II SA/Po 339/23

Dnia 21 września 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2023 roku sprawy ze skargi H. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 kwietnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga H. J. (zwanego dalej "wnioskodawcą" lub "skarżącym") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej "SKO", "Kolegium" lub "organem II instancji") z dnia 14 kwietnia 2023 r., nr [...]. W decyzji tej utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy K. (zwanego dalej "Wójtem" lub "organem I instancji") z dnia 17 lutego 2023 r., nr [...] w przedmiocie przyznania skarżącemu świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego na wymianę okna i drzwi. Zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o poniżej przedstawiony stan faktyczny i prawny. Pismem z dnia 26 lipca 2022 r. do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. (zwanego dalej "GOPS") wpłynął wniosek skarżącego o udzielenie jemu pomocy w postaci zasiłku celowego na wymianę okna i drzwi zewnętrznych. Początkowo organ I instancji odmówił przyznania wnioskodawcy zasiłku celowego, jednakże SKO uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Prawomocnym wyrokiem z dnia 1 grudnia 2022 r. o sygn. akt II SA/Po [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił sprzeciw od decyzji SKO. Wspomniany wyrok jest prawomocny od dnia 5 stycznia 2023 r. Pismem z dnia 13 stycznia 2023 r. wnioskodawca powiadomił GOPS, że jego komputer się zepsuł i z tego tytułu kupił nowy komputer, aby być na bieżąco ze wszystkimi nowościami, a także, aby samotne gospodarowanie nie było dla niego udręką. Wnioskodawca zawnioskował również o zwrot kosztów zakupu komputera. W dniu 30 stycznia 2023 r. odbył się wywiad środowiskowy, podczas którego ustalono, że wnioskodawca istotnie zapłacił za komputer – [...] zł. Do uregulowania pozostało jeszcze [...] zł oraz [...] zł. Wnioskodawca podał, że nie ma żadnych środków finansowych, co więcej wnioskodawca jest zadłużony u niejakiego W. W., który był obecny podczas wywiadu. Z dokumentacji dołączonej do protokołu wywiadu wynika, że wnioskodawca otrzymał [...] zł na poczet zabezpieczenia alimentów. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2023 r. nr [...] Wójt podjął zawieszone od dnia 18 listopada 2022 r. postępowanie, które zawieszono uprzednio w związku ze złożeniem sprzeciwu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Na podstawie wszystkich ustaleń, jakich dokonywano w toku postępowania administracyjnego stwierdzono, że aktualna łączna wysokość dochodu wnioskodawcy wynosi [...] zł. Wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zajmuje kuchnię, łazienkę i pokój. Wnioskodawca okazał się rachunkami za grudzień 2022 r. Wnioskodawca pobiera świadczenie emerytalne, a także alimenty od siostry – W. D.. Sam pozostaje pod kontrolą lekarza endokrynologa, poradni zdrowia psychicznego. Posiada zadłużenie w banku na kwotę [...]zł miesięcznie (kredyt na [...]. zł), [...] zł na zakup węgla, posiada zadłużenie u W. W. na kwotę [...]zł. Spłaca także naprawę samochodu oraz reguluje należności z tytułu przyznanych usług opiekuńczych. Pracownicy GOPS stwierdzili, że wnioskodawca zakupił już drzwi wewnętrzne do mieszkania w miejsce tych, które były lekko uszkodzone. Za zakup zapłacono [...] zł. Wnioskodawca, w ocenie pracowników GOPS, żyje ponad stan, wydaje więcej pieniędzy, niż ich posiada, a twierdzi, że nie ma nic. Wnioskodawca nie potrafi odpowiedzieć na pytanie skąd ma pieniądze. Takie pytanie jest dla niego niewygodne. Decyzją z dnia 9 lutego 2023 r. nr [...] Wójt przyznał wnioskodawcy świadczenie w formie specjalnego zasiłku celowego na pokrycie zakupu komputera w wysokości [...] zł. Decyzją z dnia 17 lutego 2023 r., nr [...] odm Wójt odmówił wnioskodawcy przyznania zasiłku celowego na wymianę okna i drzwi z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego. Wójt zrelacjonował stan faktyczny sprawy w uzasadnieniu decyzji, po czym skonstatował, że wnioskodawca wnosi o pomoc w zakupie drzwi, które już sam kupił, a poza tym są one w przedsionku budynku, a do mieszkania prowadzą inne drzwi. Wnioskodawca zrealizował już swoje potrzeby. Organ uznał, że spełnienie takiego wymagania nie stanowi niezbędnych potrzeb, a w myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2268 z późn. zm., zwanej dalej "u.p.s.") pomoc społeczna ma na celu wspieranie w przezwyciężaniu trudności, z którymi potrzebujący nie może sobie poradzić. Wnioskodawca przekracza kryterium dochodowe, które wynosi 776 zł, a jego dochód to [...] zł. Wnioskodawca już teraz korzysta z wielu udogodnień, mianowicie otrzymał wsparcie finansowe, które zwraca w 12 ratach po [...] zł, korzysta ze specjalistycznych usług opiekuńczych, za które tylko częściowo płaci. W maju 2020 r. umorzono kwotę [...]zł z tytułu usług opiekuńczych, a w kolejnych miesiącach jeszcze więcej środków. Łącznie umorzono kwotę [...]zł. Zdaniem Wójta, nie sposób traktować o tym, aby ziściły się szczególnie uzasadnione okoliczności wskazujące na zasadność udzielenia wnioskodawcy pomocy. Sytuacja, w jakiej znajduje się wnioskodawca nie jest wyjątkowa, stąd zasadne jest odmówienie przyznania pomocy. Wnioskodawca wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, kwestionując ją w całości. Wnioskodawca nie rozumie, jak może otrzymać odmowę przyznania pomocy, skoro od długiego czasu pisze o pomoc, podaje wszystkie niezbędne informacje, a skończyło się to tym, że musiał sam zatrudnić fachowców i kupić okno i drzwi na kwotę wyższą niż dysponuje środkami. Wnioskodawca dostrzega spisek całej społeczności Gminy K. przeciwko niemu, twierdzi, że jego siostra czyni wszystko, aby był on traktowany niegodziwie. W kolejnych pismach wnioskodawca wyrażał swoje niezadowolenie z działalności GOPS. Wniósł o uwzględnienie tych okoliczności przez SKO. Decyzją z dnia 14 kwietnia 2023 r., nr [...] Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. SKO zrelacjonowało stan faktyczny sprawy i przywołało przepis art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. Zasiłek celowy może zostać przyznany na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej. Kwestią uznaniową jest to, czy zasiłek taki zostanie przyznany na co wskazuje ww. przepis. Z kolei w szczególnie uzasadnionych okolicznościach, gdy strona przekracza kryterium dochodowe, organ pomocowy może przyznać stronie specjalny zasiłek celowy, który nie podlega zwrotowi (art. 41 pkt 1 u.p.s.). SKO stwierdziło, że wnioskodawca znacząco przekracza kryterium dochodowe. Systematycznie reguluje swoje zobowiązania związane z utrzymaniem mieszkania, a także z leczeniem. Wnioskodawca sam zaspokaja swoje potrzeby. Sam kupił i zlecił wymianę okna oraz drzwi. Korzysta z szeregu udogodnień. Umorzono wobec niego ponad [...]. zł. W 2022 r. wnioskodawca odmówił przyznania pomocy w osobie asystenta w wymiarze 840 godzin. W świetle przepisu art. 39 u.p.s. przyznanie pomocy było niemożliwe. SKO uznało, że należy rozpatrzeć jeszcze ewentualność związaną z przepisem art. 41 pkt 1 u.p.s. Aby przyznać pomoc w tym trybie, muszą zaistnieć nadzwyczajne okoliczności. Zdaniem SKO, sytuacja wnioskodawcy nie jest nadzwyczajna. Szczególnie uzasadnione okoliczności to takie, których nie da się przewidzieć. Zachodzą one nagle i gwałtownie. Niepełnosprawność wnioskodawcy trwa od wielu lat. Nie może być zatem mowy, aby sytuacja wnioskodawcy była nadzwyczajna. Podkreślenia wymaga to, że wnioskodawca radzi sobie z gospodarowaniem. Jest samodzielny. Pomoc społeczna ma charakter subsydiarny. Wnioskodawca i tak od lat korzysta z pomocy GOPS, jednakże nadal zgłasza kolejne potrzeby, które sam zaspokaja i może to robić. Oficjalny dochód wnioskodawcy jest znany, ale wydaje on więcej niż posiada. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, kwestionując decyzję organu II instancji. Skarżący uważa, że jego sytuacja całkowicie jest pomijana przez organy. Zarzuca im się stronniczość i złośliwość w traktowaniu jego osoby. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko, jakie zajął w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 z późn. zm.). Zgodnie z powołanym przepisem: "Jeżeli przewodniczący uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku ani w siedzibie sądu, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli nie sprzeciwiają się temu strony lub uczestnik postępowania". W związku z tym, zarządzeniem z dnia 16 sierpnia 2023 r. Przewodnicząca Wydziału II tut. Sądu skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2023 r. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwanej dalej "p.p.s.a.") w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami podniesionymi w skardze, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Przedmiotem skargi jest ocena zgodności z prawem decyzji SKO utrzymującej w mocy decyzję Wójta w przedmiocie przyznania skarżącemu zasiłku celowego. W wyniku przeprowadzonej kontroli sądowej, Sąd doszedł do przekonania o tym, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z poniższej argumentacji. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy u.p.s. Analizę o motywach zapadłej decyzji, a będącej przedmiotem skargi należy rozpocząć od zwrócenia uwagi, że instytucja prawna, jaką jest pomoc społeczna, stanowi przejaw subsydiarnej działalności państwa. Rolą państwa jest udzielanie pomocy osobom potrzebującym, które z uwagi na niekorzystne zdarzenia, jakie wystąpiły w ich życiu, znalazły się w trudnej sytuacji. Zgodnie z art. 69 oraz art. 71 ust. 1 Konstytucji RP władze publiczne zapewniają pomoc osobom z niepełnosprawnościami prowadząc politykę społeczną, w której uwzględnia się potrzeby wynikające z trudnej sytuacji materialnej. Sąd w składzie orzekającym zwraca uwagę na słowo "pomoc", które oznacza "wspieranie kogoś fizycznie lub moralnie, wsparcie, ratunek" (E. Sobol, Popularny słownik języka polskiego PWN, Warszawa 2003, s. 717). Słownikowe znaczenie "pomocy" prowadzi do wniosku, że jej celem jest wsparcie, ułatwienie osiągnięcia jakiegoś zamierzonego celu, a nie wyręczanie osoby podejmującej starania. Podobnie jest w przypadku pomocy społecznej, której cele zostały określone w art. 2 ust. 1 u.p.s. Powołany przepis stanowi: "Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości". Ustawodawca sam podkreśla, że polityka społeczna nie prowadzi do wyręczenia osoby potrzebującej, tylko do umożliwienia jej przezwyciężenia trudności życiowych. Osoba potrzebująca musi samodzielnie uporać się z tymi trudnościami, a władze publiczne mają na celu udzielenie wsparcia, którego katalog rozmaitych form określają przepisy u.p.s. Twierdzenie Sądu znajduje poparcie w treści art. 3 i art. 4 u.p.s. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1 u.p.s., przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Ustawodawca, który jest racjonalny, zdaje sobie sprawę z tego, że wszystkie podmioty, które zostały desygnowane w art. 2 ust. 2 u.p.s. do sprawowania polityki społecznej, posiadają ograniczone zasoby do udzielania rzeczonej pomocy. Jest to okoliczność bezsporna. Mimo to, podmioty te powinny starać się tak nimi gospodarować, aby pomoc mogła być udzielana. To jednak nie oznacza, że zakres pomocy ma odpowiadać zakresowi potrzeb wynikających z trudności, w jakich znalazła się osoba potrzebująca, a szczególnie, gdy subiektywnie wycenia swoje potrzeby. Osoba taka jest zobowiązana, na podstawie art. 4 u.p.s., do współdziałania w rozwiązywaniu jej trudności życiowych. Wszystkie dotychczasowe twierdzenia Sądu w składzie orzekającym znajdują potwierdzenie w utrwalonej linii orzeczniczej. "Zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rolą organów pomocy społecznej jest zatem wspieranie potrzebujących osób i rodzin w celu ich usamodzielnienia się oraz ich integracji ze środowiskiem. Funkcji tej nie można jednak utożsamiać z obowiązkiem stałego dostarczania środków pieniężnych w wysokości satysfakcjonującej wnioskodawców oraz zaspokajania wszystkich ich oczekiwań zmierzających do podwyższenia standardu codziennego funkcjonowania beneficjentów pomocy społecznej." (wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 825/21, dostępny na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). Pomoc społeczna nie służy stałemu zaspokajaniu wszelkich oczekiwań osób o to wnioskujących, lecz jedynie wspieraniu ich do czasu uzyskania przez te osoby możliwości samodzielnego zaspokajania niezbędnych potrzeb życiowych (wyrok NSA z dnia 27 lipca 2021 r., sygn. akt I OSK 3038/19, dostępny w CBOSA). Jedną z form wsparcia udzielnej przez system pomocy społecznej jest zasiłek celowy uregulowany w art. 39 ust. 1 u.p.s. Jednakże, aby uzyskać pomoc w tej formie, osoba ubiegająca się o ten zasiłek musi spełnić wymóg z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., a więc spełnić kryterium dochodowe. Innymi słowy, przekroczenie tego kryterium dochodowego oznacza niemożność uzyskania zasiłku celowego z art. 39 ust. 1 u.p.s. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że skarżący przekracza próg dochodowy, który to próg wynosi 776 zł. Przekroczenie jest kilkukrotne. Wobec tego należało zastosować przepis art. 41 u.p.s. Należy zwrócić jednak uwagę, że powołany przepis wyraża możliwość wydania decyzji. Sąd w składzie orzekającym podkreśla słowo "może". Ustawodawca wskazał w tym przepisie kompetencję, z której organ pomocowy może, ale nie musi skorzystać. Jest to więc instytucja uznania administracyjnego. Organ administracji publicznej, mając na względzie zasady udzielania pomocy społecznej, ma swobodę w podjęciu decyzji co do wysokości przyznanej pomocy, a także tego, czy taką pomoc w ogóle przyzna. Organ pomocy społecznej zobligowany jest również wziąć pod uwagę wielkość przyznanych z budżetu państwa środków finansowych oraz liczbę osób uprawnionych do korzystania z pomocy społecznej, w tym przede wszystkim osoby, których dochód jest niższy niż ustawowe kryterium dochodowe (wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 431/20, dostępny w CBOSA). Instytucja uznaniowości opiera się na założeniu, że każde rozstrzygnięcie w ramach niej jest zgodne z prawem, również co do wysokości tej pomocy. Istotnym jest to, aby organ administracji publicznej uzasadnił swoją decyzję w taki sposób, żeby ustrzec się od zarzutu arbitralności oraz dowolności. W tym miejscu godzi się zauważyć, że nie stanowi naruszenia zasady budzenia zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 8 ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego [t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000]) uzasadnienie, które nie przekonuje skarżącego o trafności zapadłego rozstrzygnięcia. Jeżeli organ administracji publicznej uzasadnił swoją decyzję uznaniową, sąd administracyjny nie może uznać, że nie odpowiada ona prawu, mimo tego, czy uzasadnienie jest przekonujące czy nie (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Po 835/22, dostępny w CBOSA). Jak wynika z art. 41 u.p.s., zasiłek celowy może być przyznany w szczególnie uzasadnionych okolicznościach. SKO zasadnie podniosło, że szczególnie uzasadnione okoliczności, a więc mowa jest o postaci kwalifikowanej, gdzie nie wystarczy zaistnienie samych uzasadnionych okoliczności, to takie, które zaistniały nagle, gwałtownie i w sposób, w jaki nie dało się ich przewidzieć. Musi to być przypadek odbiegający od normy (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1177/17, dostępny w CBOSA). Organ II instancji, a przed nim organ I instancji, właściwie odczytali przepis art. 41 pkt 1 u.p.s. W sprawie nie zaszły szczególnie uzasadnione okoliczności, co już wyłącza dalszą możliwość rozpatrywania przyznania zasiłku celowego. Przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku", co już poniekąd wskazano, występuje wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby ubiegającej się o świadczenie pomocy społecznej ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że jest nadzwyczaj drastyczna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe, a wynika ze zdarzeń nienależących do zdarzeń codziennych ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych (wyrok NSA z dnia 30 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1242/20, dostępny w CBOSA). Nie ma podstaw, aby uznać, że sytuacja skarżącego jest nadzwyczajna. Jego niepełnosprawność istnieje od kilkudziesięciu lat, a więc nie sposób stwierdzić, że jest nagła albo nieprzewidywalna. Skarżący posiada stały dochód, a wydaje więcej pieniędzy niż ma. Skoro skarżący może sobie na to pozwolić, a jednocześnie zadłużać się u innych, to nie ma żadnych podstaw, aby stwierdzić, że skarżącemu można przyznać pomoc. Ponadto uwagę Sądu zwraca to, że skarżący wydatkowuje swoje środki na potrzeby, które nie powinny być priorytetowe, skoro uważa, że jest ubogi. Zaznaczyć należy, że okno oraz drzwi zostały zakupione do wejścia do domu, a nie mieszkania skarżącego, co potwierdzili pracownicy GOPS. Analizując treść zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że spełnia ona wymagania, jakie stawia się decyzji uznaniowej. SKO wskazało bowiem na możliwości, jakie posiada skarżący. Pobiera on emeryturę, pobiera alimenty od siostry, mieszka sam w mieszkaniu, jest zaradny pomimo swojej niepełnosprawności. Skarżący posiada łącznie dochód w wysokości ponad [...]