II SA/Po 401/20

Dnia 17 lutego 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. M. na czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie zapewnienia transportu do placówki oświatowej I.uznaje czynność za bezskuteczną, II.zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2020 r. A. M. zwróciła się do Prezydenta Miasta o zapewnienie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu jej niepełnosprawnej córki A. M., w roku szkolnym [...], do Specjalnego Ośrodka Szkolno - Wychowawczego w [...] (zwanego dalej SOSW w [...]) (k. 44-45). Do wniosku załączyła orzeczenie o niepełnosprawności córki (k. 46), orzeczenie o potrzebie jej kształcenia specjalnego (k. 47-50) oraz zaświadczenie potwierdzające uczęszczanie do szkoły (k. 51). Ze skierowania Starosty [...] (k. 14) załączonego do skargi wynika, że córkę wnioskodawczyni skierowano do SOSW w [...]. Przed złożeniem wniosku skarżąca wraz z innymi rodzicami wystąpiła do Rady Miasta [...] z prośbą o zorganizowanie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dzieci z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego do SOSW w [...] (k. 23-26). W odpowiedzi na powyższe Prezydent Miasta wskazał na brak uzasadnienia pokrywania kosztów dowozu dzieci do ww. ośrodków, gdyż z informacji uzyskanych z ośrodków w [...] wynika, że gwarantują one pełną realizację zaleceń zawartych w orzeczeniach o potrzebie kształcenia specjalnego z każdą niepełnosprawnością. Prezydent Miasta zwrócił się do Dyrektorów Specjalnego Ośrodka Szkolno - Wychowawczego nr [...] w [...] (zwanego dalej SOSW nr [...]) i Specjalnego Ośrodka Szkolno - Wychowawczego nr [...] w [...] (zwanego dalej SOSW nr [...]) z zapytaniem, czy placówka ta spełni wszystkie zalecenia wskazane w orzeczeniach o potrzebie indywidualnego kształcenia oraz czy zapewni przyjęcie dzieci (k. 53-54). Do pism załączył zanonimizowane orzeczenia dzieci rodziców, którzy zwrócili się z tożsamymi wnioskami o zwrot kosztów dojazdów, w tym dziecka skarżącej. Z adnotacji ręcznej uczynionej na orzeczeniu (k. 55) wynika, że zanonimizowanemu orzeczeniu córki skarżącej nadano nr [...]. W odpowiedzi z dnia [...] marca 2020 r. (k. 59) Dyrektor SOSW nr [...] odpowiedział, że ośrodek "może w pełni zrealizować wszystkie zalecenia wskazane w orzeczeniach dziesięciu spośród siedemnastu przypadków dzieci". Jednocześnie wyjaśnił, że nie ma możliwości przyjęcia i zrealizowania zaleceń zawartych w orzeczeniach nr [...], z uwagi na brak zapisu w orzeczeniu o niepełnosprawności intelektualnej w stopniu umiarkowanym, znacznym lub głębokim, co jest warunkiem edukacji w ośrodku. W odpowiedzi z dnia [...] marca 2020 r. (k. 60) Dyrektor SOSW nr [...] [...] wskazał, że "jest w stanie przyjąć dzieci oraz wypełnić zalecenia wskazane w orzeczeniach oznaczonych nr [...]". Natomiast w stosunku do orzeczeń nr [...] i [...], z uwagi na wskazane niepełnosprawności nie ma możliwości przyjęcia dzieci do ośrodka. Z powyższego wynika więc, że zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego dla ucznia (Nr [...]) mogą zostać zrealizowane przez SOSW Nr [...] w [...]. W zaskarżonej czynności, Prezydent Miasta w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] (k. 61) wskazał, że placówka SOSW nr [...] gwarantuje przyjęcie dziecka wnioskodawczyni oraz że szkoła ta jest przygotowana do zapewnienia pełnej realizacji zaleceń zwartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Organ wskazał, że ww. placówka prowadzi zarówno zajęcia z pomocy psychologiczno-pedagogicznej, realizując wskazania zawarte w orzeczeniu. Zajęcia rewalidacyjne prowadzone są zgodnie z analizą zawartą w IPET ucznia oraz na podstawie wielospecjalistycznej oceny okresowej przygotowywanej przez zespół uczący. Porady i konsultacje zalecone w orzeczeniu są realizowane podczas działań doraźnych oraz w godzinach pracy pedagoga i psychologa wg. potrzeb rodziców. Placówka posiada również wysoko wykwalifikowaną kadrę pedagogiczną, specjalizującą się w pracy z uczniami ze spektrum autyzmu. Mając to na uwadze Prezydent wskazał, że nie znajduje podstaw aby uwzględnić wniosek skarżącej i pokrywać koszty dojazdu jej córki do placówki w [...]