II SA/Po 265/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Asesor WSA Jacek Rejman Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 grudnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie określenia zadań z zakresu gospodarki leśnej oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 30 grudnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, Kolegium, organ II instancji), po rozpoznaniu odwołania [...] sp. z o.o. sp. k. z s. w N. (dalej: skarżąca, spółka) od decyzji Starosty [...] (dalej: Starosta, organ I instancji) z 7 maja 2025 r. w przedmiocie określenia dla skarżącej zadań z zakresu gospodarki leśnej, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzje wydano na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2024 r. poz. 530 ze zm., dalej: u.l.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: K.p.a.) w następującym stanie sprawy. Dnia 24 maja 2024 r. Starosta wszczął z urzędu postępowanie administracyjne dotyczące inwentaryzacji stanu lasu na działce nr ew. [...], położonej w N. . Właścicielem działki jest Gmina [...], a skarżąca jest jej użytkownikiem wieczystym. Na podstawie przepisu art. 19 ust. 3 w związku z art. 21 ust. 2 u.l. oraz art. 104 § 1 K.p.a. Starosta określił dla ww. działki, w drodze decyzji z 17 lipca 2024 r., zadania z zakresu gospodarki leśnej polegające na pozyskaniu 9 m3 drewna. W wyniku odwołania spółki, SKO decyzją z 27 lutego 2025 r. uchyliło ww. decyzję Starosty i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazało, że Starosta nie zawarł dostatecznego uzasadnienia, co do konieczności określenia zadań spoczywających na spółce. Dodano, że organ I instancji nie może wydać rozstrzygnięcia polegającym w zasadzie na odsyłaniu do załącznika. W toku ponownego postępowania Starosta dodatkowo zrekonstruował historię działki, dla której użytkownikiem wieczystym jest spółka. Prześledzono historię podziałów geodezyjnych. Obecnie działka objęta postępowaniem pozostaje w takim kształcie od 2018 r. Decyzją z 7 maja 2025 r. Starosta określił zadania spółki z zakresu gospodarki leśnej na okres 01.06.2024 r. - 31.12.2033 r. polegające na pozyskaniu drewna w ilości 9 m3 dla lasu położonego na działce nr ew. [...] w N. . Zadania spółki określono w tabeli umieszczonej w sentencji decyzji. W motywach decyzji Starosta wskazał, że cały drzewostan znajdujący się na działce stanowi przedmiot ochrony prawnej – jest to las ochronny. Raz na 10 lat należy usunąć drzewa przeszkadzające lub chore, które utrudniają prowadzenie gospodarki leśnej. Do decyzji dołączono załącznik w postaci inwentaryzacji stanu lasu, w której opisano szczegółowo stan zalesienia i prace, jakie należy wykonać. Starosta uznał, że na podstawie inwentaryzacji tej należy określić zadania leśne. Spółka w odwołaniu od ww. decyzji zarzuciła organowi I instancji, że nie wypełnił poprzednich wytycznych SKO, nie określił w sentencji decyzji terminu wykonania obowiązków, a jednocześnie ustalił okres, który poprzedza datę wydania tej decyzji. Nadto zdaniem spółki, inwentaryzacja stanu lasu posiada poważne błędy, które nie pozwalają na określenie zadań z zakresu gospodarki leśnej. Spółka podniosła także, iż Starosta przekroczył swoje kompetencje, ponieważ dokonał kwalifikacji lasu jako ochronnego. Decyzją wskazaną na wstępie Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. SKO stwierdziło, że w zaskarżonej decyzji zawarto fragment tabeli, która jasno określa zadania z zakresu gospodarki leśnej. Fragment ten pochodzi bezpośrednio z inwentaryzacji stanu lasu, a więc dokumentu stanowiącego podstawę działania organu administracji publicznej. Kolegium nie stwierdziło naruszeń przepisów, które regulują to, co ma znaleźć się