II SA/Po 45/26

Dnia 20 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Daniel Sędzia WSA Robert Talaga Asesor WSA Jacek Rejman (sprawozdawca) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2026 roku sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w G. na decyzję Wojewody z dnia 19 listopada 2025 roku nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru rozbudowy oddala skargę.

Wojewoda (dalej również: Wojewoda; organ II instancji; organ odwoławczy) decyzją z dnia 19 listopada 2025 r. nr [...], wydaną w wyniku rozpatrzenia sprawy z odwołania [...] S.A. z siedzibą w G. (dalej również: Spółka; inwestor; skarżąca) od decyzji Starosty [...] (dalej również: Starosta; organ I instancji) z dnia 24 lipca 2025 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru rozbudowy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. [aktualnie: Dz.U.z z 2025 r., poz. 1691]) - dalej: k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzje te zostały wydane w następujących okolicznościach sprawy. W dniu 22 kwietnia 2022 r. do Starosty [...] wpłynęło zgłoszenie (w wersji elektronicznej) [...] S.A. reprezentowanej przez pełnomocnika, dotyczące zamiaru rozbudowy linii elektroenergetycznej nN-0,4kV kablowej wraz z przyłączem dla zasilania altany w miejscowości K., działka nr ewid. [...], gm. [...], w obrębie ewid. K., gm. [...] na działkach nr ewid. [...], [...] (jedn. ewid. [...], obręb ewid. [...]). Do zgłoszenia załączono m.in. projekt zagospodarowania terenu wraz z załącznikiem projektu budowlanego. Starosta [...] postanowieniem z dnia 13 maja 2025 r. zobowiązał inwestora do wskazania w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu istniejącej sieci oraz miejsca włączenia rozbudowywanej sieci, w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia. Na skutek wniosku [...] S.A., Starosta postanowieniem z dnia 24 czerwca 2025 r. przedłużył termin na przedstawienie skorygowanej dokumentacji – do 14 lipca 2025 r. Przy piśmie pełnomocnika inwestora z dnia 7 lipca 2025 r. dotyczącym uzupełnienia zgłoszenia nie zostały dołączone wymagane dokumenty w zakresie wskazania w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu istniejącej sieci oraz miejsca włączenia planowanej rozbudowy sieci. Następnie Starosta [...] decyzją z dnia 24 lipca 2025 r. znak [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r., poz. 418), wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia dokonanego przez [...] S.A., dotyczącego "zamiaru rozbudowy linii elektroenergetycznej nN-0,4kV kablowej wraz z przyłączem dla zasilania altany w m. K., dz. [...], gm. [...], w obrębie ewid. K., gm. [...] (...), na działkach ozn. nr ewid. [...], [...]". Od powyższej decyzji Starosty odwołanie wniosła [...] S.A., działając za pośrednictwem pełnomocnika procesowego. W piśmie z dnia 4 października 2025 r. organ odwoławczy zwrócił się do organu I instancji o uzupełnienie przesłanych akt sprawy, a zawiadomieniami z dnia 14 października i 7 listopada 2025 r. poinformował o przewidzianym terminie załatwienia sprawy. Wojewoda, motywując swoje rozstrzygnięcie, w uzasadnieniu decyzji z dnia 19 listopada 2025 r. w najpierw wyjaśnił, że wydana przez Starostę [...] decyzja o sprzeciwie została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w terminie, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r., poz. 418 ze zm.); zgłoszenie zamiaru realizacji przedmiotowych robót budowlanych wpłynęło do Starosty w dniu 22 kwietnia 2025 r.; postanowieniem z dnia 13 maja 2025 r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanego braku zgłoszenia. Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5. Termin na wniesienie sprzeciwu rozpoczyna swój bieg na nowo od momentu wykonania obowiązku nałożonego postanowieniem lub po bezskutecznym upływie czasu na jego wykonanie, w związku z tym termin na wniesienie sprzeciwu przez organ I instancji rozpoczął ponownie bieg od 7 lipca 2025 r., wraz z wpływem do organu odpowiedzi inwestora. Organu II instancji stwierdził, że decyzja w sprawie sprzeciwu została nadana [za pomocą systemu ePUAP] w dniu 24 lipca 2025 r. [i odebrana tego samego dnia], z zatem z zachowaniem terminu. Następnie organ odwoławczy wskazał na treść art. 30 ust. 5 i 6 Prawa budowlanego. Po czym wyjaśnił m.in., że zgodnie z częścią opisową projektu zagospodarowania terenu (str. 3) inwestycja obejmuje wykonanie linii elektroenergetycznej nN-0,4 kV kablowej typu NA2XY 4x120 mm˛ o długości całkowitej wykopu 15 mb i zapasie technicznym 