. zł, a mimo to żyje ponad stan. Skarżący nie ma problemów z bieżącym regulowaniem swoich zobowiązań, wykonuje wszystkie zakupy, uzyskuje wsparcie życzliwych jemu osób, natomiast na pytanie, skąd bierze pieniądze wydatkowane ponad jego stan zamożności, skarżący nie potrafi odpowiedzieć. Nie może umknąć to z pola widzenia tak organów jak i Sądu, że skarżący od lat żyje z pomocy udzielanej przez GOPS. W roku 2020 umorzono wobec skarżącego ponad [...]. zł należności, jakie miał względem GOPS. Jest to istotnie niespotykana pomoc, jaką jest obdarzany skarżący. Otrzymał on ponadto wsparcie na zakup komputera, co w ocenie Sądu jawi się jako szczególna pomoc, ponieważ zakup komputera nie jest potrzebą bytową, o której mowa w art. 39 ust. 1 u.p.s. Uzyskanie każdej kolejnej pomocy sprawia, że skarżący nie próbuje nawet zmienić swojej sytuacji, tj. skarżący nie próbuje racjonalizować swoich wydatków, dokonuje zakupów, które nie są pierwszej potrzeby. SKO prawidłowo oceniło te okoliczności sprawy i zdaniem Sądu, podjęło właściwe rozstrzygnięcie. Wobec zaradności skarżącego, a także mając na uwadze całokształt pomocy, jaką skarżący otrzymał chociażby w roku 2020 (umorzenie ponad [...]. zł), należy stwierdzić, że SKO, a wcześniej Wójt, zasadnie wzięło pod uwagę to, że środki pochodzące z systemu pomocy społecznej powinny być zabezpieczone dla tych mieszkańców Gminy K., którzy nie są w tak dogodnej sytuacji jak skarżący. Organ pomocy społecznej zobligowany jest wziąć pod uwagę wielkość przyznanych z budżetu państwa środków finansowych oraz liczbę osób uprawnionych do korzystania z pomocy społecznej, w tym przede wszystkim osoby, których dochód jest niższy niż ustawowe kryterium dochodowe (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt I OSK 518/21, dostępny w CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny zasadnie stwierdził, że przepis art. 41 u.p.s. nie może w żadnym razie prowadzić do powstania sytuacji, w której wnioskodawca uczyni z pomocy społecznej swoje stałe źródło utrzymania. Interpretacja taka byłaby niedopuszczalna jako sprzeczna z intencją ustawodawcy, a zwłaszcza z ustanowioną w art. 2 ust. 1 u.p.s. zasadą pomocniczości (wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 4406/18, dostępny w CBOSA). Skarżący żyje od lat z systemu pomocy społecznej. Jest zainteresowany wyłącznie pomocą finansową, ponieważ odrzucił propozycję ustanowienia asystenta, który pomógłby jemu w wykonywaniu wszystkich czynności, z jakimi ma problem z uwagi na swoją niepełnosprawność. Pomoc niefinansowa to także pomoc społeczna, ale tym skarżący zdaje się nie jest zainteresowany. Skarżący musi mieć zatem świadomość, że organy pomocowe będą stawiać ograniczenia tejże pomocy, gdyż system pomocy społecznej nie może być źródłem utrzymania, skoro takowe skarżący posiada, tj. ponad [...]. zł. Odnosząc się bezpośrednio do skargi, która jest oczywiście niezasadna, Sąd wziął pod uwagę to, że niepełnosprawność została uwzględniona przez organy. Od dziesięcioleci wiadomym jest, że skarżący nie ma nóg i ma trudności z poruszaniem się. Mimo to, skarżący radzi sobie ze wszystkimi podstawowymi czynnościami. Jest na tyle zaradny, że reguluje na bieżąco wszystkie swoje zobowiązania, a i tak wydaje więcej niż ma. Stronniczości, ani złośliwości pracowników GOPS nie dało się wykryć na żadnym etapie postępowania, a szczególnie gdy pracownicy ci stwierdzili jedynie fakty, którym skarżący stale zaprzecza. Sąd, powołując się na przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., przeanalizował sprawę również pod kątem zarzutów niepodniesionych przez skarżącego, jednakże nie znalazł żadnej podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Trzeba jednocześnie wspomnieć, że SKO wydało swoją decyzję zachowując wszystkie wymagania, jakie stawia się decyzjom uznaniowym. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności skargi jako takiej. Ze względu na brak jakichkolwiek podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.