w tej inwentaryzacji. SKO nie podzieliło zarzutów odwołania wskazując, że z treści decyzji organu I instancji jasno wynikają zadania spółki – we wskazanym okresie należy pozyskać 9 m3 drewna – dokonać trzebieży późnej. Każdy z tych obowiązków został należycie opisany i znajduje on swoje odzwierciedlenie w inwentaryzacji stanu lasu. W skardze do tutejszego Sądu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak i o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia: 1) art. 40 § 2 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. polegające na doręczeniu zaskarżonej decyzji wyłącznie skarżącej pomimo reprezentowania ją przez pełnomocnika – skarżąca nie miała zapewnionego czynnego udziału w sprawie; 2) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 19 ust. 3 u.l. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 2 i 2a K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji pomimo niezastosowania się przez organ I instancji do wytycznych wyrażonych w decyzji kasatoryjnej SKO z 27 lutego 2025 r., w szczególności poprzez ponowny brak wyjaśnienia i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w tym w szczególności danych wykazanych w inwentaryzacji stanu lasu oraz brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji SKO jak dane zawarte w tej inwentaryzacji przekładają się na rodzaj i rozmiar zadań określonych w zaskarżonej decyzji wydane na podstawie art. 19 ust. 3 u.l.; 3) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 19 ust. 3 u.l. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 w zw. z art. 138 § 2 i 2a K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji pomimo niezastosowania się do wytycznych wyrażonych w decyzji kasatoryjnej SKO z 27 lutego 2025 r., w szczególności poprzez ponowny brak precyzyjnego określenia w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji zadań, które zostały nałożone na skarżącą i w tym zakresie przytoczenie jedynie tabelarycznego fragmentu załącznika w postaci inwentaryzacji stanu lasu, podczas gdy to w rozstrzygnięciu decyzji powinny być określone zadania, do tego w sposób jasny i zrozumiały dla strony, która będzie je wykonywać, a załącznik do decyzji może jedynie doprecyzowywać szczegóły; 4) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 19 ust. 3 u.l. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji pomimo braku określenia w sentencji zaskarżonej decyzji terminu wykonania przez skarżącą zadań z zakresu gospodarki leśnej określonych decyzją; 5) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 19 ust. 3 u.l. w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji pomimo określenia w sentencji decyzji Starosty zadań z zakresu gospodarki leśnej za okres poprzedzający wydanie decyzji; 6) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1302, dalej: r.i.s.l.) poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji pomimo błędnego sporządzenia inwentaryzacji stanu lasu, która powinna obejmować rejestr zawierający: 1) zestawienie powierzchni działek według gatunków głównych oraz ich wieku; 2) wskazanie w zakresie gospodarki leśnej oraz 3) wyraz rozbieżności między danymi ewidencyjnymi odnoszącymi się do gruntów objętych sporządzaną inwentaryzacją stanu lasu, a stanem faktycznym tych gruntów, podczas gdy załączona do decyzji organu I instancji inwentaryzacja stanu lasu nie obejmuje takiego rejestru; 7) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z § 8 ust. 1 pkt 3 r.i.s.l. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo błędnego sporządzenia przez Starostę inwentaryzacji stanu lasu poprzez załączenie do niej kopii mapy ewidencyjnej z oznaczeniem działek gruntów ujętych w inwentaryzacji stanu lasu wytworzonej po sporządzeniu inwentaryzacji; 8) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 19 ust. 3 u.l. w zw. z art. 77 u.l. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo niewłaściwego zastosowania przez Starostę powyższego przepisu i w konsekwencji wykroczenia poza zakres kognicji przy wydawaniu decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3 u.l. poprzez zamieszczenie w sentencji zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia w przedmiocie zakwalifikowania lasu położonego na działce nr [...] w N. , który użytkuje skarżąca, jako lasu ochronnego w rozumieniu art. 15 u.l., podczas gdy rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie może nastąpić na mocy decyzji wydanej w trybie z art. 19 ust. 3 u.l. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skoro decyzja SKO nie została doręczona pełnomocnikowi skarżącej to podlega uchyleniu, bowiem pominięto stronę postępowania. Zdaniem skarżącej żadna z decyzji wydanej w tej sprawie nie rozwija tego, jak inwentaryzacja stanu lasu wpływa na zadania z zakresu gospodarki leśnej. Organy przyjęły perspektywę 10 lat, ale nie ma nigdzie mowy o usunięciu 9 m3 drewna oraz trzebieży późnej. Skarżąca w zasadzie nie wie, jakie obowiązki na niej spoczywają. Inwentaryzacja jest wadliwa, a to ona stałą się podstawą decyzji. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Organ II instancji odniósł się do każdego z zarzutów skargi i stwierdził ich niezasadność. Jednocześnie SKO podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 27 maja 2026 r. pełnomocnik skarżącej wniósł i wywiódł jak w skardze. Ponadto podniósł, że szczególnie dotkliwy jest pierwszy zarzut skargi – niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi strony, co powinno skutkować uchyleniem decyzji. Sąd zważył, co następuje. Przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena zgodności z prawem decyzji SKO utrzymującej w mocy decyzję Starosty o określeniu wobec skarżącej zadań z zakresu gospodarki leśnej na działce nr ew. [...] w N. . Analiza całokształtu sprawy pozwoliła Sądowi uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Tym samym skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są przepisy u.l. oraz r.i.s.l. Na szczególną uwagę zasługuje przepis art. 19 ust. 3 u.l. stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Ów przepis określa, że dla lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, niestanowiących własności Skarbu Państwa, zadania z zakresu gospodarki leśnej określa decyzja starosty wydana na podstawie inwentaryzacji stanu lasów. Niespornym jest, że na działce nr ew. [...] należącej do Gminy [...], ale użytkowanej wieczyście przez skarżącą, znajduje się las o powierzchni do 10 ha – 0,4927 ha. Tym samym, zgodnie ze wskazanym przepisem, zadania z zakresu gospodarki leśnej powinien określić właściwy miejscowo starosta, jednakże musi to uczynić w oparciu o dokument – inwentaryzację stanu lasu. Warto dostrzec swoistą "dwuetapowość" wykonywania zadań z zakresu gospodarki leśnej. Najpierw właściwy miejscowo starosta określa zadania z tego zakresu, dając czas adresatowi na ich wykonanie. Nie jest to decyzja konstytutywna, która ustanawia obowiązek do wykonania w jakimś skonkretyzowanym czasie. Nie jest to zatem obowiązek poddający się egzekucji administracyjnej. Dopiero, gdy upłynie czas obowiązywania inwentaryzacji, a właściciel/użytkownik wieczysty lasu nie wykona tych zadań, starosta, na podstawie art. 24 u.l. w drodze decyzji, zobowiązuje go do wykonania zadań wcześniej określonych. Istotne jest zatem prawidłowe postrzeganie momentu, w jakim posiadacz lasu się znajduje. Inwentaryzacja stanu lasu jest dokumentem sporządzanym w oparciu o przepisy