II SA/Po 354/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K., T. K., B. L., P. L. oraz M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lutego 2025 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargę co do P. L..

P. K., T. K., B. L., P. L. oraz M. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lutego 2025 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 4 lipca 2025 r. Sąd wezwał pełnomocnika Skarżących do wykazania w terminie 7 dni interesu prawnego P. L. do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 P.p.s.a.). Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, rozumianego jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków danego podmiotu a zaskarżonym aktem lub czynnością. Brak bezpośredniego wpływu aktu na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę. Uprawnienie do wniesienia skargi uzależnione jest więc od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a., ma charakter obiektywny, a jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego (niekiedy również procesowego, czy też nawet ustrojowego), w związku z czym o jego istocie trzeba wnioskować na podstawie jego związku z konkretną normą prawną, co oznacza, że istnienie interesu prawnego uzasadnia istnienie przepisu prawa i rekonstruowanej z niego normy prawnej stanowiącej źródło (podstawę) wywiedzenia z niej dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2013 r., I GSK 290/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 478/12, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1609/11, orzeczenia dostępne pod adresem: baza CBOSA). Innymi słowy, musi istnieć bezpośrednio związek pomiędzy zaskarżonym aktem lub czynnością (tu: postanowieniem), a chronioną prawnie sferą praw i obowiązków skarżącego. Z akt sprawy wynika, iż zarówno zaskarżone postanowienie jak i postanowienie organu I instancji nie było doręczana P. L. jak również nie brał on udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Ponadto należy mieć na uwadze, iż we wniesionej skardze Skarżący nie wykazał, że posiada interes prawny rozumiany w sposób przedstawiony powyżej. Z tych też względów Sąd pismem z dnia 4 lipca 2025 r. wezwał pełnomocnika Skarżących do wykazania w terminie 7 dni interesu prawnego P. L. do wniesienia skargi. W piśmie tym jednocześnie wskazano, że zgodnie z wypisem z rejestru gruntów jedynym właścicielem działki nr [...] jest B. L.. Powyższe wezwanie, pomimo doręczenia go pełnomocnikowi Skarżących w dniu 15 lipca 2025 r., pozostało bez odpowiedzi. Wobec powyższego Sąd uznał, iż P. L. nie posiada legitymacji do wniesienia skargi, co skutkować musiało orzeczeniem, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł, o odrzucenie skargi co do P. L..