21 mb wraz ze złączem kablowo-pomiarowym typu KRSN-P2/2F-NH2/R-NH00/F; zauważył też, że projektowana linia elektroenergetyczna realizowana z mocą przyłączeniową zapotrzebowaną Pz=4[kW] realizowana będzie z projektowanego złącza kablowo-pomiarowego wg odrębnego opracowania z wykonaniem w miejscu wskazanym na działce nr [...]; z projektowanego złącza kablowego na działce nr [...] należy wyprowadzić projektowany kabel NA2XY 4x120 mm˛. Następnie organ odwoławczy wskazał na to, że w uzasadnieniu decyzji z dnia 24 lipca 2025 r. organ I instancji wyjaśnił, że w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu nie wskazano istniejącej sieci oraz miejsca włączenia rozbudowywanej sieci, dlatego też zamierzenie budowalne objęte zgłoszeniem nie może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, a zgłoszenie powinno dotyczyć budowli mogącej samodzielnie funkcjonować i stanowić całość techniczno-użytkową. Zdaniem organu II instancji stanowisko takie jest zasadne. Powołując się na stanowisko orzecznictwa, Wojewoda stwierdził, że rozbudowa dotyczyć może istniejącego obiektu budowlanego, a z przedłożonej części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu nie wynika istnienie sieci podlegającej rozbudowie. Według organu, o istnieniu sieci nie może stanowić skuteczne przyjęte zgłoszenie, potwierdzone zaświadczeniem Starosty [...] z dnia 14 lipca 2025 r. (znak [...]), bowiem zgłoszenie takie stanowi podstawę i prawo do wykonania robót budowlanych, a nie obowiązek ich wykonania. Zdaniem organu II instancji, o braku wykonania robót budowlanych objętych zgłoszeniem w sprawie znak [...] świadczy również pismo Starosty [...] z dnia 7 października 2025 r. znak [...], [...], w którym stwierdzono, że dla tej inwestycji nie został zarejestrowany dziennik budowy oraz nie zostało zgłoszone rozpoczęcie budowy w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, Wojewoda stwierdził, że są one bezpodstawne. Organ II instancji przytoczył treść tego przepisu i wyjaśnił, że przepis ten ma zastosowanie także do zgłoszeń budowy. Odwołując się do stanowiska doktryny, organ stwierdził, że w przypadku inwestycji obejmującej jeden obiekt inwestor nie może dzielić zamierzenia na części i np. w stosunku do jednej z wyodrębnionych przez siebie części wnioskować o pozwolenie na budowę, a w stosunku do innych - dokonywać zgłoszenia, zaś etapowanie dotyczy inwestycji obejmujących więcej niż jeden obiekt budowlany; jest ono dopuszczalne wyłącznie w sytuacji, gdy w ramach poszczególnych etapów będą realizowane obiekty budowlane lub zespoły obiektów budowlanych, które mogą samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem; celem tej regulacji jest uniemożliwienie organowi administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego, które po jego zrealizowaniu nie mogłoby stanowić samodzielnej całości nadającej się do użytkowania, jak i nieracjonalne dzielenie jednej inwestycji na etapy czy też udzielanie pozwolenia na następny etap realizacji jednego obiektu. Według organu II instancji z zacytowanego przepisu wynika, że obiekt lub też zespół obiektów objęty zgłoszeniem musi samodzielnie funkcjonować, co w tej sprawie nie będzie spełnione, czego potwierdzeniem jest projektowanie linii elektroenergetycznej z nieistniejącego złącza kablowo-pomiarowego, objętego skutecznie przyjętym zgłoszeniem. Odnosząc się do decyzji Wojewody z dnia 10 marca 2025 r. znak [...] – którą uchylono decyzję Starosty [...] z dnia 24 stycznia 2025 r. znak [...] wobec zgłoszenia inwestycji zakwalifikowanej przez organ odwoławczy jako przyłącze kablowe do działki nr ewid. [...], obręb ewid. K. , gm. [...] – organ II instancji wyjaśnił, że przedstawiona tam interpretacja art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego dotyczy odmiennego stanu faktycznego, gdyż planowane w tej sprawie zamierzenie budowlane dotyczy rozbudowy sieci, a inwestycja zakończona decyzją Wojewody z dnia 10 marca 2025 r. budowy przyłącza. Organ odwoławczy dodał, że w piśmiennictwie zauważono, iż pozwolenie na budowę budynku nie musi obejmować przyłącza. Ponadto, powołując się na art. 6 k.p.a., stwierdził, że decyzja administracyjna rozstrzyga sprawę indywidualną konkretnego adresata i nie ma charakteru prawotwórczego. W podsumowaniu organ II instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja Starosty [...] z dnia 24 lipca 2025 r. wnosząca sprzeciw wobec planowanej inwestycji jest uzasadniona, a odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze na decyzję odwoławczą, wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, spółka [...] S.A., reprezentowana przez pełnomocnika procesowego (radcę prawnego), zarzuciła tej decyzji – w znacznej mierze podobnie jak w wcześniej w odwołaniu – naruszenie: 1. art. 30 ust. 5c w zw. z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że przedmiotowe zgłoszenie winno dotyczyć budowli mogącej samodzielnie funkcjonować i stanowić całość techniczno-użytkową, podczas gdy nie istnieją przepisy wymagające od inwestora wykazywania powiązania pomiędzy projektowanymi i istniejącymi obiektami budowlanymi; 2. naruszenie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego poprzez jego niezasadne zastosowanie i przyjęcie, że budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem zamiaru rozbudowy linii elektroenergetycznej nN-0,4 kV kablowej wraz z przyłączem dla zasilania altany w miejscowości K., działka nr [...], gm. [...], pow. [...], woj. [...], na działkach oznaczonych nr ewid. [...] i [...] narusza przepisy prawa i "zachodzą przesłanki do złożenia sprzeciwu, podczas gdy takich naruszeń nie ma i brak było podstaw do wniesienia sprzeciwu przez Starostę [...]". W uzasadnianiu skargi Spółka podniosła, że w obowiązującym porządku prawnym brak jest przepisów wymagających od inwestora wskazywania powiązania pomiędzy projektowanymi i istniejącymi obiektami budowlanymi. Powołując się na brzmienie art. 29 ust. 1 pkt 23 lit. c Prawa budowlanego, skarżąca stwierdziła, że przedmiotowa inwestycja może zostać zrealizowana w trybie zgłoszenia budowy. Przywołując "art. 60 ust. 6" [powinno być: "art. 30 ust. 6" – uw. wł. Sądu] Prawa budowlanego, skarżąca stwierdziła, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z wymienionych w tym przepisie przesłanek. W dalszej kolejności Spółka przytoczyła argumentację zawartą w decyzji Wojewody z dnia 10 marca 2025 r (znak [...]), która "została załączona do niniejszego odwołania", podkreślając fakt, że dokumenty załączone przez [...] S.A. do przedmiotowego zgłoszenia spełniają opisane powyżej wymogi. W następnej kolejności skarżąca zwróciła uwagę na treść art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, który ma zastosowanie także do zgłoszeń budowlanych, a także "argumentację oraz ugruntowane stanowisko doktryny i judykatury", pozwalające stwierdzić, że "w zaistniałym stanie faktycznym projektowane przyłącze będzie skutecznie użytkowane, zgodnie ze swoim przeznaczeniem w przyszłości, tj. po zakończeniu realizacji sieci na podstawie przyjętego przez Starostę [...] zgłoszenia o nr [...], który obejmuje I etap tej inwestycji, a zatem pozostaje w zgodzie z ww. przepisami". Strona dodała, że przedmiotowe zgłoszenie dotyczy budowy linii elektroenergetycznej, w ramach których [...] S.A. dokonała zgłoszeń nr [...] oraz [...], które stanowią kontynuację tej samej linii elektroenergetycznej objętej zgłoszeniem nr [...] W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma również fakt, że w każdym z tych przypadków inwestorem jest ten sam podmiot [...] S.A., zatem "sytuacja[,] w której wykonałby on jedynie przyłącze, bez doprowadzenia do niego sieci, której zgłoszenie zostało uprzednio przyjęte, nigdy nie nastąpi". Na koniec Spółka stwierdziła, że brak było jakichkolwiek podstaw do zastosowania art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, co w konsekwencji winno prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania organu I instancji w całości. Przy tak sformułowanych i umotywowanych zarzutach Spółka wniosła o: 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej; 2. uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia 24 lipca 2025 r. (znak [...]) i "przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi"; 3. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; 4. zasądzenie "od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa" na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Organ II instancji, odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdził, że w uzasadnieniu decyzji wyjaśniono zasadność przesłanek, którymi Wojewoda kierował się przy załatwianiu tej sprawy; dokładnie wyjaśniono stan faktyczny oraz w sposób wyczerpujący zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy; zaskarżone rozstrzygnięcie wydano z oparciem się na rzetelnej analizie stanu faktycznego sprawy oraz obowiązujących przepisach prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. O rozpoznanie sprawy tym trybie wystąpił pełnomocnik skarżącej