r.i.s.l. Mając na uwadze, że sama inwentaryzacja jest w niniejszej sprawie kwestionowana przez skarżącą, należy pochylić się także nad istotą i specyfiką tego dokumentu. Wypada nadmienić, że inwentaryzacja nie jest dokumentem zatwierdzanym przez jakikolwiek organ. Ma ona na celu wyeksponowanie informacji o warunkach fizjograficznych i przyrodniczych. Jest to forma ekspertyzy, bowiem sporządza ją osoba posiadająca wiadomości specjalne. Stanowi ona podstawę do określenia zabiegów niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania lasu. Wymagania, jakie powinna spełniać inwentaryzacja stanu lasu, zostały zawarte w § 8 ust. 1 i 2 r.i.s.l. Elementy te, jak w niniejszej sprawie, zawiera tabela ujęta w ramach inwentaryzacji (k. 17 akt adm. organu I instancji – s. 9 inwentaryzacji). Tabela zawiera elementy taksacyjne, a więc określenie drzewostanu z podziałem na poszczególne gatunki drzew oraz powierzchnię dla każdego rodzaju. Nie ma gruntów do zalesienia, ani czasowo pozbawionych drzew. W tabeli tej określono także główny gatunek drzew wraz z wiekiem i bonitacją, miąższość i zadrzewienie drzewostanu, typ drzewostanu. Starosta określił kategorię ochronną: O – las ochronny. Do tego zagadnienia Sąd jeszcze powróci. W kontekście wskazań z zakresu gospodarki leśnej Starosta określił następujący typ działania – TP (trzebież późną) i zakres tejże trzebieży – 12 m3 brutto, tj. 9 m3 netto. Jest to wskazanie gospodarcze, jakie należy wykonać w odniesieniu do całego drzewostanu, aby las funkcjonował prawidłowo. Nie jest to jednak obowiązek publicznoprawny, jaki poddaje się w tej chwili egzekucji administracyjnej, mimo ostateczności decyzji. Zadania z zakresu gospodarki leśnej nie zostały zdefiniowane przez prawodawcę, jednakże są one zbieżnie pojmowane w kontekście uproszczonego planu urządzenia lasu - § 7 ust. 1 pkt 4 lit. b r.i.s.l. Trzebież późna ma charakter pielęgnacyjny, jednakże jej urzeczywistnienie wymaga działania strony skarżącej, aby nie doprowadzić do późniejszego nałożenia obowiązku w trybie art. 24 u.l. W tym miejscu należy zaznaczyć, że ustawa o lasach oraz przepisy wykonawcze posługują się terminologią specjalistyczną właściwą dla gospodarki leśnej. Sąd odniesie się jeszcze do tego zagadnienia, ale już teraz zwraca uwagę, że dla precyzyjnego ujmowania zadań leśnych, niezbędne jest posługiwanie się terminologią oddającą istotę działań, jakie spoczywają na właścicielu (tu: użytkowniku wieczystym) lasu. Wyżej wymienione elementy inwentaryzacji zostały określone w § 8 ust. 1 r.i.s.l., natomiast w ust. 2 powołanego paragrafu prawodawca wymaga także, aby inwentaryzacja zawierała rejestr obejmujący zestawienie powierzchni działek według gatunków głównych i ich wieku. W niniejszej sprawie inwentaryzacja została sporządzona dla jednej działki, a więc nie obejmuje ona wyszczególnienia dalszych pozycji ewidencyjnych. W § 8 ust. 2 r.i.s.l. mowa jest jeszcze o wskazaniach rozbieżności między danymi ewidencyjnymi odnoszącymi się do gruntów objętych sporządzoną inwentaryzacją stanu lasu a stanem faktycznym tych gruntów. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich rozbieżności, co stwierdził autor inwentaryzacji stanu lasu (k. 17 akt adm. organu I instancji, s. 6 inwentaryzacji). Z powyższego wynika, że inwentaryzacja dołączona do decyzji organu I instancji zawiera wszystkie elementy, o których mowa w § 8 ust. 1 i 2 r.i.s.l. W omawianym zakresie nie ma wątpliwości co do prawidłowości wykonania tego dokumentu. Z uwagi na fakt, że w art. 19 ust. 3 u.l. mowa jest o wydaniu przez starostę decyzji na podstawie inwentaryzacji stanu lasu, Starosta zobowiązany był opierać swoje rozstrzygnięcie o dane zawarte w tym dokumencie. Sąd wskazywał