. Skargą z dnia [...] kwietnia 2020 r. wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, A. M. zaskarżyła ww. czynność Prezydenta Miasta w całości. W uzasadnieniu wskazała, że jest matką A. M., która jest dzieckiem autystycznym z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym. Na podstawie skierowania Starosty [...] oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydanego przez zespół orzekający w Poradni Psychologiczno- Pedagogicznej w [...] dziecko skarżącej trafiło do SOSW w [...]. Placówka ta specjalizuje się w wychowaniu i edukacji dzieci i młodzieży z zaburzeniem autystycznym. Jest to jedyna placówka w najbliższej okolicy miejsca zamieszkania dziecka skarżącej, która zapewnia wsparcie dla dzieci autystycznych. Jednakże z uwagi na oddalenie Ośrodka od miasta [...], gdzie skarżąca zamieszkuje wraz z rodziną, skarżąca zmuszona jest do pokrywania codziennych kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do szkoły i powrotu. Wydatki te w znacznym stopniu uszczuplają budżet i możliwości finansowe skarżącej. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej czynności: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2019 poz. 1148, dalej w niniejszym uzasadnieniu Prawo oświatowe) poprzez błędną jego wykładnię polegającą na bezzasadnej odmowie zwrotu kosztów przejazdu niepełnosprawnego ucznia z miejsca zamieszkania do SOSW w [...] wskutek błędnego uznania, że najbliższą placówką edukacyjną w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów jest SOSW nr [...] w [...], podczas gdy organ zaniechał należytego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, w szczególności wykazania, iż wskazana przezeń placówka edukacyjna jest dostosowana do indywidualnych psychofizycznych potrzeb małoletniego ucznia, które wynikają z jego niepełnosprawności, 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w z w. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 poz. 256 dalej K.p.a.) poprzez niedopełnienie obowiązku pełnego wyjaśnienia sprawy zgodnie ze stanem faktycznym oraz dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów. W związku z powyższym skarżąca wniosła o: - stwierdzenie bezskuteczności czynności Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2020 r., znak [...], - o uznanie uprawnienia małoletniego dziecka skarżącej do bezpłatnego transportu do SOSW w [...], - o uznanie obowiązku Prezydenta Miasta do zapewnienia małoletniemu dziecku skarżącej bezpłatnego transportu do SOSW w [...], - o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podano, że placówki oświatowe na terenie [...] wskazywane przez Prezydenta Miasta, pomimo jego zapewnień, nie osiągają zamierzonych celów edukacyjnych w pracy z dziećmi z zaburzeniem autystycznym. Z trzech ośrodków wychowawczych nominalnie przystosowanych do edukacji dzieci autystycznych w obrębie powiatu [...] jedynie ośrodek w [...] wyraźnie specjalizuje się i odnosi sukcesy w skutecznej pracy z dziećmi i młodzieżą autystyczną. Naturalną konsekwencją jest więc, że rodzic, korzystając z konstytucyjnego uprawnienia wychowywania swojego dziecka, wybiera placówkę oświatową najbardziej odpowiednią nie poprzez formalną specjalizację w danej dziennie, ale poprzez realne efekty odnoszone przez kadrę danej jednostki oświatowej. Dobra reputacja Specjalistycznego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w [...] potwierdzona jest nie tylko opinią samego Skarżącego, ale również wśród środowiska rodziców dzieci