II SA/Po 433/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę. /-/ T. Świstak

Po rozpatrzeniu sprawy z ponaglenia Z. Ł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, opisanym w rubrum postanowieniem z 18 maja 2023 r., wydanym na podstawie art. 37 § 1 w zw. z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: K.p.a.) w zw. z art. 2 ust. 9 i 10 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2023 poz 141 ze zm.), uznało za nieuzasadnione ponaglenie wniesione przez Z. Ł. na bezczynność Burmistrza [...] w sprawie wniosku o wypłatę dodatku węglowego złożonego przez stronę w dniu 22 marca 2023 r. W uzasadnieniu swojego postanowienia SKO [...] wskazało, że organ I instancji trafnie pozostawił wniosek Z. Ł. bez rozpoznania, o czym powiadomił wnioskodawcę pismem z dnia 29 marca 2023 r. Pismem z 12 czerwca 2023 r. Z. Ł. wniósł skargę na powyższe postanowienie.. W treści pisma zatytułowanego "Skarga nr 2" podano numer postanowienia SKO, date jego wydania oraz wskazano, że dotyczyło ono ponaglenia wniosku o wypłatę dodatku węglowego na rzecz skarżącego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na te akty jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2023r. poz. 259 z późn. zm. – dalej P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż przedmiotem skargi mogą być tylko postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty; a contrario skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (art. 141 § 1 K.p.a.) lub gdy przepis szczególny tak stanowi - jeżeli organ administracji publicznej wydaje postanowienie w oparciu o taki przepis. Takie ukształtowanie prawa do wniesienia zażalenia wynika z charakteru postanowienia, które w zasadzie nie załatwia sprawy, lecz dotyczy samego postępowania w sprawie. Dlatego nie ma tu znaczenia wola podmiotu dotkniętego postanowieniem. Prawo do wniesienia zażalenia wynika z elementu obiektywnego w postaci istnienia normy prawnej przewidującej takie prawo. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w oparciu o przepis art. 37 § 1 i 6 K.p.a. Regulacje te przewidują wydanie w toku postępowania administracyjnego postanowienia rozpatrującego ponaglenie. Unormowanie to służy zwalczaniu bezczynności lub przewlekłości w załatwianiu sprawy, czyli wydaniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Przepis ten nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia do wniesienia na nie zażalenia. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższe postanowienie ma charakter wpadkowy (incydentalny) i nie przysługuje na nie zażalenie. W świetle powyższego wskazać należy, że postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 1 i 6 K.p.a. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy skarga jest niedopuszczalna, z mocy art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. W związku z tym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia. Wykonując obowiązek informacyjny wynikający z art. 6 P.p.s.a. Sąd wskazuje, iż jeżeli skarżący uważa pozostawienie jego podania bez rozpoznania za naruszające prawo może poddać prawidłowość działania administracji w tym zakresie kontroli sądu administracyjnego poprzez wywiedzenie skargi na bezczynność organu, do którego złożył podanie i który podanie to pozostawił bez rozpoznania. /-/ T. Świstak