już, że u.l. normuje zagadnienia dotyczące specyficznej terminologii. To oznacza zaś, że organ administracji publicznej jest zobowiązany posługiwać się nią, aby precyzyjnie oddać istotę zadań z zakresu gospodarki leśnej. Nie może być tak, że poprzez odmienną terminologię zostaną nałożone zadania leśne odbiegające od zadań ściśle określonych prawem. Tę konieczność wzmaga norma wynikająca z art. 6 K.p.a., bowiem organ zobowiązany jest precyzyjnie formułować zadania. Starosta pisemnie sprecyzował zadania z zakresu gospodarki leśnej ciążące na skarżącej, a to wynika z fragmentu tabeli przeniesionej z inwentaryzacji stanu lasu. Jednocześnie inwentaryzację uczyniono załącznikiem do decyzji organu I instancji, co czyni ją jej immanentną częścią. Kolegium aprobując to rozwiązanie potwierdziło prawidłowość wydanej decyzji. Również i Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że decyzja Starosty została wydana zgodnie z art. 19 ust. 3 u.l. Dalsza analiza trafności zapadłej decyzji nastąpi z uwzględnieniem zarzutów podniesionych w skardze z zachowaniem ich kolejności. W ocenie Sądu niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 40 § 2 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. Zarzut ten był także szczególnie eksponowany podczas rozprawy sądowej. Istotnie zaskarżona decyzja została wbrew art. 40 § 2 K.p.a. doręczona skarżącej, a nie jej pełnomocnikowi. Nie jest to jednak naruszenie, które samo w sobie winno skutkować uchyleniem decyzji. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: P.p.s.a.) stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób stwierdzić, że naruszenie przez Kolegium art. 40 § 2 K.p.a. uniemożliwiło skarżącej czynny udział w postępowaniu. Wynika to z faktu, że skarżąca po doręczeniu jej decyzji, korzystając z pomocy swego profesjonalnego pełnomocnika skutecznie wniosła skargę do tut. Sądu i nie poniosła żadnej szkody z powodu omawianego uchybienia. Co więcej, dopełnienie tego obowiązku w żaden sposób nie wpłynęłoby na wydanie decyzji o odmiennej treści, jak oczekuje tego skarżąca. Czynny udział w postępowaniu był skarżącej zapewniony, ponieważ mogła ona wnieść odwołanie od decyzji organu I instancji, a ponadto terminowo wniosła skargę, która została właśnie merytorycznie rozpoznana. Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 19 ust. 3 u.l. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 2 i 2a K.p.a. Wbrew stawianemu zarzutowi Starosta dopełnił wskazań SKO zawartych w decyzji kasatoryjnej. Nie dość, że do decyzji Starosty dołączono kompletną inwentaryzację stanu lasu, to i odniesiono się do jej zasadniczego elementu – taksacji, w której dokonano zestawienia drzewostanu i jego parametrów. Przede wszystkim zaś określono zadania z zakresu gospodarki leśnej. Kolegium z kolei wyjaśniło, że z tabeli oraz inwentaryzacji stanu lasu można wyprowadzić zadania leśne o treści wskazującej na konieczność dokonania trzebieży późnej w postaci pozyskania 9 m3 drewna w okresie 10-letnim (§ 1 ust. 2 r.i.s.l.). Ponadto, kierując się przepisem art. 6 K.p.a., Starosta nie sformułował żadnych innych zadań z zakresu gospodarki leśnej, bowiem inwentaryzacja ich nie określała. Okoliczności, w jakich ten las rośnie sprawia, że tylko trzebież późna (TP) jest wymagana. Nie trzeba np. dokonywać zmiany stosunków wodnych. Również zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 19 ust. 3 u.l. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 w zw. z art. 138 § 2 i 2a K.