Spółki, zaś organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy – wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu – nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nadto, stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, w tym przede wszystkim na podstawie przedstawionych przez organ akt postępowania administracyjnego i pism procesowych stron wraz z załącznikami. Stąd też analiza i ocena prawna okoliczności niniejszej sprawy nastąpiła na gruncie faktów znajdujących odzwierciedlenie w aktach tejże sprawy (por. np. orzecznictwo powołane w wyroku NSA z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 2678/21, dostępnym w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...], którą organ I instancji wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszonego przez [...] S.A. zamiaru rozbudowy linii elektroenergetycznej nN-0,4kV kablowej wraz z przyłączem dla zasilania altany w miejscowości K., działka nr [...], gm. [...], pow. [...], woj. [...], na działkach nr [...], [...]. Przedmiotowy sprzeciw został wniesiony na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (aktualnie: Dz.U. z 2026 r., poz. 524). Ustawa ta w art. 29 ust. 1 stanowi, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa sieci elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe niewyższe niż 15 kV (patrz: pkt 2 lit. a) i przyłączy elektroenergetycznych (pkt 23 lit. a) - z zastrzeżeniem art. 29a. Przy czym według art. 29a ust. 1 Prawa budowlanego budowa przyłączy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 23, lub stacji ładowania, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 25, wymaga sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Niemniej jednak, zgodnie z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli inwestor dokonał zgłoszenia, o którym mowa w art. 30. Natomiast art. 30 ust. 1b i 2 Prawa budowlanego przewiduje, że zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych dokonuje się organowi administracji architektoniczno-budowlanej (ust. 1b), a w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres, miejsce i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia (ust. 2). Z kolei w ust. 2a wskazano, jakie dokumenty należy dołączyć do zgłoszenia, co dotyczy m.in. odpowiednich szkiców lub rysunków - w zależności od potrzeb (pkt 2). Z kolei przepis art. 30 ust. 4b Prawa budowlanego stanowi, że do zgłoszenia budowy należy dołączyć dokumenty wskazane w art. 33 ust. 2 pkt 1-4 Prawa budowlanego, co obejmuje m.in. projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany. Organ administracji architektoniczno-budowlanej po otrzymaniu takiego zgłoszenia dokonuje jego sprawdzenia w zakresie, o którym mowa w art. 35 ust. 1. Przepis art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego stanowi zaś, że zgłoszenia [o którym mowa w tym przepisie] należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych (zd. pierwsze). Zgodnie z art. 30 ust. 5 zdanie drugie tej ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej może, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, wnieść sprzeciw w drodze decyzji. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Według zd. trzeciego omawianego przepisu, do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji (art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego). Bieg terminu na wniesienie sprzeciwu przerywa wydanie postanowienia w przedmiocie nałożenie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia (art. 30 ust. 5d). Ponieważ kompletność zgłoszenia jest podstawowym warunkiem, od spełnienia którego ustawodawca uzależnił możliwość skorzystania z uproszczonej procedury realizacji robót budowlanych, nie uzupełnienie przez inwestora braków zgłoszenia zobowiązuje właściwy organ do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji wydawanej na podstawie art. 30 ust. 5c Prawa budowalnego (por. np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 9 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SA/Ol 71/26, dostępny jw.). Ze względu jednak na podniesiony w skardze zarzut, Sąd również wyjaśnia, że z kolei art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje; 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5. Zgłoszenie zamiaru budowy lub wykonywania innych robót budowlanych otwiera bieg terminu prawa materialnego na dokonanie oceny zgodności z prawem opisanego w zgłoszeniu zamierzenia inwestycyjnego. Według art. 30 ust. 6a Prawa budowlanego za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w