autystycznych ośrodek ten wskazywany jest za najlepszą placówkę dla dzieci z zaburzeniem autystycznym. Skarżąca podniosła, że organ winien był dokonać wykładni pojęcia "najbliższej szkoły podstawowej", zawartego w przepisie art. 39 ust. 4 Prawa oświatowego, którego to pojęcia nie należy ustalać jedynie na podstawie wykładni językowej. Powołała orzeczenie sądu administracyjnego w którym wskazano, że szkoła bliższa geograficznie w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistnić zalecenia zawarte w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka, nie jest szkołą najbliższą w rozumieniu przepisu art. 39 ust. 4 Prawa oświatowego. Wskazała również na uprawnienie rodziców do decydowania o sposobie wychowania dziecka, przewidzianym w art. 48 Konstytucji, w które to prawo nie ma kompetencji do ingerowania żaden organ administracji publicznej. Zdaniem skarżącej organ, mając do dyspozycji bogaty materiał dowodowy sprawy, w tym dokumentację medyczną i orzeczenia przedłożone przez skarżącą, dokonał dowolnej a nie swobodnej oceny tych dowodów, a w konsekwencji dokonał błędnej wykładni art. 39 ust. 4 i 3 ustawy Prawo oświatowe, sugerując że najbliższą szkołą podstawową dla dziecka skarżącej jest ośrodek Szkolno- Wychowawczy w [...]. W ocenie skarżącej prawidłowa wykładnia art. 39 ustawy powinna zmierzać do tego, że najbliższą szkołą podstawową będzie taka, która jest w stanie zapewnić pełną realizację potrzeb niepełnosprawnego dziecka czyli ta w [...], a organ winien ponieść koszty dojazdu dziecka do tej placówki. W odpowiedzi na skargę (k. 18) Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie ze względu na brak zdolności sądowej organu, ewentualnie wniósł o oddalenie skargi z uwagi na jej bezzasadność. Jednocześnie domagał się połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia wszystkich spraw ze skargi na czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2020 r. w sprawie odmowy zwrotu kosztów dowozu dziecka do ośrodka specjalnego w [...]. Wnosząc o odrzucenie skargi pełnomocnik organu wywiódł, że z przepisów ustawy dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, a zwłaszcza z art. 11a wynika, że podmiotem praw i obowiązków jest gmina, a nie jej organy, jednakże organ gminy nie może być traktowany jako podmiot od niej niezależny. Zgodnie z przepisami Prawa oświatowego, to na gminie ciąży obowiązek zapewnienia uczniom niepełnosprawnym bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły. Prezydent Miasta negatywnie rozstrzygając wniosek skarżącej w tej sprawie, działał więc w imieniu i na rzecz gminy, a nie w imieniu własnym. Skarżąca miała zatem obowiązek skierować sprawę przeciwko gminie, a nie prezydentowi, który nie posiada zdolności sądowej. Odnosząc się merytorycznie do sprawy organ wskazał, że w [...] znajdują się dwa specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze zajmujące się kształceniem dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego z uwagi na niepełnosprawności sprzężone, w tym niepełnosprawność umysłową w stopniu umiarkowanym, tj.: Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr [...] przy ul. [...] i [...] oraz Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy Nr [...] przy ul. [...]. Prezydent Miasta przeanalizował złożony wniosek w kontekście dwóch elementów składających się na bliskość w rozumieniu Prawa oświatowego. Element położenia geograficznego, tj. odległość szkoły od miejsca zamieszkania ucznia oraz element posiadania przez daną placówkę oświatową warunków umożliwiających prawidłowe kształcenie dzieci z konkretnym rodzajem niepełnosprawności. Wskazał, że jeśli chodzi o element geograficzny, to bezsporne jest, że bliższe miejscu zamieszkania ucznia są ośrodki w [...], które znajdują się w odległości odpowiednio 1,3 km i 2,4 km. Droga do ośrodka