji sanitarnej i przepompowni ścieków wymagała ustanowienia stref ochronnych. Odnosząc się do zarzutów dotyczących nadmiernej ekspozycji nieruchomości Skarżącego na hałas i odór dobiegający z sąsiadującej przepompowni to wskazać należy, iż zgodnie z treścią pisma projektanta z dnia 2 grudnia 2016 r. zaprojektowana w przepompowni PS3 pompa posiada moc 5 kW, jest więc pompą o małej mocy i ciśnieniu akustycznym ok. 65 dB. Biorąc pod uwagę głębokość jej posadowienia 7,7 m poniżej poziomu terenu, poziom hałasu będzie bardzo mocno stłumiony i nie będzie przekraczał norm dopuszczalnych (x Wobec tak ustalonego stanu faktycznego sprawy na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy administracyjnej, nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut Skarżącego dotyczący pominięcia przez organy wniosków dowodowych zawartych w piśmie z dnia 25 stycznia 2018 r., tj. wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka H. J. oraz Skarżącego na okoliczność odległości przepompowni PS3 od jego nieruchomości na okoliczność emitowania przez przepompownię odoru oraz na okoliczność rozbieżności pomiędzy projektem przepompowni PSS a rzeczywistym wykonaniem samej przepompowni. Okoliczności bowiem, co do których mieliby wypowiedzieć się świadek oraz Skarżący postępowania zostały już ustalone na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Podsumowując zatem stwierdzić należy, że dokonana przez orzekające w sprawie organy ocena odziaływania przepompowni na nieruchomości Skarżącego uwzględnia, zdaniem Sądu wszystkie okoliczności i przepisy obowiązującego prawa, które z uwagi na budowę projektowanej inwestycji na działce nr [...], mogą wprowadzać ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...]. Wszystkie kwestie związane z oddziaływaniem inwestycji na środowisko, czyli na takie jego elementy jak powietrze (wyziewy) i zdrowie człowieka (hałas) były przedmiotem badania. Należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powyższego, wobec spełnienia wymagań określonych ww. przepisami, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawidłowym zatem było częściowe utrzymanie decyzji Prezydenta z 12 czerwca 2015 r. o pozwoleniu na budowę kanalizacji sanitarnej w mocy. Zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W myśl art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Wobec powyższego, skoro organ II instancji uznał, po uzupełnieniu materiału dowodowego w części dotyczącej oddziaływania projektowanej inwestycji na nieruchomość Skarżącego i wobec uznania, że jedynym naruszeniem prawa w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę przepompowni był brak udziału Skarżącego w tym postępowaniu administracyjnym, to zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. nie dokonał uchylenia decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść jedynie decyzja odpowiadająca we swej istocie decyzji dotychczasowej. Tym samym nie doszło również na naruszenia przepisu art. 152 § 2 k.p.a. gdyż skoro w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności wskazanych w art. 146 § 2 k.p.a. to organ II instancji właściwie stwierdził jedynie wydanie decyzji z naruszeniem prawa, co do braku uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym Skarżącego jako strony. Mając na względzie powyższe Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów podniesionych w skardze. Nie znaleziono także innych przesłanek uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji Prezydenta. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.