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Prawdą jest, że Starosta przeniósł do rozstrzygnięcia swej decyzji fragment tabeli zawartej w inwentaryzacji stanu lasu, jednakże nad tabelątą zawarto (w osnowie decyzji) zadanie w postaci pozyskania 9 m3 drewna (TP), co wynika wprost z ww. inwentaryzacji oraz fragmentu tabeli. Sąd przyznaje, że ujęcie tabelaryczne rozstrzygnięcia decyzji jest rozwiązaniem nietypowym, ale nie jest zakazane przez prawo, tym bardziej jeżeli załącznik do decyzji w postaci całej inwentaryzacji stanu lasu stanowi wyjaśnienie rozstrzygnięcia. Taki sposób sformułowania osnowy decyzji pozwala na odczytanie treści zadania spoczywającego na skarżącej, czemu skarżąca niezasadnie zaprzecza. Sąd podkreślił już, że w niniejszej sprawie należy stosować terminologię ustawową oraz zawartą w rozporządzeniu, a więc, aby oddać istotę zadania z zakresu gospodarki leśnej, użyto określenia TP – trzebież późna. Sama metodyka sporządzenia tabeli i umiejscowienie oznaczenia TP pozwala na zrekonstruowanie zadania określonego wobec skarżącej. Decyzja, czy to Starosty, czy SKO, nie jest pozbawiona żadnego relewantnego prawni elementu. Trudność w zrozumieniu, czy prawidłowym odczytaniu obowiązku wynikająca z zastosowanej terminologii nie oznacza, że organ administracji publicznej dopuścił się naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. Załącznik w postaci inwentaryzacji stanu lasu jest tym dokumentem, który stanowi podstawę rozstrzygnięcia, co wynika z art. 19 ust. 3 u.l., a nie "doprecyzowaniem pewnych szczegółów", jak wskazano w skardze. Sąd nie stwierdził również, aby doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 19 ust. 3 u.l. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a. Osnowa decyzji Starosty zawiera jasno określony zakres zadań leśnych – w okresie 1.06.2024-31.12.2033 z działki nr ew. [...] należy pozyskać 9 m3 drewna. Wynika to wprost z osnowy decyzji, a ta została skonstruowana w oparciu o inwentaryzację stanu lasu, której fragment przeniesiono do decyzji organu I instancji. Nawiązując do wcześniejszych rozważań trzeba już tylko wskazać, że Starosta dał skarżącej czas na dobrowolne wykonanie ww. zadania pod rygorem zastosowania art. 24 u.l. i ewentualnie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie doszło też do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 19 ust. 3 u.l. w zw. z art. 6 K.p.a. Organ I instancji nie naruszył swojej właściwości. Pamiętając, że inwentaryzacja stanu lasu jest sporządzona na okres 10 lat, co wynika z § 1 ust. 2 r.i.s.l., realizacja z zakresu gospodarki leśnej musi zachowywać ciągłość. Innymi słowy, nie może być okresu, w którym lasy zostaną pozbawione nadzoru leśnego. We właściwym czasie zostało wszczęte postępowanie administracyjne – 24 maja 2024 r. Ponieważ w jego toku konieczne okazało się wydanie decyzji kasatoryjnej i ponowne rozpoznanie sprawy przez Starostę, to oczywistym jest, że organ ponownie wydając decyzję orzekał już po 1 czerwca 2024 r., który to dzień otwierał "nową" dekadę zadań z zakresu gospodarki leśnej na przedmiotowej działce. Konieczne okazało się przy tym sporządzenie nowej mapy, aby wiernie oddać istotę zadań nałożonych w drodze decyzji. W tym stanie sprawy nie doszło do żadnego naruszenia prawa szczególnie, że skarżącej określono zadania do końca 2033 r. Ponadto dodać należy, że decyzja wydawana na podstawie art. 19 ust. 3 u.l. ma charakter deklaratoryjny, bowiem stwierdza się w niej, iż w danej dekadzie, przy ustaleniu stanu lasu, należy wykonać określone zadania, aby las dalej prawidłowo funkcjonował. Z tego też względu nie ma znaczenia to, kiedy zostanie sporządzona inwentaryzacja stanu lasu w tym dziesięcioletnim okresie. Sąd nie podzielił też zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z § 8 ust. 1 i 2 r.i.s.l. Tak jak już Sąd wyjaśnił wyżej, inwentaryzacja dołączona do decyzji Starosty zawierała wszystkie