w [...] jest kilkukrotnie dłuższa i wynosi niespełna 17 km. Odnosząc się natomiast do drugiego elementu "bliskości" w rozumieniu Prawa oświatowego to organ wskazał, iż pism Dyrektorów SOSW Nr [...] i SOSW Nr [...] w [...] wynika, że jest możliwość przyjęcia i wypełnienia zaleceń wskazanych w orzeczeniach o potrzebie kształcenia specjalnego, a zatem organ nie uwzględnił wniosku skarżącej. Zdaniem organu, istotne jest również to, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, z których wynikałoby, że spośród trzech ośrodków specjalnych prowadzonych przez ten sam podmiot – Powiat [...], tylko ośrodek w [...] jest w stanie spełnić zalecenia wynikające z posiadanych orzeczeń. Twierdzenia zawarte w skardze są więc wyłącznie subiektywną opinią skarżącej. Skarżąca, pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. odniosła się do stanowiska zawartego w odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie (k. 82). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 poz. 137 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. dalej Ppsa) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia - art. 135 Ppsa. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące: koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 Ppsa. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 Ppsa., skargę oddala. Przedmiotem skargi jest czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w postaci odmowy zapewnienia transportu dziecku skarżącej do placówki oświatowej –SOSW w [...]. Na wstępie należy wskazać, że Sąd nie uwzględnił zawartego w odpowiedzi na skargę, wniosku o odrzucenie skargi. W niniejszej sprawie bowiem skarżąca zakwestionowała czynność Prezydenta Miasta w rozumieniu art. 3 § 2 pkt. 4 Ppsa w przedmiocie odmowy zapewnienia niepełnosprawnemu dziecku bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do szkoły (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 6 listopada 2019 r. II SAB/Bd, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych zwanej dalej CBOSA). Okoliczność natomiast, że Prezydent Miasta działa w imieniu Gminy, nie stanowi podstawy do odrzucenia skargi, gdyż w tym wypadku Gmina działa nie bezpośredni, a przez swój organ i to właśnie czynność tego organu jest kwestionowana (por. wyrok WSA z dnia 23 września 2020 r. IV SA/Po 637/20, CBOSA). Nadto nie zasługuje również na uwzględnienie wniosek organu o połączenie do wspólnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia wszystkich spraw ze skarg na czynność odmowy zwrotu kosztów dojazdu dzieci z miasta [...] do SOSW w [...]. W tym zakresie organ wyjaśnił, że na czynność Prezydenta z dnia [...] marca 2020 r. wpłynęło w sumie 15 skarg, wniesionych przez rodziców dzieci, które dowożone są do Ośrodka w [...]. Wskazać zatem należy, że połączenie tych spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia nie zostało uznane za racjonalne procesowo, brak jest bowiem tożsamości sytuacji faktycznej dzieci skarżących, chociażby z uwagi na różne schorzenia stanowiące o konieczności kształcenia specjalnego oraz wskazań i zaleceń co do sposobu kształcenia. Ponadto w świetle art. 111 § 2 Ppsa, Sąd nie ma obowiązku połączenia spraw. Odnosząc się natomiast do meritum wskazać należy, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej czynności jest przepis art. 39 ust. 4 pkt 1 Prawa oświatowego. Zgodnie z tym przepisem, obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym - także do najbliższej szkoły ponadpodstawowej, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 21 rok życia. Istotą sprawy jest wykładnia pojęcia zawartego w ww. przepisie tj. "najbliższej szkoły". Zgodnie z ukształtowaną już wykładnią systemową i celowościową sformułowania zawartego w przepisie art. 39 ust. 4 Prawa oświatowego "najbliższa szkoła" na przedmiotową "bliskość" składać się będzie zarówno element położenia geograficznego (odległość szkoły od miejsca zamieszkania), jak też element – posiadania przez daną placówkę oświatową warunków umożliwiających kształcenie dzieci z konkretnym rodzajem niepełnosprawności (por. wyroki NSA z: 18 grudnia 2014 r., I OSK 1961/14; 29 kwietnia 2015 r., I OSK 3298/14; 11 października 2018 r., I OSK 2730/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej CBOSA)". Przy tym ów drugi element winien być oceniany indywidualnie, w odniesieniu do treści orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, którego zaleceń, o charakterze quasi-opinii biegłych, nie może modyfikować organ reprezentujący gminę. Warunkiem skuteczności odmowy zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki jest zatem nie tylko wskazanie przez gminę szkoły (ośrodka) innej niż wnioskowana przez rodziców, ale także wykazanie, że ta szkoła (ośrodek) jest "najbliższa" we wskazanym wyżej rozumieniu. Należy mieć przy tym na względzie, że niepełnosprawni uczniowie, do których odnosi się przepis art. 39 ust. 4 pkt 1 Prawa oświatowego mogą różnić się rodzajem posiadanej niepełnosprawności, a także jej zakresem. Dowodzenia nie wymaga twierdzenie, że nie każda placówka szkolna posiada warunki odpowiednie do kształcenia dzieci obciążonych wszelkiego rodzaju niepełnosprawnościami. Tak więc dla każdego indywidualnego przypadku, należy dokonywać wykładni sformułowania "najbliższa szkoła" (por. wyrok WSA z 11.04.2019 r., III SA/Gd 897/18, CBOSA, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lipca 2020 r. o sygn. akt I OSK 1604/19, CBOSA). Zdaniem Sądu organ nie wykazał, że wskazana przez niego placówka w [...] była "szkołą najbliższą" w rozumieniu omawianego przepisu. Z informacji uzyskanych od Dyrektora SOSW nr [...] w [...] wynika, że placówka ta gwarantuje przyjęcie córki skarżącej. Szkoła ta jest przygotowana do zapewnienia pełnej realizacji zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego nr [...] na każdym etapie edukacyjnym". Organ wskazał, ze placówka prowadzi zajęcia z pomocy psychologiczno- pedagogicznej realizując wskazania zawarte w orzeczeniu. Zajęcia rewalidacyjne prowadzone są zgodnie z analizą zawartą w IPET ucznia oraz na podstawie wielospecjalistycznej oceny okresowej przygotowywanej przez zespół uczący. Porady i konsultacje zalecone w orzeczeniu są realizowane podczas działań doraźnych oraz w godzinach pracy pedagoga i psychologa wg. Potrzeb rodziców. Placówka posiada również wysoko wykwalifikowaną kadrę pedagogiczną, specjalizująca się w pracy z uczniami w spektrum autyzmu". Ponadto z wydruku wiadomości mailowej z dnia [...] listopada 2019 r. (k. 39) wynika, że placówka SOSW nr [...] dysponuje miejscami dla dzieci z niepełnosprawnościami sprzężonymi, pod warunkiem posiadania przez dziecko orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, w tym uczniów ze spektrum autyzmu. Posiada również wysoko wykwalifikowaną kadrę pedagogiczną, również specjalizującą się z uczniami ze spektrum autyzmu. Z pisma SOSW nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. (k. 60) wynika z kolei, że placówka ta jest w stanie przyjąć dzieci oraz wypełnić zalecenia wskazane w orzeczeniach oznaczonych nr [...], a w stosunku do orzeczeń z nr [...], z uwagi na wskazane niepełnosprawności, nie możliwości przyjęcia dziecka do SOSW nr [...]