sposób określony w tym przepisie. Analiza akt administracyjnych wskazuje na to, że sprzeciw został wniesiony przez organ I instancji w terminie. Kwestie te przy tym nie są sporne i zostały wyjaśnione przez Wojewodę, zatem nie ma potrzeby ich w tym miejscu powtarzać. Zdaniem Sądu w sprawie nie miało miejsca naruszenie przepisów powołanych w skardze. Przy tym, o naruszeniu przepisu art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego w ogóle nie może być mowy, bowiem to nie ten przepis stanowił podstawę wniesienia sprzeciwu, jakkolwiek organ II instancji, przedstawiając stan prawny, nie tylko wskazał na art. 30 ust. 5 i 5c Prawa budowlanego, ale również przywołał treść art. 30 ust. 6 tej ustawy. Przede wszystkim zasadne było zastosowanie przez Starostę [...] przepisu art. 30 ust. 5 [w zw. z art. 30 ust. 2] Prawa budowlanego i wezwanie postanowieniem z dnia 13 maja 2025 r. inwestora do wskazania w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu takich elementów, jak istniejąca sieć oraz miejsce włączenia rozbudowywanej sieci. Znajdowało to swoje oparcie w okolicznościach stanu faktycznego (inwestycji objętej zgłoszeniem i dokumentacji złożonej przy tymże zgłoszeniu), jak też w przywołanych przepisach prawa. Wynikało to chociażby z tej prostej przyczyny, że jak słusznie zauważył Wojewoda - rozbudowa dotyczyć może istniejącego obiektu budowlanego, a z przedłożonej części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu nie wynika istnienie sieci podlegającej rozbudowie. Rozbudową będzie bowiem powiększenie istniejącego obiektu budowlanego o dodatkowe elementy konstrukcyjne, które stanowią część obiektu budowlanego (por. np. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1750/10, dostępny jw.). Należy bowiem mieć na uwadze, że tryb zgłoszeniowy w określonych sytuacjach wymaga przedkładania projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu, jak też składany przez inwestora wniosek powinien spełniać ogólne wymogi i zawierać, zgodnie z art. 30 ust. 2 prawa budowlanego, dane (informacje) o planowanej inwestycji w zakresie umożliwiającym ich skonfrontowanie z obowiązującymi przepisami, w tym przepisami technicznymi oraz dokonanie oceny, czy zamierzenie jest zgodne z prawem, a następnie - zweryfikowanie, czy realizacja inwestycji jest zgodna ze zgłoszeniem (por. np. wyroki NSA z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 2075/09 i 21 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 1117/22, dostępne jw.). Ponadto, skoro ustawodawca przewidział obowiązek załączenia do zgłoszenia "odpowiednich szkiców lub rysunków - w zależności od potrzeb", to tym bardziej nie można przyjąć, że dopuścił możliwości nieprecyzyjnego określania w projekcie zagospodarowania terenu uwarunkowań funkcjonowania obiektu objętego zamierzeniem inwestycyjnym polegającym na rozbudowie. Poza tym w sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis ten ma wprawdzie odpowiednie zastosowanie także do zgłoszeń budowy, jednakże słusznie Wojewoda zauważył, że w przypadku inwestycji obejmującej jeden obiekt inwestor nie może dzielić zamierzenia na części, zaś etapowanie dotyczy inwestycji obejmujących więcej niż jeden obiekt budowlany. Należy dodać, że zasadą jest, iż pozwolenie na budowę [tu odpowiednio: zgoda budowalna w postaci przyjęcia zgłoszenia budowy] dotyczy całego zamierzenia budowlanego, a tylko na wniosek inwestora może dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Potwierdzeniem powyższego jest teza wyroku NSA z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1472/10 (dostępnego jw.), wedle której zasada, że pozwolenie na budowę powinno obejmować całe zamierzenie budowlane, a tylko w przypadku zamierzenia wieloobiektowego może być dzielone, oznacza, że niedopuszczalne jest dzielenie pozwolenia na budowę przy zamierzeniu jednoobiektowym (por. A. Ostrowska [w:] Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, red. A. Gliniecki, Warszawa 2016, art. 33). Jeżeli zaś pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego (patrz: wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 2339/10, dostępny jw.; por. też: D. Sypniewski [w:] R. Godlewski i in., Prawo budowlane. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2025, art. 33). Nadto, według art. 33 ust. 1a Prawa budowlanego pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może nie obejmować przyłączy wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 23, które są wymagane dla takiego obiektu. Nie zwalnia to z obowiązków, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 23, art. 29a i art. 57 ust. 1 pkt 4 lit. a. Etapowanie inwestycji (budowy) wymaga zatem przedłożenia projektu zagospodarowania terenu (działki) obejmującego całe zamierzenie budowlane planowane przez inwestora, z którego będą wynikały zasady rozmieszczenia wszystkich obiektów w terenie, a więc również obiektów realizowanych w następnych etapach inwestycji. W przypadku rozbudowy w sposób oczywisty niezbędne jest także odpowiednie przedstawienie rozbudowywanego obiektu, a zatem tego, co już istnieje. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że zastosowanie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego dotyczy wyłącznie w sytuacji, gdy w ramach poszczególnych etapów będą realizowane obiekty budowlane lub zespoły obiektów budowlanych, które mogą samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Wymóg ten ma na celu uniemożliwienie organowi administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedsięwzięcia, które po jego zrealizowaniu nie mogłoby stanowić samodzielnej całości nadającej się do użytkowania. Zapobiega to nieracjonalnemu dzieleniu jednej inwestycji na etapy, jak też udzielaniu zgody budowlanej na następny etap realizacji jednego obiektu. W związku z powyższym Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że skoro obiekt lub też zespół obiektów objęty zgłoszeniem "etapowanym" musi samodzielnie funkcjonować, to warunek ten w przedmiotowej sprawie nie będzie spełniony. Potwierdzeniem takiego wniosku jest zaś projektowanie linii elektroenergetycznej z nieistniejącego złącza kablowo-pomiarowego, objętego skutecznie przyjętym zgłoszeniem. Całkowicie zasadny jest również wniosek organu odwoławczego, że w tym wypadku o fakcie istnienia sieci nie może stanowić skuteczne przyjęte zgłoszenie, potwierdzone zaświadczeniem Starosty [...] z dnia 14 lipca 2025 r. (znak [...]). Zgłoszenie takie nie potwierdza rzeczywistego istnienia rozbudowywanego obiektu (sieci elektroenergetycznej), lecz stanowi podstawę prawną do wykonania robót budowlanych. Trafnie organ II instancji argumentował, że o braku wykonania robót budowlanych objętych zgłoszeniem w sprawie znak [...] świadczy również pismo Starosty [...] z dnia 7 października 2025 r. (znak [...], [...]), w którym stwierdzono, że dla tej inwestycji nie został zarejestrowany dziennik budowy oraz nie zostało zgłoszone rozpoczęcie budowy w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w [...]. Kwestie dotyczące decyzji Wojewody z dnia 10 marca 2025 r. znak [...] – którą uchylono decyzję Starosty [...] z dnia 24 stycznia 2025 r. znak [...] wobec zgłoszenia inwestycji zakwalifikowanej przez organ odwoławczy jako przyłącze kablowe do działki nr ewid. [...], obręb ewid. K. , gm. [...] – również zostały odpowiednio wyjaśnione przez organ II instancji. Czym innym jest bowiem rozbudowa sieci elektroenergetycznej, a czym innym budowa przyłącza, która może być również realizowana bez reglamentacji określonej w art. 30 Prawa budowlanego. Ponadto należy również zgodzić się z Wojewodą, że decyzja administracyjna rozstrzyga sprawę indywidualną konkretnego adresata i nie ma charakteru prawotwórczego. Dodać jeszcze warto, że w sprawie nie ujawniono okoliczności wskazujących na zgodną z prawem, utrwaloną praktykę organów architektoniczno-budowlanych, od której odstąpienie przy rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym wymagałoby uzasadnionej przyczyny (art. 8 § 2 k.p.a.). Podsumowując, Sąd stwierdza, że w sprawie nie miało miejsca naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, a w szczególności tych wskazanych w skardze, jak art. 30 ust. 5c w zw. z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego ani też art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego. Sąd nie doszukał się w tej sprawie również z urzędu uchybienia przepisów postępowania, jak w szczególności art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 8 § 1 i 2, art. 11, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. (tj. podstawowych zasad postępowania i przepisów stanowiących ich uszczegółowienie) w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Poza tym organ odwoławczy zasadnie zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., wydając merytoryczną decyzję w przedmiotowej sprawie. Ze względu na stwierdzenie prawidłowości zaskarżonej decyzji, skarga podlegała oddaleniu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.