elementy. Żaden z nich nie został pominięty. To pozwoliło na ustalenie zakresu zadań leśnych w postaci trzebieży późnej (TP). Nie sposób było podzielić również zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z § 8 ust. 1 pkt 3 r.i.s.l. Przepis § 8 ust. 1 pkt 3 r.i.s.l. określa, że tryb sporządzania inwentaryzacji stanu lasu obejmuje sporządzenie w szczególności kopii lub wyrysuj mapy ewidencyjnej z oznaczeniem działek gruntów ujętych w inwentaryzacji stanu lasu. Kopia mapy ewidencyjnej dołączona po sporządzeniu inwentaryzacji stanu lasu miała oddawać realia, w jakich miał orzekać Starosta. Chociaż różne są daty sporządzenia inwentaryzacji i kopii mapy, to zmianie nie uległy dane ewidencyjne. Sporządzenie zaś nowej mapy było niezbędne dla prawidłowego nałożenia obowiązku na skarżącą. Nie doszło zatem w tym zakresie do naruszenia prawa. Ostatni zarzut także okazał się chybiony. Skarżąca błędnie sądzi, że Starosta swą decyzją dokonał kwalifikacji lasu, jako ochronnego. W art. 77 u.l. ustawodawca przesądził, że lasy zaliczone do lasów ochronnych na podstawie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stają się lasami ochronnymi w rozumieniu tej ustawy. W ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych z dnia 3 lutego 1995 r., w art. 9, kontynuowana jest zasada, że zasady zaliczania lasów do lasów ochronnych określają przepisy o lasach. W art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a więc poprzednio obowiązujących przepisów, mowa była o tym, że grunty leśne znajdujące się w granicach administracyjnych miast, jak również w uzdrowiskach i na obszarach ochrony uzdrowiskowej, o których mowa w przepisach o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, zalicza się do lasów ochronnych. Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy, do lasów ochronnych zaliczały się ponadto: grunty leśne znajdujące się w odległości do 10 km od granic administracyjnych miast liczących ponad 50 tys. mieszkańców lub w których zatrudnionych jest w przemyśle ponad 5 tys. osób; w uzasadnionych wypadkach lasy ochronne można wyznaczać wokół mniejszych miast. Powołany art. 11 w tym brzmieniu obowiązywał do dnia wejścia w życie u.l., a więc do 31 grudnia 1991 r. Określone w art. 11 ustawowe przesłanki zaliczania do lasów ochronnych miały charakter samodzielny i nie wymagały wydawania indywidualnego aktu w tej kwestii (uchwała NSA z dnia 4 marca 1996 r., sygn. akt OPK 1/96, opublikowana w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, aby doszło do zaliczenia do lasów ochronnych istotny był stan faktyczny jaki mógł się ukształtować w tym okresie czasu tj. od 1 lipca 1982 r. do 31 grudnia 1991 r. Od 1 stycznia 1992 r. art. 11 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. stanowił, że zasady zaliczania lasów do lasów ochronnych określają przepisy o lasach. Równocześnie w art. 77 u.l. ustawodawca przesądził, że lasy zaliczone do lasów ochronnych na podstawie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stają się lasami ochronnymi w rozumieniu ustawy. Tym samym wszelkie grunty, które podpadały pod dyspozycję art. 11 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w czasie obowiązywania tejże ustawy stały się lasami ochronnymi w rozumieniu u.l. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 18 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Po 313/24, wyrok NSA z 24 kwietnia 2024 r., sygn. akt I OSK 2112/22, publ. j.w.). Las skarżącej stał się lasem ochronnym z mocy prawa, nie zaś z uwagi na wydanie jakiegokolwiek aktu administracyjnego. Mając to wszystko na względzie Sąd doszedł do przekonania o niezasadności skargi. W związku z tym Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.