. Z akt sprawy wynika, że prawdopodobnie zanonimizowanemu orzeczeniu dotyczącemu dziecka skarżącej nadano nr [...] (por. adnotacja ręczna k. 55). Zdaniem Sądu organ zbyt ogólnikowo odniósł się do przedłożonych przez skarżącą dokumentów dotyczących jej dziecka. Nie dokonał pogłębionej analizy, na podstawie której mógłby stwierdzić, że placówka SOSW nr [...] w [...], konkretnie córce skarżącej, jest w stanie zapewnić, wyszczególnioną w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego edukację i opiekę. Z żadnego dokumentu nie wynika, że placówka SOSW nr [...] w [...] jest w stanie konkretnemu uczniowi, o konkretnych potrzebach i indywidualnych schorzeniach zapewnić wskazaną, wyszczególnioną w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego edukację i opiekę. Wskazane przez organ dokumenty jedynie w sposób lakoniczny i zbiorczy odnoszą się do przesłanych przez Prezydenta orzeczeń. W szczególności z punktu widzenia niniejszej sprawy z informacji uzyskanej od placówki SOSW nr [...] w [...] nie wynika, aby była w stanie zrealizować konkretne potrzeby córki skarżącej w tym np. przeprowadzenia zajęć rewalidacyjnych, udzielenia pomocy psychologiczno – pedagogicznej, zastosowanie sprzętu, czy też określonych środków dydaktycznych dostosowanych do niepełnosprawności dziecka. Przekazana skarżącej informacja o odmowie pokrywania kosztów dojazdu do placówki w [...] nie wskazuje na żadne konkretne dane ani dokumenty, pozwalające uznać że wszystkie indywidualne potrzebny A. M. mogą być realizowane w SOSW nr [...] w [...]. To do organu należy rzeczowe ustalenie, na podstawie materiału dowodowego, która placówka szkolna będzie właściwa dla zapewnienia opieki stosownej do stopnia i rodzaju niepełnosprawności konkretnego dziecka. Ocena potrzeb i możliwości każdego dziecka niepełnosprawnego powinna być dokonywana w sposób szczególnie wnikliwy, z wykorzystaniem wiedzy fachowej (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2020 r. sygn. I OSK 1604/19, CBOSA). W szczególności organ powinien poddać szczegółowej analizie orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, w którym opisano m.in. rodzaj niepełnosprawności (szczegółowa diagnoza), a także zalecenia dotyczące dalszego sposobu postępowania z dzieckiem (w tym także dotyczące dalszego kształcenia) wraz z uzasadnieniem. Takiej pełnej oceny, wbrew twierdzeniom Prezydenta Miasta, w rozpoznawanej sprawie zabrakło. Tymczasem oświadczenie dyrektora SOSW nr [...] ze względu na całkowicie ogólny, czyli abstrakcyjny charakter – nie mogło stanowić podstawy do wykazania przez organ, że ww. placówka jest w stanie zrealizować wszystkie zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego A. M.. Wobec tego trudno uznać aby najbliższą szkołą w myśl art. 39 ust. 4 pkt 1 dla małoletniej córki skarżącej była szkoła SOSW nr [...] w [...]. Ze względu na pominięcie przez organ zebrania kompletnego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji tego – z powodu braku ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku i przeprowadzenia oceny prawnej w zakresie tych okoliczności - na podstawie art. 146 § 1 Ppsa Sąd stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. Również z ww. przyczyn brak było podstaw dla orzekania przez Sąd na podstawie art. 146 § 2 Ppsa o uznaniu uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zaskarżona czynność była powiem przedwczesna, a jej wadliwość nie wynikała nie z odmowy zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły uczniowi niepełnosprawnemu, któremu świadczenie takie, w świetle przepisów prawa nie należało się, lecz wyłącznie z braku wystarczająco wnikliwego zbadania, czy w sprawie zachodzą przesłanki dla zastosowania art.39 ust. 4 pkt 1 Prawa oświatowego w stosunku do konkretnego, zindywidualizowanego ucznia. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącej organ winien będzie zastosować się do wytycznych ww. wyroku Sądu. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa, na które składają się wpis od skargi ([...] zł), koszty zastępstwa procesowego ([...] zł) oraz zwrot uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa ([...] zł). Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II, wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.).